Blootgewoon zeilen met de catamaran Zeevonk in de Carieb tussen St. Maarten en Curaçao

Het dollarbusje op zondag komt iets minder snel maar bracht ons uiteindelijk voor de 'arrivals' van het vliegveld. Alleen de prijs was verbazend EC$ 10 pp, 5x zoveel als normaal. Worden we bedonderd? De chauffeur mompelde iets van "zondag, special". Geen drukte op het vliegveld, alleen wat rondhangende taxichauffeurs. Op de aankondigingsschermen een positieve mededeling: de Condor is op tijd, zal landen omstreeks 17.40 uur, het is al 17.54 en hij is nog niet aangekomen. Wie het begrijpt mag het zeggen! Als een kwartier later een vliegtuig in de remmen gaat zal dat hem zijn, de volgende vlucht komt pas een uur later. Weer een kwartier later druppelen er wat passagiers naar buiten, duitssprekend dus de Condor is geland. Onze gast herkennen we snel en hij is blij afgehaald te worden na een reis van meer dan negen uur.

Tijd om wat foto's te maken van het strand waar we elke ochtend om zeven uur onze dosis lichaamsbeweging ophaalden. Enkele coryfeën (mensen die we hier elke dag ontmoetten) waren er helaas niet: de oude man die heen en weer liep met een transistorradio aan zijn oor, de rastaman met hond aan de ketting, de zwarte man die zong en graag de dames omhelste, de twee hardloopsters uit Londen, de vrouw met het emmertje, het Duitse stel die vader en dochter bleken en voor € 99 hier naartoe vlogen en niet te vergeten de zwarte vrouw die elke ochtend het hek van het Turning Point opende. Wel was er de man die het terras aanharkte bij het eindpunt, een bewaker (tevens 'baywatch') en de Amerikaanse hardloopster (goed voor 50 minuten op de 10 kilometer).

Joke'snieuwe sport,Anika is een mooie Grenadaanse die in de preventie zit en Pilates als hobbie heeft

Een verkenning van het stadje dat zo mooi gedrapeerd ligt over een heuvel is zeer de moeite waard. Het is altijd druk op straat, mensen in nette doch bontgekleurde kleren snellen over straat, zelfs dames met mantelpakjes en op hoge hakken zie je passeren. Waarschijnlijk lopen er veel ambtenaren tussen, immers het ministerie van financiën en misschien ook andere ministeries liggen hier aan de haven. We landen tegenover het ministerie van financiën en de bibliothee. De deur van de bibliotheek staat wagenwijd open en we worden uitgenodigd binnen te komen. Glazen kasten met boeken, een papiertje met het onderwerp opgeplakt (en soms eraf gevallen). De inhoud van de medische kast spreekt voor zich. Maar men is ook toekomstgericht: wanneer komen de Chinezen?

Daarna bezoeken we de shopping mall aan de cruisesteiger. Geen cruiseliners aan de kade dus weinig witte mensen. Voor de frozen fruit punch moeten we in de rij staan. De andere winkeltjes hebben geen klanten. Uit verschillende hoeken komt een heerlijke specerijen geur. We duiken weer de hitte in, via het busstation waar we de lijst met geldboetes bekijken, naar de vismarkt. Grote tunakoppen staren ons aan en met een zak tunavlees duiken we weer de stad in, nu naar de groentenmarkt.

Fred is altijd begaan met gasten en toen onze gast opbiechtte dat hij niet kon snorkelen (tijdens een happy hour aan boord van de Buster), was de afspraak voor de volgende morgen snel gemaakt. Les 1 werd een sukses hoorde ik achteraf.

Na vier weken geankerd te hebben gelegen bij St. George's gaat nu het anker op en koersen we met een bakstagwind op de genua naar het zuiden. Vooraf hebben we het onderwaterschip schoongeschraqapt, tenminste de zijkanten. De onderkanten moeten nog maar dat gaat zonder duikspullen niet zo vlot. Het grootzeil blijft in het huikje, de afstand is te kort om die ook te hijsen. Bij de ZW-punt rollen we de genua op en is het nog twee mijl naar Prickly Bay, een nieuwe baai voor ons. Er liggen zo'n 30 schepen en van twee wordt er naar ons gezwaaid: de 'Thetis' en de 'We two are one'. Zo kom je overal bekenden tegen.

Een tweemaster met een Nederlandse vlag arriveert een paar uur voor happy hour (we hoorden dat burgemeester Cohen van Amsterdam het wil verbieden), het is de "Ocean Viking'. De opvarenden ontmoeten we onder het genot van een rum-punch. Maarten is de nieuwe eigenaar en heeft familie op bezoek.

Als we om zeven uur 's morgens op het korte strand gaan hardlopen zijn daar vissers bezig een groot net op het strand te trekken. We mogen graag meehelpen en daar sta je dan met een man/vrouw of twintig. Het is een echt sociaal gebeuren waarbij wij de helft niet kunnen volgen. Na een half uur is de buit op het strand en verdwijnt het op grootte en soort in netten, emmers en plastic zakken. Wij krijgen een vijftal middelgrote grunts en red snappers toegeworpen als beloning voor de hulp. Een van de vissers vraagt of hij ze moet schoonmaken, een aanbod dat we gaarne accepteren. Een van de vrouwen komt met een plastic zak en zo komen we weer aan boord van de Zeevonk na een kop koffie op de 'We wo are one' waar behalve Carl nu ook Riet een boord is.

Je gelooft het niet maar we zijn naar dansles geweest! 's Morgens werd het op het netje - kanaal 68 VHF - aangekonigd. Wij met zijn vijven ernaartoe. De bemanning van de 'Thetis' liet het afweten, ze voeren tijdig naar elders. Aangekomen bij de Banana bar veel luide muziek, een aktieve eigenaar - zoon van de catamaran ontwerper Spronk. Er was net die dag de presentatie van een nieuwe smaak Carib bier, we moesten proeven. Dan worden we meegenomen naar de disco op het zelfde terrein en daar krijgen we een zwarte dansleraar, Jonathan, en blijkt dat wij de enige cursisten zijn. Henk wordt van het kijken alleen al moe...de andere 4 weren zich heel aardig en de muziek swingt ook lekker. Na een uurtje toch al wat geleerd! Kom je buiten staan daar een paar jonge vrouwen met hun heupen te draaien waar je jalours op wordt. Wat een verschil met ons stijve harken.

Een wave is een langerekt front dat om de drie/vier dagen vanuit Afrika over de Carieb trekt. Het kan soms de bron zijn van een tropische storm of zelfs een hurricane. Het brengt meestal regen en wind en dat deed deze: de dinghy stond bijna vol en de wind draaide naar zuid-zuidoost, een swell/deining begon op te bouwen en de golven denderden recht de Prickly bay in. De monohulls gingen te keer, wij minder maar werden af en toe flink opgetild. Zware regenbuien geselden ons en vooral de Nederlandse vlag waar de zoom uitwoei. Na regen komt zonneschijn en dat geldt met name hier: de warmte slaat weer toe, happy hour nadert en de rum-punch is hier goedkoop en voortreffelijk.

Donderdagavond is curry night bij Mi Hacienda: Don van de zeilboot Victoria ging een week geleden al alle boten langs of er belangstelling was. Nu was het voor ons een prima gelegenheid om uit eten te gaan. Don en Winston hadden eerst vergeefs op ons gewacht in St George want we waren verlaat (de motor van de dinghy had teveel water binnen gekregen) en we gingen daarom maar rechtstreeks naar Mi Hacienda, al wisten wij niet waar het was, ergens op een heuvel boven Grand Anse... Vragen op straat werkte: een Baywatch man belde naar zijn Blue Horizon resort, daar stond toen een taxi klaar. Het kronkelende bergweggetje hadden we zelf niet gauw ontdekt! Gastvrouw Sue verwelkomde ons, en het eerste glaasje wijn smaakte geweldig. Het gebouw is vrij nieuw, ligt er geweldig, wat een uitzicht, o.a. op het strand waar we al zovele ochtenden hadden gelopen. Het is tevens hotel, de eigenaresse had eerder een antiekzaak en dat is te zien. Prachtige oude serviezen, karaffen, mooie tafels, alles in wit en glimmend bruin hout. Het diner was heerlijk, al hadden we meer verschillende gerechten verwacht. Winston bracht ons terug naar de jachthaven en onze dinghy.

's Morgens vroeg op een strand rennen levert altijd goede momenten op. Vogelgeluiden, een lage ochtendzon, de stilte alom. Samen met Carl doen we een paar baantjes als de vissers aankomen, dit keer al met volle emmers. Vriend Stone die de vorige keer onze vissen schoonmaakte kwam direkt op ons af. Blij dat ik zijn naam nog wist liet hij de vangst zien. Carl zocht een paar mooie grunts uit en ging geld halen. Stone vroeg of hij ook cigaretten kon krijgen. Carl moest twee keer op en neer kanoën voor al het gewenste er was, intussen zocht ik ook drie grunts uit die weer snel en vakkundig werden schoongemaakt. Tussendoor kon ik nog een paar baantjes lopen en deden we onder het toeziend oog van Riet nog wat oefeningen. Stone kreeg zijn cigaretten terwijl hij al bezig was om de inhoud van een emmer schoon te maken, dit keer samen met een jonge vrouw. Op de vraag of zij zijn dochter was antwoordde hij: "nee, zij is mijn vrouw". Hierop reageerde zij ontkennend. Prille liefde? Terug naar de Zeevonk met een zakje vis, we eten vanavond dus weer vis...

Het werd tijd om weer verder te zeilen. Ons doel is de zuidkust van Grenada met zijn mooie baaien en eilanden te verkennen. Carl en Riet vonden het een prima idee om mee te varen en onder genua voeren we de baai uit, richting 180 graden, ongeveer Trinidad. Na een uurtje zo heerlijk hebben relaxed, gijpten we om de vislijnen niet in de roeren te krijgen en voeren we richting Mt. Hartman bay. Door een stevige zijstroom werden we naar het westen gezet en haalden we het net niet. Tussen zandbanken en koraaleilanden door kan toch beter op de motor dus genua en ook de fok ingerold en tegen flinke golven in de beschutting opgezocht. Er ontbraken wat boeien - eigenlijk de belangrijkste - maar met de onvolprezen kaartjes van de Doylegids is dat nooit een probleem. We ankerden achterin de baai in de buurt van een paar 'spook'schepen: geen tekenen van bewoning, gewoon voor anker 'gestald'.

Nadat ieder een passend setje had uitgezocht met de dinghy naar een goede snorkelplek. Zelf had ik ook gereedschap mee want de buitenboord motor wilde niet op toeren komen, waarschijnlijke oorzaak: water in de carburateur. Het ankertje werd gedropt naast een koraalbank, zij overboord, ik de carburateur uit elkaar halen. Halverwege het doorblazen van de sproeiers keek ik op en zag dat het uitzicht anders was geworden: ik dreef met anker de baai in naar het westen. In de verte begon Carl te schreeuwen maar om met één peddel tegen de stroom in te roeien leek me onnodig. Zo snel mogelijk de carburateur in elkaar gezet en weer op de motor gemonteerd. Na een paar keer aantrekken startte de motor en liep weer als vanouds. Snel de snorkelaars opgehaald die weinig hadden gezien. Toch geen goede snorkelplek? Wat als de motor het niet meer had gedaan...?

De vijf vissen die we 's morgens kochten bij Stone en zijn kornuiten waren aan de beurt. Joke en Carl aan de slag met grote messen, ovenschalen, etc. De grunts wisten niet wat hun overkwam: ze kregen heerlijke vullingen en zagen er feestelijk uit. We aten er ook broodvrucht bij, toch wel erg droog! Deze vrucht is bekend van "de Muiterij op de Bounty".

We bieden zelf Reiki en elektrostimulatie (APS) en Riet blijkt gespecialiseerd in verschillende Oosterse geneeswijzen en wil graag een demonstratie geven. Natuurlijk bied ik me aan als proefpersoon en de tafel in de kajuit ontruimden we, matrassen erop, stoel ervoor en Riet kon aan de slag. Het is een aparte sensatie: minimale bewegingen op speciale plaatsen, je merkt regelmatig niet meer dat je wordt aangeraakt. Haar handen voelen warm aan als ze op een andere plek neerstrijken om daar hun werk te doen. Een behandeling duurt een uur, je ontwaakt als uit een droom als ze je naam noemt. Wat een zachtheid en fijne bewegingen zijn er mogelijk. Voor de liefhebbers: www.taopraktijk.nl

Een paar baaien verder moet een Zwitser of Oostenrijker zijn neergestreken om daar een marina, een resort en een drijvend restaurant te bouwen. Het bijzondere is dat het restaurant een oud Zweeds lichtschip is, de "Vástra Banken" die oorspronkelijk - tot 1970 - ten noorden van Stockholm heeft gelegen. Het schip is op een Nederlands schip nier Grenada vervoerd en ligt nu verankerd naast drijvende steigers. Je mag de machinekamer en de lichttoren bewonderen en op dek zittend heb je een prachtig uitzicht over de baai.

De Amerikanen naast ons blijken in St. Maarten al onze buren te zijn geweest. Nu scoort een gezin met drie kinderen niet zo hoog bij ons, tenslotte zijn we al een tijdje uit de kinderen. Dit keer was er geen ontkomen aan, we peddelden achter hun langs en werden door Mark opgevangen en uitgenodigd voor de koffie. Nancy en haar drie kinderen van 9, 8 en 4 werden keurig aan ons voorgesteld: Summer, Sam en Solomon. Pa geeft de oudste les, moeder de andere twee uit boeken die ze hebben meegenomen. De kuipruimte in hun catamaran is veel groter dan die van ons, het schip is maar twee voet langer. Maar ja, wij hebben vanwege de grote binnenruimte - nodig in Nederland - de onze uitgezocht. Zij hebben twee inboard Yanmars van 57 pk elk en maken niet zoveel snelheid omdat het schip 22 ton weegt. Hun mast is 71 voet boven water, te hoog om door de Inland Waterways in Florida de bruggen te kunnen passeren, New York moet dus buitenom. Wij zouden met laagwater de bruggen wel kunnen passeren...

De wet op Grenada die zegt dat alle stranden openbaar zijn geldt ook voor dit privé-eiland. Hier verrijst een groot luxe gebouwenkomplex ten koste van natuurschoon en ongereptheid. Vermakelijk om te zien dat een dagcatamaran hier ankerde en zijn lading badgasten op het strand dropte. Meteen kwam er een bewaker aan, notabene met een auto (het eilandje is ongeveer een kilometer groot en er is waarschijnlijk maar één weggetje). Er staan borden aan de rand van het strand met de mededeling dat je niet het eiland op mag wegens privébezit. De mensen hielden zich keurig aan de regels, wij later ook. Met de kano voer ik naar de oostkant waar een veel langer strand bleek cte zijn waar je prima kon rennen. Op het strand lag trouwens de huls van een kreeft die volgens Joke verschalen als hun "jasje" te klein voor ze wordt. Met het snorkelen zagen we één keer de sprieten van een kreeft uit een grote concheschelp steken, verder kom je ze weinig tegen. Op het strand waren ook de schoenafdrukken van waarschijnlijk bewakers, zouden ze echt wacht lopen? Op het eilandje zelf veel jonge aanplant en overal besproeingsinstallaties. Het wordt vast heel mooi, maar voor wie?

Aangekondigd was dat op zondagmiddag een privé video van hurricane Ivan (sept 2004) zal worden vertoond. We vinden het een goede reden om deze populaire ankerplaats te bezoeken. We vinden een plekje aan de buitenrand en tellen 45 schepen. Op de kant is het druk, het strand ligt vol rubberboten. We mengen ons tussen de yachties, halen een drankje bij de primitieve bar. Er is geen stroom, de pilsjes worden gekoeld met ijs in een koelbox. De barbeques draaien overuren. Kinderen spelen in het zand, een groepje Amerikanen speelt met een voetbal. Op de toog staat een laptop klaar en op het tafeltje ernaast een stapel fotocopiën om uitgedeeld te worden. Dan barst er een bui los en zoekt een ieder een droog onderdak. Het grappige is dat de kinderen gewoon doorspelen alsof het niet regent. Als het weer droog is en toch iedereen onder het dak van het strandcafé staat poseert een Amerikaan zich naast de laptop en houdt een korte inleiding. Het gaat over het materiaal dat je aan boord moet hebben om je schip veilig in de mangroves te verankeren. Dan geeft hij het woord aan een zeer ervaren Amerikaan ("zoveel keer de wereld rond, zoveel zeemijlen"). Ook van hem waarschuwende woorden. Het komt erop neer dat je moet maken dat je wegkomt. De beelden op de laptop lieten de schepen zien tijdens de zware winden en de ravage erna in jachthavens aan steigers en schepen die voor anker lagen en nu de kant op waren gespoeld. Onbeschrijvelijk wat een krachten en wat een vernietigend geweld. Reden temeer om dit uit de weg te gaan, dus goed de weerberichten te volgen en het hurricanegebied te vermijden in het hurricaneseizoen. De geroemde BBQ-maaltijd was inderdaad omvangrijk doch helaas waren de enorme kippenbouten al koud toen we met Wim en Annette onder het genot van een wijntje aanschoven aan een picknik tafel. Wim had als verrassing drijfwijn, door David uitvoerig getest.

Op de genua voeren we tussen de koraalbanken door terug naar Prickly Bay om daar naast de "We two are one" te ankeren. Joke had de boodschappenlijst klaar - drie dagen op Los Testigos waar geen winkels zijn - en de douanepapieren uitgezocht. Eerst uitklaren voor de kantooruren voorbij zijn en je "overtime' moet betalen. Het kostte veel tijd, hij kon ook de recente inreisstempels niet vinden en meer van dat ambtenarengedoe. Toch kregen we groen licht om het eiland de volgende ochtend vroeg te verlaten. Daarna met de taxi - voor 2 EC$ pp omdat hij anders leeg terug moest - naar het winkelcentrum in Grand Anse. Met een volle kar kwamen we naar buiten en werden meteen door een andere taxichauffeur aangesproken. Hij wilde ons wel voor 20 EC terugbrengen, eigenlijk niet duur als je bedenkt dat je anders in deze warmte op een busje moet wachten en dan ook nog een stuk met de boodschappen moet sjouwen. We deden het en werden keurig voor de steiger afgezet. Toch wel lekker als je voldoende geld hebt. Na het uitladen van de boodschappen met de dinghy naar Carl en Riet om ze voor een gezamenlijke maaltijd uit te nodigen. Vooraf moeten de mannen nog wel een rum-punch op het happy hour aan de steiger halen en kan Riet Joke een demonstratie cranio-sacraaltherapie geven. Het was heel gezellig aan de bar en toen Maarten van de Ocean Viking ons ook nog een rondje rum-punch trakteerde overschreden we lichtelijk ons alkoholveiligheidsniveau. Bij terugkeer op de Zeevonk kon aan het bereiden van de maaltijd worden begonnen en dineerden we heel gezellig met elkaar. Met Riet opperden we of zij ook niet als begeleider van een van onze Sprizeiltochten kon optreden Zij zal er serieus over nadenken. Het werd een laterje en dan te bedenken dat we de volgende ochtend vroeg willen vertrekken.

Omstreeks vier uur in de ochtend ging het anker op en moterden we rustig tussen de andere schepen door naar buiten. Een lichte bries uit het oosten zorgde voor wat golven, de sterren werden afgeschermd door donkere wolken. Nadat de zeilen stonden konden de motoren uit en konden we genieten van de stilte rondom. Een uur later begon de oostelijke hemel lichter te worden en ging er nog een donkere buienwolk achter ons langs. Bij zonsopkomst was Grenada aan de horizon verdwenen en waren we alleen op een hele grote plas water. De wind nam wat toe tot een knoop of achttien, de stroom mee begon ook te lopen en met snelheden tussen de 7-8 knopen voeren we richting Los Testigos (Venezolaans). De te zeilen afstand is 90 mijl, dus zo tegen vijven kunnen we er zijn.

In de Doyle-gids wordt je gewaarschuwd voor de sterke stroming rond de eilandengroep en adviseert hij vanaf het zuidoosten te naderen. Volgens de elektronische kaart zitten we ruim ten zuiden van de eilanden als ze in zicht komen. Waarschijnlijk door de drifthoek lijkt het alsof we ze bijna voorbijvaren en begin ik te twijfelen aan de kaartdata, immers in dit gebied zijn het vaak oude kaarten en nog niet aangepast aan GPS en elektronika. Het is al vaker gebeurd dat we over land voeren. We naderen plotseling een eilandje wel heel snel en moeten oploeven om niet op de rotsen te lopen. Maar welke eilandje is dat? Mijn bemanning haalt de echte zeekaart erbij terwijl ik nog bezig ben met korrigeren van de GPS. Het blijkt achteraf niet nodig, kijk maar naar ons werkelijke trajekt! Zonder koersverandering waren we keurig ten zuiden van Isla Rajada gebleven en hadden we rechtstreeks de baai kunnen invaren. Nu moesten we Isla Nortest en Isla Conejo met hun minigrondzeetjes (terugkaatsende golven) ontwijken.

Joke regelde via de marifoon dat we de volgende dag mochten inklaren. We ankerden aan het strand van Isla Testigo Grande en hadden een woelige nacht omdat de golven om het kleine eilandje heendraaiden en ons precies dwars raakten. Braaf om negen uur naar de steiger van de Guarda costa op het andere eiland Isla Iguana. We werden door een matroos/soldaat ontvangen en naar de commandant geleid. Het bleek dezelfde persoon als vorig jaar met dit verschil dat hij nu een beetje Engels sprak. Het grote boek kwam er bij maar onze gegevens - één regel - kwamen op een soort kladpapier waar met de hand kolommen op waren getekend. Reden? We waren snel klaar, kregen permissie om langer te blijven, officieel mag je hier maar 48 uur vertoeven.

Er is slechts een 'straat' , een paadje langs de huizen, soms zand, soms wat gras. Aan de ene kant de meest uiteenlopende huizen van krotten tot redelijk modern (maar dan met tralies), aan de andere kant de boten die het strand zijn opgetrokken en waar onderhoud aan wordt gepleegd. Op één plek zelfs een grote vissersboot in aanbouw waar volop aktiviteit is. Het meest opvallende hier is de vaardigheid van de scheepstimmerman die met een motorzaag een spant uitzaagt waarbij zijn onbeschermde voet op tien cm van de zaag staat. Hij weet van een recht stuk een keurige kromme spant te maken. De naden worden met epoxy gedicht - 5 minuten potlife denk ik te begrijpen maar mijn Spaans is nog steeds niet op niveau.Een viertal jongens is hard aan het werk op het dek en de toekomstige eigenaar komt trots vertellen dat het zijn schip wordt. Hij vraagt om foto's van hem voor de boot in aanbouw en met een digitale camera is dat eenvoudig. Hij blijkt de eigenaar van een van de restaurants aan de overkant: "Casa verde". Zijn vrouw sleept met stukken houtafval en houdt een vuurtje gaande. Even later weten we waarom: we worden uitgenodigd voor de koffie bij haar moeder en het stikt er van de kleine vliegjes, je wordt er dol van. Aan een tafeltje zitten twee mannen onverstoorbaar domino te spelen terwijl wij een heerlijke zoete koffie krijgen, op een oud gasfornuisje in een hoekje gebrouwen. De kommunikatie gaat steeds beter, nu we het Spaans weer opgepakt hebben kunnen we met handen en voetenondersteuning een heel eind komen. Vissers zijn op een andere plek bezig haken aan een sleeplijn te maken, verderop wordt een huis gebouwd. Bij een huis waar grote boxen in de deuropening staan liggen allemaal lege bierblikjes op straat: hier was duidelijk gisteren het feest ter ere van de geboortedag van Simon Bolivar, de grote vrijheidsheld in Zuid Amerika. Af en toe kon je een blik werpen door een openstaande deur en zag je matrassen op de grond en grote eenvoud/armoe. Zelfs de trappen naar de veranda waren hier en daar finaal kapot en toch in gebruik. Op het strand ligt ook een prima uitziende piroque waarop duidelijk aangegeven staat dat het de schoolboot is: "Transport Escolar", om kinderen van en naar dit eilland met zijn minischool te brengen.

Na een intermezzo op de Zeevonk - Joke drukte foto's af en kopieerde een stel op een CD - weer naar de wal. De oma lag in een hangmat te slapen maar was blij met de foto's. De scheepsbouwer en zijn maten kregen ook de foto's waarop ze in aktie te zien zijn en teruglopend naar de steiger kwamen we weer een paar meisjes tegen met een volleybal. Prompt werd ik uitgenodigd en speelden we een partijtje. Het meest opvallende onderweg was een klein jongetje die met een minivissersbootje sleepte met een drenkeling erin.

Tijdens het volleyballen lukt het Joke om een beetje te praten met een van de meisjes aan de kant. Het blijken alemaal neven en nichtjes van elkaar te zijn. Na het volleyballen worden we nog uitgenodigd om te komen zwemmen maar ons programma is: oversteken en ankeren achter het kleine eilandje bij het strand van Isla Grande en daar snorkelen. De uren die we doorbrachten op Isla Iguana waren zeer bijzonder: veel kontakten met de lokale bevolking, je voelt je er gewoon thuis.

We zijn duidelijk te vroeg: de bootbouwers van de overkant zitten op het terras een pilsje te drinken en moeten waarschijnlijk plaatsmaken voor ons. Maar erger: ook nu weer worden we door tientallen kleine vliegjes geteisterd en ze trekken zich weinig aan van het antimuggenspul. Ten einde raad gaan we in de wind zitten - nabij het varkenshok en de kippenhokken. Het enige varken laat duidelijk weten dat hij er is: geknor en klimmen tegen het gaas. Als de baas eten brengt duikt hij in zijn bak en slobbert hem onder geboer leeg. Na een uurtje lezen en twee glazen sangria/ twee polar light worden we aan tafel genood. De vliegjes zijn verdwenen. We krijgen een bord met rijst, koolsla en een moot barracuda en een stuk maïsbrood. Een fles rode wijn maakt het nog feestelijker. Na het diner een heerlijke koffie en het eigenaars echtpaar komt bij ons zitten. Zij spreken alleen Spaans dus is de conversatie vrij simpel. We horen over de samenstelling van de familie, hun toekomstplannen met de nieuwe boot. Ook de grote problemen komen aan de orde: drinkwater tekort als het onvoldoende heeft geregend, stroomuitval als de generator het niet doet. Eens in de twee weken komt een bevoorradingsschip een paar uur, wat ze kopen weten we niet. Er wonen 160 mensen op Los Testigos. Er is geen medische zorg. Het dichtsstbijzijnde dorp is op de vaste wal, toch altijd nog 39 mijl, maar met hun snelle schepen doen ze er waarschijnlijk niet lang over. Na nog wat foto's te hebben gemaakt en een rondleiding door hun eenvoudig doch nette huis varen we in het pikkedonker terug naar onze ankerplek in de beschutting van Isla Langoleta.

Het water is hier glashelder en er zijn weer meer vissoorten, o.a. Spanish hogfish, red band garnaal, spotted drum, chain morene, sharptail eel. Het anker zit goed ingegraven in het zand naast de koraalbrokken. Het is heerlijk om zo van boord te springen en dit alles binnen zwermbereik te hebben.

Ons volgende bezoek is aan Isla Grande en allereerst naar "Erotica Té". Gezien de naam noem ik het een nachtclub maar tot nu toe kon je er alleen lekker eten bij Chucha. Maar van ver af zie ik al geen bord met de naam meer. We kijken er rond en zien weinig tekenen van aktiviteit. Wel zit het aapje in de boom. Haar deur is dicht, het huis lijkt niet bewoond. We zoeken verder en zien wel mensen bij een huis zitten doch niet horend bij onze eetgelegenheid. Dat wordt 'thuis' eten vanavond. Later hoorden we van een oude inwoonster dat Chucha naar Margarita is. Trouwens, de Nederlandse Marianne die hier woont is even naar Duitsland en zien we dus ook niet hier.

Geplaagd door vliegjes lopen we richting strand aan de oostkant. De bodem van de zoutpan knispert onder onze voeten. We vinden cactussen op onze weg, droogte alom. Hagedissen in verschillende kleuren en maten kruisen onze weg, althans meer een droge beekbedding. Het strand is zwaar bevuild met plastic: olievaatjes, petflessen en schoenzolen. Geen mens die het zal opruimen, het strand ligt aan lagerwal en de golven denderen hier meestal het strand op. Een eenzame palmboom weet het geweld te trotseren, de hutjes redden het niet. Wat loslopende geiten en dat is het. We lopen terug langs de zo'n 15 huizen tellende nederzetting, de armoe straalt er vanaf. Een paar kippen doen zich te goed aan resten schildpad. Plastic benzinevaten staan op het strand en kunnen zo worden geruild als die van de boot leeg is: slang erin en varen maar weer.

Op de terugtocht nodigen we de Zwitsers van de catamaran "Damassine" en de Franse buren van de "Loïs Ska" uit voor een drankje bij ons aan boord. De konversatie ging voornamelijk in rap Frans maar gelukkig spreekt Silvio ook Zwitsers en kunnen we de draad blijven volgen. Annie, de Française is 73 jaar en welliswaar gerimpeld maar ze doet het toch maar samen met echtgenoot Alain, een klein pezig mannetje en hun kat, rondvaren met een monohull in de Carieb. Silvio vaart met zijn zelfgebouwde 14 meter catamaran veel solo, zijn vrouw Marinette is in Grenada aan boord gekomen. Opvallend is dat beide stellen aan een glaasje rosé genoeg lijken te hebben. Wij Nederlanders hebben meestal meer dorst!

Na het snorkelen anker op en naar Isla Testigo Pequeno, het eiland dat bijna vastzit aan Testigo Grande, je kunt door het water lopend oversteken. Er blijkt een mooi strand, een vissersnederzetting in een klein baaitje en je ankert in zand voor het strand met uitzicht op de golven aan de oostkant en de golven die tussen de eilanden door komen. Er liggen wat andere jachten en ze hebben gelijk: een schitterende omgeving! In het vervolg staat Pequeno bovenaan!

Met een ESE 3-4 maken we met stroom mee zo'n 6-7 knopen. Een flinke bui proberen op de radar te volgen en hij lijkt achterlangs te gaan totdat uit het niets een zware bui opduikt en recht over ons heen gaat. De schoenen dreven in de rubberboot en hoewel de wind even toenam tot 25 knopen was hij snel uitgeblust. Zagen we naar Testigos wel dolfijnen, dit keer niet en wederom bleven de vislijnen leeg. De stroming naar het noordwesten en met onze lage snelheden was de drifthoek wel 30 graden, eigenlijk hetzelfde verhaal als een paar dagen geleden toen ik daardoor kompleet in de luren werd gelegd. Dit keer geloofde ik de elektronische kaart en maakten we een rechte lijn naar Porlamar waar we voor het donker aankwamen. Er liggen dik honderd schepen maar 'ons' plaatsje was nog vrij. We werden door Pedro, de nachtwacht van Marina Juan herkend en verwelkomd. 's Avonds naar de Pescadores voor life music en goed eten voor weinig geld. Het was redelijk vol op het terras en wat een heel ander soort mensen dan op de Caribische eilanden.

top

volgend verslag

index

laatste wijziging: 30-jul-07