Windstilte
in Porlamar
Vreemd
wakker worden als je schip naar het westen ligt terwijl 99% van de tijd
er een oostpassaat staat. Gisteravond werden we al getrakteerd op prachtige
luchten, varierend van groen naar blauw, naar oranje, naar rood en violet.
Een onweersbui was in de verte over de bergen getrokken en had duidelijk
invloed op het weer in de baai.
veel
keuze in Porlamar
voor
1,2 miljoen ingeslagen
In-
en uitklaarperikelen
Altijd
weer verrassend wat de 'autoriteiten' nu weer hebben bedacht. En ja
hoor: je moet (sedert drie weken) voor het in- en uitklaren nu met de
hele bemanning naar het kantoor van de immigratie, gelukkig nu ingelijfd
bij de soldaatjes aan de haven. De assistent van Juan brengt ons met
zijn auto - loopafstand 10 minuten - in groepjes van vier er naar toe.
Ter plekke moet de capitano ook nog een vingerafdruk zetten, maakt niet
uit welke vinger. Probeer de humor er maar van in te zien. De tweede
verrassing blijkt als Joke wil uitklaren en het plotseling een nationale
feestdag is, zelfs Juan wist niet wie er wel en wie er niet zouden werken/open
zijn. Het betekent een dagje langer Margarita, in het geheel niet vervelend.
nieuwe
gasten
Dineren
van -2 sterren tot 3 sterren
Dineren
in Porlamar is zo goedkoop, daar valt niet tegen te koken. De Fransman
Alain die we kennen van Los Testigos geeft ons adviezen. Zo dineren
we vervolgens bi El Pescadoro de la Marine (live music, goede kwaliteit),
Rumbabar (zeilerscafe, vies en eten matig), Rancho del Playa (aan het
strand aan de overkant, heerlijk en prima kwaliteit) en Punta Criolo
(midden in de stad, kwaliteit matig maar sfeer leuk). De Sunsetbar naast
de steiger van Juan Marina hebben we niet bezocht, was op zondag gesloten
en leek geen restaurant meer.
Oesters
voor de fijnproevers
Het
was in het weekend smoordruk op het stukje strand achter de Rumbabar.
De plaatselijke bevolking viert er duidelijk hun vrije dagen. We waagden
ons voorzichtig aan het eind van de middag temidden van het autochtone
geweld en konden zo ook een glimp opvangen van de recente badmode alhier:
hier en daar een string, geen topless, de mannen voornamelijk in lange
shorts. Maar het ging om de stalletjes langs het strand, Joke wist nog
dat er oesters te koop waren en ja hoor, zowel vers als in potten. Ze
mocht er één proeven, vond het toch niet geweldig. Een
dag later tijdens het happy hour bij de rumbabar trok ze de stoute schoenen
aan en ging weer op oestertour. Dit keer kwam ze terug met 2x12 oesters
(10.000 Bolivar). Iedereen moest proberen en jawel, ze waren heerlijk!
Dus nog een keer een ronde van 2x12 en dat samen met caipirinha en cuba
libres ging er uitstekend in.
het
klaarmaken van de oesters aan een strandstalletje
enthousiaste
reakties
voor
ons ook de eerste keer!
Oude
bekenden
Bij
de 110 andere jachten zat zo'n 10% bekenden. De meest in het ooglopende
waren de Noorse "Fröken" van de 73-jarige Ut - Joke had
in haar beste Zweeds een heel gesprek met hem - en de Canadese 65 voet
trimaran "Atlantis" van Dominique en Chantal, een vrij jong
stel die we vorig jaar al als buren in de Simpson baai op St. Maarten
en aan de mooring bij Bonaire hadden. Op die laatste plek zagen we ze
met isolatiemateriaal sjouwen: ze waren de koelkast en diepvries aan
het verbeteren. We zijn nieuwsgierig naar het resultaat, wetende dat
onze isolatie onvoldoende voor de tropen is. We werden prompt uitgenodigd
en maakten daar de volgende ochtend gebruik van: een imposant schip
dat snelheden haalt van 20 knopen en door zijn grootte ook binnen redelijk
wat ruime biedt - door zijn lengte van 65 voet dus 6 meter langer dan
de Zeevonk - . We kregen eerst een heerlijke ijsthee en plakken meloen
voordat Chantal ons rondleidde over de dekken en trampolines. De draaibare
koolstof mast is een gigant. De technische rondleiding deed Dominique.
De diepvries heeft nu een dikke isolatie en een profesionnele deursluiting.
De binnenkant is mooi glad geworden door een soort peelply van 3M dat
je eraf trekt als de epoxy hard is geworden. De rubberrand van neopreen
bleek slecht te isoleren, echt koelkastenrubber profiel scheelde een
hoop dat ze konden aflezen aan het aantal draaiminuten per uur. Wij
hebben het idee dat onze compressoren 24 uur per dag werken... Hun elektriciteit
wordt opgewekt door een 6 kVA 110 V Panda generator die in een geluiddichte
kast staat en naar voldoening werkt. Hun Air Marine windgeneratoren
hebben ze weggegeven (!): ze werden dol van het geluid dat ze produceerden
en de opbrengst in liters diesel voor de generator was minimaal.
de
65 voet trimaran Atlantis met Dominique en Chantal
Diefstal
van dinghies en buitenboordmotoren
Op
het "netje" (kanaal 72 marifoon, 8 u 's morgens) wordt gemeld
dat er weer diefstallen zijn gepleegd, ook van een dinghy die met een
kabel aan de boot vastzat. Reden voor ons om de infrarood 'intruder
alarms' van stal te halen. Nieuwe batterij erin en boven de dinghy geïnstalleerd.
Elke beweging in de buurt geeft een doordringend geluid van 105 dB.
De volgende ochtende kijkt Joke- omdat de kajuitdeur openstond- niets
vermoedend (nog wat slaperig) over de achterrand en meteen gaat het
alarm af.
In
de voetsporen van Columbus
Het
afscheid van Juan en zijn mensen (Pedro, Alvin en de paspoortenman)
was tijdelijk, immers in december zijn we er weer. Juan is helemaal
verguld met de uitbreiding van zijn muziekkollektie, Joke heeft hem
even al onze CD's uitgeleend. Nu nog even wachten op de "Maria
del Carmen", de olieboot die om zeven uur komt. Althans dat was
de afspraak waardoor ik mijn ochtendtraining liet vervallen. Om negen
uur was hij nog niet gesignaleerd, niemand wist er iets van. Met de
dinghy naar de haven waar het scheepje zonder bemanning lag. Op de kant
kreeg Joke te horen dat de motor het niet deed, langer wachten heeft
dus geen zin. We voeren naar het tankstation waar een soldaat van de
Garde Nacional kontroleerde. Pas na het vertonen van onze uitreispapieren
kwam de tankman met een papiertje waarop stond: 300 l x 1700. We protesteerden,
normaal betalen we veel minder. Weer afwachten en uiteindelijhk voor
de helft daarvan konden we tanken, ongeveer 25 dollarcent de liter.
De 18 liter benzine kregen we er gratis bij.
eigenaar
rubberboot?
met
volle tanks op pad
Met
volle tanks op weg. Van zeilen kwam niet veel vanwege het ontbreken
van de wind. De 22 mijl naar Cubagua moterden we om niet te laat daar
aan te komen. Eerst bezochten we het wrak van de veerboot dat duidelijk
verder was afgetakeld. We werden door de windstilte getrakteerd op glashelder
water en het snorkelen was een lieve lust. Daarna een plek opgezocht
in de buurt van de zoutpan zodat de gasten naar Nueva Cadiz konden wandelen
om daar de ruïnes van 1541 te aanschouwen, een zware aardbeving
vernielde toen het stadje dat al bijna verlaten was omdat in Mexico
en Columbia goud was ontdekt. Hier woonden de Spanjaarden die de Camajuya-Cariben
indianen gebruikten om de parels - die van een ongekend hoge kwaliteit
waren - op te duiken. Het Columbus monument herinnert aan het 500 jaar
geleden gebeuren, Columbus was hier tijdens zijn voorlaatste reis in
1498. Of Columbus ook door bedelende oude vrouwtjes werd lastig gevallen
vertelt het verhaal niet. Wij werden weer gevraagd of we ibubrufen en
melkpoeder voor haar hadden en later kwamen nog twee schattige meisjes
vragen of we batterijen voor hun radio wilden geven. Dit keer geen tegenprestatie,
niet eens een stuk vis. Hoelang moeten we dit blijven doen, ze racen
met een van hun snelle visboten zo naar Margarita. Veel korter kan het
niet en er is alles te krijgen.
Maria
en Aïda
de
vuurtoren op de noordpunt van Cubagua doet het!
de
klep van het wrak is nu open
prachtige
kleuren in het wrak
ruïnes
Nuova Cadiz
alleen
de grondvesten zijn er nog
Het
nagenoeg onbewoonde eiland Tortuga lokt
Meteen
na een kleurige zonsopgang vertrokken we, de wind E3 pal achter. Helaas
duurde het niet lang: de snelheid zakte tot onder de 2 knopen. Op één
motor tjdelijk(?) verder, dit leverde een 4,1 knoop. Op een afstand
van 66 mijl is dat niet veel en het betekende eveneens in het donker
aankomen. Gelukkig kennen we de baai aan de noordoost kant van Tortuga
en weten we dat er een catamaran vorig jaar op het hoekje gestrand is.
We zijn gewaarschuwd! Het kleine beetje wind maakte het nog bonter,
het werd west 1, pal tegen dus. Onderweg weinig scheepvaart: in totaal
drie vissersschepen, geen vrachtvaart. Vogels die ons vergezellen zijn
boobies, soms prachtig wit, pelikanen en sterns. Om een uur of elf is
het raak: we kruisen een groep grijsgespikkelde dolfijnen, een stuk
of twintig. Ze waren niet onder de indruk van onze snelheid en spelen
om de boeg was na een paar minuten niet meer interressant. De vliegende
vissen maken af en toe geweldige vluchten maar laten zich niet in grote
getale zien. De 3 vislijnen die Joke achter de Zeevonk heeft hangen
blijven leeg. Pas tegen het donker worden, Tortuga was toen al in zicht,
kwam een briesje uit het noordoosten aanzetten en hielp ons een beetje
de goede kant op. De aanloop was niet eenvoudig omdat er enige discrepantie
tussen de elektronische kaart en de radar was. Wetende dat in dit gebied
de kaartkoördinaten afwijken hechtten we meer aan het radarbeeld
en voeren we zo de baai binnen om tussen het achterste schip en het
strand voor anker te gaan.
Zonsopkomst
op Tortuga
De
koperen ploert verdween snel achter wat wolken en om ons heen ook wat
grijze regenluchten, één zelfs met een windhoos er onder.
We hielden het droog en het blauwgehalte van de lucht werd snel groter.
In je blootje recreëren op het strand werd helaas door twee naderende
vissersbootjes tegengewerkt, ze ankerden naast het strand zodat we met
enig textiel op pad gingen. Ons eerste doel was de catamaran die nu
hoger op de rotsen lag dan het jaar ervoor. De ramen waren nu allemaal
kapot alleen de romp vertoonde geen beschadigingen boven water.
Een
strandwandeling is het volgende, heerlijk zo'n verlaten strand dat ook
nog opvallend schoon is, hier geen grote hoeveelheden olievaatjes, petflessen
en oude schoenen. De reden: het strand ligt niet aan lagerwal want schoonmaken
bestaat hier zeker niet, er wonen geen mensen!
Sportvliegtuigen
en motorjachten
Vanwege
de landingsstrip op de punt van het eiland is er enig luchtverkeer,
naar men zegt weekendmensen uit Caracas (120 mijl) die hier naar het
strand komen en 's avonds weer terugvliegen. We telden om vijf uur zes
vertrekkende toestellen. De zeven blinkende motorjachten liggen dichtbij
het strand, ze liggen met het kontje naar de kant, dicht tegen elkaar
aan. Op 'hun' stranddeel parasols en bbq tenten, die 's avonds weer
aan boord worden gebracht. Geen geluidsoverlast, wel een dinghy die
rondjes vaart bestuurd door een zwarte man en een soort grote autoband
sleept met drie in bikini gehulde jongedames die heerlijk(?) liggen
te stuiteren. Na tien rondjes zijn ze zo wel mals genoeg voor de bbq.
Prachtige
wolkenluchten en... de groene flits!
Dreigende
luchten met een enkele bui eronder aan weerszijden krijgen naarmate
de zon zakt steeds mooiere kleuren. Op het laatste moment zakt een feloranje
zon onder een wolkenband en spoedt zich naar de horizon. Wij in spanning:
wel of niet de groene flits? Ons geduld wordt beloond: met een duidelijke
groene flits duikt de zon onder de horizon! Jules Verne kende het verschijnserl
en gaf er een speciale betekenis aan. Ik citeer:
"Over
de groene flits gaat het verhaal (door Jules Verne in het leven geroepen)
dat er een oude Schotse legende bestaat die zegt dat iedereen die zo
gelukkig is om een groene flits te zien nooit meer misleid zal worden
op liefdesvlak en vanaf dan in staat is diep in zijn eigen hart te kijken
en de gedachten van anderen te lezen. Niet slecht als vooruitzicht,
niet? En, werkt het trouwens al? :)
Ochtendstilte
Vlak
voor zonsopgang een 80% bewolkte lucht, geen wind. Het geluid van de
branding - we liggen op 200 meter van het strand - echoot tegen de lage
duinen. Ik zwem naar de kant voor een heerlijk stuk rennen. Het strand
loopt zeer steil af, het horizontale deel is echter te los om makkelijk
te lopen. Ineens zoeft een stern op me af en probeert met luid gekwetter
duidelijk te maken dat mijn aanwezigheid niet op prijs wordt gesteld.
Typisch het strandgebeuren dat je ook op de Nederlandse waddeneilanden
tegenkomt. Kennelijk nesten met jonkies in de buurt. Hun duikvluchten
worden steeds dreigender maar raken doen ze je niet. Op de terugweg
hetzelfde gedrag, kleintjes heb ik niet kunnen ontdekken, die drukken
zich meestal plat tegen het zand en hebben een perfekte schutkleur.
Aan het eind van het strand rotsen van poreus lavasteen met krabbetjes
en voorhistorisch aandoende chitons. Als ik terugzwem overheerst nog
steeds de stilte. Over een uur beginnen de ontbijtborden te rammelen
en et koffiezetgebeuren een heerlijke geur te verspreiden.
Op
ontdekkingstocht
Het
vliegveld ligt er nog verlaten bij, pas bij binnenkomst van het eerste
éénmotorige monstertje is er wat aktie. De vissershutten,
hoofdzakelijk bestaande uit een dakkonstruktie, zijn duidelijk niet
in gebruik hoewel bij eentje wat was buiten hangt. Overal rust, geen
menselijke aktiviteiten. De wrakken van de catamaran en een houten vissersbootje
zijn de stille getuigen van de oerkrachten van het water. Het stormt
een paar keer per jaar en dan is hier weinig beschutting. De zon brandt
al weer aardig bij de terugtocht naar de Zeevonk. Heerlijk zo'n tochtje.
visje
señora?
niet
alle vliegtuigjes redden het: een van de drie wrakken
Cayo
Herradura - het hoefijzerrif
We
zeilen op de genua - waarom het grootzeil hijsen voor 10 mijl halve
wind - langs de noordkust van Tortuga, passeren de kleine baai waar
we vorig jaar met de "Spirit" lagen en de riffen ten westen
ervan. Al van verre zijn vier masten van zeiljachten en de opbouwen
van een stuk of tien motorjachten te zien. Het is zondagmiddag dus de
motorjachten zullen wel snel verdwijnen naar de havenplaatsen aan de
kust van Venezuela. Niet lang na het ankeren krijgen we bezoek: Nederlandse
stemmen: Rob en Mieke van de "Stamper" liggen hier al vier
dagen. Mieke is ook nog jarig dus we hebben weer iets te vieren: de
verse ti-punch van Joke wordt aangeboord tot veler genoegen. Is het
toeval dat de "Stamper" de komende nacht ook naar Los Roques
wil varen?
Nachtzeilen,
88 mijl te gaan
De
gribfiles laten een noordoostelijke wind van 10-15 knopen zien, het
kan niet beter! De "Stamper" vertrekt na weer een groene flits
bij de ondergaande zon. Haar profiel is nog lang zichtbaar tegen de
oranjegele avondlucht. Wij gaan eerst nog aan het diner, we moeten niet
te vroeg vertrekken om te voorkomen dat we voor het daglicht bij de
moeilijke ingang van San Sebastopol aankomen. Dan is het onze tijd en
met een heerlijk briesje gaan we op pad. De maan zal om 24 uur als een
oranje bal opkomen zodat voorlopig alleen de sterren ons vergezellen.
Opvallend zijn de lichtplekken aan de horizon, duidelijk lichtvervuiling
door steden als Caracas. Op de radar halen we langzaam de Stamper in
en een gegeven ogenblik zien we twee lichten voor ons. Een daarvan blijkt
een vrachtschip of vissersboot die we ruim passeren. Uren later terwijl
het weerlichten aan de horizon op verschillende plaatsen doorgaat, een
groot licht. Het blijkt een cruiseliner met feestverlichting. Weer later
een containerschip dat voor ons langs kruist richting Stamper. Onze
onderlinge afstand is groter geworden, ik schrijf het toe aan de marginale
wind waarbij onze snelheid regelmatig onder de 4 knopen ligt. Op de
radar zijn bij zonsopkomst wat buien voor ons te zien. Het beetje wind
dat er is valt nu van achteren in en met de genua uitgeboomd lopen we
geen gevaar. Onder een wolk verschijnt een grijs slurfje, echter ver
weg om te zien of het met het water kontakt maakt. Het witte zeiltje
voor ons wordt alsmaar kleiner, hebben ze een geheim wapen? We hebben
de tijd hoewel het wel even slikken is dat we niet sneller dan vier
knopen voortgang maken. Pas bij nog 12 mijl te gaan zijn de eerste toppen
van Los Roques zichtbaar, nog drie uur. Bij Sebastopol aangekomen zeilen
we onder rustige omstandigheden naar binnen. We zien al van verre de
Stamper achter het enige eilandje liggen. Na 20 uur valt het anker en
kunnen we een fles wijn ontkurken om deze geslaagde nachttocht te vieren.
Stankoverlast:
walvissen?
Vroeg
met de kano op verkenning langs het eilandje Buchiyaco. Wat kunnen die
pelikanen stinken dacht ik varend langs de mangroverand waar pelikanen
me verbaasd aankeken. Hoewelhet er zeer ondiep was zag ik kans tot aan
het rif te komen waar twee dode walvissen bleken te liggen. Terug naar
de Zeevonk om de anderen op te halen (hoewel er geen haast bij is).
Samen met de bemanning van de Stamper er naar toe.
oorzaak?
walvis-
of dolfin gebitje?
Snorkelen
in de "pool"
Ons
populaire 'zwembadje' achter het rif lag er weer goddelijk bij. Gewapend
met snorkels en camera op pad. We verschalken o.a. een lobster, inktvissen,
queen angelfish, queen triggerfish en twee barracuda's, de laatste een
meter lang die zich snel uit de voeten maakte. Watertemperatuur 30 graden.
Weerzien
"Kind of Blue"
We
zijn net met onze siësta begonnen, horen we Nederlandse stemmen,
ze horen bij Dick en Anita die we een maand geleden nog op Union Island
zagen. Toen even later Rob en Mieke van hun boodschappentrip langskwamen
was het Hollands uurtje aangebroken.
Wifi
op Isla Grande
Voorheen
gingen we met de laptop naar het internetcafé in een van de hoofdstraten.
Nu vertelt Rob dat bij een strandterras 'met blauw' ook wifi is en wij
op zoek. Denken we het te hebben gevonden zegt de Spaanssprekende ober
dat we verder moeten zoeken. We zijn tien stappen verder of er wordt
'misses, misses' achter ons geroepen en een vrouw maakt ons in het Engels
duidelijk dat we wel degelijk aan het goede adres zijn: Aquarena. Er
blijkt een 'sleutel' nodig en Joke krijgt een papiertje waarop onduidelijk
een code staat. Geen sukses, terug voor de goede sleutel. Weer een papiertje.
Dan komt een jonge vrouw die een van de eigenaressen blijkt te zijn,
ons helpen . Ze spreekt prima Engels - blijkt in New York te hebben
gewoond - en na enig goochelen krijgen we verbinding. Post en weerberichten
binnenhalen en de website updaten. Hèhè. Vanaf het terras
een schitterend schouwspel van duikende pelikanen tussen de visboten.
Opvallend was het gedrag van de meeuwen die zodra een pelikaan weer
boven was, op diens kop ging zitten om zo misschien een hapje mee te
pikken. Ander vlieggeweld kwam van het vliegveld: voor het invallen
van de avond stegen nog een paar propellorvliegtuigen op en landde een
enkele. Verbazend hoe laag ze over het water kwamen aanvliegen.
Pizzarestaurant
aan Place de Bolivar
Vanwege
de betaalbaarheid lijkt een pizza een uitstekende keuze. Waarom dit
vakantie eiland zo duur is, zeker voor Venezolaanse begrippen - komt
door een kort hoogseizoen augustus-september. Dan komen de Venezolanen
hier op vakantie en wordt er misschien ook wel getrouwd op deze lokatie,
het is immers een ideaal honeymoon eiland. We zijn de eerste gasten
en mogen plaatsnemen aan een tafel in de binnenplaats. De kok begint
het deeg te bereiden en onder het genot van een wit wijntje wachten
we rustig af. De muziek komt uit de luidsprekers van verschillende tv-toestellen
die aan de computer zijn gekoppeld. Het is typische muziek van hier.
Als eenmaal de 'regular' pizza's voor ons staan vallen we hongerig aan:
ze smaken prima en hebben een heerlijke korst. Daarna een grand cafe
die we wegens de door ons geschatte hoge leeftijd en lauwe temperatuur
teruggeven hetgeen door de eigenaar wordt erkend en ze zonder probleem
terugneemt. Een bezoekje aan de 'caballeros' was interressant: twee
toiletpotten waarvan een dichtgeplakt met tape, geen deuren ervoor en
het andere toilet had geen spoelwater, leuk voor degene na jou. De wastafel
was voorzien van mengkranen zonder kraankop zodat ook daar geen water
was te halen. Watertekort of armoe? Het afrekenen in Bolivars lukte
niet vanwege enige krapte aan onze kant maar visakaart werd geaksepteert.
Met een doggybag van aluminiumfolie togen we huiswaarts. Wederom was
het dorpje sprookjesachtig verlicht, zaten de mensen buiten en was er
een ongedwongen vakantiesfeer. Zeer fotogeniek maar wel een tikkie te
donker voor fotografie zonder hulpstukken.
Tweede
bezoek Puerto El Roque
De
dames wilden nog winkelen voor zover dat hier mogelijk is. Voor mij
weer de kans om emails binnen te halen en de website bij te werken.
Dat op een palmenstrand met je voeten in het zand en een kop cappucino
op je tafeltje. De kleuren van de huizen in de felle zon zijn fantastisch,
reden om er veel te fotograferen. De pelikanen langs het strand halen
weer hun halsbrekende toeren uit met de meeuwen als lachende derde.
Op het strand wordt onder een afdak vis schoongemaakt, dus...morgen
barracuda!
natuurlijk
een sntandbeeld van Simon Bolivar, de vrijheidsheld van Venezuela
de
prachtige voorgevel van het internetcafé
website
bijwerken onder barre omstandigheden
wijn
en bier geven plezier
verse
vis op het strand
Het
watereiland van de indianen
We
varen in de vroege middag zigzaggend tussen eilandjes met schitterende
stranden door naar Cayo de Aqua, het meest westelijke eiland van Los
Roques. Er liggen weinig boten en wij kruipen zo dicht mogelijk achter
het rif om daar makkelijk te komen want op het snorkelprogramma staat
een bezoek aan de midnight parrotfish die hier verstoppertje met je
speelt. Pas de volgende ochtend het eiland op. 's Morgens zwemmend maar
dat viel tegen: een sliert van een kwal raakte mijn schouder en een
been en liet een hevig brandende sensatie achter die tot de volgende
dag duurde. Het hardlopen over het strand bracht nu heel andere gevoelens.
Het verbindingsstuk tussen het vuurtoreneiland en Cayo de Aqua was een
stuk lager dan voorheen, de branding rolt er overheen. Dan maar geen
bezoek aan het vuurtoreneiland. De gasten verkenden het eiland na het
ontbijt en kwamen drie uur later enthousiast en zongeblakerd terug.
Geen broedende vogels op hun pad, wel aanvallende sterns die ze ook
hun jonkies zagen voederen. De watergaten waar de indianen hun water
uit haalden stonden droog. De meertjes met watervogels vormden een prachtig
decor. Onderweg veel last van de scherpe klitten aan het gras.
's
Middags trijd om de donkerblauwe vissen te zoeken. Met T-shirts aan
tegen eventuele kwallenslierten gingen we te water. Worden we verwend
door zeker een achttal zo'n 80 cm grote donkerblauwe vissen met lichtblauwe
bekken! Alsof ze op ons wachten! Het water was laag met gevolg dat hun
rugvinnen af en toe boven water kwamen. Vermeldenswaard is verder de
ontmoeting met een stingray: we trapten allebei op de rem om niet frontaal
te botsen, bij hem liet dat een zandwolk achter. Ik mocht zowaar een
paar foto's maken. De avond vierden we weer met Rob en Mieke van de
"Stamper". Een weergaloze sterrenhemel verwende ons.
acht
van deze grote vissen (80-90 cm) boven het koraal
blije
snorkelaars
Fotosessie
onderweg naar Aves de Barlovento
We
blijken ongeveer even snel: zij met halfwinder en genua, wij met grootzeil,
genua en fok. Zodra de wind aantrok en wij boven de 7,5 knoop kwamen
liepen we uit, als de wind wegzakte kwamen zij weer opzetten. Gevolg:
vele foto's en stukjes film wederzijds. Eenmaal zaten ze vlak voor ons
en op het moment dat we hun wind uit de zeilen haalden moesten we snel
ingrijpen om niet achterop te botsen. Eenmaal op Barlovento ankeren
we in het eerste baaitje waar al twee andere schepen liggen. Onze fotografen
zijn dan al bezig de opnamen te bekijken. Niet veel later komt Rob aanzwemmen
- geen zin omde dinghy op te blazen - om te vertellen dat hij al foto's
van de Zeevonk op een cd heeft gebrand. Als hij een half uur later weer
langs zwemt en bij ons geen tekenen van lezen waarneemt zet hij een
waterdicht doosje op de trap.
Stamper
voor de wind
Zeevonk
in de achtervolging
Boobies
tour en monumentbezoek
Barlovento
is het vogeleiland bij uitstek. Hier broeden de boobies bij honderden/duizenden?
en zitten de bomen en mangroves er vol mee. We varen de lagune tussen
de bomen in en worden verwelkomd door honderden witte en bruine boobies.
Een aantal heeft rode poten die des cte meer opvallen omdat ze op een
tak vlak boven je hoofd zitten. Het bijzondere is dat ze blijven zitten
en je aankijken van 'wat mot jij hier'. Het stinkt naar uitwerpselen
en op veel plekken zijn de takken dan ook wit bescheten. Het is een
wonder dat er zoveel vogels een plaats vinden, 's avonds in de schemering
arriveren hele groepen en je vraagt je af of ze soms een vaste plek
hebben, zo ordelijk lijkt het neerstrijken te gaan. Dit keer geen jonkies,
het broedseizoen is nog niet begonnen, wel zie je ze al met takjes rondvliegen.
Ze lijken soms te jongleren in de lucht: laten een takje vallen en vangen
het in de lucht weer op. Met de dinghy varen we langs de rand van de
lagune en kunnen (Rob wel te verstaan) de mooiste opnamen maken. Opvallend
zijn de kleuren bij de snavelbasis. In het ondiepe water onder ons schieten
vissen weg. Het is hier puur natuur.
red
footed boobie
prachtige
kleuren snavelbasis
Het
monument - zo noemen wij deze 'heilige' plaats - ligt een stuk verder
naar het oosten. We boksen tegen de golven in en krijgen af en toe een
flinke douche. Het geeft allemaal niet: het water en de lucht hebben
een aangename temperatuur. Je moet weten waar de ingang tussen de mangroves
is maar dan kom je bij een overdekt strandje vol met heremietkreeften
die daar rusteloos rondlopen te sjouwen met hun huis op hun rug. Rob
pakt een kleintje op en is verbaasd over de kracht waarmee hij door
een schaar wordt gepakt. Het paadje door een soort kwelder brengt ons
naar de zuidkust waar de golven tegen de stenen denderen. Hier is de
plek waar trotse jachteigenaren hun naam op een steen schilderen, aangespoelde
schoenen op een hoop leggen, andere fraaie composities maken. De catamaran
in de fles die onze dochter Marg maakte is er ook nog als is de tuigage
wat verroest. We herkennen vele namen. Opvallend is dat de kwelder nagenoeg
droog staat, de vorige keer in december moest je een stuk van het pad
door het water waden. De terugtocht met wind en golven achter was zeer
komfortabel. Onze gasten gingen nogmaals op expeditie, nu met de kano
en voeren langs een jacht met alweer een Nederlandse vlag.
kleurig
versierde stenen met bootnamen erop
roestige
tuigage van Margjes creatie (de catamaran zit onder de fles)
Muziek
en zang in Barlovento
De
bewoners van de "Fuga", Erwin en Colette kwamen aangeroeid,
Rob en Mieke haalden we op en niet lang erna trok Joke haar trekzak
en zongen we tot de duisternis het lezen van de tekst onmogelijk maakte.
In het pikkedonker werden de boten weer opgezocht: het is wat die Hollanders
bij elkaar in de vreemde. Hebben ze elkaar nodig?
Lobsters?
Erwin
en Colette waren de vorige dag aan het snorkelen en hadden lobsters
gezien. Reden voor mij om met de kano en snorkel op zoek te gaan en
ja hoor, in een gebiedje van 10x10 m vind ik vier lobsters half verscholen
onder de rotsen. Hun antennes verraden hun positie, het zou slimmer
zijn als die telescopisch waren. Ze blijven keurig op hun plaats zitten
al worden ze wel wat nerveus van dat gedoe boven hun hoofd. Ik haal
de anderen en met de dinghy en nu ook een onderwatercamera er weer naar
toe. Dit keer worden er vijf gezien waaronder een flink grote. Dit schouwspel
zie je alleen in de lobsterbakken bij een restaurant, geweldig! Gelukkig
voor de beesten is het seizoen gesloten en leven ze rustig verder...
een
van de vijf lobsters op 1 m diepte maar nog geen seizoen...
Vaarboom
alweer in tweëen
We
gebruiken nog steeds de oer-Friese vaarboom als uithouder voor de genua.
Hij is al een keer gebroken doch met epoxy maak je hem dan weer sterker
dan voorheen. Nu waren de klappen - windkracht 5-6 te veel van het goede
en met een droge knap was hij weer in stukken. Nog een keer repareren?
We voeren bovenlangs Sotovento en natuurlijk vingen we vis, dit keer
een stevige blackfin tuna van 33 cm, goed voor vier personen. We ankerden
bij Saki Saki, het vuurtoren eiland. Hier lag de "Stamper"
en voor het eiland drie andere jachten waaronder alweer een Nederlander.
De
geweien en het hersenkoraal van Saki Saki
Een
schitterend stuk koraalrif met enorme geweien - hertshoornkoraal maar
ook vele andere soorten - steekt zelfs op verschillende plaatsen boven
water uit. We snorkelden door dit bos en genoten van al die fraai strukturen.
Een grote groep blue tang (doktersvissen) vergezelde ons. Maar ook een
klein nieuw visje voor mij. Dit keer geen clown wrasse maar een rainbow
wrasse volgens het grote vissenboek "Reef Fish Identification-
Florida, Caribbean, Bahama's", een onmisbaar boek als je hier rondvaart.
met
recht hersenkoraal
SOS
op het strand
We
lopen het eiland rond, de vuurtoren en de enige palmboom op het duin
in het midden "volgen" ons. We doen wat strandvondsten, zelfs
een indiaan (van plastic, grootte 3 cm) maar ook in het zand met schelpen
aangedikt grote letters S.O.S., diameter 2 meter. Het moet een grap
zijn want nergens is een spoor van paniek. Vreemd. Heeft Robinson Crusoe
hier ook gewoond? Vandaag geen groene flits. Wel menen we in het donker
- nadat onze tuna was verorberd - zwak schijnsel aan de horizon richting
Bonaire te zien. De vallende sterren wachten tot morgen volgens het
tijdschrift "Zeilen".
Saki
Saki in de vroege ochtend: één palm en de vuurtoren
Eindpunt
Bonaire
Vertrek
om 8 uur, wind ESE 4-5, vrij ruwe zee met golven tot 2 m. Een paar keer
wat vlagen met gevolg dat we de 10 knopen grens passeren. Vlak onder
Bonaire een flinke bui achter ons aan, we loeven wat op en krijgen geen
druppel. De wind blijft onder de 25 knopen. Bij de zuidpunt aangekomen
gijpen we voor de laatste 9 mijl naar Kralendijk. We kunnen zeilen tot
de moorings en komen naast de "Elven" van Willem en Thea te
liggen. We zijn 'thuis': 312 zeemijl deze twee weken.
Hoe
vieren we onze 'thuis'komst?
Joke
brouwt een rode aankomst cocktail met veel lekkers erin (Skipper's Rum
Punch). Wat een heerlijks in zo'n vertrouwde entourage. Dan eens horen
hoe het met Willem en Thea is. Prima dus. Een aantal namen van Nederlanders
passeren de revue: een groot deel heeft grond of een huis gekocht op
Bonaire of Curaçao. Is dat ook ons voorland? Zij zelf kochten
een huisje op Curaçao, hun boot - na 15 jaar rondzwerven in de
Carib - is te koop. Vanavond vertrekken ze naar Porto Cabello, Venezuela,
om daar een stempeltje te halen anders zijn ze te lang aan een gesloten
in de Nederlandse Antillen. De "Fiddlesticks" is net vertrokken
die kant op vanwege dezelfde reden
aankomstdrank
Bonaire: we hebben het gehaald!
.
"hangen"
Maar,
het water lokt en het snorkelen hier is altijd een succes. Ook nu weer
geweldige ontmoetingen: een vuistdikke morene, schorpioenvissen (die
zouden we vroeger niet hebben herkend zo goed is hun camouflage), een
mini octopusje en vele andere soorten. Dat alles in glashelder water
binnen een straal van 50 meter van de boot.
Voor
we het weten is het tegen vijven, tijd voor happy hour bij 'Karel's
bar' en inklaren bij de douane en de immigratie. We nemen ons 'wapen',
het seinpistool meteen maar mee, hebben we daar geen gezeur meer over.
We worden zowel door de douaneman - hij liep recent de vierdaagse van
Nijmegen! - als de politieman zeer vriendelijk ontvangen. Er werd niet
eens naar de uitklaringspapieren van Venezuela gevraagd! Bizar als je
verhalen hoort (van Amerikanen?) dat ze terug gestuurd zijn omdat er
te lang tussen hun vertrek uit Venezuela en de aankomst op Bonaire zat.
Een persoonlijk iets? Een nieuw beleid?
Bij
Karel's Bar zat al een tafel vol Nederlanders aan de versnapering: Erwin
en Colette, Mieke en Rob, Harma en Dolf. Allen zo uit de 'rimboe'. Erg
gezellig natuurlijk. Wel woeien de lege wijnglazen van de tafel... We
besloten met zijn achten te dineren bij Bobbejan's bbq waar we zulke
goede ervaringen hadden. Joke reserveerde een tafel en zowaar het lukte
voor acht personen. De ribbetjes smaakten prima, mede misschien omdat
ze vooraf gingen door hongerige ijsberen. Koffie haalden we bij het
City Café en voldaan stapten we in de dinghy, terug naar de Zeevonk.
Om midden in de nacht naar vallende sterren te gaan kijken lieten we
aan anderen over!
sfeertje
bij Karels bar, Carette en Erwin de genieters
volgend
verslag
index
laatste
wijziging:
16-aug-07
