Thuisbasis
Aan
de mooring voor de kade van Kralendijk, een vertrouwd plekje voor ons.
Van hier zagen we flamingo's overvliegen, barracuda's en roggen onder
de boot en groepen dolfijnen al jagend voorbij trekken. Het water is
glashelder en onder ons koraal en een steile helling. Je kunt hier zo
vanaf de boot duiken en snorkelen. Joke gaat dagelijks op snorkeljacht
en scoort vele vissoorten in het ondiepe water aan de boulevard. Zelf
word ik getrakteerd op een kanjer van een barracuda die onder me blijft
liggen als ik het onderwaterschip aan het krabben ben. Om me heen zwemt
klein spul, waarschijnlijk komt er veel lekkers van het onderwaterschip
af.
Bonaire
= Cultimare = karnemelk
Bonaire
= duiken Joke zweeft onder de Zeevonk
De
fietsen worden van stal gehaald, de banden opgepompt en onze eerste
rit - hoe kan het anders - is naar Sorobon, het naturistenresort aan
de Lac Baai aan de oostkant van Bonaire. De fietstocht blijft bijzonder:
het meest opvallend is de grote droogte, het is woestijn stenen/koraalbrokken
op een bruine ondergrond, cactussen en toch ook groene struiken. Op
een soort veldje is een poging tot landbouw gedaan. We dachten de eerste
keer dat we het zagen aan suikerriet. Door gebrek aan water staan er
nu wat stompjes boven de keiharde uitgedroogde grond. Jammer voor de
iniatiefnemer, je hebt er toch wel moed voor nodig. De flamingo's staan
weer in de lagune onderweg, hoe kan het ook anders. Ze zijn te ver voor
een foto maar hun roze kleur zorgt dat ze duidelijk afsteken tegen de
omgeving. De ranches waar waarschijnlijk in het weekend feest wordt
gevierd liggen er verlaten bij. Bandensporen getuigen echter van regelmatig
bezoek. Aan de bodemoppervakte kan je ook zien dat er soms flink veel
regen valt en er minibeekjes ontstaan. Hiervoor zijn zelfs bruggetjes
of overlopen in de weg. De weg zelf trouwens is prima verhard hetgeen
je niet verwacht midden in de 'woestijn'.
Sorobon
Barbara,
een van de medewerksters, herkent ons en laat ons binnen. We zitten
nog uit te puffen in de receptie als eigenaar Dolf binnenkomt. Hij reageert
enthousiast als we vertellen van onze plannen om met de Bonaire Regatta
mee te doen en daarvoor een aanbod voor zijn gasten en zijn medewerkers
zullen maken. Hij zal het opnemen in zijn rondschrijven en aan de gasten
die reeds voor die periode hebben geboekt melden. Ook vraagt hij of
we volgend jaar weer zullen meedoen. Dat kunnen we nog niet toezeggen,
eerst maar eens zien wat onze ervaringen zijn. We krijgen een handdoek
en zoeken het huisje waar Dolf en Harma zijn. Ze luieren in de zon,
de enige hangmat voor het huisje is bezet. Leuk, eerst zijn ze twee
weken onze gasten, vervolgens zijn wij nu hun gast. Hun uitzicht over
de Lac Baai is fantastisch, het lichtblauwe water met het rif in de
verte is als een sprookje.
afscheid
bij de voordeur Sorobon
Grote
verrassing bij Budget Marine Bonaire
Natuurlijk
is een bezoek aan de watersportwinkel nodig om weer wat spullen te zoeken/aan
te schaffen. Thea herkent ons. Pam, de bazin probeert puur als service
onze vragen tav de Bonaire Regatta te beantwoorden, klimt daarvoor achter
de computer en belt naar de organisatie. Dan met een twinkeling in haar
ogen vraagt ze of ze mij ook een vraag mag stellen. "Zijn wij van
de Zeevonk?" Als ik dat bevestig - het staat trouwens op mijn T-shirt
- loopt ze naar achteren om even later triomfantelijk een doos voor
me neer te zetten. Inhoud een set luidsprekers! Vorig jaar kochten we
in St. Maarten bij Budget Marine buiten luidsprekers waarvan het rooster
na drie weken al begon te roesten. We meldden dit op Bonaire en aangezien
het onder de garantie viel deed Thea haar best iets te regelen. Dit
lukte niet tijdig, waarna Roeland van Budget Curaçao ook nog
een poging deed zonder sukes. Eenmaal terug op St. Maarten hadden we
ons allang verzoend met buitenluidsprekers zonder rooster ervoor, het
geluid was er niet minder om.
Dreigende
orkaan en de 'reversal' die zorgde dat (bijna) iedereen de marina in
vluchtte
De
orkaan Dean komt er aan. Al snel blijkt hij een noordelijke
route te kiezen en gaat over St. Lucia-Guadeloupe. De afstand is voldoende
groot om er geen last van te hebben. Echter, de wind draait een paar
uur naar het westen en dan lig je bij Bonaire aan lagerwal en vlak bij
de boulevard waar flinke golven tegen aan kunnen beuken. De ervaren
mensen weten dat het risico bestaat dat er schade ontstaat, schepen
losslaan en dat het leven aan boord tijdelijk zeer onrustig is door
flinke golven. De uittocht begon alvroeg in de middag terwijl de reversel
pas in de nanacht/vroege ochtend wordt verwacht. Maar ja als je daarmee
kunt voorkomen dat je 's nachts je bed uitmoet om je schip in veiligheid
te brengen. Twee Duitse schepen hielden het het langste vol aan de steiger
terwijl de Stamper aan een mooring kwam liggen. Om een uur of vier 's
nachts begon het, om zes uur lagen de Duitsers aan een mooring en de
Stamper ging schuilen achter Klein Bonaire. De marina was vol dus geen
optie. Het duurde vervolgens uren voor de wind wat draaide en pas tegen
de avond keerde de rust terug. De volgende dag namen de schepen uit
de marina weer geleidelijk hun plaats aan de mooring in. Wij overleefden
het geweld, we hadden al enige ervaring opgedaan in de Simpsonbaai,
St. Maarten waar onze rubberboot toen in de branding sneuvelde. Hier
aan de mooring in Bonaire zit je met twee kunststoflijnen aan dire grote
betonblokken vast. De kans dat je losslaat is niet zo groot mits het
spul in orde is. Daarom altijd even onder water kontroleren als je vastgemaakt
hebt.
Zwaar
onweer over Bonaire
's
Avonds als we bij Bobbejan's BBQ in de tuin dineren barst een regenbui
los. Even later gerommel aan de horizon en dan een flits met de knal
er direkt achter aan. Vlakbij ingeslagen. Twee jaar geleden sloeg hier
de bliksem in de mast van de "Noordhinder" met alle gevolgen
vandien en voor de buren. Gelukkig waren alle schepen niet geraakt,
de inslag was in een hotel. We bleven een tijdje in de kuip het onweer
gadeslaan. De horizon lichtte steeds prachtig op. Een gegeven ogenblik
kwaqm het weer dichterbij en was er een daverende inslag op een paar
honderd meter. Meteen viel alle verlichting in de wijk uit. Dus geen
airco's, koelkasten en diepvries meer. Zelfs Sorobon bleek zonder stroom
te hebben gezeten. We hebben de reparatie niet afgewacht.
Vier
schepen met Nederlandse vlag arriveren
Ineens
komen we om in de Nederlanders: Kind of Blue van Dick en Anita (gevlucht
uit de Aves vanwege de reversel), Fiddlesticks van Hans en Anja (uit
Curaçao nadat ze in Venezuela een stempel hadden gehaald), de
catamaran MonaLoa van de Polen die we eerder ontmoetten en als laatste
de voor ons onbekende stalen Colin Archer Ayke (in één
keer uit Grenada). Later op de dag kwamen we elkaar tegen bij de dinghysteiger
en werden we uitgenodigd voor een drankje. Het zijn Sjoerd en Annet
die op wereldreis zijn. Ze kwamen in Barbados aan, zeilden omhoog tot
Guadeloupe en gaan nu richting Panama.
Muziek
aan boord
We
moesten natuurlijk als reversel-overlevenden het vieren. Anita speelt
accordeon, Mieke wilde graag iets van haar opsteken, de Duitsers van
de Antares, Jürgen en Monica waren ook van de partij. Joke deelde
muziek uit, speelde zelf ook mee en het feest was kompleet. Wat een
sfeer meteen, zeker als naast de muziek ook nog gezongen wordt. De meest
gehoorde smoes is trouwens: "Ik kan niet zingen"... Zodra
er wat ontspanning komt dmv van een alkoholische versnapering dan komt
men los.
Ochtendtraining
op de Boulevard
Als
de "Freewinds" - het schip van de Scientific club - er ligt
wordt er 's morgens door een grote groep op en neer gerend over de boulevard.
Een prachtig gezicht al die bewegende mensen. De eerste keer dat we
het zagen dachten we dat er een georganiseerde loop was, nu weten we
beter. Zelf loop ik ook elke dag maar dan een uurtje vroeger. Dat scheelt
in de temperatuur!
Wifi-perikelen
We
kochten een tweeweekse kaart voor 15 uur bij Surf-It. Deze maatschappij
lijkt het wifi-gebeuren op Bonairer aardig in handen te hebben. De gratis
wifi bij Karels Beach bar was zelfs in hun handen over gegaan. Jammer
dan als ineens de verbinding uitvalt, je niet kunt uitloggen en de teller
gewoon doorgaat. Toen we 's avonds weer probeerden in te loggen gaf
het de melding dat we ons tegoed (vlg ons stond er nog 6 uur) hadden
opgebruikt. Wij de volgende dag naar het kantoor waar we werden geholpen
door een begripvolle jongeman die een uitdraai maakte van onze inlogmomenten
en genoegen nam met onze verklaring en onze konklusie dat chun verbinding
tijdelijk was vebroken aksepteerde. We kregen een nieuw tegoed van 25
NAF (een schrale troost als je daarvoor twee keer naar het kantoor moet
en in totaal meer dan een uur moet wachtern) In ieder geval werd ons
recht gedaan en tijd hebben we in overvloed.
We
worden uitgenodigd voor een Rondje Bonaire
Onze
laatste gasten Dolf en Harma hebben een pick up gehuurd en vinden het
leuk ons te trakteren op een autotocht. Rob en Mieke ook mee, vanwege
plaatsgebrek in de achterbak waar ze zich uitstekend amuseerden. Eerst
snorkelen we op Andrea I, wetende dat daar zeepardjes
zijn te vinden. Dit werd nogeens bevestigd door een Braziliaan die daar
net uit het water kwam. Het eerste dat ik tegenkom is een Nature Park
duik tag ter waarde van $25. De Braziliaan had hem verloren en was blij
met onze vondst. Zeepaardjes hebben we niet gezien... Op de kant in
een poeltje een leuke slak.
klaar
voor vertrek
naaktslak
Een
ijsje in Rincon - de koningin heeft er een speciaal
adres voor - blijkt anders uit te pakken. Het adres van hare majesteit
blijkt te zijn gestopt maar gelukkig vinden we een zeer enthousiaste
mini-winkelier/terraseigenaar die ons graag voorziet van drie bolletjes
de man. Om verschillende smaken te proeven moeten we onderling ruilen.
Dan
op naar het zondagmiddagfeest in de vissersnederzetting
aan de noordzijde van de Lac Baai. Het laatste deel van de weg is niet
verhard en na de forse regenval vol met waterplassen en -kuilen. Onze
chauffeur weet er behendig mee om te gaan. Ter plekke muziek: drie muzikanten
met gitaar en een soort bas. Er wordt bij gezongen en het publiek aan
de tafels voedert zich intussen met kip, vis, etc uit de keuken. Prima
sfeer, wel minder omvangrijk dan ingeschat. Een paar maal werd een zanger
uit het publiek ingeschakeld, alles bij elkaar toch amusant.
trio
met zanger
Nu
om de zuid, we passeren de vernieuwde windmolen bij
Sorobon en komen dan op de kustweg. De kust bestaat uit ronde brokken
vulkanisch gesteente, aangespoeld koraal en wrakhout, plastic, etc.
Er zijn twee water inlaten waar het fors naar binnen stroomt. Bij een
heeft een visser een net over de volle breedte gespannen zodat elke
vis die naar binnenkomt in zijn visemmer eindigt. Fregatvogels cirkelen
rond zijn schoonmaakplaats en laten zich zo prima observeren en fotograferen.
De Willemstoren, vuurtoren Nederlandse stijl staat
er wat verlaten bij op het zuidpuntje. Dan volgen de slavenhuisjes,
replica's van hoe het vroeger was. Ik heb er even een tijdje in gelegen
om me voor te stellen hoe dat in vroegere tijden moet zijn geweest.
De Pink Beach waar we wilden snorkelen werd beheerst door een tiental
springende kitesurfers hetgeen ons gevaarlijk lek om daar te water te
gaan. Vervolgens kwamen de spierwitte zoutbergen wel
heel prominent aan de horizon. De kleurkombinatie met het roze water
in de enorme zoutpannen is schitterend. De flamingo's waren al naar
huis denk ik, we zagen er maar weinig. Na een afzakker bij Karels bar
waar we kennismaakten met een Nederlandse duikinstrukteur en ex teamlid
van de ABN-Amro's die rond de wereld raceden, Erwin, togen we met elkaar
naar het City Café om daar te dineren. Alles
bleek hier van goede kwaliteit en de avond vloog om.
slavenhuisjes:
je kunt er rechtop in staan
hoe
krijg je ze zo mooi?
de
kleur van het water is echt roze
Ontmoeting
met Darwina
Darwina
is een groene schidpad van 1 m doorsnee die recent werd uitgerust met
een zender tijdens haar laatste bezoek aan een strand om eieren te leggen.
Joke ontdekte haar half verscholen in een grot zo'n 15 m onder water
tijdens een duik bij Klein Bonaire. Het beest lag stil, mogelijk sliep
ze. Leuk om dan later nog eens het artikel over haar in een krantje
te lezen. We hebben het gemeld bij de Yellow Submarine duikschool waar
we onze flessen laten vullen.
Dolfijnen
op jacht
Waar
jagen dolfijnen op? Dit keer op een duikersboot die met redelijke snelheid
achter ons langs voer. Een stuk of tien dolfijnen in zijn slipstream,
geen een voor de boeg. Prachtig gezicht. De mensen op de boot hadden
het ook in de gaten en een paar stonden te fotograferen/filmen.
Taart
voor Budget Marine!
Bij
de bakker - die geen brood verkoopt, alleen gebak - tegenover Budget
haalden we een traktatie als dank voor hun positieve houding omtrent
de luidsprekers. Dit werd enthousiast ontvangen. Thea en haar dochter
Mary Lou hadden zich trouwens zorgen gemaakt om ons toen we tijdens
de reversel aan de mooring bleven liggen. We hadden overigens niet veel
keus: de marina was al ruim van te voren vol en achter Klein Bonaire
rond blijven varen kon altijd nog.
Op
bezoek in het ziekenhuis/consultatiebureau
Het
werd tijd om ook op Bonaire eens kennis te maken met de kinderarts en
het consultatiebureau-team. Ik had geluk, het consultsatiebureau is
in het ziekenhuis en de verpleegkundige Carola was aanwezig terwijl
er geen 'klanten' waren. In een grote ruimte alle bekende voorwerpen,
tot en met het houten vormstoofje horend bij het van Wiechenschema of
zoals het deftig heet het psychomotorisch ontwikkelingsschema. Zij kon
me vertellen dat het cb dagelijks door haar wordt gehouden en alleen
op vrijdag er ook een cb-arts is. Verder zijn er ook kinderfysiotherapeuten
op het eiland. Het aantal geboorten is jaarlijks tussen de 100 en 120.
Veel kinderen worden in Curaçao geboren, op Bonaire zijn wel
vroedvrouwen. De kinderarts komt uit Curaçao over, meestal op
zaterdag, eens in de twee maanden. Voor alle andere kinderspecialisten
moet men ook naar het buureiland. Carola wil me graag als docent hebben
en zal me volgend jaar of misschien nog dit jaar? proberen in te plannen.
Op
bezoek bij de kinderfysiotherapeut
De
kennismaking met de kinderfysiotherapeute Simone verliep snel: ze kwam
net gehaast de deur uit en verder dan een hand geven en vragen of ik
de volgende dag voor een afspraak wilde bellen kwam het niet. Toen ik
haar belde had ze iets meer tijd en bleek ze gelukkig met het feit dat
ik me beschikbaar stelde om wat bijscholing te geven aan de mensen van
het consultatiebureau. Wordt vervolgd zodra we weer op Bonaire komen
(binnen 2 weken).
Duiken
naar zeepaardjes
Bij
de duikschool kunnen ze ons bevestigen dat er zeepaardjes op 5 meter
diepte vlakbij de boei van de duikschool zitten. Poolse vrienden van
de Mona Loa dachten aan plastic, bedoeld als grap. Maar het klonk te
serieus om niet even te proberen. Na onze diepe duik even op de aangewezen
plaats kijken en ja!!! Uiteindelijk twee zwartwitte vrij grote zeepaarden
op de gevoelige plaat kunnen zetten. Grappige kopjes, een soort pluimpjes
op hun romp.
Naar
het eindpunt
Curaçao
is in het hurricaneseizoen onze thuishaven: veilig voor de hurricanes
die nu kunnen/gaan komen. Het Spaanse Water is een beschutte lagune:
geen deining of golven. Wel kan de wind tijdelijk naar het westen draaien
als een storm het eiland noordelijk passeert. We rekenen af bij de marina
voor het verplichte gebruik van de mooring. De volle duikflessen staan
klaar bij Yellow Submarine waar Angela de rekening opmaakt, volgende
keer maar betalen. Ik bedank Ferry voor de reparatie van mijn octopus
en het aanwijzen van de zeepaardjes waar ik dit keer leuke foto's van
kon maken. Het signaalpistool halen we op bij de douane, de immigratie
doet niet moeilijk. We maken los als een dikke regenbui is gepasseerd.
De Fiddlesticks schuift meteen door naar onze/'hun' mooring. De wind
is magertjes en binnen het half uur nadert een wit regengordijn over
het water. Reven? De wind lijkt mee te vallen en ik waag het er op:
maximum 28,3 knopen. Onze snelheid nadert even de 10 knopen als de stortbui
op ons neerdaalt. Daarna weer weinig wind. Als de snelheid onder de
3 knopen zakt rekenen we uit dat we niet voor donker bij de ingang van
het Spaanse Water zijn. Wachten op meer wind lijkt zinloos dus op de
motor verder. We worden ingehaald door een van de vrachtschepen die
Bonaire bevoorraadt. Dan plotseling een onbekend lawaai. Motor kapot?
Nee, het is de helikopter van de kustwacht die op minder dan vijfitg
meter hoogte over ons heen raast. Curaçao is allang aan de horizon
te zien, Klein Curaçao zijn we op 3 mijl bovenlangs gepasseerd
als de snelheid terugloopt. Konklusie: tegenstroom. De tweede motor
erbij en met 4,5 knoop komen we op de kust af. Een tanker die parallel
aan ons op tegenkoers lag draait naar ons toe en komt op ramkoers. Op
dat moment stopt de BB motor: lucht in de leiding waarschijnlijk. Zonder
wind en op één motor en dan komt er net zo'n schip op
je af. Waarom hij niet voor of achterlangs gaat is me een raadsel. We
moeten uitwijken en laten de Griek voorlangs passeren. Dan de BB motor
op de andere tank zetten en het filter ontluchten. Een keer starten
en de motor loopt weer. Half zes varen we het Spaanse water op, schrikkend
van de nieuwbouw aan de Barbara beach. Ook het strand ondergaat van
alles en is met een hek afgezet. Leve de vooruitgang! We ankerden achter
het eerste eilandje. Wie weet doet de wifi van de jachtclub het nog.
Happy
hour op Sari Fundi
Al
onze Nederlandse vrienden lijken er verzameld als we er om zes uur aankomen.
Wat een feest!!! Het is voor ons de derde keer dat we hier tijdens het
hurricaneseizoen 'schuilen'. Enkele schepen liggen hier langer, sommigen
hebben een huis op de kant gekocht. Natuurlijk zijn er elk jaar ook
nieuwe schepen en vertrokken er andere met bestemming Cuba, Gautamala,
Belize en natuurlijk Panama, wat staat voor 'de wereld rond'. Duidelijk
is wel dat de meer sociale Nederlanders elkaar hier op het happy hour
opzoeken. We missen er een paar waarvan we weten dat ze wel op Curaçao
zijn. We zullen ze ongetwijfeld de komende dagen tegenkomen. We voelen
ons hier thuis, we werden warm verwelkomd.
Deelname
aan de Bonaire Regatta 2007!
volgende
pagina
index
laatste
wijziging:
25-aug-07
