De
geneugden van Willemstad
Na
het ochtendgebeuren - hardlopen en snorkelen bij het direktiestrand
- met de 'rammelbus' vanaf de vissershaven naar het centrum van Willemstad,
voor NAF 1,35. De bestuurster rijdt pittig en neemt de wegversmallingen
ivm werkzaamheden feilloos. Leuk detail: we zitten op plaatsen voor
60+. De busterminal is tijdelijk verplaatst en op een grotere loopafstand
van het centrum. Dat valt niet mee in de brandende zon. We lopen langs
de groentenstallen van de Venezolanen, dit keer voorzien van een modern
dak waardoor het drijvende marktgebeuren op de achtergrond is gedrongen.
De groentenboten liggen er wel maar minder in het oog lopend. De vissers
verkopen nog wel zo van het schip wat direkt een heel andere sfeer geeft.
De douane geeft geen probleem en al snel zitten we op terras bij de
Pontjesbrug=Emmabrug om deze net te zien opengaan. De ronkende diesels
duwen de brug naar de overkant. Wat ik niet begrijp is het stuurwiel
in het 'stuurhuis', of is het soms de snelheidsregelaar? Dat wordt weer
tegengesproken door de gashendels ernaast. Zodra de brug weer op zijn
plaats ligt stormen van beide kanten de mensen de brug over, een prachtig
gezicht om te zien hoe deze twee groepen elkaar naderen. We zagen geen
botsingen...
de
nieuwe overkapping van de 'drijvende' groentemarkt
Lopend
naar de immigratie aan de overkant voorbij de cruiseterminal bij de
Julianabrug wordt beloond door de aanwezigheid van de F 833, het Nederlandse
fregat 'van Nes'. Het schip is in bedrijf, overal mensen op het dek
en opvallend veel vrouwelijke bemanningsleden. Was er niet iets met
de 'Tjerk Hiddes, het vorige wachtschip? Imposant is de helikopter op
het achterdek en de in stelling staande mitrailleurs op de brug. Zouden
ze die al een keer hebben moeten gebruiken? Immers, het schip is hier
om de drugsmokkel uit Venezuela te bestrijden. Maar ja, nu heeft Venezuela
Russiche duikboten gekocht...
Op
het kantoor van de havendienst moeten we onze anker vergunning halen.
Hier botsen we tegen de regels: je mag slechts in een viertal baaien
liggen mits je van te voren dit persoonlijk aldaar komt melden. Overdag
mag je geen andere baaien bezoeken. We lijken hiermee de dupe van de
bestrijding van de drugshandel.
Met
een van de pontjes terug naar Punda omdat de Emmabrug open is voor een
containerschip en de 'van Nes'. Boeiend om tijdens het verorberen van
een krabsalade voor de lunch deze schepen het zeegat te zien kiezen.
De
onderwatercamera van Joke doet het al een hele tijd niet meer (merk
Olympus). Op zoek naar een goede vervanging. Er blijken maar weinig
fotozaken te zijn, de keuze is daarom beperkt en de voorraad lijkt op.
Eerst thuis op het internet warenonderzoek doen en dan pas beslissen.
Na een bezoek aan het Wilhelminaplein - waar vaak yachties zitten te
internetten - pakken we met een voldaan gevoel de bus van vijf uur.
We hebben weer de sfeer van Willemstad kunnen proeven.
Onweer
en zware regen
Het
heeft de afgelopen maanden nauwelijks geregend op Curaçao, maar
of het verband heeft met de recente hurricane weet ik niet. Tijdens
ons eerste bezoek met het busje naar supermarkt Vreugdenhill/ Budget
Marine Curaçao werd het alsmaar donkerder en duurde het niet
lang of de bui barstte los. Geen gewone bui voor hier maar gewoon drie
kwartier pijpenstelen regen. De wegen veranderden in snelstromende beken,
bruin van de modder. De autos produceerden fonteinen van water. Er werd
op mijn verzoek koffie bij Budget gezet, dit duurde echter lang en het
busje terug wacht niet. Gelukkig stopte de regen op tijd en kwam ik
droog over. De meeste yachties waren al klaar met boodschappen doen
bij Vreugdenhill en stonden met volgeladen karretjes in de hal te wachten.
Nederlandse
zeilers krijgen grond aan de voeten
Toen
we de "Christina" voor het eerst ontmoetten op de Canarische
Eilanden in november 2004 wist de bemanning nog niet dat ze augustus
2007 op Curaçao een huis zouden betrekken! En ook niet dat Roeland
een dikke vinger in de pap van Budget Marine zou hebben, immers zijn
specialisme is verlichting. Via een wrakke steiger bereikten we hun
prachtige woning met terrassen die uitzicht bieden over het Spaanse
Water. We hoorden van meer Nederlandse zeilers dat ze hier een huis
hebben, is Curaçao een eindpunt? Voor ons wel maar alleen voor
het hurricaneseizoen tot eind november. Daarna varen we via Grenada
weer naar het noorden tot St. Maarten. Een ander bijbehorend verschijnsel
is het bezit van een auto, zonder auto ben je nergens op Curaçao,
het Spaanse Water ligt nu eenmaal vele kilometers van Willemstad, de
busdienst gaat weliswaar ieder uur van en naar de vissershaven naar
het centrum van Punda en vandaar is een heel net minibusjes over het
eiland maar helaas komen die niet in de buurt van Sari Fundi of het
Spaanse Water. Fietsen is naar men zegt levensgevaarlijk, je ziet alleen
fanatieke fietsers op racefietsen, de wegen zijn gewoon te druk en te
smal en niet berekend op fietsers.
Langliggers
beheersen het Spaanse Water
Onder
de vele Nederlandse schepen tellen we zeker een tiental 'langliggers',
of ze zijn er ook weer (net als wij) of ze liggen er nog, zijn het afgelopen
jaar niet eens weggeweest. Het is goedkoop wonen op een boot al geldt
dat alles kapot gaat en je veel tijd stopt in het repareren, vervangen,
verbeteren, etc van basale dingen: water, stroom en ankeren. Watermakers
gaan kapot, lekken of moeten nieuwe membranen, generatoren hebben ook
niet het eeuwige leven, windgeneratoren hebben een relatief geringe
opbrengst en maken herrie en veroorzaken trillingen. Zonnepanelen zijn
weliswaar duur, doen hun werk geruisloos en zijn onderhoudsvriendelijk.
Heel dynamisch is het ankeren. Een regel is vijf tot zes maal de waterdiepte
aan ketting steken. Bij 10 meter diepte zo'n 50-60 meter hetgeen een
grote draaicirkel oplevert. Een langligger geeft de voorkeur aan een
mooring bijvoorbeeld een blok beton of een enorm anker, een pin in de
grond. Dat levert een kleine draaicirkel en bij een windreversal - de
oostpassaat gaat tijdelijk over in westenwind door het passeren van
een storm - heb je de poppen aan het dansen. Gaat dat gepaard met een
stevige windje dan kunnen er ankers uitbreken en gaan schepen aan de
haal. Opletten geblazen dus!
Een
reuzencatamaran in aanbouw
Op
bezoek bij Steve en Pat die een 18 meter cat gaan bouwen. Vorig jaar
nog op zoek naar een geschikte bouwlokatie, nu hadden ze grond onder
hun voeten: een cementfabriek aan een van de armen van het Sohottegat.
Hier hebben ze voldoende ruimte, stroom en water op een bewaakt terrein.
Hun oude cat waar ze nog op wonen ligt op twintig meter van de kant
geankerd en hun dinghy zit een aan lijn met katrollen zodat ze hem van
en naar het schip kunnen trekken. Er is al bouwmateriaal aangekomen:
vaten epoxy en dun plywood. Het laatste zijn ze niet tevreden mee: het
komt uit China, zou vijf lagen dik zijn en blijkt vier lagen en lijkt
niet echt watervast. Het was slecht verpakt op pallets en ingewaterd.
De eerste tegenvaller. Op de bouwplaats liggen twee heipalen die de
grootte van het schip aangeven. Met zeildoek hebben ze hun werkplaats
van een dak voorzien. De tijd lijkt even stil te staan, in 1998 dachten
we ook zelf ons schip te kunnen bouwen en hebben toen stad en land afgezocht
naar een geschikte bouwplaats en zelf al het bouwmateriaal gekocht.
We
worden enthousiast ontvangen, rongeleid en aan boord voorzien van een
zalige zalm mousse en een drankje. Wat een energie en optimisme! Ze
hebben zelfs twee dvd's met 18 goede films voor ons gemaakt, wetende
dat we zouden komen! Op het schip staat een enorme diepvries, vanwege
de gratis stroom geen probleem en straks op hun nieuwe schip valt de
grootte niet meer op.
de
Norsewind met diepvrieskist (L) en wasautomaat
De
Zeevonk aan de haal?
We
worden ruw gestoord als over de marifoon onze buren in het Spaanse Water
melden dat de Zeevonk waarschijnlijk aan het 'draggen' is tijdens een
zware bui met westenwind en nog een meter of tien van het rif is verwijderd.
In onze geleende auto racen we terug en vinden de Zeevonk: de bui is
net over en volgens onze inschatting ligt hij nog steeds op dezelfde
plek. Voor de zekerheid zetten we een tweede anker voor we weer vertrekken,
dit keer naar het vliegveld Hato om onze gasten op te halen.
Acclimatiseren
Voor
iemand die kersvers en wellicht ook voor de eerste keer in de tropen
komt zijn er twee dingen: het tijdsverschil, we leven hier 5-6 uur vroeger
- dus nooit 's morgens naar ons bellen - en de temperatuur ligt dag
en nacht rond de 30 graden. Daarbij staat de zon recht boven je en brandt
tussen de middag genadeloos. Hoe zorg je voor een soepele overgang?
Het blijkt dat een ijskoffie op terrasje aan het water in het centrum
van Willemstad aan de voet van de Emmabrug veel goeds doet. Je kunt
de drukte om je heen rustig bekijken. Grote schepen zien passeren, met
een leguaan op je schouder worden gefotografeerd en over de beroemde
op de deining bewegende Emmabrug=pontjesbrug lopen. Alle bekende items
zijn op loopafstand en eten en drinken kan je overal. Je hoort Nederlands
en papiamento om je heen en kunt overal terecht met je moederstaal die
hier ook de officiële taal is. Ook hier speelt de middenstand in
op de passagiers van cruiseschepen: winkels met dure horloges, zilver
en goud uitgestald in schitterende (letterlijk en figuurlijk) vitrines
met mooie en deftig aangeklede verko(o)p(st)ers er om heen. Voor fotcamera's
is waarschijnlijk minder belangstelling zodat de keuze niet groot is.
In ieder geval kan je hier je oude 'analoge' camera door een modern
digitaal exemplaar vervangen. Heel aanlokkelijk om honderden foto's
te kunnen maken zonder daarvoor dure filmpjes te moeten aanschaffen
en te laten ontwikkelen. Je ziet nu direkt of de foto is geslaagd, mislukte
foto's kunnen meteen worden verwijderd. Met de 'rammelbus' terug waar
het happy hour van Sari Fundi - het bekende zeilerscafé in het
Spaanse Water - op je wacht. Hier ontmoet je vele zeilers, zowel buitenlanders
als Nederlanders. Je krijgt een "polar" in je handen geduwd
en voor je het weet wordt je betrokken in het gesprek.
Wat
weten wij van de slaventijd?
In
Otrobanda is het Kura Hulanda slavenmuseum waar je met de neus op de
feiten wordt gedrukt. Tijdens de rondleiding zie je hoe ook onze voorvaderen
mensenhandel bedreven en hun slaven uitbuitten. Pas halverwege de 19e
eeuw werd de slavernij afgeschaft. Het is goed om de geschiedenis in
te duiken en de achtergronden van de zwarte kultuur om je heen een beetje
te kennen. Het kan misschien ook een verklaring zijn waarom je als blanke
soms op een bepaalde manier wordt bejegend.
brugwandelaars,
zoek onze gasten
Maansverduistering
en groene flits
Voor
de vroege ochtend op dinsdag wordt een totale maansverduistering verwacht.
Joke wordt uit haarzelf wakker om 3.10 uur en om niet de wekker te hoeven
zetten ga ik buiten zitten kijken naar de prachtige volle maan, denkende
dat het feest om half vier of zo begint. Tegen die tijd nog niets...
Het is pas tegen vijven dat ineens de rechterbovenkant donkerder wordt
en langzaam maar zeker de maan verder wordt afgedekt door de aardschaduw.
Zodra de totale verduistering er is is de maan nog zichtbaar in een
roodachtige gloed. Tegen de dageraad neemt de schaduw weer af en is
de maan al een heel eind gezakt aan de westelijke horizon. Een uniek
gebeuren! Je krijgt wat meer grip op de bewegingen van planeet en maan.
Imposant al heeft het heel wat uurtjes nachtrust gekost en werd het
zelfs wat koud!
's
Avonds wordt ik verrast met een prachtige groene flits van de ondergaande
zon boven de westelijke heuvels (!). Hoe groot is de kans dat je beide
natuurverschijnselen op één dag ziet!
Baaien
'bespreken'
Op
het havenkantoor, nabij de cruiseterminal in de Annabaai waar ook de
'van Nes' , het Nederlandse fregat dat hier de kustwateren bewaakt regelmatig
ligt, moeten we aanvragen in welke baaien we willen liggen. De keuze
is niet groot, vier stuks: de meest noordwestelijke is Sta Cruz, dan
de Sta Marthabaai, de Piscaderebaai met Opus Marina en de Fuikbaai,
slechts een paar mijl van Barbara beach, de toegangsweg naar het Spaanse
Water. We kiezen voor de eerste twee, schrijven dat op een geeltje waarna
het meisje achter de balie even verdwijnt om terug te komen met een
formulier waarop ze probeert ons reisplan te schrijven. Ze vraagt nog
enkele keren hoe en wat en toch ziet ze nog kans om het verkeerd weer
te geven. We laten het voor wat het is, misschien verandert ons reisplan
wel door weerrsomstandigheden en klopt het toevallig ook nog. In ieder
geval hebben we een papiertje dat onze goede wil toont als de kustwacht
midden in de nacht komt kontroleren.
met
deze boten sluipt de kustwacht 's nachts alle baaien in
Zeilend
langs de zuidkust van Curaçao
Nadat
we onze tijdelijke Curaçaose passagiere Anya aan boord kregen
via Chris, een van onze buurvrouwen en we een rondje schip maakten om
uit te leggen waar alles voor dient, kon het anker op en voeren we naar
buiten. Witte kopjes op de golven, zuidoost 3-4 Bft. Dat betekende wind
achter en ook wat stroom zodat we op een ontspannen reisje konden rekenen.
Geweldig om zo langs de kust varend het land te verkennnen. Eerst natuurlijk
het direktiestrandje waar we elke morgen lopen en snorkelen, dan de
Caracasbaai waar net de viermaster "Polynesia" afgemeerd was.
Vervolgens allemaal resorts, het Aquarium met het Dolfinarium en dan
de kustgebouwen van Punda. De hoge Julianabrug steekt natuurlijk boven
alles uit. De ingang van de Annabaai en de pontjesbrug komen dan in
het zicht. Geen andere scheepvaart op korte afstand. We varen ongestoord
langs de buitencruise terminal en het grote hotelkomplex in aanbouw.
Dan de waterfabriek met smerige rook uit de schoorstenen. De raffinaderij
op de achtergrond is niet de enige luchtvervuiler. Vervolgens passeren
we een aantal stranden al dan niet aan kleine beschutte baaien. Na 22
mijl een scherpe bocht en we zijn in de Sta Cruz baai.
Captain
Juny en de Blauwe Kamer
Het
eerste wat we zien als we de baai, zowat onder begeleiding van de coastguard
helikopter, binnenvaren is een miniterrasje met wat mensen erop, een
stapel (huur-)kanoos en een paar taxiboten. Een man op het terras begint
heftig te gebaren en maakt duidelijk dat we niet dichter bij het strand
moeten komen vanwege ondiepte. Hij realiseert zich niet dat een catamaran
juist geschikt is om het strand op te varen, maar ala. We zwemmen en
kanoën naar de kant en beklimmen zijn terras waar Anya ons op een
drankje naast de papagaaien kooi trakteert. Dan moet Juny met zijn watertaxi
gasten ophalen van een paar stranden. Onze gasten gaan graag mee om
te voelen hoe een snelle boot met 75 pk vaart. Ze hielden hun hart vast,
volgens hen kon de boot wel breken onder dat geweld. Even later verscheen
een oer-Nederlands gezin. Ze hadden in een ANWB-gids gelezen dat je
van hier naar de Blauwe Kamer kon zwemmen. Juny nam ze mee en wij met
eigen vervoer ook die kant op. We zouden er voorbij zijn gevaren als
hij het niet had aangewezen en we niet het gezin langs de rotsrand net
boven water zagen komen. Niet wetende wat ons te wachten stond zwemmen
we er naar toe. Je moet onder de rotsen door zwemmen - ongeveer 20 cm
tuseen het water en de rots boven je - en na een meter of vijf zwem
je ineens in een grote ruimte van zeker 25 m lang en 15 m breed. Het
water is glashelder en je ziet de zanbodem een meter of vijf onder je
blauwverlicht door het licht dat door de opening onder water naar binnen
dringt. Beeldschoon, maar weinig vis en geen vleermuizen. Weer buiten
zien we een geel bordje met "Blue Room". Nog iets te vermelden
waard: de captain is vrij recent op de Nederlandse televisie geweest.
hieronder
dus een groot gewelf: de Blauwe Kamer
Sta
Marthabaai
Tegen
de avond anker op en een stukje terug naar de Sta Marthabaai waar we
de nauwe ingang zonder probleem binnenvaren. Het stoïcijnse gedrag
van de mensen op het strand valt ons op. We weten zeker dat ze hier
nog nooit een catamaran hebben zien binnenvaren. Het lijken wel zombies.
We ankeren nabij de vissershaven en worden alleen gestoord door een
enkele visarend en grote boven water uitspringende vissen. Als Anya
op de achtertrap zit te roken valt haar een lichtgroen babyleguaanachtig
beestje op dat onbewegelijk naasr haar op een lijn zit. Hoe is hij daar
gekomen?
de
baby-leguaan die uit het niets zo maar aan boord kwam
en
nu op onderzoek gaat
Vroege
kanotocht en weer helikopterkontrole
De
baai leent zich uitstekend voor een kanotocht: weinig wind, geen golven
en overal leuke inhammen. De kustwacht komt wederom met helikopter langs
en is klaarblijkelijk gerustgesteld. Na het ontbijt naar het strand
voor een snorkeltocht langs de 'handen'. Een vorige keer vonden we hier
allerlei gebeeldhouwde handen met een oranje fles eraan gebonden waarmee
een snorkelroute was bewegwijzerd. Na lang zoeken vonden we alleen de
nummers 7 en 8 intakt. Verder nog begroeide handen zonder drijvende
fles. In onbruik dus. Op het strand geen levende ziel te bekennen behalve
een vrouw in lotushouding. Het enige officiële naturistenstrand
is nog intakt achter het één meter hoge muurtje. Tegen
de zon staan er twee tentdaken.
Terugtocht
naar het Spaanse water: halen we het happy hour?
We
begonnen met hoog aan de wind tot een knik in de kust het minder gunstig
maakte. Daarbij kwamen ook enkele buien opzetten die we niet alle konden
omzeilen.
heen
met windje achter, terug acht slagen nodig
Daar
zat wel flink wat wind in en inrollen en uitrollen van de genua werd
onze nieuwe hobby. Maar we kwamen vooruit en zelfs boven verwachting
want we haalden het happy hour om vijf uur met gemak.Verslag
van Anya: www.redhibiscus.talkspot.com
Hurricanedreiging
Ons
volgende doel is Klein Curaçao en de volgende dag door naar Bonaire.
De wind zou iets zuidoostelijk komen, beter kan het niet. Totdat we
gewaarschuwd werden door vrienden. Heb je gehoord... Zelfs Harm van
de Horta op Grenada belde via Skype dat er vies weer aankomt. Nogmaals
goede websites op dit gebied geraadpleegd en het werd steeds duidelijker
dat we geen risiko moeten nemen, immers zowel bij Klein Curaçao
als Bonaire kan je nergens schuilen. De signalen worden steeds duidelijker
en nadat het al een TD=tropische depressie is geworden is het nu, zaterdagmiddag
een TS=tropische storm. Van de Horta uit Greneda krijgen we bericht
nadat Felix daar voorbij is: tot 55 knopen wind en veel regen. De koers
is weer wat zuidelijker dan west en komt dus recht op de ABC-eilanden
af. De officiële radio gaat op een aparte frekwentie berichten
uitzenden, het Antilliaans weerinstituut komt met waarschuwingen, naast
die van de Amerikanen, de NOAA. Worden we rampgebied? In de middag komt
de Aeson met Piet en Jelka binnenvaren, Carl van de WeTwoAreOne is bewust
in Bonaire achtergebleven. We halen met hulp van Rob (Stamper) de genua
eraf wegens teveel windvang (er blijken naden los dus kan hij meteen
worden gerepareerd), een lijn om het grootzeil, het biminidak en de
zonnepanelen. Liefst alles voor niets! Ook leggen we twee extra ankers
klaar voor het geval dat de wind te krachtig en uit het westen komt.
Dan is het tijd om alle zijkanten van de bimini te verwijderen, zodat
de wind vrij spel heeft (en helaas de regen ook). Intussen volgen we
via het internet de ontwikkeling van de hurricane Felix nauwgezet. De
duisternis valt in en nog steeds windstilte. Stilte voor de storm. Op
het netje wordt weer een verslechtering aangekondigd: Felix is weer
sterker geworden maar beweegt nog steeds westelijk, komt bijna recht
op de ABC-eilanden af! Tot 11 uur 's avonds volg ik de weerberichten
en -kaarten. De beste website lijkt www.wunderground.com/tropical/.
Hierin kaartjes met de verwachte baan, de meest recente route en positie,
historische banen en zo meer. Zeer de moeite van het bekijken waard!
Buiten is het nog steeds rustig, ook geen onweer in de verte. Om 4 uur
worden we wakker van windvlagen en regen, het feest is begonnen! De
regen klettert op het schip, we zijn bijna 180 graden gedraaid en liggen
nu naar het westen. Het schip achter ons zit aan de grond en kan niet
verder draaien maar gelukkig is de afstand voldoende. Nu is de vraag:
wel of niet een tweede anker uitbrengen? Een blik op de windsnelheidsmeter
brengt rust: de wind komt niet (nog niet?) boven de 30 knopen: geen
aktie nodig. Op de marifoon nog geen problemen bij andere zeilers, alles
lijkt onder kontrole. De wéerkaarten laten zien dat het oog van
de orkaan Felix nu boven Curaçao ligt op een afstand van circa
50 mijl. Dat is een slechte zaak, dit gaat niet goed mag je aannemen.
Na een half uur weinig verandering in het buitengebeuren, tijd om nog
een hazenslaapje te doen. Om vijf uur weer kijken en nog steeds niet
meer wind. Om half zes begint het voorzichtig licht te worden en rondom
is alles door een lichte maar kontinue regen vaag zichtbaar. We liggen
zo'n vijftig meter van een eilandje, er zijn weinig golven omdat de
overkant maar honderd meter van ons vandaan is. Waar blijft de wind?
Er zouden minstens vlagen van meer dan 50 knopen te verwachten zijn.
Het oog van de orkaan is nu ten noorden van Curaçao gepasseerd
en koerst op Aruba af. Regen en wind blijven maar halen niet eens stormkracht.
Opvallend is dat er ook geen onweersbuien passeren terwijl we daarvoor
werden gewaarschuwd. Om een uur of negen begon in de verte de lucht
zelfs een beetje te breken en langzaam maar zeker nam de regen af. Gelegenheid
om de biminipanelen schoon te maken en weer in hun rails te schuiven.
De vraag blijft: is de huricane nu echt voorbij? Het is bijna niet te
geloven. In de loop van de middag draait de wind weer naar het zuidoosten
en is alles voorbij. In de dinghy stond zo'n 10 cm water, vergeten de
stop er uit te trekken.
Kontakten
met anderen leverde verbazing en opluchting op. We zijn door het oog
van de naald en dus niet door het oog van de storm gegaan. Hoe zou het
anders uitgepakt zijn? Schepen met krabbende ankers die botsen of tegen
de oever tot stilstand komen? Zeilen in flarden? Losgeslagen dinghies?
De jachten die op het laatste moment van Bonaire kwamen (oa Fiddlesticks
en We Two Are One) hadden gelijk: de stevige wind uit het westen moet
daar een aardige golfslag tegen de boulevard hebben veroorzaakt.
Nabeschouwing
hurricane Felix
In
de kranten lezen we dat er nog nooit een hurricane zo dicht langs de
ABC-eilanden is geraasd. Volgens de meteologen heeft Felix ook het rekord
gebroken in tempo van ontstaan: van tropische storm naar hurricane vijf
binnen een dag. Er kwamen zware onweersbuien op ons af die plotseling
waren opgelost. Volgens ingewijden naar de kern gezogen. Waarom hebben
wij zo weinig van al dit geweld gemerkt? Het blijft voorlopig een raadsel.
Een ding is zeker, we hebben enorm geluk gehad! Als we gaan uitklaren
in Willemstad ligt de Pontjesbrug nog steeds niet op zijn plaats. Op
tijd weggesleept naar beschutte wateren. Omdat we toch een auto hebben
halen we de gerepareerde genua op bij zeilmaker Rob Harms. Voor een
eenpersoonsbedrijf heeft hij behoorlijk wat spullen. Nadat de laatste
naad waar hij bij kon is overgestikt kan hij mee. Een mooie afsluiting
van Felix. Joke en de gasten had ik afgezet bij de eind mei geopende
Albert Heijn: beide heren werken voor Appie! Ze stapten naar het kantoor
en kregen een complete rondleiding en mochten overal foto's maken. Wat
een enorme zaak, en ingewikkelde logistiek met produkten uit NL, US
en lokaal.
Er
kan weer worden gezeild
Dat
dachten we maar er stond een stevige oostenwind en vanaf de Julianabrug
in Willemstad zag je toch wel erg veel witte koppen en rollers. Toch
maar een dagje wachten en dan vroeg weg. Tja, het regende de volgende
ochtend en we draaiden ons nog eens lekker om. Een uur later kon het
wel, maar eerst de genua hijsen. De genuarail is een blijvend probleem:
of er steken inbusboutjes van de verbindingen uit of de rails sluiten
niet goed op elkaar aan. Weer omhoog met het stoeltje - zo'n elektrische
ankerlier is onmisbaar - om het te klaren. Maar helaas, ondanks de hulp
van Rob van de Stamper liep hij vast en stroopte het zeil in de groef
aan de top op. Na twee pogingen hadden we er genoeg van en haalden we
het reservezeil uit de kast. Veel lichter en veel mooier (radiaal) gesneden.
We konden vertrekken. Op de motoren langs de kust om zo min mogelijk
tegenstroom te hebben. Een halve mijl voorbij de ingang van de Fuikbaai
werd de lucht in het oosten nog donkerder, nam de wind toe tot zes Bft.
en haalden we door de golven slechts 1,8 knoop. Wel wat weinig als je
nog 12 mijl te gaan hebt. We draaiden om en kozen een rustig plekje
aan het strand van de Fuikbaai. Geen boten, geen mensen.
Drie
jaar onderweg
Tijd om ons vertrek vandaag drie jaar gelden uit Harlingen te vieren
met verse taart uit de oven. We konden even kanoën en snorkelen
voor het mooie weer terug was. Bij de tweede poging haalden we snelheden
boven de 4 knopen en de zeilen konden het werk van de motoren overnemen.
Klein Curaçao kwam snel in zicht en zodra we de vuurtoren in
een lijn met de Brandaris op Bonaire hadden gingen we overstag en kwamen
we prachtig onder het eiland uit. We maakten vast aan de Insulinde boei
en voor ons welkomsdrankje ging de fles ti-punch, shcenen en een handdoek
mee het strand op. We waren alleen en konden naturistisch recreëren.
drie
jaar geleden verlieten we Harlingen
strand
van Klein Curaçao
Een
nieuw wrak op Klein Curaçao?
We
wisten van strandingen van twee Franse zeiljachten. In Zilt
Magazine nr 3 staat een artikel over een stranding, notabene op
1 april. Van Jo van de Dunyam hoorden we dat hij met beide eigenaren
gesproken had om de motor te kopen maar hij was te laat. Het ene schip
zou net gebroken zijn en in de golven verdwenen, de ander was al gesloopt
toon hij ter plekke kwam met de Mermaid, het motorschip dat 3x per week
een dagtocht naar Klein Curaçao verzorgt, inclusief duiken, barbeque
en strandgeneugten. Nieuwsgierig naar de huidige toestand gingen we
naar de oostkant van het eiland en zagen al snel de romp van de 50 voet
Beneteau van de ongelukkige Fransman boven de rand uit steken. Het schip
had een toepasselijke naam die nog op de losgeslagen spiegel was te
lezen:"Tchao". Een treurig aanblik, het deed denken aan de
dode walvissen die we op het strand in Los Roques vonden. De golven
beukten door de gaten in de romp. We maakten wat foto's en liepen door
het vele aangespoelde plastic en bamboe naar het volgende wrak: een
groot wit jacht dat we al van verre boven de kustlijn zagen uitsteken.
Het was een Amel waarschijnlijk, nog een maat groter dan de vorige.
De mast lag gestript op de kant, zo te zien zonder beschadiging, klaar
voor transport? Ook hier grote gaten in het onderwaterschip waar het
water vrijelijk naar binnen stroomde. Binnen lagen deurtjes en was verder
alles gestript, ook de motor was verdwenen. De naam op de spiegel was
nog te onderscheiden: "Krisnic". Nu snel naar de karakteristieke
vuurtoren om hem in de laagstaande zon te fotograferen. Prachtig tegenlicht
zorgt voor mooie plaatjes. We waren op tijd boven in de koepel om de
ondergaande zon gade te slaan en zowaar, de groene flits vanaf de vuurtoren,
alweer een uniek moment! We dronken nog een glaasje op het strand. Onze
gasten hadden geen puf meer om hout te verzamelen voor een kampvuur.
De tonijnbiefstuk ging nu in de pan en was van topkwaliteit. Na nog
een blik op de melkweg vanf de trampoline konden we zeer tevreden de
kooi in.
wrak
"Tchao" sedert 1 april
losgeslagen
spiegel
wrak
"Krisnic"
hoog
op de kust met het bekende wrak op de achtergrond
de
vuurtoren in het avondlicht
de
lamp is nog steeds intakt (de akku ook)
Invasie
op Klein Curaçao
Nog
voor negenen kwamen de eerst twee boten: beide dagcharter. De blauwe
Mermaid is de bekendste en heeft een eigen paviljoen, keuken, etc. hier.
De Insulinde kwam niet opodagen hetgeen wat rust geeft. We snorkelden
bij de zuidwestpunt maar geen schildpad nog zeegrs te zien. Ook de zee
is aan verandering onderhevig. Na de aankomst van de Mermaid en het
uitladenvan eetwaar en passagiers stapten wij weer aan boord en maakten
ons klaar voor vertrek, dit keer 23 mijl naar Bonaire. We werden nog
even 'uitgezwaaid' door een helikopter van de kustwacht
Geen
soepele zeereis?
We
vertrokken met zuidoost 4. In de richting van Venezuela hing een donkere
wolkenband. De rest kan je raden: na 10 mijl windvlagen t/m 7. Te laat
met het inrollen van de genua en met grote snelheid daverden we de golven
in en kregen een paar over het hele schip. Er stond nog een dakluik
open en dus viel er heel wat te dweilen. Van de regen hadden we weinig
last, onze bimini doet zijn werk. Toen de meeste wind weer was afgenomen
kon ik naar voren om te konstateren waarom de rolriflijn niet wilde:
hij zat achter het anker. Intussen de fok er bij en daarna de cgenua
half ingerold. Even overwoog ik een rif te zetten(hoe moet dat ook weer?).
De wind kwam tijdelijk uit het SSE, nog gunstiger dus om Bonasire in
een keer aan te lopen. We bleven een uurtje onder de buienrand hangen
en langzaam maar zeker viel de wind weg. Bij v1,8 knoop hoefde slechts
kort de motor aan. De SE kwam weer terug. Bonaire werd snel groter maar
luchtijd won het. Halverwege de lunch viel in de verte een tanker op
die nauwelijks over de horizaon bewoog maar wel onze richting opkwam.
Door wat af te vallen kwam onze snelheid boven de 7 knopen, voldoende
om uit zijn vaarwater te komen. Na een minuut of tien begonnen wij zijn
zijkant te zien en zou hij achter ons langs gaan. Hij kwam ook al redelijk
dichtbij. Maar wat gebeurt? Hij begint langzaam onze richting op te
draaien en komt steeds dichterbij. Toch een zeemansgraf? Joke pakt de
marifoon en roept hem aan. Hij stelt haar gerust , hij slaat wel achteruit.
Even later zien we schroefwater van zijn achteruit en is het gevaar
definitief geweken. Zijn verklaring voor het ons vreemde vaargedrag:
"driften", hij moest kennelijk zijn kop op de wind houden.
Later achterom kijkend lag hij nog steeds op de zelfde plek. Kon hij
zijn machine niet meer aankrijgen? Intussen werd duidelijk dat we ten
noorden van Klein Bonaire uitkwamen en nadat een forse vlaag onze autopilot
tot wanhoop had gebracht en Joke ook want doordat we ongewild overstag
gingen gingen we zelfs een stukje achteruit waar de drie vislijnen het
niet mee eens waren: alles verdween onder de boot en trekken mocht niet
baten. Pas toen we bij de moorings achteruit sloegen kon alles geklaard
worden. We werden geholpen door de "Maker's Match", onze nieuwe
buren. Dit keer - helaas - hoefde ik er niet in te duiken om de bemanning
te laten zien hoe eenvoudig alles is op te lossen. De Fiddlesticks en
de Drifter liggen in onze buurt.
nog
steeds in funktie
muurschildering
supermarkt Cultimare
en
nog een
Lijdzaam
toezien hoe een douaneman werkt
Tegen
de avond meert een grote autoboot, zo'n hoog vierkant geval zonder ramen,
af aan de kade achter Karel's bar. Vuistdikke meertrossen worden door
de pilot naar de wal gebracht. Een autoloopplank gaat omlaag en 17 Japanse
grijze pick ups verlaten het schip. Als Arnold (Drifter) en ik bij de
douane komen is deze bezig naar even later bleek met de afhandeling
ervan. Het duurde meer dan een half uur: bladeren, nieten, stempelen
en paraaf zetten. Ook toen de betrokkene al was vertrokken ging hij
daarmee door zonder ons een blik waardig te keuren. Wetende dat Joke
de lamsbout om half acht klaar zou hebben zit je dan wel op hete kolen.
Vijf over half acht waren we eindelijk aan de beurt. Hij vroeg notabene
of we het formulier al hadden ingevuld! Het invullen was snel gebeurd,
toen was ons lichtkogelpistool aan de beurt. Welk merk? Hij bekeek het
ding en kon geen merk vinden. Vervolgens pakte hij een grote rol plakband
en draaide vele slagen om de kartonnen doos. Ik protesteerde zwakjes.
Hoe kon ik het ooit verwijderen zonder de doos te beschadigen. Toen
ik zij dat we hier regelmatig kwamen vond hij het geen bezwaar dat we
hem tijdelijk achterlieten!!! Dat deden wel meer mensen. Sommigen vergaten
het dan en zo stonden er ook nog twee roestige geweren.
De
oude buitenboordmotor
Arnold
en Coby kochten onze oude dinghy buitenboord op St. Maarten en kregen
garantie tot om de hoek. Laten ze nu triomfantelijk ermee komen aanvaren!
Ze konden er zelfs mee planeren, vertelden ze. Kennelijk heeft hij een
goed thuis gevonden. Hopen dat ze er nog lang plezier van zullen hebben.
We
vallen met onze neus in de boter: Bonairedag
Jaarlijks
is Bonairedag het feest van de vlag van Bonaire. Een heel programma
dat 's morgens met de redevoering van de gezaghebber begint. De genodigden/belangrijke
mensen zitten op stoelen onder een tentdak. Toen het wat begon te vlagen
gingen hiervan de poten in de lucht en moesten toegesnelde hulpjes de
palen in bedwang houden. De drie nieuwe ereburgers werden gehuldigd,
een ervan was wijkverpleegkundige die ook het consultatiebureau had
gedaan. Vervolgens was er aktie op het water: oranje rookpotten en bengaals
vuur, een paar knallen en luid getoeter van de Smit Tak sleepboten.
Er kwam niets van een schip af, wel een stevige regenbui die iedereen
de tent in deed vluchten. Tijd voor muziek in de muziektent op het Wilhelminaplein.
De belangrijke mensen begaven zich naar de tuin van het gemeentehuis
waar voor hen hapjes en drankjes klaar stonden. De kraampjes op het
plein werden ontdaan van hun dekzeilen. Prima sfeer mede veroorzaakt
door de stand waar men gratis bier en frisdranken serveerde.
Ik had het eerst niet in de gaten en stond met de portemonnaie in de
handen. Het was een gezellige drukte en het bleef droog ondanks dreigende
luchten. De bands wisselden elkaar af, er werd gedanst, kinderen renden
overal doorheen en vermaakten zich opperbest. In de namiddag waren we
getuige van het strijken van de Bonairiaanse vlag onder het zingen van
het volkslied. Een eenvoudige plechtigheid met sfeer.
de
gezaghebber is in de buurt, dienstauto nr 1!
en
ja hoor, redevoering vanuit de muziektent
zijn
toehoorders komfortabel onder een tent
de
vlag van Bonaire
defilé
van de scouts
en
van de motorclub
feestvuur
van de pilots
rookpotten,
datum verlopen?
Duiken,
duiken en nog eens duiken
Wat
doe je op Bonaire als je alle duikspullen aan boord hebt en een knipkaart
voor het vullen van de flessen? Onze eerste duik was vanaf de Zeevonk
aan de mooring: hier gaat de bodem bijna recht naar beneden: de zogenaamde
drop-off. Veel vissen, koraal en sponzen. Onder het schip zandbodem
met de bijbehorende bewoners. De tweede duik bij de Sand Doillar, prachtig
onderwatergebied met weer een enorme kollektie vis. We fotografeerden
bij het leven. Dit is top! Eenmaal boven water de visboeken erbij om
te zien wie we onderwater waren tegengekomen. Een fascinerende sport
waarbij geen bloed vloeit. De flessen werden ter plekke gevuld bij de
Yellow Submarine duikschool zodat we nooit lucht tekort hadden. Ook
het verblijf onderwater konden we rekken: 50-60 minuten op één
fles. Wat zagen we zoal? Schildpad, barracuda, 2 forse tuna's, inktvissen,
octopussen, queen angelvissen en de 'gewone'vissen, dwz. soorten waar
je veel van ziet.
Joke
maakt haar duikspullen klaar
Terugreis
naar Curaçao
Eindelijk
weer de wind achter, 4-5 Bft ESE. De autopilot op een waypoint ten zuiden
van de zuidpunt van Curaçao, de schoten vast en gaan met die
banaan. Op de elektronische zeekaart ontstond een rechte lijn die een
stuurman nooit handmatig zou kunnen realiseren. De vislijnen bleven
onbezet hoewel bij een haak en kunstvis waren verdwenen. Geen buien
dit keer en al lezende en sluimerend bereikten we de overkant. Ter hoogte
van de Tafelberg nam de wind toe en draaide iets , tijd voor een gijp.
We stoven op de ingang van het Spaanse Water af, de nieuwbouw aan Barbara
Beach voor lief nemend. Tijd om de genua in te rollen, de motoren te
starten. We persten ons door de nauwe ingang en in alle rust moterden
we verder, door weekend vierende Antillianen nieuwsgierig gadegeslagen.
Ons plekje achter het rechtse eilandje was bezet en een plek nabij Sari
Fundi lag in de wedstrijdbaan bl;eek toen Theo van Pro Sail op ons afkwam.
Uiteindelijk kwamen we op de hoek bij de scouting terecht, lekker centraal.
Grieks
afscheidsdiner bij de Kleine Wereld
Het
drijvend terras van de Kleine wereld bood nog plaats aan vijf personen,
we zaten er heerlijk in de wind. Eva die ons voorzag van drinken en
de Griekse schotel vertelde dat haar moeder hier op het eiland Reikimaster
is en zal kontakt leggen. Joke wil graag verder komen met Reiki, dus
wie weet. De Griekse schotel was niet op temperatuur maar de diversiteit
was prima Ik miste het glaasje ouzo maar de Bonairekoffie met rum was
een mooie afsluiting. Op de terugtocht komen we langs de Baerne en Pieter
en Inge nodigden ons uit voor een gezellige borrel aan boord van deze
trotse tweemaster die volgend jaar de wereld verder gaat verkennen.
Koffie
in het quarantainehuis
Het
snorkelen vanaf het direktiestrandje is weer ouderwets. Toen ik het
strand weer naderde krieblde er iets aan mijn voeten: zowaar, kleine
visjes waren ze aan het 'schoonmaken'. We beklommen de heuvel naar het
quarantainehuis, trots en verlaten, door velen gewild maar de restauratie
is waarschijnlijk erg duur. De houten vloeren zijn aangetast, die van
de eerste etage is niet meer betrouwbaar, je kijkt door de gaten naar
de zoldering. Zeer fotogeniek allemaal en ook het uitzicht aan de ene
kant over de Caracasbaai en aan de andere kant over de Kabrietenbaai
en het Spaanse Water is weergaloos. We drinken koffie op de trap waarbij
we belaagd worden door kleine vliegjes die wel kriebelen maar niet steken.
Toch merkwaardig dat een gebouw op zo'n plek niet wordt aangepakt en
geëxploiteerd. Is het een beleggingsobjekt?
begane
grond quarantainehuis: hier worden regelmatig feesten gegeven
de
eerste etage heeft een gevaarlijke vloer
waar
een feestganger doorheen is gegaan?
koffie
cop de stoep
het
uitzicht over de coostkant van het Spaanse Water
Inklaren
op zondagochtend
Het
is niet eenvoudig, de bus rijdt minder frekwent, de douane en de immigratie
hebben korte openingstijden. Met hulp van Gijs en Paula van de Sortilege
komen we op tijd in Willemstad waarbij Gijs ons door Punda heen naar
de douane brengt en ons voor de deur afzet. De douane blijkt gesloten
maar na enig gerammel komt toch iemand de deur openmaken en ons helpen
aan de broodnodige stempels. Vervolgens stal ik mijn medereizigers op
het terras van Vienna cafe en loop over de Emmabrug naar Otrobanda,
dan langs de kade naar de Julianabrug waar een grote Cruiseliner afgemeerd
ligt. Hier is de immigratie en na een standje vanwege mijn onduidelijke
schrijven krijg ik ook hier de nodige stempels en zijn we ingeklaard.
Op het terras nog een Vienna ijskoffie en dan scheiden onze wegen: de
gasten vertrekken per bus of taxi naar vliegveld Hato, wij lopen naar
de parkeerplaats waar we nog even op het vertrek van de rammelbus moeten
wachten.
Doe
met ons mee met de Bonaire Regatta
2007!
volgende
pagina
index
laatste
wijziging:
10-sep-07
