Snorkelend
naar de 'tugboat'
Na
de ochtendwandeling (de dames) en de ochtendloop (Carl van de WeTwo
Are One en ik) te water met als doel een bezoekje aan de bekende 'tugboat',
een klein slpertje dat bij het strand van de Caracasbaai een meter of
zes onder water ligt. Er groeit al koraal en spons op en is binnen de
schuilplaats voor hele scholen vis. We vonden er ook een schol, prachtig
gecamoufleerd en aan scorpioenvis, nog beter gecamoufleerd. Alleszins
de moeite waard, zeker als je ook nog een vrij zeldzame Spaanse hogfish,
drie porcupines (ballonvis) en een barracuda tegenkomt.
Bijzonder
etentje op de wal
We
worden uitgenodigd om te komen eten bij Marlene en Frans die op een
villa passen. Stipt op tijd worden we opgehaald en zigzaggend door ee
villawijk stoppen we voor een groot huis. Twee honden begroeten ons
achter een stevig hek. Wat blijkt, ze doen geen mens kwaad (dus ook
niet iemand met kwade bedoelingen) en zijn als waakhond niet echt geschikt.
Via de hal door de enorme woonkamer, dan een paar treden af en je bent
in de porche met een enorme achtpersoonstafel, al feestelijk gedekt.
Weer een trap af en je komt vin een twee porche, dan een trap af , het
pad volgen en je komt bij het terras aan het zwembad. Het is een boonvormig
geheel tot 1.80 m diep, 10 m lang en vier meter breed. Watertemperatuur
prima en zoetwater! Na een drankje lagen we dan ook snel in het water
terwijl gastvrouw en -heer de maaltijd eerst klaarmaakten en ons toen
vergezelden. Anya heeft een speciale manier om te water te gaan: een
naakte oma die bommetjes maakt! Het zwembad vroeg om een belangrijk
accesoire: een drijvende bar en laat die nu achter de bosjes vandaan
worden getoverd! Wat een vinding, je glas drijft in de buurt en ook
bierblikjes vonden het prima om mee te varen. Dan is het tijd voor het
diner, een rijsttafel met overheerlijke ingrediënten. Smullen geblazen
en na ijs met slagroom en koffie weer op naar het zwembad om weer even
op te frissen. Dit keer kwam er een ander drijvend objekt aan te pas:
een kinderbootje van twee meter als een soort pontje met stuurstand
en stuurwiel (zonder aansluiting met een roer). Een probleem, er zat
een gat in te klein voor een kurk van een wijnfles. Gastvrouw Marlene
het water uit en snelde druipend naar de keuken en kwam terug met een
geschikte stop. We konden varen en bij toerbeurt mochten we achter het
stuurwiel plaatsnemen. Je begrijpt dat we de nodige pret hadden, zeker
als met een beetje hulp de boot omsloeg. We sloten de avond af met een
neutraal drankje en werden weer thuis gebracht.
ons
nieuwe buitenverblijf?
"this
is your captain", veerboot met opduwer Marlene (foto Anya)
Alles
wordt groener
Een
maand geleden kwamen we aan op Curaçao en viel ons op dat alles
dor en droog was. De heuvels waren grijsbruin, cactussen vielen op.
De aarde was roodbruin en keihard. Intussen is er heel wat hemelwater
op ons neergedaald, met name toen de hurricane vlaklangs passeerde.
Maar ook nu stevige buien bijna dagelijks. De veerkracht van de natuur
is opvallend: overal groen! Voor ons geen duidelijke jaargetijden maar
voor de kenner wel degelijk. Hier brengt september weinig wind en veel
vocht en zijn de mensen op de wal niet blij met het weer. Wij boffen,
we liggen onbeschut voor de wind die elke ochtend wel tot windkracht
vier aanzweld en ons flink nat maakt als we tegen de golven opboksend
terugkeren van onze ochtendaktiviteiten op het Kabrieteneiland.
Zeilen
met de We Two Are One
Carl
moet zijn schip naar Curaçao Marine brengen, daar gaat hij het
water uit voor onderhoud en reparatie. Voor ons een mooie kans om te
zien hoe deze catamaran vaart en hoe het is om de Emma/pontjesbrug voor
je open te zien gaan. Het is oost drie als we het Spaanse Water uitvaren
en de genua bijzetten. Geen weer voor topprestaties. Wel op culinair
gebied trouwens: Carl tovert uit de stuurboord romp heerlijke koffie
met een dubbele stroopwafel. Bij de ingang van de Annabaai gaan de zeielen
neer en tuffen we richting Emmabrug. De havendienst zegt toe hem te
openen en jawel, tinjdens het starten van de SB motor die steeds uitvalt
als je gas terug neemt, rinkelt een bel en beginnen mensen op de brug
hun tempo te versnellen of zelfs te rennen. De boom gaat neer en de
brug begint te draaien. Zodrac de opening voldoende groot is geeft Carl
gas en snellen we naar binnen. Op de kant staat iemand ons met een professionele
camera te filmen. Op het terras van het Vienna café is er veel
aandacht voor ons en bij de Customs voor staat iemand uitbundig te zwaaien.
Het blijkt vGina van de "One Way Wind die de dag tevoren was aangekomen.
Rechtsaf het Schottegat in een coaster ontwijkend en dan nog een keer
rechts zodra er vele masten in het zicht kwamen. Keurig om de boei van
de ondiepte heen en langs een schip afmeren. Blijken het Ineke en Dirk
van de "Deneb" te zijn. We hebben notabene een jaar geleden
naast hun hier op de kant gestaan! Verderop tussen de schepen staat
een witte s-spant: de "Liberrtijn" van Hans Oudman. We hebben
niet veel tijd want tijdens het drankje op de Deneb riep Joke met de
marifoon de Norsewind op. Steven stond binnen tien minuten bij Curaçao
Marine en bracht ons bij zijn bouwplaats. Er was duidelijk vooruitgang
in de voorbereidingen, ze waren nu met een grote tafel bezig. De bedoeling
is hierop schotten en panelen te maken. Aan boord van de Norsewind werden
we hartelijk ontvangen door Pat en haar zoon Neil. De nieuwste tekeningen
kwamen op tafel, in plaats van een dubbel jonktuig worden het nu twee
ongestaagde wingmasten.
koffie
met stroopwafel
kontakt
met de havendienst
de
brug gaat op een kier open voor ons
nu
is het onze beurt, de bemanning van de brug wacht af. Op de achtergrond
het Nederlandse fregat van Nes
muurschildering
Otrobanda
onder
de Julianabrug door
Ochtendloop
en snorkelen met nieuwe elementen
Steeds
weer worden mensen door ons aangestoken. Dit keer gaan Maria van de
Mama Cocha mee en de Deense Anne van de grote aluminium monohull "Dana
Felicia" met als thuishaven Southampton. Onderwater ook nieuws:
binnen 25 meter een schorpioenvis, een kleine octopus en een jonge kreeft!
Verderop zagen Inge en ik een viertal spotted drums bij elkaar, twee
grote inktvissen en een groep kleine inktvissen behalve de 'normale'
vissoorten. Een paar Polar bierflesjes legde ik onderwater op een hoop
voor de grote duikschoonmaakdag binnenkort. Over aangestoken gesproken:
de volgende ochtend stonden alledrie opvarenden van de aluboot om 7
uur klaar!
BBQ
als afscheidsfeest
Kima
Kalki was de plaats to be vanwege het nabije vertrek van de bewoners
van de Suwara Blues; Jan, Wietske en hun drie kinderen. Voornamenlijk
Nederlanders lieten zich de dranken en hapjes goed smaken. Grappig was
dat een drietal dames redelijk hoogzwanger was, reden om daar een foto
van te maken.
links
Doreen van de Vela Blanca, midden: Femke van de Rajac, rechts Chris
van de Dutchess
Het
bleef gezellig tot voorbij twaalven, voor jachtbewoners redelijk laat.
Ilona van de Kon-Tiki was niet van plan eerder op te stappen en moest
later worden thuisgebracht. Grappig was dat ook nu weer de mannen achter
het vuur stonden waarbij Erwin van de Dutchess de turbobarbeque introduceerde.
Reparatie
waterstag bevestiging aan de boeg
nauwelijks
tijd voor reparaties als je de hele dag op stap bent. De bevestiging
van de SB-waterstag vertoont scheuren in de romp, duidelijk ontstaan
tijdens onze laatste trip naar Bonaire toen we overvallen werden door
een zware bui met wind boven de 30 knopen terwijl de genua nog uitgerold
was. De Zeevonk dook in de golven en er kwamen bakken water over, iets
dat we totaal niet kennen. Maar ja dan zijn de krachten zo groot dat
de kans dat iets kapot gaat niet denkbeeldig is. Met glas en epoxy kan
je alles repareren dus aan de slag.
Therapie
aan boord
Joke
heeft regelmatig 'klanten' voor een Reiki-behandeling. Inge van de "Baerne"
kan er ook wat van: met haar diploma sportmassage weet ze vele jachtbewoners
uit de nood te halen, ze weet hoe ze je stevig kan aanpakken. Een onwillige
schouderspier bij mij vindt ze een uitdaging. Na de behandeling dobbert
ze in haar dinghy de nieuwste Allerhande lezend terug.
er
is nu ook een Albert Heijn in Willemstad!
International
Clean up day
Erwin
van de duikschool Down Town diving meldt ons de mogelijkheid om voor
NAF 10,- mee te doen met deze aktie, georganiseerd door Project AWARE
(iets van internationale duikscholen?). Je krijgt een komplete duikuitrusting
mee en een soort boodschappennet waarmee de blikjes en bierflesjes die
je onderwater vindt vervoerd kunnen worden. Daarnaast als beloning een
konsumptie, een bbq, een T-shirt en een certificaat. Dan praten we nog
niet eens over de gezelligheid, saamhorigheid, etc. die je er gratis
bij krijgt. Ik zwom naar het direktiestrandje waar we elke ochtend snorkelen.
Daar had ik een verzamelplaats van blikjes en flesjes die nu meekonden.
Op de terugweg gedoken tot 10-15 m, daar nog een paar blikjes gevonden
maar veel belangrijker, genoten van de schitterende onderwaterwereld.
Hoogtepunt een ontmoeting met een prachtige grote blauwe midnight parrotfish.
Eenmaal terug werden de netten geleegd op een groot stuk zeil en de
inhoud gesorteerd. Er kwam zelfs iemand met een krukas boven water.
Gezellige drukte, hetgeen we eigenlijk altijd ervaren bij duikscholen.
Je hebt te maken met aktieve mensen die hetzelfde leuk vinden: onderwater
van de natuur genieten. Ilona van de Kon-Tiki is daar een goed voorbeeld
van en weet ons voor een paar andere plekken te enthousiasmeren. Ze
trakteerde daarbij op ontbijtkoek van Peijnenburg.
Erwin
van de "Fuga" zorgt voor de duikspullen
Anne
laat haar oogst zien
de
oogst zonder de bierblikjes en flessen
Seafood
Watch
We
kregen ook een klein foldertje, een National Seafood Guide 2007 met
daarin aanbevelingen welke vis wel of niet gegeten mocht wordn, dit
in verband met hoe ze als konsumptievis worden gevangen, waarbij wel
of niet het zeeleven en de omgeving wordt verstoord. Gekweekte zalm
moet bijvoorbeeld worden vermeden vanwege de teelt. Meer info op de
website www.seafoodwatch.org.
Boeven?
Een
Française kwam ons waarschuwen dat een drietal jongens aan de
dinghies in de Kabrietenbaai zaten. Wij met een paar man er naar toe
en troffen daar Erwin van de Dutchess. Hij vertelt dat hij net op tijd
bij zijn dinghy die niet aan een slot zat terugkwam en met de drie jongens
gesproken heeft. Ze deden voorkomen geen Nederlands te verstaan. Geen
probleem voor Erwin, hij deed het nog eens dunnetjes over in het Papiamento.
Het blijken dezelfde knullen die recent met een gestolen (?) kano tussen
de geankerde schepen doorvoeren, bij een aan boord kwamen en bij een
ander de dinghy aan het losmaken waren. Hardnekkig dus. Wij er achter
aan en op het strand liepen we de heren tegen het lijf. De smoeltjes
vasrgelegd op de foto, ze wisten eigenlijk niet wat ze moesten doen.
Wij weer terug naar de bbq. Een uurtje later stonden ze ook bij de bbq
met een paar vriendjes erbij. Ik vroeg aan Raoul of hij ze kende en
vertelde wat er gebeurd was. "Wacht maar even" was het antwoord
en hij liep naar een paar jongens met leren jacks met "Hell's Angels"
erop, naar hij later vertelde vrienden van hem. Deze knapen spraken
onze kwelgeesten aan waarop ze spoorslags verdwenen.
met
fotoshop is veel mogelijk!
Top
snorkelplek
We
weten het allang, vanaf het direktiestrandje naar rechts om de hoek
is een snorkelplek die aan alle eisen voldoet. Ondiep glashelder water,
zand en rotsbodem, steile wanden naar een peilloze diepte, weinig stroming,
vele soorten en kleuren koraal en sponzen, wuivende planten, vele vissen
in alle afmetingen, zelfs af en toe een schildpad. Als dan ook de zonnestralen
schuin invallen kan je er fantastisch snorkelen. Steeds meer mensen
raken geïinfekteerd door onze vroege ochtend bacil en allerlei
nationaliteiten doen mee: Deens, Pools, Frans, Duits. De voertaal is
Engels, zelfs de Fransen spreken dat tegenwoordig. De wandeling naar
het strand biedt veel natuurschoon. Door de toenememnde regenval is
de grootste droogte voorbij en is alles nu groen. Zelfs kleine paarse
en gele bloemetjes sieren de struiken, maar ook de grotere passiebloemen
zijn aanwezig. Het geluid van duiven wordt af en toe door gekrijs van
kleine papegaaien overstemd. De vele onzichtbare krekels vullen bij
tijd en wijle de lucht met hun koren. Een roofvogel die op een cactus
was neer gestreken wordt verjaagd door een kleinere vogel, een grappig
gezicht. Geel gekleurde kanarieachtigen flitsen door het struikgewas,
ook af en toe een prachtig blauwgroen fluorescerende kolibri. Een hagedis
schiet weg voor je voeten. Een trupiaal met zijn helder geel vliegt
over, een soort leeuwerik begint te zingen. Zelfs een eenzame flamengo
vloog over richting Bonaire. Kortom een rijkdom van heb ik jou daar.
het
kleedlokaal; de laatste tijd vol met vliegjes
onderweg
naar de dinghies; de wegen zijn door de Shell indertijd geasfalteerd
Buurvrouwen
in de problemen
De
twee hondjes van de voorburen slaan aan. Toch even kijken waarom. Wat
blijkt, de buurvrouw is komen aanvaren met de dinghy en de motor is
twintig meter vanaf hun schip gestopt. Ze probeert met één
peddel tegen de wind op te komen, doch zonder sukses. Haar honden zien
dit tafereel en slaan alarm. Even helpen? Ik vaar naar haar toe enkrijg
met een dankbare blik haar lijntje aangeboden. Dit pikken haar honden
niet, hun bazin wordt ontvoerd? Ze springen in het water en met de hondjesslag
en golven achter zitten ze snel in mijn vaarwater. De buurvrouw tilt
ze aan boord van haar dinghy, intussen is manlief ook op het kabaap
afgekomen en neemt dankbaar zijn vrouw over.
De
volgende buurvrouw ziet haar motor omhoog komen als ze gas geeft en
haar man schreewt haar wat toe. Het lukt niet om haar bootje onder kontrole
te krijgen en weer spring ik in de dinghy.
Als
we op de "One Way Wind" van Gerard en Gina zitten zien we
een dinghy op drift. Weer een snelle reddingsaktie. Vrouwlief krijgt
de schuld, ze heeft al zeven jaar geoefend op de knopen volgens haar
man maar toch heeft deze knoop heeft losgelaten... Ik bied knopenles
aan, ze is Vlaams vandaar de Belgische vlag in het want.
De
"Dana Felecia" wordt door de coastguard lastig gevallen
Als
je twee keer op een dag wordt geënterd door de coastguard vraag
je je af waar ze mee bezig zijn. Bij het eerste kontakt was de boodschap
om het schip te verplaatsen want het zou te dicht bij de vaaroute naar
de vissershaven liggen. Het tweede kontakt was een boarding van drie
man met grote zwarte schoenen tijdens de lunch. De papieren werden nagekeken
en het schip doorzocht. Resultaat? Het schip verplaatst maar de nieuwe
plek was krap tussen een drietal schepen waarop men meteen begon te
ageren. Tijdens het happy hour werd schipper Sven ermee lastiggevallen.
De oplossing kwam toen de "Dutchess"de volgende dag wegvoer
en een lege mooring achterliet. In korte tijd werden vele knoppen aangezet
en mocht ik ervaren hoe zo'n groot jacht wordt gemanoevreerd. Dan is
een boegschroef geen overbodiger luxe.
Therapeutisch
onderonsje
Carmen
van de Daïla doet shihatsu, Inge van de Baerne doet sportmassage
en Joke doet Reiki. Ze spraken een middag af dat ze elkaar vertelden
over hun therapiën en ze die bij elkaar zouden toepassen om zo
een beter zicht te krijgen op de verswchillende benaderingen. De drukpuntmassage
duurt zo'n 40 minuten, Reiiki 20 miniuten. Ze zijn heerlijk bezig geweest
met boeken erbij. De volgende dag kwam Carmen nog een boek lenen. Prima
om je zo verder te verdiepen. De omgeving zal er wel bij varen. Wel
moeten de klanten weten dat het niet allemaal kosteloos is. Bij Reiki
is het de bedoeling dat je iets terug doet wat de zelfde tijdsinspanning
kost. Een prachtige 'ruil' was trouwens het uitlenen van een auto voor
een paar uur.
Bezoek
aan Curaçao Marine
Er
liggen vele bekenden bij Gijs en Pierre dus zodrqa we de beschikking
over een auto hadden er even langs. Carl met de We Two Are One, Dick
en Ineke met de Deneb, Hans en Annelies met de Libertijn en Lea met
de Synergy. Grappig om te zien hoe ze op totaal verschillende manieren
het groot onderhoud van hun schepen aanpakken. Veel tijd hebben we niet.
We zijn trouwens onder de indruk hoe groot de werf is geworden en hoe
goed alles voor elkaar is.
volgend
verslag
index
top
laatste
wijziging:
27-sep-07
