Aankomst
vervroegd
Met
een geleende auto - in ruil voor een Reiki behandeling - op stap. Eerst
boodschaqppen bij de nieuwe Albert Heyn waar het inderdaad niet erg
druk was. In het restaurantje kostte de koffie NAF 4,-, van een vifje
kreeg ik echter 0,80 terug. Het verschilzit hem in de belasting werd
mij uitgelegd. De boodschappen werden keurig naar de auto gebracht,
een service - waarswchijnlijk door scholieren - die hier vaste prik
is. Dan n aar het vliegveld waar we een half uur voor de landing zijn.
Merkwaardigerwijze vinden we niets op de arrival borden over een Nederlands
toestel. We brengen een bezoek aan de koffiebar waar we een enorm glas
met heerlijke ijscappucino voorgeschoteld krijgen. Het is erg rustig
op het vliegveld, geen horden aankomende en vertrekkende mensen. Dan
verschijnt er een vrouw die aan ons vraagt of wij van de Zeevonk zijn!
Onze gasten blijken al drie kwartier gelden te zijn gearriveerd! Zit
je op honderd meter van elkaar te wachten... Ze hadden ons zelfs zien
aankomen met de auto.
Koffie
in het quarantainehuis
Met
de ochtendgroep eerst het wandel- en snorkelprogramma afgewerkt, vervolgens
naar het quarantainehuis op de heuveltop om daar de door de bemanning
van de Dana Felicia meegebrachte koffie te nuttigen. Onderweg komen
we een grote groep wandelaars met identieke shirtjes tegen, ze waren
net klaar bij het quarantainehuis. Wat cis het toch apart in zo'n oud
gebouw te kunnen rondlopen. Vreemd dat er nog steeds geen werk van is
gemaakt om het om te toveren tot bijvoorbeeld een restaurant. De eigenaar,
een projektontwikkelaar heeft er waarschijnlijk snode plannen mee maar
krijgt dan geen vergunning ofzo. Hoelang zal dit duren?
Aanvullen
vitamine C
Tijdens
onze ochtendrun -de Deen Thomas van de "Oasis" en ik - stonden
op de helling mensen in de bosjes. Wat bleek: ze plukten de rode kersachtige
bessen uit de struiken. Ze boden ons een handjevol aan met de mededeling
dat er veel vitamine C in zit, dus heel gezond. Ze smaakten voortreffelijk
en het laatste stukje helling ging veel beter. De grote pitten zijn
niet om op te eten. Grappig dat je hier nu voor het derde jaar komt
en toch weer nieuwe dingen ontdekt. Morgen een plastic zak mee? Bij
een volgende gelegenheid vroeg ik hoe ze heten. Weer krijg ik een handvol
aangeboden - het was weekend en nu waren er meer mensen aan het plukken
- de 'garden cherries' heten hier anders, de naam kon ik niet onthouden.
Rondje
Spaanse Water
Zondagmiddag
ging Joke met de gisteren aangekomen gasten met de dinghy het hele Spaanse
Water verkennen, de jachthavens, grote motorjachten en sportvissers
zelfs een trimaran met twee wing masten. Van de tientallen gigantische
villa's waren er slechts enkele die bij hun in de (dure) smaak vielen.
Gelukkig maar, nu zijn we gelukig met wat we hebben! Helaas waren op
de terugweg geen mensen aan boord van de "bevriende" jachten
dus werd in de eigen kuip het ijsje verorberd.
Bestorming
Fort Bleekenburg
is
er nog koffie?
met
çrogs het fort op
Tijdelijk
afscheid zusjes
Nadat
Marlene in het begin van de week weer naart Nederland is vertrokken,
als een koningin zo rijk met haar recent aangekochte stuk grond op Curaçao,
is het nu de beurt aan Anya die al een week met de arm in verband loopt
na een operatieve ingreep. Het weerhoud haar niet van bezoeken aan de
happy hours van Sari Fundi. Ze heeft drie oppassen voor haar auto, waarvan
wij er één zijn. Benieuwd hoe dat gaat lopen.
Estafette
autoriteiten
Op
maandagochtend is het tijd om uit te klaren, we willen naar Bonaire
en daarna langs de kust van Curaçao omhoog om een paar baaien
te bezoeken. Met de bus naar de stad, eerst naar de Customs. Er zaten
vele mensen in de wachtkamer en na een paar slokken ijskoud water snel
weer naar buiten. Zonde van de tijd om hier te wachten, ze zijn immers
de hele dag open. Over de Pontjesbrug naar de overkant voor de immigratie.
Dit is een fors stuk lopen tot voorbij de hoge Julianabrug. Onderweg
moet je je ook nog melden bij een wachtpost voor de cruiseterminal.
Hij schrijft een briefje dat we met stempel weer moeten inleveren als
we weer naar buiten gaan, de openbare weg op. Leuk detail: bij 'kenteken'
staat ingevuld: "te voet". De beambte van de immigratie heeft
geen verrassingen voor ons in petto, behalve dat ze vraagt waar de inreis
formuliertjes zijn van onze nieuwe gasten. Als blijkt dat ze over ruim
een week weer via Curaçao naar Nederland vertrekken is het niet
meer nodig.
Vervolgens
de trap op van het gebouw er tegenover: het havenkantoor. In de bus
had ik een schema gemaakt van onze tweeweekse tocht zodat ik het aan
de beambte kon overhandigen. Ze maakte er dankbaar gebruik van, stelde
geen verdere vragen en we kregen even later de nodige papieren om verschillende
baaien te mogen bezoeken en er te overnachten. Dan in de brandende zon
over de kade terug. De Pontjesbrug stond open dus met een veerbootje
naar Punda. Om ons heen vogels van allerlei pluimage om het zo maar
te zeggen. Voertaal voornamelijk papiaments. Apart sfeertje.
Bij
de douane dezelfde man voor ons als bij de havendienst: de schipper
van de "Antidot". Laat hij nu weer zijn zonnebril vergeten!
Wij weer achter hem aan. De douanemeneer met één balk
en drie sterren is zichtbaar vermoeid maar kikkert wat op als ik hem
iets over zijn naast hem zittende stageaire vraag. Hij waarschuwt nog
dat we hoogstens zes maanden in zijn contreien mogen vertoeven. Hij
was waarschijnlijk wat duizelig van alle Bonaire en Curaçaostempels.
De volgende bus naar de vissershaven aan het Spaanse Water vertrekt
pas over drie kwartier, tijd om op het terras aan de Annabaai uit te
puffen, de krant te lezen en een ijsccappucino te nuttigen. Als beloning
zwaait de pontjesbrug ook nog een keer open. Het afrekenen duurt wat
lang en ik steek de straat over naar de kassa. Met een stralende lach
en excuses dat ze ons heeft vergeten rekent ze af. Op een bijna draf
naar de bus. Net als we aankomen vertrekt er een, gelukkig de verkeerde.
We zitten een tijdje genoeglijk op de stoep als het rode gevaarte er
aankomt. De buschauffeuses wisselen van wacht zodat het even duurt voor
we kunnen instappen.
Buschauffeur
de weg kwijt
De
normale route blijkt afgezet wegens wegwerkzaamheden. Onze chauffeuse
weet er wel raad mee lijkt het totdat we bij een t-kruising komen waar
ze stopt: rechtsaf is weer een afzetting, linksaf wijkt ze nog verder
van het normale trajek aft. Een tegenligger stapt uit, er volgt een
gesprek en dan keert hij om en gaat als een gids voor ons rijden. We
gaan dwars door een woonbuurt tot we bij het eind weer rechts kunnen
en de hoofdweg weer in het vizier krijgen. Helaas staat 100 m verder
een politieauto dwars over de weg met daarachter een ambulance. Weer
de woonwijk in, nu in tegengestelde richting. Elke afslag de goede kant
op is eenrichtingsverkeer, verboden in te rijden. De goede afslag is
weer voorzien van een wegafzetting. De chauffeuse belt met het hoofdkantoor
want ze kan ook niet de minirotondes zonder eroverheen te rijden passeren.
De grote bus is daar te lang voor. Ik bied aan de éénrichtingsstraat
te verkennen om te zien of we zo op de goede weg kunnen komen. Ze durft
het niet zonder toestemming van hte kantoor want als ze schade maakt
moet ze die betalen. Recent had ze al een band kapotgereden à
NAF 600. Ze krijgt toestemming en rijdt door het rode bord met de witte
balk. Geen obstakels meer, we zijn weer op de route. De vertraging was
intussen flink opgelopen. We kwamen bij de vissershaven op de tijd dat
de bus alweer in Punda had moeten vertrekken.
Afscheid
Spaanse Water
We
lunchen snel en zijn er klaar voor als een dinghy naar ons toekomt met
onze dinghy op sleeptouw! In alle commotie vergeten vast te maken! Hij
was gewoon weggedreven en al honderden meters verder. Gelukkig staat
de naam Zeevonk erop en iedereen schijnt ons te kennen. De eerlijke
vinder bedanken we hartelijk. Bij het volgende happy hour op Sari Fundi
komen we hem wel tegen, zijn pilsje houdt hij tegoed. Anker op, nog
een laatste zwaai naar Anne op de Dana Felicia en Gerard op de One Way
Wind en daar gaan we.
De
eerste slagen
Bij
de smalle doorvaart langs de Barbara Beach stopt echter de BB-motor.
Na zo'n lange tijd lucht in de leiding, ergens moet een klein luchtlekje
zitten. We maken toch maar even vast, ontluchten de motor. Dan op zeil
en motor naar buiten waar een vlakke zee met windkracht drie uit het
oosten ons wacht. Ideaal voor de eerste slagen en een uurtje later zeilen
we de Fuikbaai binnen, een trimaran ging ons net voor.
De
geneugden van de Fuikbaai
Als
tegen donker de trimaran vertrekt blijven we alleen achter. Wat een
rust, wat een natuur om ons heen met als overheersend fenomeen de Tafelberg
hoog boven ons. Een enkele pelikaan passeert en nog wat vogelgeluiden
begeleiden de zonsondergang. Prachtig gekleurde luchten doven langzaam
uit. De tropische nacht valt in. De duisternis duurt niet lang, de bijna
volle maan klimt boven de heuvels. Wat een rijkdom! De volgende ochtend
rimpellloos water. Met de kano op verkenning. Het enige steigertje hoort
bijeen vervallen gebouwtje, mogelijk ooit een kleedgelegenheid en zitje
aan het water. Nu heeft de betonrot huisgehouden en is zelfs een van
de pilaren half verdwenen. Een verplaatsbaar toilet - zo een die je
bij grote evenementen ziet - staat tegen de achterkant. Waarschijnlijk
alleen voor het weekend want er zit nu een slot op. De ochtendzon maakt
fraaie schaduwen en de rust overheerst alles. Als we tegen tienen vertrekken
hebben we gekanoëd, zijn met de dinghy naar de kant geweest en
hebben de gasten rondjes om de boot gezwommen. Intussen passeerden ook
al een drietal schepen richting Bonaire, alle op de motor.
het
mini-paviljoen
de
Zeevonk alleen in de Fuikbaai
muurschildering
en mobiel toilet
Buffelen
naar Klein Curaçao
Eerst
een stuk langs de kust op de motoren, wind pal tegen, snelheid 4 knopen.
Dan de zeilen erop en kruisen tegen wind en stroming. We maken vrij
onvoordelige slagen vergeleken bij de vorige keer. We worden ook aardig
afgeremd door de golven. Er komt een beetje zeeziekte bij een der gasten
om de hoek kijken. Vanwege het heiïge weer duurt het lang voor
de vuurtoren van Klein Curaçao in zicht komt. Als de wind wat
toeneemt beginnen we lekker op te schieten. We maken vast aan de Insulindeboei,
pilsje verdiend! De Oostenrijker naast ons ligt voor anker blijkt al
gauw: hij gaat langzaam achteruit. De enige opvarende merkt het zelf
en gaat opnieuw voor anker. Het blijft slippen en ik laat de dinghy
zakken om te helpen want een mooring oppakken in je eentje is niet eenvoudig.
Dankbaar wordt mijn hulp aanvaard en Heinz van de "Galathae"
beloont me met een rumcola.
Bijna
volle maan boven het verlaten eiland
In
de verte passeren schepen, je ziet hun lichten langzaam verdwijnen.
Dan komt de maan boven de horizon en wordt alles in een spookachtig
wit licht gehuld. Het strand springt eruit. Er blijken vissers op het
eiland te zitten, er brandt een lichtje in een der gammele huisjes en
er ligt een moderne visboot voor de resten van wat eens een steiger
was. Langzaam neemt de wind af en draait notabene naar het zuiden. We
liggen lekker te rollen af en toe, arme gasten die nauwelijks zijn ingeslingerd.
Waarom
Klein Curaçao?
De
vroege ochtendzon hult alles in een sprookjesachtig licht. De zes bouwsels
met palmbladen staan er uitnodigend bij. Een briesje suist door het
want. Het water is nog donker. Tijd om op onderzoek te gaan. Snorkel
en duikbril en onderwatercamera mee. Snorkelend naar het strand kom
je de zandaal tegen, een dikke en blanke uitvoering van de paling zulllen
we maar zeggen. Hij heeft een mooie manier van voortbewegen met zijn
soepele lijf. Over het strand loop ik naar de zuidpunt in de hoop er
cweer schildpadden en misschien wel dolfijnen tegen te komen. Ik heb
pech, door de golven uit het zuiden wordt het zand opgeklopt en is het
zicht maar een paar meter. Ideaal natuurlijk om de bijna onzichtbare
pompano's te zien, vissen met lange vinachtige uitsteekseld die er zeer
gracieus uitzien. Weer terug over het strand vind ik een potlood van
Nederlandse makelijk met een gummetje aan het eind. Mijn snorkelspullen
leg ik bij de zes palmdaken en ik jog verder langs het hek van de Mermaid
nederzetting: een overdekt terras met keuken, barbeque dat drie keer
per week een lading dagjesmensen van het blauwe motorschip Mermaid op
bezoek krijgt. Zo'n zelfde nederzetting is ook verder op, nu van de
Miss Ann. Daartussen trouwens nog geen tien restanten van vissershutten
die hier duidelijk hebben gewoond. Zelfs de grondvesten en motoronderdelen
van een koelcel en een volleybalveld zijn aanwezig. Een betonnen pad
voert naar de vuurtoren, het zo karakteristieke gebouw van dit eiland.
Helaas wordt er niets aan gedaan om het te behouden. De twee woonhuizen
aan weerszijden hebben pannen daken maar de pannen beginnen nu in verhoogd
tempo naar beneden te zakken lijkt het. De trap in het midden voert
naar een bordes waarvan de planken vloer nu ook gedecimeerd is en je
alleen via de balken naar de ingang met stalen deur vasn de toren kunt
komen. De wenteltrap is in prima staat en twee etages onder de top hangt
een touw uit een mangat. Via het touw klim je naar boven (90% van de
bezoekers kan niet verder) en via een trap kom je uiteindelijk bij het
licht, een moderne kunststof Fresnell lamp. De akkubak - dire weken
gelden was hij er nog - is nu ook verdwenen, later vind ik de akku en
de vernielde bak beneden terug. Waarom ook nog vandalisme? Het uitzicht
over het eiland is geweldig. De drie wrakken op de oostkust in de ochtendzon.
De bezoekende jachten aan de paar moorings, de zes palmdakenm met hun
verschillende vormen, de twee nederzettingen met de resten van de vissershuisjes
ertussen. Verder is het eiland kaal vulkanisch gesteente.
De
Mermaid en de Miss Ann arriveren
Omstreeks
negen uur arriveren de dagjesmensen. Koelboxen met eten en drinken worden
aan land gebracht, liigbedden worden uitgestald, mensen met snorkels
gaan te water en zelfs duikers worden naar een goede plek gebracht.
De palmhutten worden in bezit genomen. Tussen de middag is het duidelijk
lunchtijd, men zit aan de tafels op het overdekte terras. Pas in de
vroege namiddag klinkt de scheepshoorn van de Mermaid en een kwartier
later is het eiland weer van ons.
Marine
oefening of werkelijkheid?
In
de verte worden de contouren van de Panter zichtbaar. Dit Nederlandse
schip bewaakt de kusten van de ABC-eilanden en wordt ingezet tegen de
drugs smokkel vanuit Venezuela. Maar hij blijft niet lang alleen, een
kustwachtschip met een Venezolaanse vlag verschijnt en even later nog
een. Ze draaien wat rondjes voordat ze weer verdwijnen. Hebben ze iets
gevangen?
Hout
zoeken voor ons kampvuur
Er
ligt veel drijfhout aan de oostkust, daartussen de resten van de jachten.
Een boormachine, een vlakschuurmachine, panelen, noem maar op. We verzamelen
de beste stukken hout en dragen het naar de palmhut waar we een vuur
aanleggen. Een tafelblad dient als windbreker en in een mum van tijd
hebben we een prachtige verzameling houtskool. De worstjes en kippepoten
doen het er goed op. Tegen zonsondergang zitten we voldaan te genieten.
kampvuur
voor een palmhut
We
gaan weer
We
hebben nauwelijks losgemaakt of daar verschijnt een zeer laag vliegende
helikopter, het is het speeltje dat op de "Van Nes" - het
Nederlandse fregat F833 - thuishoort. Inderdaad zien we die aan de horizon
liggen. De helikopter draait een paar rondjes om ons heen, iemand zwaait
vanuit de deuropening en even later worden we vanaf het fregat opgeroepen.
Wie zijn we, waar gaan we naar toe? Joke beantwoordt hun vragen en doet
meteen het verzoek geslaagde foto's vanuit de lucht naar ons te emailen.
Er wordt een toezegging gedaan! Halverwege belanden we in een groep
roze dolfijnen, kenbaar aan hun enthousiaste gespring. Salto's in de
lucht van meer dan een meter uit het water. Wat een opgewonden stel!
Ze springen nog net niet over je boegspriet.
kontrole
kustwacht: zullen ze een foto sturen?
Richting
Bonaire-grootzeil gescheurd
Met
een ESE 4 varen we redelijk in de goede richting. De donkere buien laten
we links en rechts liggen. Na een paar uur varen met grootzeil, fok
en een beetje ingerolde genua plotseling een terugval in de snelheid.
De wind valt echter niet weg en de richting is ook ongewijzigd. Een
blik omhoog maakt alles duidelijk: het grootzeil hangt als een vod met
de bovenste naad gescheurd. Verhip, dit is ons hier eerder
overkomen! We hebben toen de naaimachine op een tafeltje op dak gezet
en met behulp van de "Water Musik" de zaak hersteld. Het heeft
dus niet lang gehouden! Vlak onder Klein Bonaire kregen we dan toch
onze eerste regenbui. Tijd voor een zoetwaterdouche. Halverwege het
inzepen was de bui alweer elders. We worden nog steeds geschaduwd door
de Van Nes lijkt het, of is het toeval dat hij nu hier rondjes draait?
De moorings blijken volop beschikbaar, die van de zuidelijke helft zijn
ongebruikt. Heeft het iets met de regatta te maken?
Weerzien
met de Stamper en de Fiddlesticks
Rob
en Mieke komen even later enthousiast naar ons toe. Ze hebben net dochter,
schoonzoon en kleine met de KLM zien vertrekken. Het is steeds weer
afscheid nemen en verwelkomen... Jammer, want hun schoonzoon is ooit
in Nederland met ons meegeweest en staat op de foto die we op de site
rechtsboven en op ons t-shirt hebben staan. Was leuk geweest om hem
hier weer te ontmoeten. De Fiddlesticks is verhuisd naar een mooring
bij de duikschool vanwege de komende regatta. Hans en Anja hebben het
druk met de bouw van hun huis dat binnenkort wordt opgeleverd. We zijn
benieuwd naar het resultaat.
Aan
boord van de Stamper maken we kennis met Herman, een Zeeuw die al 11
jaar op Bonaire woont en ook een paar auto's in de verhuur heeft. Hij
kent ook het schip van de familie van Mieke. De wereld is maar klein.
We bespreken een auto bij hem om daarmee Bonaire te verkennen.
Avondje
eiland historie
Op
de Tourist Information krijgen we de tip om 's avonds films en foto's
van oud Bonaire te zien, door een enthousiaste groep georganiseerd.
Wij naar het van der Valk resort dat er redelijk verlaten bijligt. Op
een enkel terras wordt gedineerd, het hoofdgebouw laat meer aktiviteit
zien. Geen wonder want hier wordt in een keurig zaaltje de happening
gehouden. Er is behoorlijk wat belangstelling en als een soort pauzefilm
worden foto's van het verleden met daarna die van het heden vertoont.
De bar is open en starten maar. Na een inleidiend praatje van een enthousiaste
dame, notabene gehuld in een tekort - te heet gewassen? - truitje waardoor
we allemaal zaten te navelstaren, komt de expert aan het woord. Deze
vriendelijke man lijkt niet te weten hoe je met een handmikrofoon moet
omgaan met gevolg dat het geluid niet doorkomt en alles onverstaanbaar
wordt. Reakties uit de zaal brachten er geen verandering in en toen
gestart werd met de films was dat een ware verademing. Deze films waren
gemaakt in de jaren vijftig, bedoeld voor het werven van toeristen in
de Verenigde Staten. Wij lachen nu om het niveau van toen... Na afloop
weer tussen de verlaten en in deplorabele staat verkerende appartementen
door naar de parkeerplaats. Waarom wordt het afgebroken?
Eilandtocht
per auto
Hoezo
zeilvakantie? We weten dat Bonaire zeer veel heeft te bieden en we hebben
al menig mooie fietstocht gemaakt. Het natuurpark in het noorden kan
alleen per auto, bij voorkeur met een pick-up of een jeep. De Fiat die
we van Herman huren is geen van beide doch vorige week zijn ze er het
park mee rond geweest. Wij vroeg op pad. Eerst over de prachtige kustroute
aan de westkant langs de duikplekken met mooie namen als "Bon Bini
Na Kas", "Barkadera", "Dania's Leap". We stopten
bij "1000 steps" om daar van het uitzicht te genieten. Hier
staan ook de indrukwekkende antennes van de Wereldomroep.
de
bekende gele markeringen van de duikplekken
een
paar antennes van de wereldomroep
Het
volgende doel is het Gotomeer. Hier broeden en overnachten de flamingo's
in grote getale om overdag naar de zoutmeren in het zuiden te vertrekken.
Er zijn tientallen aanwezig als we bij het uitzichtpunt stoppen en genieten
van het uitzicht over het meer met zijn eilandjes en de hoogste berg
van Bonaire - de Brandaris (241 m).
Gotomeer
met Brandaris op de achtergrond
de
bewoners van het meer
We
vervolgen de weg en rijden langs de oever waar we de flamingo's van
dichtbij kunnen bewonderen. Je zal toch met je kop onderste boven in
het water aan je eten moeten komen! De weg brengt ons nu naar Dos Pos.
Hier is een oude wel waar vroeger de mensen uit Rincon hun water haalden.
Volgens het bord vervoerden ze het water in petroleumblikken, al dan
niet per ezel Over een afstand van 3 km met een steile helling naar
beneden moet dat een waar feest zijn geweest. Er staat nu een windmolen
(met handrem) op die het water in een betonnen bekken pompt. Er komt
(lauwwarm) drinkwater uit de kranen.
de
waterkranen van Dos Pos
We
dalen af naar Rincon in de diepte. Eerst tanken om niet halverwege het
park zonder benzine te komen zitten. Dan op zoek naar de Grot van Lourdes
waar een van onze gasten een kaarsje wil branden voor een ziek familielid.
Als we het hebben gevonden blijkt het niet zo druk als in het Franse
Lourdes en inplaats van een kaarsje wordt het een boektje van 2e hands
(=weggewaaide) kunstbloemetjes en blaadjes.
bedevaartplaats
Grotto Lourdes
Op
naar het nationale park Washington Slagbaai. De goed onderhouden weg
slingert tussen de heuvels met cactussen. Droogte alom. De palen aan
de weg zijn beschilderd met salemanders. De ingang van het park bestaat
uit een ontvangstgebouw, een vrij nieuw overdekte galerij met een walvisgeraamte
op de achtergrond, een toiletgebouw en een klein museum. Alles ziet
er schoon en goed onderhouden uit. Binnen bij de receptie vallen echter
lege schappen op tussen de stapels T-shirts en andere souveniers. De
vriendelijke ranger vraagt naar onze auto en is resoluut in zijn beslissing:
met deze auto mogen we het park niet in! Reden: overvloedige regenval
in de afgelopen dagen, de wegen zijn te modderig.
salemanders
op de weg en op de palen
het
moderne parkterras met het walvisgeraamte erachter
Rincon
op zaterdag
We
zijn te laat voor de zaterdagmarkt of is het alleen op de eerste zaterdag
van de maand? Twee stalletjes met inheemse gerechten en lekkernijen
zoals pindakoeken in bruine suiker gebakken. Joke neemt een middagmaaltje
bestaande uit rijst en geitenvlees en bakbanaan, ik probeer de pindakoek
die zwaar op de maag ligt. Daarna naar het in de verte lonkende shake
tentje waar een zekere Joyce ons voorziet van ijsshakes met fruitsmaak
naar keuze. Aan de overkant zitten mensen voor een café aan een
pilsje en elke passerende auto wordt dag gezegd. Het komt allemaal zeer
relaxed over. Wanneer wordt het druk? Of is dit normaal voor hier?
lunch
in Rincon
Joyce
met haar ijsshakes
imposante
muurschildering kerk Rincon
maar
ook deze mag er zijn
Naar
de indianengrotten
Langs
de kust is een hoog rotsplateau van lavagesteente met een rand van zo'n
15 meter hoogte waarin de zee ooit allerlei grillige holen heeft gesleten.
Hier hebben zo tijdens het begin van de jaartelling tot de ontdekkingsreizen
van Columbus indianen geleefd en op verschillende plaatsen kan men nu
nog rotstekeningen vinden. Het is nu een ruig dor gebied, een soort
maanlandschap met cactussen. Aan de andere kant spat het zeewater hoog
op. Als we verder naar het zuiden rijden zijn er ook plassen water.
Een gegeven ogenblik namen die dusdanige afmetingen aan dat we het met
onze personenauto te riskant leek te worden en moesten we terug.
grillige
rotsformaties met achter het hek de indianentekeningen
hoelang
geleden zal dit zijn ontstaan?
veel
reptielen bij de grotten
dor
en droog...
het
werd te nat voor onze personenauto: terug!
Schitterend
uitzicht over zuidelijk deel Bonaire vanaf Seru Largu
Een
heuvel van ruim 130 meter hoog met een monument erop waar vanaf je geheel
Klein Bonaire en de zoutpannen kunt zien is onze volgende nieuwe attraktie.
De teksten op het monument zijn voor ons duister. Jok's Spaanse woordenboekje
brengt haar op: ayera=ayer=heden, semper=siempre=eeuwig dus dan zal
awer wel verleden betekenen...?
het
nogal stoer uitziend monument
wat
staat hier?
Klein
Bonaire op de achtergrond
Vuurtoren
bij Boka Kanoa onbereikbaar
Vanaf
het noorden werden we door ondergelopen wegen tegengehouden. Nu probeerden
we het vanaf de Lagune. We zagen de weg lopen maar besloten er geen
energie meer in te steken. De lagune was aan lagerwal bezaaid met zwerfvuil
en zag er weinig verheffend uit. Tijd om ons schip weer op te zoeken.
We kijken terug op een schitterende dag waarin we veel zagen. Voor onze
jarige gast een heel bijzondere verjaardag.
Dagje
om de zuid en bezoek aan Sorobon
Het
zuidelijk deel van Bonaire dat we al zo mooi zagen van Seru Largu willen
we nu verkennen. Er is maar een weg, de kustweg. Langs het resort van
van der Valk waar we onze historische avond hadden, langs het vliegveld
en het populaire strand voor de landingsbaan. Spectaculair iedere keer
weer, de slavenhutjes en de zoutbergen. Ook heel wat flamingo's zien
staan.
Zeldzame
vis in de buurt
Mieke
had hem onder de Stamper voor het eerst gezien. Volgens de boeken was
het een shortnose batfish. Een vreemd schepsel met poten lijkt het wel.
We konden hem uitgebreid fotograferen omdat hij doodstil op twee meter
diepte bleef zitten.
onze
batfish
Terug
naar Curaçao zonder grootzeil
Met
de heersende wind uit het oosten is het een makkie op de genua. Geen
verkeer onderweg, geen dolfijnen dit keer en ook de vislijnen deden
mee in de rust. De stuurautomaat deed wat van hem werd verwacht: een
kaarsrechte lijn tussen Bonaire en Punt Kanon, het zuidoostelijk puntje
van Curaçao. Onderweg weer vele uren gesleuteld aan de Sailrite
Sailmaker naaimachine zonder resultaat. Toch te gek, een dure machine
aan boord die niet wil naaien. Tijdens happy hour voeren we het Spaanse
Water op en na het ankeren naar Sari Fundi om de Nederlandse kolonie
weer te spreken. Helaas waren onze Deense vrienden van de Dana Felicia
al vertrokken. Het bleek dat het netje op sterven na dood was, het ochtendgebeuren
op Kabrieteneiland en direktiestrandje niet meer bestond en het wedstrijdzeilen
met de sunfiishes een sukses was met Pieter van de Mama Cocha als tweede
en beste Nederlander.
Watermaker
kapot
Het
grootzeil is nog niet hersteld en nu begeeft de watermaker het. Als
ik in de machinekamer ga kijken blijkt dat de bodem van het filterhuis
van 20 micron er uit gesprongen is en het water zo de machinekamer in
spuit. Voor de reparatie van het grootzeil leenden we een machine van
de Baerne en werd het een wedstrijd welke machine het het eerst zou
doen. De onze won gelukkig en we konden het dak op met tafel, stoel
en naaimachine zodat niet het hele grootzeil eraf hoefde. Het filterhuis
van de watermaker plakte ik met een Amerikaans produkt, Easy Well (?)
en met een laag glasweefsel in epoxy maakte ik het af. Het grootzeil
was pas klaar vlak na zonsondergang maar we kunnen dus weer zeilen.
De volgende ochtend de watermaker weer startklaar gemaakt en zowaar,
hij liep als vanouds. Net toen ik beweerde dat het filterhuis de eerste
dertig jaar zou volhouden hoorden we een knal en kon ik in de machinekamer
helaas konstateren dat de bodem er waar uit gespat was...
Inklaren
en op zoek naar een nieuw filterhuis
We
mogen de auto van Anya gebruiken tijdens haar verblijf in Nederland.
Een heerlijk automaatje. We reisden er stad en land mee af om filters
te vinden. Uiteindelijk bracht iemand ons in kontakt met Barry op de
Witchcraft die Spectra watermakers zou monteren. Dit werd door hem telefonisch
beaamd. Hij ging zelfs zover dat hij ons belde om te melden dat hij
een filter in het gangboord had gelegd, de betaling kon wel een andere
keer. Wat een service, na Catis, Budget Marine, Kooyman, Martine Plumbing
en nog een adres op de Snipweg 40. Helaas, de maat klopte niet... Intussen
bezochten we de douane en de immigratie en was de papierwinkel weer
in orde. Dat we een dag te laat waren viel niemand op. Vrijdag moeten
we alweer uitklaren ivm ons vertrek naar Bonaire voor deelname aan de
Regatta. We zitten al op achttien stempels van Curaçao...
Met
vliegende vaart naar Santa Cruz baai
Onze
ankerpermissie hadden we al, we waren door het zeilprobleem echter een
dag achter op schema en konden nu ook niet eerder dan een uur vertrekken.
Het grootzeil stond er weer prima bij en met zo'n 7 knopen voeren we
nw-waarts. Bij de Bullenbaai wakkerde de wind aan tot zes Bft en begonnen
we snelheden tot boven de 10 knopen te lopen. Gelijktijdig een filterhuis
van de watermaker met glasweefsel en epoxy beplakken en de zeilen stellen
was niet eenvoudig daar de gele handschoenen die ik aanhad vol met epoxy
gingen zitten. We waren royaal op tijd in Sta Cruzbaai waar we naar
de kant zwommen om op het pittoreke terras van Juni iets te gaan drinken.
Het was er weer gezellig, ook omdat hij tussendoor even tijd had om
met ons te praten. Hij maakt er een hele show van. Hij heeft plannen
voor uitbreiding met een paar houten huisjes zodat hij mensen een driedaags
verblijf kan bieden. Hij is kanovaarder, heeft verschillende records
op zijn naam staan: Curaçao-Aruba en Bonaire Curaçao per
roeiboot! Ook is hij in gesprek met een zekere Alex, een Nederlander
die bij hem een duikschool zou kunnen starten.
Intussen
vermaken hun kinderen van twee en drie zich best, gaan zelfs het water
in om daar met een pop en een bal te spelen. Watervrees lijken ze niet
te kennen. Zijn vrouw van Margarita houdt een oogje in het zeil maar
is af en toe weg. Wij kijken over de rand van het overhangende balkon
neer op de zwemmertjes, de taxiboten en de Zeevonk in de namiddagzon.
Dat met een koud biertje en zwaaiende palmbomen op het strand tegenover
ons maakt het wel goddelijk.
de
"nederzetting" van Juni
het
strand van de Sta Cruzbaai in de ochtendzon
Bezoek
aan de Blauwe Kamer
Met
de Zeevonk varen we naar het gele schild op de rotsen dat de plek aangeeft
waar je onder de klippenrand naar binnen zwemt. Het is er 's morgens
donker nu de zon niet op de opening staat. Het geheimzinnige licht schijnt
op de rotsformatie achterin en Joke makt foto's om het toch te vangen.
Geweldig, zo'n grote ruimte in de rotsen met een verborgen ingang. Het
grappige is dat hij in de ANWB-gids genoemd wordt als attraktie.
snorkelen
in de "Blauwe Kamer"
geheimzinnig
licht
de
Zeevonk wachtend, foto vanuit de "Blauwe Kamer"
Vlotte
terugreis met schitterend zeilweer
De
wind draait langzaam naar het ESE 4-5, dus wel pal tegen op het grootste
deel van het trajekt. De genua een slag of vijf opgerold en de fok erbij
levert ongeveer 6 knopen. Tegen vijven liaten we het anker weer vallen
in het Spaanse Water na een prachtige zeiltocht aan de wind, we hadden
tien slagen nodig om er te komen. Onderweg twee Nederlandse oorlogschepen
tegen gekomen maar we werden door niemand lastig gevallen. Dat we een
dag later dan op de ankerpermit in de Sta Cruzbaai lagen heeft ook niemand
ons kwalijk genomen.
Onze
behouden terugkomst vierden we met een blauw drankje: Blue Dream. En
na het filterhuis weer te hebben gemonteerd een uurtje ongestoord watermaken.
Het grootzeil heeft het ook prima gehouden, we zijn klaar voor de Bonaire
Regatta!
Genua
in flarden
Even
de autosleutels halen bij Erwin van de Fuga. Vaar ik terug naar de Zeevonk,
zie ik iets aan onze genua hangen. Dichterbij komend wordt het duidelijker:
het zijn flarden zeil! Het inrollen gisteren bij windkracht vijf heeft
duidelijk te lang geduurt. Ons oude zeil dat de hele week zonder bescherming
in de felle zon was opgerold zonder UV-bescherming, heeft het de hele
dag goed gedaan en op het laatste moment... Goed, beter nu dan tijdens
de regatta. Het nieuwe, gerapereerde zeil ligt al klaar. Even laten
zakken, maar dat valt tegen, is een van de inbus boutjes die de stukken
rail verbindt weer spelbreker en luid klappend komt het zeil maar een
paar meter naar beneden. Het achterlijk is over vele meters losgescheurd.
Door de wind varen we vooruit richting Frans jacht maar komen tot een
meter of twee en gaan dan spontaan overstag. Er zit niets anders op
dan weer de mast in om het zeil los te koppelen van de traveller. Joke
haalt Pieter van de Baerne op, twee handen extra, en ik word opgehesen
in mijn bootsmanstoeltje met wat gereedschap bij me. Als het zeil los
is kan het zo naar beneden worden getrokken. Nu nog de traveller. En
inderdaad steekt een inbusboutje meer dan een millimeter uit. Met loctite
weer vastzetten en de gerepareerde genua kan omhoog. Ook de andere Pieter
van de Mama Cocha schiet te hulp en het karwei is snel geklaard.
De
laatste rit naar Willemstad voor onze gasten
Nu
snel naar immigratie en douane om uit te klaren. Alles verloopt buitengewoon
vlot en voor we het weten zitten we op het terras aan de Annabaai voor
een ijskoffie. Een blik op de Antilliaanse Tefegraaf en het is tijd
om afscheid te nemen. Twee heerlijke weken achter de rug. Dit keer niet
geplaagd door hurricanes. Optimaal zeilweer tot en met de laatste dag.
Geen wonder dat Nederlandse naturisten ons weten te vinden!
index
volgende
pagina
top
laatste
wijziging:
7-oct-07
