Weerkruisen, dit keer van het Spaanse Water naar Klein Curaçao.
Maar de wind was gunstig en in drie slagen bereikten we ons doel. Aan
de boei van de Mermaid, de andere waren bezet, o.a. door de "Aeson".
Hier klommen we aan boord om bij te praten, Jelka was net drie
weken in Slovenië. Op de wal was de "nederzetting" van
de Mermaid duidelijk bewoond en er brandde nu overal een geheimzinnig
groen licht zonder dat we verder beweging zagen. Wat ik kan bedenken
is dat bewaking nodig is omdat anders "vandalen" er net zo
te keer gaan als bij de vissershuisjes en de vuurtoren. Het is niet
leuk om bij je stek aan te komen en te merken dat alles is opengebroken,
gestolen of vernield. Er zijn altijd wel vrijwilligers te vinden die
een paar nachten op een onbewoond eiland willen vertoeven.
Absurde
zonsondergang
Geen
groene flits, wel een reusachtige wolkenpartij vanuit Venezuela met
veel flitswerk erin. Een zeker ogenblik was de schaduw van een grote
wolk zo sterk zichtbaar aan de avondhemel dat het leek of een vertikale
band vanaf de wolk omhoog rees. Daarnaast verschillende kleuren groen
en lichtblauw, Joke dacht aan het noorderlicht toen ze het zag. Het
bleef wat rommelen aan de hemel doch het enige waar wij wat last van
hadden was het tikken van de harp aan de moorington.
Vertrek
uitgesteld
Eigenlijk
wilden we na een ochtendsnorkel en een strandwandelingetje op pad. Er
kwamen echter inktzwarte luchten onze kant op meestal goed voor veel
wind. Als je de tijd hebt kan je dus beter blijven liggen tot de bui
over is. De "Aeson" had hetzelfde idee en we lieten geduldig
alles over ons heen komen. De regen hield vrij lang aan en veel wind
zat er niet in. Dan klaart het op en begint het tot 29 knopen - windkracht
7 - te waaien. Hebben we toch gelijk gekregen. Als de hemel in het oosten
wat begint te breken laten we de mooring schieten en gaan onder zeil
richting Bonaire. De windrichting lijkt gunstig, het is een rustige
zee en windkracht 3. Halverwege zakt de wind verder weg om ter hoogte
van Klein Bonaire weer terug te komen en nu uit het SSE'n. De laatste
meest zuidelijke duikboei van Klein Bonaire halen we net niet en op
de motor overbruggen we het laatste stuk. Er zijn voldoende moorings
vrij en met hulp van de Aeson maken we vast. Keurig op tijd om nog in
te schrijven voor de Regatta.
Wat
houdt deelname in?
We
krijgen een boekje met starttijden en helaas zijn we de eerste dag -
maandag - vroeg aan de beurt: start open klasse 7.15 uur. De route gaat
om de zuidpunt van Bonaire, dan omhoog tot de ingang van Lac Baai (waar
Sorobon aan ligt) en weer terug. De winnaars in de afgelopen jaren deden
daar minstens zes uur over. Maar voor we starten moeten we eerst een
rating hebben want door het catamaran zijn zijn we lichter over dezelfde
lengte als een monhull. We zochten Ivo op die onze gegevens in een komputerprogramma
zal verwerken. Het resultaat is voor ons weinig hoopgevend: een rating
van 0.928. Wat dat betekent voor de praktijk moet blijken.
Bemanning
komt aanwaaien
Erwin
van de Fuga is met een Engelse boot meegekomen als bemanning doch het
boterde niet zo goed tussen hem en de schipperse. We hoorden het al
viavia en toen hij op de kant stond en naar ons floot was het kontrakt
snel getekend. Hij had zijn rugzakje met alles bij zich en kon zich
in onze VIP-hut installeren.
Opening
en schippersmeeting
Een
groot podium en vele klapstoeltjes vormden een soort openluchtzaal.
Op het podium de organisatoren die ons welkom heetten. Uitleg van de
routes met een cmputorpresentatie. Daarna een vrije konsumptie en een
sdtuk taart ter gelegenheid van de 40e verjaardag van dit evenement.
Vervolgens naar het centrum van Kralendijk om daar de landenoptocht
te aanschouwen met echte Chinese draak begeleid met trommelmuziek. De
Venezolaanse groep was groot. Een begin van de invasie? Dan ver naar
het feestterrein op het Wilhelminapark. Overal kraampjes met eten, drinken,
snuisterijen en niet te ver geten een soort bingo. Het was druk, je
moest je door de menigte wringen. Vanaf een groot podium harde elektronisch
versterkte gitaarmuziek. Iets dat je maar even volhoudt.
Onze
eerste race
Onze
kategorie, de Open klasse telt zes deelnemers: een kleine catamran,
de Aeson, de Tranquilo die de regatta al meerdere keren won, de Liv
1 onze buren met een prachtige monohull van 45 voet en de Whisfull Thinking
met een Engelse schipperes. Onze start is om 7.15 uur ivm de lengte
van het parkoers: rond de zuidpunt van Bonaire en langs de oostkust
omhoog tot Lac Baai waar het keerpunt is, terug via de westpunt van
Klein Bonaire, alles bij elkaar zo'n 30 mijl. Aan de horizon zwarte
luchten met zware buien eronder. Wat gaat dat brengen? Dan is de start,
een wirwar van schepen, te meer wij de tweede groep zijn die vijf minuten
na de eerste vertrekt. We komen redelijk over de startlijn, zeker niet
als laatste maar de bovenboei ronden, dat is een ander verhaal. Door
tegenstroom wordt de Aeson op de boei gezet en moet een strafrondje
varen voor ze verder kunnen. Omdat er op dat moment weinig wind is lukt
het ons niet om overstag te gaan bij de eerste poging en we dweilen
de verkeerder kant op. De tweede poging lukt beter en we ronden de boei
maar net als ook nog een ander schip binnendoor komt. Een botsing is
het gevolg en zij aan zij varen we verder waarbij zij ook de boei raken
en een strafrondje moeten maken. Wat een begin! Intussen zijn de buien
dichterbij gekomen en brengen ook wind. We beginnen te lopen. Alle schepen
maken een slag naar de kust als de wind wat draait, wij gaan rechtdoor
en bij het terugdraaien hebben we zowaar een heel veld achter ons gelaten.
Het slechte weer houdt aan, de wind neemt weer toe en nu ook bliksem
in de buurt. We hangen de kettingen uit, wie weet helpt het. Bij de
zuidpunt wordt de zee ruwer en is duidelijk in ons voordeel. Als we
overstag gaan beginnen we weer in te lopen, nu is de Aeson aan de beurt.
We halen het in een keer en gaan dan met ruime wind richting Lac baai
waar het keerpunt is. We passeren op twee na alle schepen met snelheden
boven de 8 knopen. Dat gaat goed! De boei ronden geeft nu geen problemen
en met iets ruime wind terug langs de kust. Maar het weer klaart op
en de wind zakt weg. De andere schepen komen langzaam weer opzetten.
Bij de zuidpunt is de wind op en drijven we zeker een uur met de stroom
mee. Hoogtepunt van de dag! Waarom? Een groep grote dolfijnen begint
onze boot als speeltje te zien en dartelen om de boeg en met af en toe
een sprongetje.! Ook de schepen om ons heen genieten van dolfijnen,
overal zie je rugvinnen. Een heel licht briesje steekt op en overal
zie je halfwinders en spinnakers verschijnen. Alleen de cAeson en wij
hewbben niet zo iets en moeten lijdzaam toezien hoe de konkurrentie
nadert en passeert. Het duurt lang voor de Aeson ons heeft ingehaald
en bij de volgende boei draaien we om hun heen voor het volgende aandewindse
rak. Dat zonder wind is voor een catamaran niet voordelig en langzaam
raken we achter. Een forse tweemaster uit een andere klasse vaart onder
ons en gaat overstag. Ze liggen nu over bakboord en hebben voorrang.
Wij willen niet mee overstag en moeten dus achterlangs passeren. Wat
gebeurt? Ook zij draaien terug om ons achterlangs te passeren! Wkomen
recht op elkaar af maar gelukkig wordt er iemand wakker bij hun en draaien
ze terug. Hun antwoord: "we wilden achter jullie langs". Nieuwe
regels bij de Eva Luna uit Aruba? Op twee punten worden we verslagen:
aan de wind met minder dan 10 knopen wind en voor de wind, ook nog zonder
spinnaker. We komen niet als laatste binnen, dat valt mee. De kleine
cat O'Ochi zit nog flink achter ons. Maar de rating zorgt voor nare
verrassingen: de Liv 1 van onze Zweedse buren die als eerste en ruim
een uur voor ons binnen was is plotseling vijfde! Wij zesde, de Aeson
vierde, de kleine cat derde. De Tranquilo, die volgens ons helemaal
niet in de openklasse thuishoort royaal op de eerste plaats met zijn
gunstige rating en ook nog een geweldige voorsprong op ons. En iedereen
maar denken dat catamarans snel zijn... Dankzij Erwin, ons crewlid,
hebben we heerlijk gezeild. Hij klaagde achteraf wel over spierpijn!
dolfijnen...
en
nog meer dolfijnen tijdens de eerste racedag
Lea
met haar vrouwenbemanning op de Synergy
Aeson
in de achtervolging
Liv
1 in de achtervolging
foto
vanaf de Freewinds, vlak voor de finish: we haalden het net niet...
Dit betekent als we een uur zeilen we 0,928x60 minuten scoren en als
de Oochi gelijk met ons over de finish komt scoort, een verschil van
bijna 11 minuten per uur! Dit moeten we goedmaken willen we van ze winnen.
Ratings
Open Klasse:
rating
korrektie
bij 1 uur
door
de Zeevonk goed te maken per uur
Oochi
0,749
44,94
10
min 45 sekonden
Wishfull Thinking
0,778
46,68
9 minuten
Aeson
0,810
48,60
7
minuten 5 sekonden
Tranquilo
0,820
49,20
6
minuten 29 sekonden
Zeevonk
0,928
55,68
-
Liv
1
0,971
58,26
-
2 minuten 35 sekonden
Tweede
racedag
Met
vijf opstappers, Leo en Rita van Bonaire, Fred en Linda uit Virginia
en Joe ook uit de States - de laatste drie gasten van Naturisten resort
Sorobon - hadden we een aardige groep enthousiastelingen. Maar nu het
weer: net als de vorige dag donkere wolken in het zuiden. De wind cwas
al vlagerig voor de start met een windrichting uit het zuidoosten tot
zuid! Bij het hijsen van het grootzeil blijkt een zeilkar van het grootzeil
los te zijn. Een leuk begin want we kunnen er nu niets aan doen. Ook
het startsignaal was onduidelijk en als vierde gingen we over de lijn.
Beter opletten de volgende keer. Zodra we de hoge boei voorbij waren
de genua erbij en op naar de boei aan de westpunt van Klein Bonaire.
De regenbuien kwamen snel naderbij en het water werd neergeslagen door
flinke hoeveelheden hemelwater. We zaten gelukkig beschut onder de bimini
maar oh, arme stakkers in de buitenlucht. Het moet een ijskoude douche
voor ze zijn. Vervolgens begint de wind toe te nemen en eindelijk is
de Zeevonk in haar element! We lopen in op onze voorliggers en na vlagen
van 28 knopen komt zelfs de koploper in zicht! Dan zijn de buien voorbij,
breekt de zon door en valt de wind helemaal weg. Tijd om te zien hoe
de stand van zaken is. De Tranquilo ligt een paar honderd meter voor,
de Liv 1 is helemaal naar buiten gegaan en de rest van het veld ligt
achter ons. Dit duurt even tot er wat rimpeltjes op het water komen,
echter bij de achterliggers en niet bij ons. Je kunt raden wat er gebeurt:
we raken langzaam onze toppositie kwijt...
onze
Amerikaanse crew
met
spierballen!
of
gewicht?
Rita
en Leo uit Irnsum(!) als stralende crew
binnenhalen
van de microboats
Captainsparty
op de "Freewinds"
De
Freewinds is het cruiseschip van de scientology church, de club van
o.a. Tom Cruise. In het hurricaneseizoen varen ze tussen Curaçao,
Bonaire en Aruba. Elke week liggen ze pontificaal aan de pier bij Kralendijk
en zien we elke ochtend mensen over de kade hardlopen/trimmen. Vanwege
de regatta blijft het schip een volle week in Bonaire en biedt amusement
aan buitenstaanders. Dit keer voor de deelnemers van de regatta een
ontvangst. Wij klimmen de looptrap op, onze tassen en rugzakje worden
nagekeken (op wapens?) en eenmaal binnen worden we met professionele
warmte ontvangen door mensen in uniform. Op elke verdieping staat iemand
klaar bovenaan de trap zodat we niet kunnen verdwalen. Op het zonnedek
is een openluchtzaal ingericht met podium. We krijgen een gratis konsumptie
aangeboden en zoeken een tafel uit. Alles is zeer verzorgd, een in een
smetteloos wit uniform gehulde officier verteld ons desgevraagd over
de historie van de Freewinds. Gebouwd in 1968 oorspronkelijk bedoeld
als veerboot in Europa. De bemanning telt zo'n 200 koppen, ze kunnen
ruim 300 passagiers hebben. Over de scientology geen woord. Eenmaal
op een stoel met kussen gezeten voel ik nattigheid: het kussen is tijdens
de regen in de ochtend blijven liggen. Dan verschijnen orkestje en zangeres
op het podium. Volgens deskundigen goede jazz. De geluidsterkte is te
groot om het mooi te vinden vind ik. Bij het buffet kom ik de echte
kapitein tegen, hij stelt zich voor als Mike en omdat onze toekomstige
tochten iets parallel lopen en we elkaar zeker tegenkomen nodigt hij
ons uit in dat geval voor de koffie hem op te zoeken. De walkapitein
Ludwig is zeer voorkomend, je krijgt wederom professionele schouderklopjes
van hem alsof je elkaar al jaren kent. Ik ben benieuwd naar de medische
voorzieningen op zo'n klein cruiseschip en vraag hem of er een scheepsarts
aan boord is. Hij is zo aardig de scheepsarts op te roepen en zowaar
binnen een paar minuten staat de scheepsarts, een kleine Amerikaanse
voor me! Ze wil me haar kantoor en werkruimte wel laten zien en ik volg
haar door gangen, trappen, dekken en een lift tot we het hospitaal bereiken.
Alles onder de vragende ogen van overal geposteerde bemanningsleden:
waar gaat de dokter met die vreemdeling heen hoor je ze denken. Majorie
vertelt over haar carrière, o.a. 24 jaar eerste hulp arts in
Los Angeles. Haar mini-kliniekje vheeft nauwelijks ruimte voor een onderzoeksbank.
Een grote operatielamp erboven. In een paar kasten een paar bakken met
medicamenten en wat medisch materiaal. Een bureua met een komputer,
alles in een ruimte van 5x5 meter. Ernaast een kamer met drie bedden
voor mensen met besmettelijke ziekten en voor observatie en bewaking.
Ze hoeft nooit lang op hulp van buitenaf te wachten, de langste oversteek
is 7 uur en eenmaal aangekomen kan de patiënt naar een kliniek
op de wal worden overgebracht. Boeiend om te zien en te horen hoe het
op een schip geregeld is. Ze bracht me weer keurig terug naar het zonnedek
waar het feest duidelijk was afgelopen. Men voerde ons weer naar de
uitgang waar we onze boardingpas moesten inleveren en in ruil daarvoor
een uitnodiging voor de volgende avond kregen. Een boeiende avond.
de
Freewinds jazzband
havenkapitein
Ludwig met Piet
bemanning
Liv 1 en Sue van de Wishfull Thinking
in
gesprek met Majorie, de scheepsarts
uitzicht
over Kralendijk
IJzerwerk
in het waterstagbeslag
Door
de zware buien de eerste twee races was de bevestiging van de stuurboord
waterstag toch weer naar buiten getrokken met gevolg een grote scheur
van 50 cm die ook nog lekte. Nu maar een zwaardere verbinding met het
schot zodat daar de krachten opkomen en niet op een epoxy-verbinding.
Van Thea van Budget Marine kreeg ik een adres van een werkplaats van
aluminium en roestvrijstaal: BCB, bij de rotonde ten noorden van Kralendijk
rechts tot de Toyotadealer. Daar is een smal gangetje dat voert naar
twee grote loodsen. Daar aangekomen twee mensen aanwezig en na mijn
wensen te hebben opgegeven: een plaat staal van 15x40 cm met een knik
in het midden van 103 graden was het binnen een kwartier voor elkaar.
Kosten: NAF 25. Een aanrader.
Kinderfysiotherapie
op Bonaire, een bijzondere ontmoeting
Een
aantal weken geleden bezocht ik het consultatiebureau in het ziekenhuis.
Men attendeerde me daar op de kinderfysiotherapeute Simone Zweers. Toen
kon ik haar even ontmoeten en beloofde zodra we weer op Bonaire zouden
komen weer kontakt op te nemen. Door de assistente aan de balie werd
het snel geregeld en dit keer gebeurde iets heel toevalligs. Simone
zag mijn T-shirt met Zeevonk erop en vroeg of ik daarop zeilde. Toen
ik dat bevestigde vertelde zij dat ze de dag ervoor ijs van ons had
gekregen. Ze is de schipperse van de O'ochi, de kleine rose catamaran
die we alsmaar in ons vaarwater hadden. De wereld is klein...
stoofpeertjes
ijs wordt overgeheveld naar de O'ochi
de
concurrenten van de O'ochi
Barbeque
op Kas di Regatta
Woensdag
rustdag behalve dan dat we de losse naad van de fok en het beslag van
de SB-waterstag moesten herstellen. Tussendoor bezoekjes, een gegeven
ogenblik zat de kuip vol met dorstige mensen. Vooruit maar. Erwin haalde
intussen de cd met foto's op bij de Freewind, er zaten schitterende
foto's bij van ons samen met de Eva Luna.
De
bbq zelf was goed georganiseerd en hier ontmoetten we Monique, deelneemster
aan het surfen. Ze is lerares lichamelijke opvoeding en anderhalf jaar
woonachtig op Bonaire. Leul om te horen hoe een Nederlandse het hier
ervaart. We boden haar deelname aan de derde of vierde race aan maar
dat was moeilijk te regelen.
Derde
race dag
Licht
weer en dit keer geen regenwolken! We hadden een flitsende start en
maar één doel: de roze catamaran bij- en voorblijven.
Er zijn een paar schepen die we in de achterhoede steeds tegenkomen:
de kleine roze cat O'ochi, de donkerblauwe ketch uit Aruba de "Eva
Luna", de "Cap de Long", een grote Westerly, de groene
"Dauntless", een 27 voeter. Iets verder voor ons akteert de
"Aeson". Alleen de Aeson en de O'ochi zitten in onze klasse
maar onze rating is dusdanig dat we nooit boven ze zullen eindigen bij
de windkrachten en windrichtingen tot nu toe. Het is een hele sport
om te proberen in de achterhoede gevechten te leveren en het verbaast
ons steeds weer hoe schepen die we eindelijk op achterstand hebben ineens
weer voor ons czitten. De rose cat met vier vrouwen is daar het meest
opvallende voorbeeld van. Maar ook de Eva Luna zet ons steeds weer de
voet dwars. Daarom verdedigend varen en bij ze in de buurt blijven zodat
zij niet meer profiteren van een gunstige stroming of wind dan wij.
Het lijkt te lukken en nadat bijna alle schepen ons voor de wind onder
spinnaker voorbij waren gegaan rondden we Klein Bonaire met onze konkurrenten
vlak voor ons. Ten noorden van het eiland kregen we iets wind en zowaar,
we haalden ze ialle in!!! Met de halve wind westwaarts kwam zelfs de
Aeson in zicht. Roeland was onze betrouwbare roerganger, Erwin deed
veel zeilwerk. Dan hoog aan de wind langs de westoever van Klein Bonaire.
Grote schrik, onze drie achtervolgers zeilden ineens veel hoger dan
wij en haalden snel in! Onze windmeter bleek ineens niet de juiste windrichting
aan te geven. Resetten hielp niet dus nu staren naar de teltales van
de genua om zo hoog mogelijk te varen. De schade bleef beperkt maar
de Eva Luna en de O'ochi lagen nu iets voor. Ze kropen langs de zuidkant
van Klein Bonaire omhoog dus wij ook. Ook de witte Cap de Long kwam
weer opzetten, ze doen het alledrie met 8 knopen wind toch iets beter.
Maar, we hielden stond en door snel op windvlaagjes te reageren bleven
we bij ze in de buurt. Nu de oversteek naar Punt Vierkant, dwars over
het water tussen Bonaire en Klein Bonaire. Geen idee hoe de stroming
was dus bij de rose cat blijven die hier een thuiswedstrijd vaart en
dus plaatselijke bekendheid heeft.
daar
gaat ie dan
ijsje
onderweg
terwijl
Roeland stuurt en het grootzeil in de gaten houdt
jong
talent aan boord
S'Avonds
zitten we bij Karel's bar met de bemanning van de Eva Luna. Eriik en
Anite zijn eigenaar, zij is verloskundige op Aruba.
Vierde
racedag
Een
vreemd begin: echte windstilte! Ze laten ons toch allemaal naar de start
gaan en op het moment van starten blazen ze af. Wij dobberen gezallig
tussen de schepen. Dan haalt Joke de trekzak te voorschijn en verwent
ons met een aantal meezingers. Op andere schepen wordt meegezongen en
zelfs gedanst. Dan wordt gemeld dat om 11 uur een volgend bericht komt.
Wij naar een duikplek bij Klein Bonaire waar onze gasten kunnen snorkelen.
De coastguard ligt in de buurt op de loer maar valt ons niet lastig.
De grote midnight parrot vis die Joke ontdekt maakt het tripje al de
moeite waard. Om klokslag elf komt de mededeling dat de start om half
twaalf is. Wij halen de snorkelaars aan boord en op volle kracht - 6,6
knopen - naar de start. We zijn op tijd. We maken een prima start, d.w.z.
we zijn half over de lijn als het schot klinkt en niemand doet er moeilijk
over. Helaas moeten we weer alle schepen boven ons langs laten gaan
voor we de bovenwindse boei met zweet in de handen rakelings kunnen
passeren. Het vvoordewindse rak maakt het nog verdrietiger, de schepen
van de andere klassen die na ons starten halen ons ook op spinnaker
in. We zien echter kans op de O'ochi in te lopen en ronden zelfs eerder
de volgende boei. Het aan de windse rak doen we redelijk en lopen zelfs
uit op onze "rivaal" O'ochi en zelfs de Eva Luna weten we
achter ons te houden. Weer voor de wind, nu zij aan zij met de O'ochi.
Het gaat echter fout als we weer aan de wind gaan. Onze laatste tegenstanders
kruipen onder ons door, gaan later overstag en wij moeten lijdzaam toezien
dat zij de bovenboei passeren en wij achter zijn geraakt en nog twee
keer overstag moeten. Onze bemanning doet het uitstekend, maar we zijn
te laat. Een inhaalrace zonder wind (4 knopen) lukt niet. We halen ook
nu weer zeilend de eindstreep. De regatta zit ver op. We zijn meer dan
royaal als laatste geëindigd, zelfs als onze rating gelijk was
geweest als die van onze tegenstanders. Een catamaran kan minder hoog
aan de wind, heeft een hekel aan voor de wind varen en de onze is iets
ondertuigd (gebaseerd op de heersende winden in het Noordzeegebied)
en tenslotte hebben we geen spinnaker. Hoe kunnen we iets met windsnelheden
tussen 4 en 9 knopen zoals vandaag? Onze gasten hebben toch genoten
van deze ingekorte race met weinig wind en onder leiding van Erwin gedaan
wat ze konden. Weer een geslaagde zeildag!
beetje
lastig als je wilt wedstrijdzeilen
dobberen
voor de startboot
concentratie
bij Erwin
zeil
hijsen voor de start
we
passeren de O'ochi voor de zoveelste keer
Prijsuitreiking
Vooraf
werden beelden vertoont van de regatta, te koop op dvd. De Zeevonk was
een paar keer mooi in beeld. Het podium stond vol met bekers, de grootste
zeker één meter hoog. Helaas kwamen alle categorieën
aan bod, dus ook alle kinderen, surfers en open bootjes. Het duurde
lang tot de open klasse aan de beurt was. Voor ons was er niets te halen:
6-6-6-5 met zes deelnemers en met onze zware rating. De Aeson haalde
een keurige 3e plaats en ging met een beker naar huis. Monique van het
vrouwen surfen won de eerste prijs en kwam in het bezit van een mooie
beker. Ze wilde trouwens zondag wel mee zeilen naar Curaçao.
Achteraf bleken alle vluchten vol en moeten we het uitstellen tot een
andere gelegenheid.
dit
moet allemaal uitgedeeld worden
Anita
van de Eva Luna met tweede prijs
Aeson
met de derde prijs
Monique
met eerste prijs
Door
de steiger van Karel's bar gezakt!
Nog
steeds niet gegeten dus naar het Wiulhelminaplein waar volop feestgedruis
was. Hier nog een saté en een loempia kunnen scoren voor we de
terugtocht naar de Zeevonk maakten. Het was intussen al tegen twaalven,
behoorlijk laat voor ons. Ik maakte het slot aan de steiger van Karel's
bar los, Erwin en de Israëlische van de Rusalka stonden gereed
om in de respectievelijke dinghies te stappen toen de steiger het onder
ons begaf en we ruggelings half in het water terecht kwamen. Een vreemde
gewaarwording als iets met planken van 5 cm dikte zo in elkaar zakt.
Behalve een licht verstuikte pols en een gevoelige elleboog mankeerden
we niets. Telefoon, camera en portemonnees bleven redelijk droog. Alleen
de dinghy van de Rusalka lag onder de planken en moest met vereende
krachten worden bevrijd. Daarna konden we hem leeg scheppen waarbij
het afwas teiltje van René, serveerster van de bar, het het beste
deed. We brachten onze doorweekte buurvrouw naar huis. Haar gasten die
net waren gearriveerd kregen wel even de schrik toen ze dit voor hun
ogen zagen gebeuren. Zoals gebruikelijk verdringen omstanders zich op
de plaats des onheil's zonder een poot uit te steken. Dit keer dreigde
niemand te verdrinken maar in Amsterdam is dat wel eens anders.
steiger
ingestort
leegscheppen
dinghy van de Rusalka
Zaterdag
een rustdag?
Op
het programma veel onderwerpen. Hoogtepunt: duiken. Het kwam er niet
van want de ene regenbui na de andere teisterde ons. De watermaker moest
snel uit toen een modderstroom vanaf het tunneltje onder de kade naar
buiten kwam. We betaalden mooring geld bij Daisy van het marinakantoor.
Vlak voor de volgende bui waren we weer binnen. We sloten de dag af
met een bezoek aan Rita en Leo die een appartement hebben aan de boulevard
nabij de duikschool Yellow Submarine. Zwembad voor de deur, hek er omheen.
Alles groot en luxe met een geweldig uitzicht richting Klein Bonaire.
We zochtern met Googel Earth hun huis in Irnsum op en blijken zowat
de buren van Ine Steggink. Ook nog even gekeken naar onze oude ligplaats
in de Noorderhaven in Harlingen. Helaas, geen Zeevonk te zien.
Monique
belde dat ze geen terugvlucht voor zondag kon boeken. Jammer! Het is
trouwens afwachten wat het weer doet, geen wind, dan stellen we de zeiltocht
naar Curaçao nog een dagje uit.
Terugreis
naar Curaçao: weer geen winst
We
vertrekken met een briesje uit het SE. Het is weer normaal weer! De
Liv 1 en de Christina zijn aan de horizon te zien. Met af en toe 8 knopen
kunnen we de Christina wel inhalen lijkt me. Voorbij Klein Bonaire denkt
de wind er anders over en komt bijna van achteren, maar niet voldoende
om de genua bak te zetten. Ik zoek met de schoten naar de optimale stand
maar door kleine wijzigingen in de windrichting blijf ik aan de gang.
Uiteindelijk de autopilot op windrichting gezet. We gaan iets zuidelijker
dan ons waypoint, Punt Kanon, het meest zuidelijke puntje van Curaçao.
De schepen voor ons worden maar niet groter, de snelheid zakt af en
toe onder de 6 knopen. Dan is het moment dat we de genua bak zetten
en de koers weer naar Punt Kanon kan. Het lijkt of de Christina iets
groter wordt. Een vissersboot met een waterscooter haalt ons langzaam
maar zeker in. Net als ze op onze hoogt zijn begeeft hun sleeplijn het
en dobbert de waterscooter de vrijheid tegemoet. Niet voor lang want
ze hadden het redelijk snel in de gaten. Dan ineens de kustwacht op
de marifoon. Een geel motorbootje vertrokken uit Bonaire met drie mensen
aan boord wordt vermist, waarschijnlijk gezonken. Of iedereen tussen
Bonaire en Curaçao maar scherp wil uitkijken. Vreemd is dat pas
toen we geankerd waren in het Spaanse Water de reddingsboot uitvoer,
meer dan een uur later.
