Vaste
prik: Willemstad
Met
een auto op stap om de formaliteiten bij douane en immigratie af te
handelen. Geweldig hoe we hier met elkaar omgaan: vaak is een auto beschikbaar
en in ruil voor een Reiki-behandeling kan er veel met gesloten beurzen.
Anya zit nog in Nederland en we mogen samen met Erwin van de Fuga op
haar auto passen. Brigitte van de Christina wil wel graag haar auto
op tijd terug om de kinderen van school te halen. Paula kan haar auto
op zondag wel missen en ga zo maar door. De formaliteiten nemen weinig
tijd in beslag en we strijken neer op het terras van het Vienna Café
waar we onder het genot van een frozen cappucino van passerende schepen
in de Annabaai en voorbijlopende mensen genieten. Aan de overkant ligt
aan de cruiseterminal een ouderwetse driemaster met gigantische seinvlaggen
erop. Eerste indruk: een Italiaan maar de naam staat vreemd geschreven
en in de vlag prijkt een wapen. Het blijkt een fraai gepavoiseerde Mexicaan,
een soort schoolschip. We pakken de kranten van de leestafel en zowel
het Antilliaans Dagblad als de Antillen editie van de Telegraaf openen
met een kop dat er drie vermisten zijn nadat een motorbootje tussen
Bonaire en Curaçao is verdwenen. We hoorden gisteren onderweg
van Bonaire naar Curacao dit al op de marifoon, iedereen moest naar
ze uitkijken. We vragen aan de serveerster of er al iets meer bekend
is. Ze weet het niet maar komt even later terug met het verhaal dat
het net op de radio is geweest dat ze alledrie zijn gered na 17 uur
in het water te hebben gelegen. Hoera, maar hoe kon dit op klaarlichte
dag onder rustige omstandigheden gebeuren?
Marko
met zijn harp op Mei-Mei
Als
je 35 jaar geleden officieel in het huwelijk bent getreden dan heb je
wat te vieren. Het restaurant Mei-Mei werd ons aanbevolen dus op pad.
Via de steiger van de jachtclub aldaar bereikten we een donkere slecht
onderhouden weg die over een heuvel naar Mei-Mei voerde. Het oude landhuis
dat vroeger door de Shell als feestzaal etc. werd gebruikt is nu een
restaurant met een feestelijk terras en binnen een kunstexpositie: schilderijen,
skulpturen en oude prullaria. De moeite waard om een kijkje te nemen.
Naast onze tafel was de salade-bar en het was een feest hoe jonge kinderen
er mee omgingen. Ze klommen op de bar om iets uit de achterste rij schalen
te halen, deden dat ook voor elkaar. Dan komt er een man met een houten
harp. Hij was al aangekondigd: Marko die elke dinsdagavond komt spelen.
Hij speelde vele bekende melodiën en was tussendoor bereid om iets
over zichzelf te vertellen.
Etentje
bij onze oude buren uit het Westerdok, Amsterdam
Dick
en Irene wonen vlakbij Sari Fundy en we werden gastvrij ontvangen. In
hun tuin een prachtig groot afdak van palmbladeren waar we heerlijk
vertoefden. Vermakelijk was dat de pizza die ze besteld hadden bij de
Pizza Hut lang op zich liet wachten. Een telefoontje met de koerier
in het Papiaments was nodig om uit te leggen waar het heerlijks gebracht
moest worden. Een kwartier later belden ze weer: "de pizza was
gevallen!" dus nog even geduld. Uiteindelijk heerlijk gesmuld.
Jaarverslag
CITRO
Dick
is de auteur van het jaarverslag van de reddingsdienst en hij toverde
een exemplaar van 2006 uit de kast. Altijd interressant leesvoer. Hun
redding van een vissersbootje aan lager wal op de oostkust van Klein
Curaçao was hun laatste huzarenstukje. Er moest een helikopter
van de kustwacht aan te pas komen om de sleeptros over te brengen.
Bezoek
aan het symposium "Vernieuwingen in de psychiatrie"
Henriëtte
is als collega-jeugdarts nog aktief en gaat een lezing houden tijdens
het symposium over obesitas - te dik - , een westers wereldomvattend
probleem. Ze nodigt me uit om haar verhaal te horen, een uitnodiging
die ik graag accepteer, immers op St. Maarten bracht ik samen met een
der kinderartsen al een bezoek aan het hoofd van de GGD om met elkaar
te inventariseren wat er aldaar tegen obesitas gedaan wordt. Alle informatie
is welkom en misschien hoor ik dingen die ik weer kan meenemen naar
St. Maarten. Met een geleende auto naar het WTC aan de andere kant van
Willemstad nabij het Hilton hotel. Daar was ik ruim op tijd en langzaam
stroomde de enorme zaal 'vol' (rijen van 18 stoelen en maar 145 deelnemers).
Twee presentaties over obesitas, beide in het Engels. De spreeksters,
waarvan één zeer stevig, zullen mij hun lezingen e-mailen
zodat ik alles op papier heb. Heerlijk om weer eens tussen kollega's
te vertoeven. Symposiumbezoek heb ik nooit vervelend gevonden. In de
pauze maakte ik kennis met de consultatiebureau-arts van Bonaire. Ik
ga haar binnenkort opzoeken. Al met al een welbesteedde middag.
Weerzien
met de vader van Joke's achternicht
Joke
had Henk voor het laatst gezien toen ze ongeveer twintig was, zowat
een halve eeuw gelden dus. Intussen woont Henk al 34 jaar op Curaçao.
Leuk, zo'n hernieuwde kennismaking. Dochter Sandra in Nederland is al
eens een weekend met haar man meegeweest met ons. Veel verhalen over
Curaçao. Opvallend was dat hij restaurant "De Kleine Wereld"
nog niet kende waar we met elkaar heerlijk aten.
Weerzien
met de Thetis
Wim
en Annet zagen we het laatst op Grenada, we trokken toen veel samen
op. In Porto La Cruz (Venezuela) lieten ze kussens maken en misschien
meer klussen aan hun schip doen. Een hartelijk weerzien met deze wereldzeilers
in spé, ze willen eindigen in Thailand.
Zeilwedstrijd
met de "Donderlingen"
Dick
nodigde ons uit voor een avond zeilwedstrijd met Ynglings op het Spaanse
Water. Hij is lid van de "Donderlingen", de groep die op donderdag
hun zeilavond houden, ongeveer 52x per jaar. We zeilden drie manches
en het is leuk te vermelden dat Joke aan het roer de laatste manche
deed en met een enorme voorsprong op het veld finishte. Heel anders
zeilen dan met een grote kajuitcat! Daarna een gezellig samenzijn aan
de bar, met muziek van Ivo (accordeon) en Joke met haar trekzak, er
werd luid en duidelijk meegezongen volgens andere vrienden op het Spaanse
Water....
Wifi-oorlog
in het Spaanse Water
Zet
een stel Nederlanders bij elkaar en er is altijd wel wat te beleven.
Twee Nederlanders hebben een wifi-net opgezet en weigeren samen te werken.
Een gegeven ogenblik meende de één dat de ander via zijn
wifi-net inbrak bij de gebruikers en ze geld afhandig maakte. Er werd
een geheime vergadering belegd en men besloot de in het Spaanse Water
liggende jachten via het radionetje de volgende ochtend te waarschuwen.
Opvallend kinderachtig gedrag en weinig konstruktief om zo met elkaar
om te gaan...wees liever blij dat de wifi door hen allebei binnen ieders
bereik ligt!
Cat
Zeiltochten Wad & Zee gaste (Skandinaviereis) op bezoek Curacao
Nynke
uit Groningen kwam voor een bruiloft van een vriendin naar Curaçao
en zag op onze website dat wij misschien ook nog aldaar waren. Het kontakt
was snel gelegd en we visten haar op bij Sari Fundy nadat ze bijna een
uur nodig had om het per auto te vinden.
Bijna
een procesverbaal van de Coastguard
Gewapend
met snorkelsets in de dinhgy om buitenom langs Barbara beach naar het
direktiestrand te varen. Daar was het duidelijk lagerwal - al een paar
dagen westenwind - met veel vuil op het wateroppervlak. Iets verder
was het schoner en bij het tugbootje was eveneens prima zicht. Ze genoot
van haar eerste snorkelaktiviteit en voldaan gingen we weer op terugtocht.
Een grote zwarte rubberboot haalde ons in: "coastguard". We
werden tot stoppen gedwongen en de drie heren vertelden ons dat het
verboden was om met een dhinghy op zee te varen - hij was alleen als
"bijbootje"bedoeld - dat kon alleen met gekeurde en geregistreerde
boten. Joke vroeg of een Nederlandse registratie niet voldoende was.
Nee dus. Dit keer kregen we een waarschuwing maar eigenlijk zouden we
een procesverbaal moeten krijgen.
Fatumrun
Rob
van de "Stamper" en ik besloten mee te doen aan deze 10 km
loop. We schreven via het internet in. De avond ervoor voorspelde zowel
Windfinder als Windguru enorm veel regen vanaf de vroege zondagochtend,
de dag van de loop. Dat zou kunnen betekenen dat de loop zou smoren
in het regenwater, zo'n 260 mm in drie uur! De schuldige leek een tot
orkaan aanwakkerende depressie ten noorden van ons. De volgende ochtend
om vijf uur stonden we op om getuige te zijn van een enorm onweer ten
noorden van Curaçao. Achter elkaar en gelijkertijd enorme bliksemflitsen
naar de aarde. Gerommel in de verte maar het bleef hier droog! Wij naar
de start om ons startnummer en ons T-shirt op te halen. Het was om half
zes 's morgens al geweldig druk en ouderwets gezellig. Er deden zo'n
2300 mensen aan mee: jong en oud, dik en dun, groot en klein, wit en
gekleurd. Allen één doel voor ogen: na 10 km aankomen
bij het zee-aquarium. Vijf minuten voor de start werd het startdoek
boven de weg gehangen en konden we in de blokken. Een echt startschot
heb ik niet gehoord, ineens kwam de massa in beweging. Na een kilometer
was ik de minder snellen gepasseerd en kon ik ongehinderd mijn eigen
tempo lopen. Met een vals plat voor de 3 kilometer was ik zwaar aan
wat water toe en de drinkpost op die afstand voorzag je van kussentjes
met water. Na een flinke dip door het tijdelijk andere ritme kwam ik
weer langzaam op gang en liep ik gelijk op met een paar anderen. Bij
8 km weer een vals plat en nu moest ik mijn lotgenoten loslaten. Bij
de drinkpost op 9 km verslikte ik me omdat het water uit het kussentje
in het verkeerde keelgat spoot, maar ik bleef redelijk op tempo. Dan
het verlossende bord 9 km, vervolgens "nog 500 m" en "nog
200 m", tijd voor een eindsprint met de finishklok op 59 minuten.
Voor het uur binnen! Het voelde prima maar achteraf bedenk je dat het
betekent dat je maar tien kilometer per uur hebt gelopen (in het verleden
liep ik een marathon van 42 km in 3 uur en 10 minuten, een gemiddelde
dus van ruim 13 km/uur en dat over een afstand die meer dan 4x zolang
was ). Oorzaken genoeg: relatief ongetraind, ouderdom en de warmte.
Na veel drinken kwam ik weer op verhaal. De volgende dag stonden de
uitslagen op het internet: ik was 4e geworden in mijn leeftijdscategorie!
Installeren
van een nieuwe versie navigatieprogramma heeft te veel voeten in aarde
Dick
van de "Isis" ligt hier allang en heeft met eindeloos geduld
de nieuwste elektronische kaarten uitgezocht. Ook de nieuwste - gekraakte
- versie van een populair elektronisch navigatieprogramma heeft hij
in bezit en is altijd bereid om dat bij een ieder te monteren. Onze
iets oudere versie was recent gecrashed en een verbeterde versie met
de nieuwste kaarten leek me niet verkeerd. Dick kroop achter mijn laptop
en ging aan de slag. Om een lang verhaal kort te maken: na drie dagen
werkte het nieuwe programma nog niet, waren al mijn programma's van
mijn komputer, kocht ik een nieuwe diskdrive en voeren we zonder elektronische
hulp weg...
Hoe
kom je aan een diskdrive op Curaçao die past in je vier jaar
oude laptop?
We
kregen een adres van een computerzaak die veel reparaties deed aan laptops.
Met de grote bus naar Punda, daar overgestapt op een klein busje die
mij naar de Promanade bracht, een winkelcentrum aan de rondweg. Men
moest me teleurstellen bij Educat maar ik kreeg een paar andere adressen,
dit keer in Zeelandia een paar kilometer verderop. Lopend met de laptop
in de rugzak op zoek. Vriendelijke mensen zochten in hun magazijn doch
vergeefs. Weer kreeg ik een adres. Toen men probeerde uit te leggen
waar het was - het leek vrij ver om te lopen - bood een aardige dame
aan om me er heen te brengen. Ze stond met een bestelauto voor de deur
en nadat ik geholpen had een aantal dozen met printcartridges in te
laden gingen we op pad. De volgende zaak kon ons niet helpen hoewel
een enthousiaste jongeman al een stel dozen met externe diskdrives voor
me neergezet had omdat hij meende dat de laptop geboot konden worden
vanaf een externe drive. Ik kon hem laten zien dat het niet het geval
was en hij voerde teleurgesteld de dozen weer af. Ik kreeg weer een
paar adressen, dit keer richting vliegveld aan de andere kant van de
Schottegat baai. Mijn vriendelijke vrijetijds taxichauffeuse stond op
me te wachten en was direkt bereid om me verder te brengen. Ze moest
eerst iets regelen met een kollega die de auto in de middagpauze nodig
had en deed dat telefonisch onderweg. Nog meer geluk: er werd een passende
diskdrive tevoorschijn getoverd, alleen het frontje en de achterkant
moesten even worden overgezet. Iemand van de werkplaats ging er mee
aan de slag en na een kwartier kwam hij teleurgesteld terug: het frontje
paste niet. Ik was al blij dat het ding zelf paste en vroeg hem de achterkant
om te bouwen zodat we ermee aan de slag konden. Aldus geschiedde en
opgetogen liepen we de zaak uit na bijna nog een derde laptop (een aanbieding)
te hebben gekocht. Mijn vriendelijke chauffeuse piekerde er niet over
om me bij een bushalte af te zetten en reed de hele rondweg af en vervolgens
naar de vissershaven aan de Caracasbaai waar mijn dinghy lag. Als ik
nog iets nodig had moest ik maar bellen dan zou ze me ophalen! Flory
is het typische voorbeeld van hoe behulpzaam mensen hier op het eiland
kunnen zijn. Een wildvreemde het halve eiland rond te rijden vinden
ze de normaalste zaak van de wereld. Helaas had ze geen tijd meer om
mee te varen naar de Zeevonk. Ik beloofde dit bij ons volgende bezoek
te organiseren. Een geweldige ervaring rijker.
Aankomst
in het pikkedonker op Klein Curaçao
We
werden een dag voor vertrek op een diner getrakteerd door Nynke, samen
met het bruidspaar en vier vriendinnen van de bruid die speciaal voor
deze gelegenheid uit Nederland waren gekomen. Helaas moesten twee ervan
de volgende dag terug. Met drie gasten aan boord vertrokken we. Nynke
had de kersverse bruid en een vriendin meegetroond voor een tweedaagse
reis naar Bonaire. De bruidegom had het niet op met boten en bleef achter.
Wind en golven tegen. Samen met de stroom die ons ook al niet welwillend
was betekende dat kruisen. We hadden zeven slagen nodig en vele uren.
In het pikkedonker - geen maan - naderden we het eiland waar gelukkig
twee schepen met een lampje aan een mooring lagen. Radar bij om een
vrije mooring te vinden die snel in zicht kwam toen ik met de schijnwerper
de horizon afzocht. Om acht uur lagen we aan de mooring. In de verte
de lichten van Curaçao, boven ons de melkweg en in het water
zeevonk. Wat wil je nog meer?
het
grootzeil hijsen
de
duisternis valt in
Excursie
op een onbewoond eiland: bezoek aan de vuurtoren
Na
het snorkelen waarbij Joke als enige een schildpad zag, tijd om op avontuur
te gaan. Fototoestellen mee om het fraaiste monument op het eiland vast
te leggen: de vuurtoren. We waren alleen op de wereld en konden ongestoord
in ons blootje(!)op pad. Het strand lag er goddelijk bij. Strandkrabben
vluchtten in hun holletjes toen ze ons zagen naderen. Hagedissen kozen
het hazenpad. Vogels waren er weinig. De verlaten en geruïneerde
vissersnederzetting bood een troosteloos aanblik. Bizar dat er nog schilderijtjes
aan de muren hingen. Het betonpad naar de vuurtoren begint al aardig
te verbrokkelen maar voert je rechtstreeks naar het vervallen gebouwenkomplexje:
een vuurtoren tussen twee huizen ingeklemd. Voorzichtig de trap op naar
het bordes waar je alleen via de balken overheen kunt lopen om bij de
deur van de toren te komen. De houten wenteltrap is nog ongeschonden
en brengt je tot twee etages onder het licht. Dan komt het kunstje om
via een touw een etage omhoog en dan via een steile trap in de lichtkoepel
te komen. De dames haken af en gewapend met drie fototoestellen vervolg
ik mijn beklimming. In de koepel een fantastisch panorama over het eiland.
In de verte zie ik de "Mermaid" en de nieuwe catamaran "Jonalisa"
aankomen, beide om dagjesmensen op het eiland te vermaken. De wrakken,
drie in getal zijn ook goed te zien: een roestig in stukken gebroken
vrachtschip dat hoog boven de horizon uitsteekt en twee jachten die
het afgelopen jaar gesneuveld zijn. We dalen weer af en bekijken de
woningen. Hier maken we ook een statieportret van onze enthousiaste
groep. Dan nog door het sousterrain waar het zonlicht schitterend binnenvalt.
Een fors aantal heremietkreeftjes probeert ons te ontvluchten. Dan wordt
het tijd om weer "huiswaarts" te gaan. Om de reeds gelandde
badgasten niet te belasten met onze naakte lijven trekken we even wat
textiel aan. Als we weer aan boord aan de koffie zitten komt een schildpad
ons voor de zoveelste keer uitdagen. Wat een plek!
monument?
de
entree
uw
gidsen
de
touwladder
moeten
wij ook?
uitzicht
met Zeevonk als stipje rechts
vuurtorenbewoners
keukenrestant
Bonaire,
here we are
Onder
schitterende zeilomstandigheden varen we Bonaire-waarts. Het eerste
dat we van Kralendijk zien is een enorm cruiseschip dat er ligt afgemeerd.
Pas vele mijlen later komt ook het land in zicht en niet te vergeten
de "Freewinds" die nu maar een nietig stulpje lijkt. We kiezen
een mooring niet al te dicht bij Karel's bar waar het op vrijdag avond/nacht
altijd zeer lawaaiïg is en hebben de "One Way Wind" als
buren. Snorkelen!
tijd
voor yoga
sturen
samenwerking
bij het genua indraaien
een
vroege koffieliefhebber
Op
dolfijnen'jacht'
Na
het ontbijt zie ik in de verte het water opspatten: dolfijnen! We hebben
niet lang nodig om te beslissen: met de dinghy er naar toe. Gewapend
met camera's naderen we een grote groep, overal rugvinnen om ons heen.
We kunnen ze van uit de dinghy aanraken! Spelend trekken ze verder,
met drietallen gelijk om onze boeg dartelend. Wat een machtig gebeuren!
Zeer voldaan keren we terug, een fantastische ervaring rijker.
opgetogen
terug van de dolfijnen'jacht'
Snorkelen
op Klein Bonaire
Met
Gerard van de "One Way Wind" met twee bootjes naar Klein Bonaire
om daar te snorkelen. Komen we onderweg weer groepen dolfijnen tegen!
Weer volgen we een tijdje, fotograferen we ze en varen dan door naar
een strandje aan de overkant waar we de dinghies aan een struik vastbinden
en te water gaan. Op het menu schildpadden, barracuda's en vele soorten
vissen. Het water is heerlijk van temperatuur totdat je boven de diepe
afgrond komt waar het water voelbaar kouder is. Dan roept iemand dat
het vast al laat geworden is en om vier uur moeten onze gasten op het
vliegveld zijn. We planeren terug en gelukkig hebben we nog een uur
de tijd voor gastenboek, een ti-punch en om wat kleren aan te trekken.
Met de huurauto ons uitgeleend door Gerard naar Flamingo Airport waar
we nog tijd voor een drankje hebben. Einde van een goddelijke mini-vakantie
als de dames door de "departure" deuren verdwijnen. Door de
bemanningen van de "One Way Wind", Gerard en Gina en de "C'est
la Vie", Martin en Ciska, worden we met een drankje opgevangen
en sluiten we de dag af bij Bobbejans BBQ.
zon,
zand en water
