Reis
naar de zon deel 69
Bonaire-Puerto
La Cruz
wo 14 -wo 28 november 2007
Vertrek
met weemoed
Waarom
gaan we hier weg? Ons Bonaire-gevoel is zo positief, waarschijnlijk
mede door de kleinschaligheid en de vriendelijkheid van haar bewoners.
Daarbij spreekt men Nederlands, dat is ook goed voor het 'thuis'gevoel.
We zijn er alles bij elkaar nu zo'n tien keer geweest en de elfde keer
wordt pas weer in juli volgend jaar...
top
Op
naar Aves Sotovento
Hemelsbreed
slechts 36 mijl maar eerst moet je naar de zuidpunt van Bonaire, toch
ook zo'n 7 mijl. De wind komt uit het ENE, windkracht 3-4 en langzaam
verdwijnt Kralendijk aan de horizon. We komen langs Punt Vierkant, bij
de regatta lag hier een boei, de zoutbergen, de pyramiden, de slavenhuisjes,
duikstranden, nogmaals pyramiden en slavenhuisjes, de radarmast die
nog niet op de kaart staat en dan de Willems(vuur-)toren en dan is Bonaire
voorbij. Een vissertje groet ons nog uitbundig vanaf zijn heftig bewegende
scheepje alsof hij onze gevoelens kent. De golven vallen mee en hoog
aan de wind gaan we er redelijk soepel tegen in. Dit keer niet rechtstreeks
in 4 dagen naar Cariacou (2005), ook niet van Margarita naar Martinique
(2006), hoewel? Halverwege loeft de stuurautomaat plotseling op, wat
nu? Het blijkt dat het balhoofd van de roerhydrauliek het heeft begeven.
Een nieuwe van roestvrijstaal ligt klaar en kan nu worden gemonteerd.
Een goed moment, het zal in de nacht bij woeste zee of zoiets gebeuren!
We willen dit keer naar het zuidelijke eiland van de Aves waar ook een
kustwachtpost is. Dit eiland was ooit Nederlands bezit vanwege het drinkwater
en de vogelmest die er te winnen viel. Ook zijn er overblijfselen van
forten en kan je er prima snorkelen. De ankerplaatsen kennen we niet
en de pilot schrijft over donker en lichtgroen water en over rifeilandjes
waar je tussendoor moet. Helaas de zon zakt snel en de afstand is te
groot om het bij daglicht te halen. Dan maar door naar Saki Saki waar
een vuurtoren staat. Maar wat blijkt, het wordt donker en geen vuurtorenlicht
aan de horizon. Vanwege onze plaatselijke bekendheid en een prima overzichtelijke
ankerbaai geen enkel probleem. De maan van drie dagen oud help ook een
handje en vaag zien we het strand glinsteren in het maanlicht. Anker
uit en na 13 uur zeilen kunnen we aan het diner bij kaarslicht. We hebben
ons 'toetje', koffieijs nog maar net op als een kort buitje op het schip
neerklettert. Het blijft bij dit ene buitje en de sterrenhemel met maan
en melkweg komt weer terug in volle glorie. De dichtsbijzijnde lantaarnpaal
staat op Bonaire.
top
Koffie
op het strand van Saki Saki
Wie
droomt niet van een onbewoond eilandje met een palmboom en mooie stranden?
Wij in de rubberboot naar de kant, badlaken en koffie mee. Strandkrabben
met hun ogen op steeltjes vluchten weg, de pelikanen op de punt blijven
wat onrustig zitten. Na het eerste bakkie ga ik op onderzoek waarom
het vuurtorenlicht het niet doet. Het stekelgras en de cactussen vermijdend
door van zandplek naar zandplek te stappen zie ik kans bij de vuurtoren
komen. Het rek met de zonnepanelen ziet er ongeschonden uit, de kabel
naar de lamp is aanwezig maar waar zit een akku? Om in het vuurtorengeraamte
te klimmen voert te ver dus niet veel wijzer geworden weer terug naar
de koffie. Joke heeft intussen een zeer menselijke pop zonder hoofd
gevonden, denk dat het een soort oefenpop is geweest bij een of andere
opleiding omdat het zo levensecht was met een stukje navelstreng. Ook
de grootte was die van een pasgeborene. Na een foto kreeg het weer een
plekje met mooi uitzicht, maar ja zonder hoofd heb je daar niet veel
aan... Dan proberen strandkrabben te fotograferen. Als je stil blijft
liggen komen ze overal uit hun holletjes te voorschijn. De zwarte ogen
op steeltjes en hun lichtgele lijf en poten zie je langzaam bewegen
alsof ze het nog niet vertrouwen. Toch komen ze op minder dan een meter
van je, zelfs over Joke's voet. Je moet echt met je camera in aanslag
zitten want als je beweegt schieten ze weg. Het lukt niet een mooie
grote vast te leggen en de camera is vol. Volgende keer beter. We trekken
de rubberboot weer het water in en voorzichtig tussen het koraal door
manoevrerend varen we richting Zeevonk.
een
vers bakkie op Saki Saki
de
eenzame palm en vuurtoren
pelikanen
en boobies op de westpunt
de
zonnepanelen aan de voet van de vuurtoren
de
vuurtoren zelf
doorkijkje
naar de Zeevonk
het
zeer venijnige stekelgras
het
hol van een strandkrab
de
strandkrab met ogen op steeltjes
sporen
van krab en salemander
jonge
palm
kind
gevonden
uitzicht
over zee
top
Guarda
Costa in aktie
We
weten dat op Isla Larga, het zuidelijke en grootste eiland een post
is van de Venezolaanse kustwacht. We varen langs de westkant van de
eilanden waar nergens een teken van leven is te bekennen en over prachtig
blauwgroen water, diepte 5-6 meter, naderen we de kustwacht. Dan klinkt
op de marifoon een Spaanstalige stem die ook catamaran lijkt te zeggen.
Het zal wel voor ons zijn en Joke neemt de hoorn op en antwoordt in
haar beste Spaans. Dan is het even stil en probeert iemand anders kennelijk
in gebroken Engels te vragen wat de naam van het schip is, etc. Bij
de vraag hoelang we denken over de reis naar Margarita te doen antwoordt
Joke: "een dag of drie, vier(!)". Hiermee is het gesprek afgelopen,
zij hebben kennelijk hun plicht gedaan en waarschijnlijk het enige passerende
schip van die dag vastgelegd in hun boeken. Wij zeilen op grootzeil
en fok verder, nu de ruimte in, met ESE 5. De golven worden dieper en
de tegenstroom wordt duidelijk als we een slag maken: het is bij lange
na geen rechte hoek. Ook dit tochtje kan dus nog even duren en als Joke
de Guarda Costa weer oproept om te zeggen dt het 8-9 dagen wordt, geven
ze niet meer thuis.
guardacosta
op Isla Larga
top
Plotselinge
vaart mindering
Valt
de wind even weg? Als ik omhoog kijk weet ik het: grootzeil bovenin
weer gescheurd! Een zeillat hangt al half naar buiten en voor we het
zeil hebben laten zakken kiest hij voor het ruime sop. Vanaf het begin
was het grootzeil niet in orde, is dit een gevolg van de twee keer veranderen?
Eerst is het achterlijk ingekort, daarna is de top korter gemaakt. Het
kan niet anders dan dat dit effekt heeft op de vorm en bij flinke wind
het problemen gaat geven door verschillende spanningen. Dat gekoppeld
aan het gebruik van blauw - niet UV- bestendig? - garen en de problemen
zijn voorspelbaar. Dit is nu de derde naad die het heeft begeven, dit
keer ten koste van ook een zeillat. Het wordt een verplichte 'rustdag'
op Barlovento. Nu nog te 5 mijl pal tegen wind, golven en stroming.
Motorzeilen lijkt geen optie omdat het te hard waait voor de genua.
Dan maar met twee motoren, diesel genoeg en in Venezuela is die ook
niet duur. We maken zo'n 3 knopen als een van de motoren stopt. Knijpen
in het ballonnetje van de brandstofleiding is onmogelijk, het is bijna
vacuum gezogen. Het probleem zit hem ervoor, dus filter, leiding of
tank. Het blijkt de tank, na doorblazen en weer opzuigen komt er zwarte
diesel uit, meest waarschijnlijk bakteriegroei dat door de bewegingen
van het schip tegen de golven in door de brandstof heeft gemengd. Een
aardig probleem dus om de tank weer schoon te krijgen. Nadat ik de aan-
en reourleiding in een losse brandstoftank had gezet doet de motor het
weer als een zonnetje en met 3,5 knoop koersen we recht tegen de wind
op Barlovento af.
top
Barlovento,
het vogeleiland
De
bomen zitten vol kwetterende en snaterende boobies, erboven zwermen
tientallen. Ze zijn bruin of zwartwit en lijken een beetje op de Nederlandse
Jan van Gent. Volgens Joke kon ze ze al op afstand ruiken. Ze produceren
aardig wat mest met elkaar maar niet genoeg om er iets lukratiefs mee
te doen zoals de Nederlanders op Isla Larga van Sotovento deden. Het
strand waar we tegenover liggen is ongerept, er zitten een paar pelikanen
op de kale bomen aan het water, klaar om een duik te nemen als een argeloze
vis voorbij komt. De vuurtoren en de ruine van een huisje met een soort
graf ernaast zijn de enige bewijzen dat er menselijke aktiviteit is
geweest. Deze vuurtoren doet het trouwens wel! Onze enige en ook nog
Franse buren met de catamaran "Pani Probleme" nodigden ons
uit voor de borrel. Hoewel de voertaal Frans was- ze spraken zonodig
Engels - konden we Brigitte en Rémy redelijk volgen. We komen
ze nog wel tegen, ze zwerven al twee jaar in de Carieb.
top
Grootzeilreparatie
De
naad van het grootzeil op het dak in de wind en de zon repareren valt
niet mee. Het heetst van de dag brandt je sowieso weg. Maar al voor
het middaguur had Joke een verbrande rug en voelden we onze voetruggen
gloeien. De naaimachine was niet erg behulpzaam en de kwaliteit van
het stiksel liet te wensen over. De eerste dag viel de duisternis in
nadat ik de naald nog eens goed getimed had. De volgende ochtend vroeg
aan de slag en tegen elven was de klus geklaard, inklusief wat los stiksel
op andere plekken. Onze vakantie kon beginnen!
top
Met
de kano op verkenning langs de stranden
Eerst
naar ons strand, dan naar de snorkelplek met de lobsters en vervolgens
naar de ruïne en het graf op de westpunt. Heerlijk kanoën
en veel moois gezien onderweg.
ons
strand
lobster
op de plek waar we een paar maanden gelden een vijftal zagen
de
Zeevonk vanaf het strand
het
strand aan de westpunt met ruïne en graf
dijken
van koraalkeien
top
Naar
de westpunt van Isla Sur
De
vraag is, is op de oostpunt een mooie ankerplaats met strand? De pilot
is positief over ankerplaatsen dus wij met de rubberboot over de koraalriffen
naar het uiterste hoekje aan de oostkant. We passeerden een Engels jacht,
een grote Deense aluminium tweemaster en een Franse catamaran, maar
niemand lag op de ankerplek die in de pilot staat. We kwamen er achter
waarom: veel te ondiep, zelfs voor ons schat ik. Ook was er geen strand
te bekennen, alleen velden vetplanten achter een koraalstenen dijk,
door de zee opgeworpen. Voor blote voeten niet geschikt maar Joke bofte:
twee passende slippers zomaar aangespoeld en voor gebruik gereed.
de
linker met kraaltjes, maar ja geen keus
de
oostpunt van Isla Sur
het
bekende aanspoelsel op een onbewoond eiland notabene
aarzelend
beginnende mangrove aan de rand
Robinson
Crusoe was here? of onze voetsporen
polyester
wrak van een behoorlijk groot schip aan lagerwal
top
Bezoek
aan het 'monument'
Steedsmeer
zeilers ontdekken de plek waar je je steentje kan bijdragen met bootnaam
en datum. Ook wij deden er eerder aan mee, Marg maakte een catamaran
van piepshuim die er nog steeds ligt. Andere bekenden kwamen we ook
tegen, een kleine greep uit de Nederlanders.
de
toegang tot het monument
het
'monument' waar aktieve zeilers hun sporen nalaten
de
catamaran van Marg (dec 2006)
aandenken
van de Thetis,
de
Panache,
en
de Dutchess met het ongeboren vraagteken
top
Omringd
door vissers
Elke
avond komen er Venezolaanse vissersboten in onze buurt ankeren die de
volgende ochtend al zijn vertrokken bij het krieken van de dag. Wat
een bestaan, met een man of vier-vijf dagen- of zelfs wekenlang op zo'n
bootje rond te trekken. Het is opvallend dat de meesten nu ook rode
en groene boordlichten hebben. Toplicht en heklicht ontbreken nog, zal
wel een meerjarenplan zijn.
de
"Doña Juliana" vlak voor vertrek in de vroege ochtend
top
Nu
nog op vogelexcursie
De
Fransman die ons vertelde dat er nog geen jonge boobies waren had ongelijk.
Overal tussen de bladeren nesten met witte pluizebolletjes! Het lijkt
ook voller dan voorgaande keren, groeit het bestand? Een paar foto's
als illustratie.
volwassen
boobie
een
pluizig jong
beetje
bang?
top
Vleugellam
vissersbootje
Hoewel
hij op de motor op eigen kracht dus aankwam en de bemanning op snorkeljacht
ging op het nabije rif, klonk er toch af en toe wat gesputter uit de
machinekamer. Het eind van het liedje was dat een grotere visser hem
op sleeptouw nam met een autoband als gewicht aan de sleeptros en zo
wegvoer. Waarheen is onduidelijk, het dichtstbijzijnde land is Venezuela,
zo'n 60 mijl. Dat met golven tussen de 1,50-2 meter vanaf de zijkant
voorspelt een langdurig en rollend gebeuren.
klein
maar dapper?
top
Franse
buren op een Ovni
Met
hun rubberboot voeren ze naar een rif verder op, legden hem daar voor
anker en gingen snorkelen. Een aankomende vissersboot zag de rubberboot
en dacht makkelijk aan een bijboot te komen tot hij zag dat hij voor
anker lag en er twee mensen aan het snorkelen waren. Wij even vragen
waarom ze speciaal daar gingen snorkelen en vol trots meldden ze een
lobster en een grouper te hebben gevangen. Weliswaar met ieder een harpoen,
maar vooruit. We werden aan boord van de "Sea Jolly" uitgenodigd
door Michel en Kathie. Ze wilden eerst Barlovento zien voor ze verder
naar het westen, Cartagena, trekken. Ze kennen Sera Boca op Curaçao,
hebben daar een tijdje het schip gestald. Dus kennen ze ook de "Angel
B" zonder ooit kontakt te hebben gehad.
de
bemanningen van de "Sea Folly", Michel en Cathy, en de Franse
soloracer Bernard
de
Ovni in het midden, de Téou rechts
top
Nog
meer Franse buren: de catamaran "Téou"
Een
grote cat heeft al verschillende ankerplaatsen bezocht en komt nu naast
ons liggen. De bemanning hadden we al eerder in hun rubberboot gezien:
man, vrouw, peuter en baby in draagzak. We maakten een praatje en werden
aan boord uitgenodigd. De 53 voet (wij zijn maar 45) grote cat bouwden
ze in vier jaar en ziet er prachtig uit. Ze voeren er ver tot in het
hoge noorden, hun verhalen staan op de website. Het jongste kind werd
geboren in Cartagena en is nu 4 maanden oud. Ze willen de boot een grote
beurt geven in Carenero, een Venezolaanse havenplaats. Natuurlijk kwamen
ze de volgende dag met het hele gezin ons schip bekijken, gelijk met
Michel en Cathy en Bernard. Een echt Frans onderonsje waarbij Cathy
de taak van tolk op zich nam als er teveel in te rad Frans werd gezegd.
We maakten de afspraak de volgende dag ook richting Carenero te gaan,
een afstand hemelsbreed van 117 mijl, maar door tegenstroom en tegenwind
nooit te bezeilen. De taktiek zal worden: in één slag
naar de kust en dicht onder de kust op de motor naar het oosten.
rondleiding
Maiken
met 4-maanden oude zoon Antonin
en
2,5 jarige dochter Timery
top
Nachtzeilen
bij heldere maan
We
vertrekken tegen het middaguur om niet de kans te lopen in het donker
bij de Venezolaanse kust te arriveren. Het oostelijke wind leek ons
welgevallig, toch moesten we heel wat mijltjes prijsgeven. In de vroege
ochtend werden de lichtjes van de kustplaatsen zichtbaar en weer later
de enorme hoge bergen op de achtergrond. Een zeer imposant geicht. De
snelheid werd te hoog en we begonnen tegen de golven aan te knallen
dus voor het eerst sinds lange tijd een rif in het grootzeil en een
wat ingerolde genua, later de fok daarvoor in de plaats. Met snelheden
tussen de 5 en 6 knopen ging het minder snel maar wel veel komfortabeler.
Bij de kust viel de wind weg en moesten we motoren. Nog 41 mijl van
ons doel. Door dicht langs de kust te gaan was er minder tegenstroom
en zag je ook nog veel van het land. Een kustweg slingerde zich van
bijna zeeniveau tot over heuvels. Hier en daar wat dorpjes en regelmatig
totaal verlaten stranden, onbereikbaar vanaf de weg. De natuur groen,
de bergen duidelijk onbewoond, heel anders dan bijvoorbeeld St. Vincent
waar ook op grotere hoogt nog huisjes te zien zijn. De bevolkingsdichtheid
kan nooit groot zijn. De infrastruktuur moet een kostbare aangelegenheid
zijn, alleen al een kustweg aanleggen die zo min mogelijk haarspeldbochten
heeft zal heel wat hoofdbrekens hebben gekost.
top
Oproep
over de marifoon van de Jéou
Christophe
meldt over de marifoon hun positie maar de afstand is te groot voor
een goede ontvangst. De koördinaten komen gebroken over. Pas als
ik vraag hoever ze van de kaap zijn waar we omheen moeten dan is het
antwoord redelijk te verstaan: "nineteen". Wij zijn dan 33
mijl van de kaap en liggen al flink achter. Geen wonder, ze hebben met
8-10 knopen naar de kust gezeild en motoren met zo'n 7 knopen terwijl
wij op dat moment 3,5 tot 4 knopen halen. Ik begrijp dat ze daar in
een baai gaan liggen zodat we over 14 mijl, 4 uur varen, we elkaar daar
zullen zien. Een prachtig landschap rolt voorbij en een lichte tegenwind
van 3 Bft steekt op. Gezien de afstand motoren we verder en eenmaal
de baai bereikt zien we geen catamaran, alleen een vissersdorpje met
een paar boten. De wind is af en toe gunstig en motorzeilend verder.
We maken vrij korte slagen om dichtbij de kust te blijven en zo minder
tegenstroom te hebben. Om vier uur 's middags ronden we de kaap - zien
ook de 'poepsteen' die de Jobber in hun verslag van twee jaar geleden
noemde en een plaatje ervan laten zien - Carenero blijkt dan nog twee
uur motoren te zijn. De zeieln kunnen worden opgeborgen want voor de
wind was er geen wind. Om zes uur kon hert anker omlaag voor de jachtclub.
We zijn in Zuid Amerika!
de
poeprots van de Jobber
nadering
Carenero
top
Lawaai
in de lucht
De
zon zakt langzaam weg achter de hoge bergen in de verte. Dat is kennelijk
het startsignaal voor honderden papagaaien en zo'n 150 rode ibissen
om hun nachtplek op te zoeken. We liggen bijna onder hun vliegroute
en worden dus getrakteerd op zeer lawaaiig gekakel. Waarom maken papagaaien
altijd zo'n herrie en waarom vliegen ze meestal in paren? Wie het weet
mag het emailen.
top
Geen
diner bij de yachtclub
We
verheugden ons op een luxe etentje bij de yachtclub waar we tegenover
liggen. Maar voor het donker eerst naar de Téou om onze aankomsten
te vieren. We maakten ook afspraken over een taxirit naar Puerto La
Cruz om daar in te klaren. Christophe had echter nog geen kontakt met
zijn mannetje kunnen krijgen dus de volgende morgen om vijf uur in de
taxi blijkt niet haalbaar. Dan naar de club. Op afstand weinig lichten
aan en een bewaker op de kant. Helaas, alleen in het weekend kan je
er eten. Dat wordt een duik in de diepvries en binnen 10 minuten zitten
we aan het diner aan boord. Geen wachttijden en grote keus aan goedkope
drank. Het nagerecht is caramel soja vla met zure room. Welk restaurant
heeft dat te bieden!
top
Bustocht
door het water naar Higuerote (helaas geen camera mee)
Er
gaat vrij frekwent een bus naar het volgende plaatsje, Higuerote. Een
- alweer - Franse buurman legt uit waar de opstapplek is. Met de rubberboot
naar de kant, vastmaken bij de steiger van de yachtclub en over het
terrein naar de ingang waar een bewaker zit. Op het terrein drie grote
open botenstallingen, drie etages met snelle motorboten boven de begane
grond, totaal plaats voor 4x4x12=200 boten, de meeste met buitenboords,
2x250 pk. De boten worden met een soort heftruck met hele lange armen
uit hun vak gehaald, het gaat allemaal gesmeerd. De portier zegt ons
vriendelijk gedag en wij de straat omhoog naar de bushalte. We boffen,
we arriveren gelijk met de bus. Alleen, de bus is oud, zeer primitief,
een paar ramen zijn vervangen door hout, de voorruit is fors gebarsten
en geplakt. De deur blijft op tijdens de rit, de kaartjeskontroleur
in de opening. Het had 's morgens al flink geregend, de zon was nog
niet zichtbaar geweest. Nu weer flinke buien met gevolg dat de weg achter
het strand langs te kampen kreeg met forse wateroverlast. Het water
stond tot aan de stoepranden. Bij tegenliggers moest even worden ingehouden
om zodra ze waren gepasseerd weer het midden van de weg op te zoeken.
In Higuerote was het druk op straat maar zodra een volgende bui losbarstte
bleef men schuilen onder winkelluifels e.d. Ook verschenen wat parapluies
in het straatbeeld. Het bleef regenen en het waterniveau in de winkelstraten
ging omhoog. Kruisingen oversteken werd moeilijker. Bij de eerste de
beste bank wisselde Joke een briefje van US$ 100 en kreeg slechts 2150
Bolivars, in Margarita kregen we nog 3500, maar niet bij een bank. We
zochten nog naar een 'marathon' sportbroekje voor mij, de oranje "Athleta'-broek
was aan vervanging toe. Venezolanen lopen meestal in een soort kniebroeken
waar ze ook in zwemmen. Een licht lycra geval kennen ze niet. De grootste
supermarkt was makkelijk te vinden maar niet toegankelijk vanwege het
water: een slotgracht om de ingang bracht de vrouw in de deuropening
tot een werkloos iemand, geen mens die door het water naar de deuropening
wilde waden. Het groente- en fruitmarktje bleek klein, de parasollen
erboven waren groot. Na een paar boodschappen werd het tijd voor de
lunch. We vonden een eetgelegenheid waar het behoorlijk druk was en
streken daar neer aan de eetbar. Eerst 10.000 bolivar p.p. betalen bij
de kassa, dat is dus minder dan US$ 5 voor een warmemaaltijd, dan je
keuze opgeven aan de eetbar. Je stond maar kort in de rij. Het eten
was smakelijk. Vervolgens met de bus die net wegreed in de regen, maar
keurig voor ons stopte. De bus was vol, het dak en de ramen lekten en
het regende fors. Onderweg een keer van de weg af over een parkeerplaats
om de lechte stukken te vermijden. Bij haltes konden ze wel steigers
bouwen, je moest een forse stap nemen om droog over te komen. Het laatste
stuk lopen zorgde dat we een beetje nat werden. In de rubberboot stond
het water meer dan 10 cm hoog!
top
Wifi
hotspot ontdekt
Dankzij
de uitstekende antenne van EnGenius konden we via 'BahiaSS' inloggen.
Later blijkt een nabij hotel Bahia te heten. We kunnen de website weer
bijwerken, post binnenhalen en versturen. Het is wat, een week zonder
internet! Christophe was met laptop naar Higuerote gegaan en kon daar
nergens een internetcafe vinden waar je de laptop aan de kabel kon hangen.
toen hij hoorde dat wij rechtstreeks verbinding hadden sprak hij meteen
af de volgende ochtend om zeven uur via de marifoon te informeren of
wij verbinding hadden en zoja of hij dan kon komen. 's Avonds dronken
we bier en wijn aan boord van de Téou. Kleine kinderen zijn dan
toch handenbinders. De meegebrachtte ballonnen deden het goed en de
dochter des huizes van twee en een half had ook aandacht voor ons toen
haar Walt Disney dvd was afgelopen. Ze presteerde het om de juiste schaakstukken
voor ons uit een kist te pakken en ze te benoemen. De volgende ochtend
hadden we wifi-verbinding en kwam Christoph aan boord om te proberen
zijn emails binnen te halen. Het lukte maar gedeeltelijk. Wel maakten
we plannen: vandaag vertrekken richting Islas de Piritu, 70 mijl naar
het oosten. Volgens een speciale gribfile voor meer details langs de
kust hadden we een "send coamps" aangevraagd ipv een gewone
gribfile. Het verschil: windpijlen per 0,2 graad ipv 0,5 graad. Als
Christophe huiswaarts keert - zijn zoon moet vaccinaties hebben - maakt
hij nog even een praatje met de opvarenden van de catamaran "Voyage"
die vannacht naast ons kwamen liggen. Even later meldt hij via de marifoon
van hun te hebben gehoord dat er flinke golven en 25 knopen wind uit
het oosten aankomen, geen omstandigheden om fluitend naar het oosten
te varen. Hij en wij zien af van onze plannen en blijven nog lekker
een paar dagen hier.
vroege
ochtend met regen: mystiek landschap
top
Brood
kopen in Carenero niet eenvoudig
Ons
detailkaartje in de pilot laat drie winkels zien. De poort van de yachtclub
wordt nu zwaarder bewaakt, het hek is dicht. Op het terrein is aktie:
speedboten worden uit de stellage gehaald en naar het water gebracht.
Boten worden schoongemaakt, er wordt aan motoren gesleuteld. We mogen
door het hek naar buiten en worden de weg gewezen naar de winkels. Er
wordt gewerkt achter een toonbank, geen zelfbediening dus. Op het plein
met natuurlijk... het standbeeld van Simon Bolivar hebben we sukses:
groenten en fruit en frisdrank. Een volgende winkel blijkt uitsluitend
drank te verkopen. We passeren nog twee watersportwinkels voornamelijk
gericht op motorbootvaarders en worden uiteindelijk verwezen naar een
soort Chinees - van alles wat - die inderdaad een mand met tweeling
stokbrood heeft staan.
top
Taai
diner bij de yachtclub
Club
Bahía de Los Piratas heeft afmetingen die we in Nederland niet
kennen. Een gebouwen komplex van 15 hoog, van 8 hoog en nog zoiets met
grote terrassen, tankstation - dat een groot deel van de dag onder water
staat(!) - en de opbergplaats voor meer dan 200 speedboten. Hoezo arm
land? Wij naar het terras waar nu wel aktie is. We liggen er twee honderd
meter vanaf. Het is een open keuken en een lange bar. Er loopt een dozijn
personeel rond. We kiezen voor een tafel, liever dan een barkruk. De
piña colada ziet er hier heel anders uit dan bij eerdere gelegenheden
elders. Wel - rose - suiker op de rand en een kers op een stokje. Vandaag
geen pizza's helaas dus ook maar carne (vlees) besteld. Joke wordt wat
misselijk/duizelig van de piña en gaat op zoek naar de baña.
Intussen is de volle maan plotseling verduisterd en kletter een zware
bui om ons neer. Tot grote schrik realiseren we dat het luik boven ons
bed nog open staat... Het regent zo hard dat snel naar de boot geen
optie is. Alles is toch al nat en een van ons wordt dat dan ook nog.
Gelaten wachten we af. De bui duurt lang en bijzonder is dat tussen
de bar en het overdekte terras ernaast een meter niet overdekt is en
de kelners dus steeds al dan niet met maaltijden door de regen moeten.
Ook beginnen er stroompjes water over het terras te lopen, maar niemand
trekt zich iets van de regen aan, duidelijk een normaal verschijnsel
in deze contreien. De berg vleesbrokjes, paprika, ui en ? ziet er nogal
woest uit. Bij de eerste hap vlees valt direkt op hoe taai het is, erg
goede oefening voor je kauwspieren. Je gebit kraakt bijna in zijn voegen
doch alle vullingen lijken het te overleven mits je eerst met je snijtanden
de brokjes wat voorbewerkt hebt. Het wordt drukker, grote families strijken
neer, duidelijk in bootkledij en zeker niet in het pak. De kelner vraagt
niet of het smaakt, biedt geen water aan of vraagt niet of we nog iets
willen drinken. Het komt allemaal weinig luxe over. Teleurgesteld rekenen
we af en stappen na even kontakt te hebben gehad met alweer Fransen
die op de boot naast ons liggen, in onze varende badkuip. De zelflozer
werkt prima en voor we thuis zijn is de rubberboot alweer leeg.
gebouwenkomplex
van de Club Bahía de Los Piratas
top
Klusjesdag
met verrassing
Nadat
we een nachtje in de VIP-hut hebben geslapen gaat het beddegoed en de
matras van onze eigen hut in de zon om lekker te drogen. Gelukkig niet
vanwege zout water, anders bljft het vochtig. Joke geeft meteen de hele
hut een beurt, hangt kleren buiten om te luchten. Mijn donkere colbertjasje
wordt afgeklopt als ik iets in de binnenzak zie. Wat blijkt, een paar
kadobonnen, een kaart met de handtekeningen van alle Friese kinderfysiotherapeuten
waarmee we als ontwikkelingsteam kontakt hadden en een klein kladpapiertje
waarop mijn korte afscheidsspeech stond. Het waren inderdaad woelige
tijden zo voor ons vertrek en het jasje is nadien niet meer nodig geweest.
De kadobonnen zijn uitgegeven door de VVV-Friesland, er staat geen geldigheidsdatum
op dus ze blijven nog even in de kast.
met
Irischeques in Venezuela
de
kinderfysiotherapeuten rond Leeuwarden
deel
van mijn afscheidsspeech maart 2004
top
Klassificeren
Volgens
mij is dat tanks op schepen schoonmaken waar ze graag in Rotterdam buitenlandse
werknemers voor inschakelen. Onze kunststof tank is maar 210 liter en
heeft een moeilijk te demonteren mangat waar ook alle leidingen aan
gemonteerd zitten. Maar gezien de ervaringen de afgelopen week moet
er nodig iets aan gedaan worden. Eerst hebben we al een goedje tegen
bakteriegroei enzo toegevoegd, nu leeghevelen in de reservetanks. Dan
open maken en hoewel de dieselrest erin er prima helder uitziet hangt
aan de wanden met name op de plaats waar daglicht bij komt een zwarte
aanslag met zelfs wat zwarte vellen er aan. Als daar een stukje van
loslaat is de leiding meteen verstopt en stopt je motor ook. Alles zo
goed mogelijk verwijderd, de tank weer met moeite kunnen aansluiten
(hopeloze konstruktie, er staat "Vetus"op) en weer ten dele
gevuld en een nieuw filter gemonteerd. De motor loopt er prima op, weer
een jaar garantie?
top
Weekenddrukte
in de haven van Carenero
Speedboten
varen 's morgens weg en in de namiddag komen ze terug. Verschil: op
de terugreis hebben ze allemaal de geluidinstallatie open staan en wordt
er vriendelijk naar ons gezwaaid. De bemanningen bestaan vaak uit gezinnen
gezinnen aangevuld met vrienden lijkt het. De grote kajuit motorboten
die aan de pontons liggen afgemeerd hebben ook groot vistuig aan boord.
Dit zijn ook de schepen die je in het weekend ziet op Tortuga op 50
mijl afstand. De motorboten varen tussen de geankerde buitenlanders
door op een rustige manier. Waterpolitie is niet nodig.
top
Op
ibisjacht
De
rode ibissen kleuren zo mooi tussen het groen van de bomen. Maar waar
zitten ze? Met de rubberboot naar de overkant, het mangrovebos. We slagen
glansrijk: op vele plekken veel rood! Ze blijken behoorlijk schuw en
vliegen snel op als we voorzichtig naderen. Toch lukt het vele mooie
plaatjes te schieten. Jammer dat het niet zonnig is dan komen de kleuren
nog beter uit. We worden ook verrast door twee visarenden die wel even
willen poseren op een boomtak.
nog
meer ibissen
landende
ibis
overal
rode ibissen in de bomen
a
broadwinged hawk
witte
reiger
top
Op
bezoek bij de scheepswerf
De
"Téou" ligt nu op de wal dus even kijken. Niemand thuis.
Bij de Nederlandse cat "Garabes" wordt nog hard gewerkt. Ze
liggen een dag achter op schema ivm. de hevige regenbuien gisteren.
De schipper van de "Fritz the Cat" een 51 voet Simonis catamaran
komt even een praatje maken. Hij is Oostenrijker en geeft zijn schip
een grote beurt, o.a. de motoren worden vervangen. Zijn Turkse vriendin
is bezig met schilderwerk buiten: ze hebben hetzelfde geel als wij op
de romp. Veel aktiviteit op de werf: twee grote rijdende portaalkranen
komen voorbij. De grootste, waar wij met gemak in passen, wordt, (vanwege
de zondag?), door een blije vrouw bestuurd die aanwijzingen krijgt van
de man in het bakje.
de
53 voet catamaran "Téou"
de
43 voet Nederlandse cat "Garabes"
de
grote botenlift
de
trotse bestuurdster
de
51 voet Oostenrijkse cat "Fritz the Cat"
top
Door
de mangroves richting Higuerote
In
de pilot wordt deze dinghytour aanbevolen. Je kunt zo per boot boodschappen
doen in het nabijgelegen stadje. Meteen bij ons om de hoek is de enige
brug en dichterbij komend zien we een forse tegenstroom onder de brug.
Buiten op zee is het vallend water en dit is de enige open verbinding
met zee. Er is wat visaktiviteit, hoewel de foto niet scherp is willen
we hem toch niet onthouden. Verderop wat aalscholvers in de bomen, een
roofvogel die ook al poseert en wat verschillende typen reigers. Op
de terugtocht een grote tweemotorige (2x250) speedboot met motorpech.
Het leek er even op dat hij een sleepje wilde vragen. (een half uur
later kwam hij langs, gesleept door een waterscooter).
vissen
vlak voor de brug
ook
hier reigers
maar
ook een trotse roofvogel: the black hawk of crab-hawk
top
Een
droog uitstapje
Hoewel
plassen water herinneren aan het waterballet van de afgelopen dagen
nu stralend weer en drukte op straat.
schitterende
atletiekbaan
botenstalling
kledingmarkt
met oude amerikaan als taxi
nog
staan delen van straten onderwater
reklame
voor een whisky merk
de
bibliobus komt voorbij
ipv
een telefooncel mobieltjes aan de ketting met een miss world als oppas
top
Weather
window?
Onze
Franse buurvrouw van de catamaran "Voyage" adviseerde eerder
nog even te wachten vanwege de hoge golven veroorzaakt door een storm
in het noorden. Ze kon het weten want een dag eerder waren ze omgekeerd,
het was niet te doen. We raadpleegden onze 'metéologe' elke dag,
bekeken de gribfiles en de faxweerkaarten en een dag eerder dan zij
naar het oosten zullen gaan wij op pad. We konden motorzeilend net vrij
blijven van de kust en de golven vielen mee.
golven
beuken op de kust, nog maar even wachten tot het wat rustiger wordt!
De
hele dag schitterend zeilweer en in de namiddag draaide de wind zelfs
iets naar noordoost. In de vroege avond trok de wind aan tot kracht
vijf en begonnen we tegen forse golven in te beuken. De maan kwam op
en eenmaal onder de Islas Píritu was het leed geleden. Op elektronische
kaart en radar naderden we het strand, onderweg nog een open vissersbootje
omzeilend dat we al een mijl van tevoren op de radar zagen. We ankerden
in een verlaten baai naast een zandstrand dat wit oplichtte in het schijnsel
van de maan.
merkwaardige
grens tussen blauw en groenbruin water
top
De
Braziliaanse bar op Píritu
Na
de zonsopgang te hebben aanschouwd met koffie naar de wal. Hier stonden
verlaten vervallen afdakken/strandtentjes er eenzaam bij. We vonden
een paar krukken om op te ziiten, Joke maakte een ontbijttafel klaar
met gevonden voorwerpen. Onvoorstelbaar dat het hier in het weekend
smoordruk is en nu totaal verlaten.
zonsopkomst
bij Isla Píritu
onze
strandtent
de
ontbijttafel met verse zeester
ochtendbad
top
Puerto
La Cruz, here we are!
Veel
over gehoord en gelezen en nu de laatste mijltjes zeilend tussen een
overdaad aan geparkeerde tankers er naar toe. We kregen kontaskt met
de marina en men zou klaar staan. Helaas geen bootje standby want achteruit
in parkeren met dwarswind en een motor met onvoldoende power voor dit
karwei is niet eenvoudig. Er stonden wel drie man op de kant om een
lijntje aan te pakken maar voor het zover was. Gelukkig was er een intelligente
jachtschipper die in zijn rubberboot sprong en een lijn aan de boei
vastmaakte en vervolgens ons achterschip tegen de wind induwde anders
lagen we nu nog te modderen...
