Venezuela
maakt het zijn gasten niet makkelijk. Als je voor de eerste keer inklaart
als je van een ander land komt dan is het internationaal. Ga je naar
een volgende Venezolaanse haven dan klaar je nationaal uit om bij
die volgende haven nationaal in te klaren. Vertrek je vandaar weer
naar het buitenland dan klaar je daar internationaal uit. Helaas moet
je ook nog betalen voor elke handeling... In Carenero vorige week
kon je niet inklaren, Puerto La Cruz is echt de eerste haven die we
aandoen waar je wel kunt inklaren, maar als je hier maar kort ligt
kan je misschien beter in Porlamar alle formaliteiten doen. Of hier,
maar dan in Porlamar kort blijven: "in transit" voor maximaal
4 dagen. De oplossing bleek dichtbij...
Bekende
buren
Tegen
de avond kwam een catamaran naast ons liggen. Het bleek de "Renegade"
die ons vorig jaar inhaalde tussen Los Testigos en Margarita. We maakten
toen foto's van elkaar. Peter en Eveline zijn Oostenrijkers en hebben
het schip zelf gebouwd. We kwamen ze de volgende dagen overal tegen.
Voor
ons bekende Nederlanders
Bob
en Nelliemarie van de "Ibis" blijken aan dezelfde steiger
te liggen. We komen elkaar overal tegen want ook zij charteren, alleen
met Amerikanen. Ze bieden zeer luxe reizen en de inkomsten zijn daar
ook naar. Momenteel zijn ze druk met middelgroot onderhoud maar hebben
de mogelijkheid om af en toe naar hun huisje te vluchten, 1000 m hoog
in de bergen op ruim 25 km afstand. We drinken en dineren met elkaar
in het restaurant van de marina. Het eten was zeer smakelijk, de schoenzolen
van Carenero waren direkt vergeten.
Halfwinder
nog in leven?
Onze
geëxplodeerde halfwinder namen we mee naar de zeilmaker om zijn
visie eens te horen. Zijn maatje Antonio maakte een prijsje: US$ 600!
Een beetje teveel, stel je voor dat je er nog zes keer mee kunt zeilen
à $100 per keer. We kregen de prijs omlaag tot 400 en wetende
dat een heel lijk opnieuw moet worden gemaakt plus een stuk moet worden
vervangen omdat het totaal vernield is, dat het vele uren kost om
het voor elkaar te krijgen is dat het wel waard. We kochten er ook
een nieuwe zeillat zodat we weer op 'oorlogssterkte' zijn.
Nieuwe
bekleding?
De
8 jaar oude bekleding van de banken in de kajuit zijn op. Veel kleurverschil
en op de randen totaal versleten. Zelf nieuwe maken of een goed en
goedkoop adres vinden, bijvoorbeeld in Venezuela of Trinidad? Joke
kijkt al maanden uit naar een mooi stofje doch kon tot heden niet
slagen. Bij de tweede bootstoffeerder hier is het raak. Echter, hij
kan pas in februari met iets beginnen. Hij heeft mooi leer - we krijgen
een boekje staaltjes mee - en toevallig ook heel mooi grijsblauw dik
nubuck leer. Alles mee om te keuren en de volgende dag weer terug
om erover te praten. Als we langer blijven, bijvoorbeeld nog een paar
weken dan zou het kunnen. Wij weer onze plannen bijstellen, alleen
de marina sluit op 12 december, maar misschien kunnen we toch blijven
liggen? We komen uit op 22 december klaar. De volgende dag komt hij
de huidge toestand bekijken.
mooi
stukje leer: zo gaat het worden?
de
kussens op transport
Wisselen,
maar met welke koers?
Anna,
van een bureau voor in- en uitklaren, uitstapjes en vluchten regelen,
zou ook tegen een goede koers wisselen. Alleen, ze heeft geen geld.
Bij een ander reisbureau slagen we: 5500 Bolivar tegen US$ 1. We kunnen
eindelijk wat kopen, onze schulden afbetalen en de marina vooruit
betalen.
Dieseltanken
onmogelijk
Een
vreemd land, ze barsten van de olie, verkopen benzine en diesel voor
minder dan een stuiver per liter en nu kan je geen diesel tanken.
De reden blijkt dat zowel de Venezolanen zelf als buitenlanders misbruik
van de lage prijzen maakten en na vol getankt te hebben naar buurlanden
voeren om het daar met flinke winst te verkopen. Om dit een halt toe
te roepen zijn de dieseltankstations aan het water opgeheven! Ook
de autopompen zijn geen oplossing, je moet een speciaal pasje hebben.
Tja, nu begrijpen we het emailtje van de "Aeson" die meldden
dat ze in Cumana hebben getankt. Kennelijk kan het daar wel. Gelukkig
hebben we nog voldoende voorraad om in Cumana of Porlamar te komen.
tankstation
voor alleen benzine?
Boodschappen
onmogelijk?
We
begrepen al eerder dat de prijzen voor gewone levensmiddelen behoorlijk
waren gestegen, maar dat er een hoogste prijs voor die produkten was
vastgesteld. Gevolg: de grotere winkels verkopen geen melk, eieren
en meel meer. Wel is het op de markt en kleine duistere winkeltjes
te krijgen, maar voor welke prijs? Tweede probleem: i.v.m. het komende
referendum op zondag en de mogelijke BURGEROORLOG erna zijn de mensen
aan het hamsteren geslagen. Enorme rijen in de supermarkten, onze
Oostenrijkse buren kwamen onverrichter zake terug. Daarna gingen ze
naar een dranken groothandel elders en slaagden wel met bier. Het
weekend van het referendum mag er ook geen bier worden verkocht of
worden geschonken. Wat een toestanden!
Uitstapje
in de bergen
Bob
en Nelliemarie nodigden ons uit voor een ritje naar hun huisje in
Los Altos. Ze kochten daar ooit een stuk grond en bouwden daar een
huis op. Met hun grote 4-wheeldrive gingen we voor de eerste keer
van het terrein van de marina TMO af. Veel bewakers en een groot hek.
De weg liep meteen al door de barreo's - achterbuurten - langs visrestaurants
en vismarkt, over de boulevard van Puerto La Cruz en dan langs de
kust langzaam omhoog. Vreemd was de grensovergang tussen twee provincies:
militairen met geweer kontroleerden vrachtverkeer, ons lieten ze ongemoeid
passeren. Nog verder omhoog. Schitterende uitzichten over zee met
roodgekleurde eilanden overal. Mooi vaargebied behalve dan dat het
er nooit waait en zeilen dus een lastige zaak is. Bob brengt ons eerst
naar een hotelrestaurant met een werkelijk heel mooi zeer idyllisch
terras met een weergaloos uitzicht. Alles ziet er zeer schoon en redelijk
welvarend uit. De bediening is zeer persoonlijk, geen wonder dat Bob
en Nelliemarie hier vaker komen. Er is ook een minidierentuin bij
met een soort marter, een wild zwijn en wat minipaarden. Het eten
was, hoe kan het ook anders, perfekt. Kortom, genieten van de bovenste
plank en dat in de zuivere berglucht. Daarna een steil weggetje omhoog,
gelukkig verhard, naar het huis waar Bob en Nelliemarie elke zomer
graag komen. Slot van het hek, auto voor de garagedeuren en naar 'binnen'.
Het is snel duidelijk dat er buiten wordt geleefd: een heerlijke porch,
een open keuken en alleen de slaapkamer en douche/toilet zijn binnen.
We worden verwelkomd door twee bewoners: een katje van 4 maanden oud
en een hond van vier jaar oud die door twee ongevallen zijn linker
voor - en achterpoot mist en toch nog kan rennen! Behalve een enkele
auto over de betonweg alleen vogelgeluiden, vooral van groene papagaaien
die in een boom vlakbij zitten. We genieten met volle teugen. Als
Bob ook nog een heerlijk drankje maakt... Tegen de avond kwamen lage
wolkenflarden tussen de bergen en in het schemerdonker vertrokken
we weer naar beneden. Nu was de boulevard van Puerto La Cruz vol met
kleine stalletjes met heel veel mensen op straat. Hier wordt geleefd!
prachtig
vaargebied, zeilen lastiger
stukje
hotal voorbij Los Altos waar we een verrukkelijke lunch hadden
Bob
en Nelliemarie op hun porch
Bob's
speciale drankjes en het weergaloze uitzicht
de
bemensing van de Ibis bij het afscheid
'uitstapje'
San Francisco
Hoe
kleine dingen grote gevolgen kunnen hebben. Het stukje leer (zie foto)
vond Joke zo mooi dat ze eigenlijk het leer wilde kopen om elders
de banken ermee te laten bekleden, immers de stoffeerder Michael had
iets gezegd over januari/februari. Doch de tweede ronde leverde een
deadline van 22 december op met gevolg dat we ruimte hadden voor een
korte vakantie. San Francisco waar Joke's oudste broer en schoonzus
in de buurt wonen ligt voor de hand, we waren al een paar keer uitgenodigd.
Met hulp van de onvolprezen Anna van het reis- en inklaringskantoor
zochten we een vlucht uit. Het werd uiteindelijk 7 december heen via
Caracas en 24 december terug.
Anna
die een ingewikkelde reis voor ons uitstippelde
Nieuw
(lucht-)bed?
Op
Bonaire a/b van de Angel B gezien: een luchtbed, per helft apart in
te stellen op harder of zachter, licht dus ideaal op multihull en
geen last van vocht/schimmel/"boot"mijt. We noteerden naam
etc en zochten op internet, zowaar in Pleasanton waar we logeren,
een zaak die ze verkoopt.
uitslag
referendum
Chavez,
de veelbesproken president van Venezuela wilde een aantal grondwetwijzigingen.
O.a. stemrecht vanaf 16 jaar, 5 urige werkdag, maar ook dat hij onbeperkt
kon worden herkozen. Hij wil er een socialistische staat van maken,
Cuba onder Castro is zijn grote voorbeeld. Het zou ook het einde van
tweede huizen betekenen en voor ons jachtbewoners zou het ook verkeerd
uitpakken. De rijken zullen ongetwijfeld tegen stemmen, de armen voor.
Eerder waren er al studentenrellen, ze zijn tegen en zorgen voor veel
onrust, zo erg dat ons een bezoek aan de stad wordt afgeraden. Op
de dag zelf dus een alkoholverbod. 's Avonds kijken we tv en hoewel
het radde Spaans wat te hoog is gegrepen begrijpen we wel iets. De
uitslag wordt pas na middernacht verwacht, voor ons een te grote opgave.
Als we omstreeks twee uur wakker schrikken door hevig geknal weten
we dat het bekend is maar wat is het geworden? De tv geeft geen heldere
uitleg dus onverrichterzake weer naar bed. De volgende ochtend via
BBC op het internet: 51% tegen en 49% voor. Chavez heeft verloren!
Een zucht van verlichting bij alle Venezolanen waarmee wij te maken
hebben. Ze zijn niet zo voor het communisme en het dictatorschap.
Puerto
La Cruz
Naar
de stad betekent een bus voor 900 Bs (1 € = 6900 Bs). De hoofdstraat,
de Avenue 5 de Julio staat vol met marktkraampjes die de toegang tot
de winkels erachter aardig versperren. De handelswaar bestaat voornamelijk
uit kleren in de meest felle kleuren. De winkels op de achtergrond,
hoe kan het ook anders, verkopen kleding en schoenen. Erg basaal allemaal.
Het is druk in de stad, het verkeer, voor een groot deel bestaande
uit bussen, beweegt zich stapvoets door de hoofdstraat. Op een plein
vinden we Simon Bolivar te paard en op de boulevard een enorm blauw
kruis bij een wel 25 meter grote kerststal. Volgens de boeken is 98%
katholiek, maar kerken hebben we niet gezien. Restaurants staan schouder
aan schouder op de boulevard, zelfs Mc Donalds is er tussen gedrongen
en het is er nog druk ook. We hebben geen fraaie bouwwerken of andere
opvallende dingen gezien, misschien was ons bezoek te kort.
Klaarmaken
voor onze afwezigheid
Omdat
we met het achterschip naar de kant liggen en voor aan een mooring
hebben we voor de zekerheid nog twee ankers voor en een paar extra
lijnen achter uitgezet. Het is tenslotte je huis. Nu maar hopen dat
men niet de volgende week wil baggeren en de havenmeester ons schip
gaat verleggen zoals in 2003 in Harlingen. Toen stak dezelfde dag
nog een storm op en beschadigde ons schip in de Noorderhaven. De watertank
vol om de watermaker volautomatisch om de vijf dagen te kunnen laten
spoelen. De diepvries leeg vanwege het stroomverbruik. Het enige dat
aan blijft staan is de koelkast. De zonnepanelen hebben daar geen
moeite mee. Behalve storm moet je je ook preparen tegen onweer. Dat
is een lastig iets voor een catamaran, de bliksem wil via de masttop
de kortste weg naar het water maar daar is lucht en geen geleidend
materiaal. Ketting of staaldraad vanaf de stagen doen we tijdens het
varen en ook wel tijdens stilliggen als een bui dichtbij komt. Maar
om dat nu al buiten te hangen lijkt overdreven. Binnen kunnen we de
antennekabels en de kabels van de tranducers loskoppelen. Een aardige
klus. Apparatuur in de oven zetten helpt ook volgens sommige deskundigen
maar anderen spreken dat weer tegen. De security patroulleert dag
en nacht, zit 's nacht meestal vlakbij ons schip dus 'aanvallen' van
buiten zijn niet te verwachten. Wel moeten deze mensen betrouwbaar
zijn. Niet lang geleden roofden de security-mensen zelf uit schepen...Dit
is echter een compleet nieuwe ploeg.
Sinterklaasavond
Helaas,
de sint is niet zo bekend met de daken van Venezuela. Wel bracht hij
al in Curaçao drie pakjes: twee letters en een zak pepernoten.
Inussen zit deze sint al in Cuba en sta(m)pt daar rond. Maar hartelijk
dank en samen met Bob en Nelliemarie lieten we het ons best smaken,
trouwens de gamba's waren ook verrukkelijk.
San
Francisco in vier vliegetappes en vier klimaten
Het
was een hele uitzoekerij maar uiteindelijk kwamen we op de goedkoopste
versie: 1. Barcelona-Caracas, 2. Caracas-Atlanta, 3. Atlanta-Cincinatti
en 4. Cincinatty-San Francisco. Vier vliegreizen op één
dag! We vertrokken om vier uur 's morgens met een taxi van Puerto
La Cruz naar Barcelona, om zeven uur 's avonds kwamen we aan in San
Francisco, mede dankzij het tijdsverschil van 4 uur. Vervolgens met
de trein naar Pleasanton (drie kwartier) en met de auto van het station
naar het huis van Joke's broer. Niet alleen de tijd veranderde, ook
het weer: Barcelona: warme nacht, omstreeks 28 graden, Caracas stromende
regen, Atlanta gele smog, Cincinatty alles onder de sneeuw (!) en
San Francisco 10 graden. Nooit gerealiseerd dat het er zo koud zou
zijn, eerder waren we er alleen in de zomer. Veel te weinig kleren
bij ons...
Koud
tot op het bot
Buiten
was het koud, maar ook binnen: luchtverwarming die af en toe aansloeg
en de thermostaat op 70-72 graden Fahrenheit, net 20 graden Celsius.
Nergens een plek waar je stralingswarmte kon opvangen. Pas als de
ochtendzon in de tuin scheen kon je je opwarmen. Winterjas en extra
trui geleend, Joke sportschoenen gekocht. Pas na drie dagen begon
ik op temperatuur te komen na wel steeds koorts te hebben gehad: ziek
van de kou? Het koude seizoen is net begonnen in Californië,
regen en lichte nachtvorst. Tenminste, een paar dagen zat er rijp
op de auto's en moest er 's morgens gekrabt worden. Het kommetje water
voor de eekhoorns die hier gewoon in de tuin ronddwalen was stijf
bevroren.
Bootje
klussen, dit keer een Bayliner...
Joke's
broer Bart heeft een Bayliner van 38 voet met twee grote motoren.
Natuurlijk een flybridge met dubbele besturing. Alleen, hij had net
alle brandstofleidingen los om ze te vervangen door nieuwe slang en
om een filter erbij te zetten. De boot ligt in een marina in San Leandro
aan de San Francisco Bay. De motorboten winnen het in aantal ruimschoots
van de zeiljachten. Het is er windstil met een mager winterzonnetje,
de drie dagen dat we er zijn geweest. Even naar de watersportwinkel
is een half uur rijden en dat voor zes voet dieselslang. We klaren
de klus, mijn ervaring diesel op te zuigen met een slang was van grote
waarde. We maken een proefvaart. Over de marifoon een waarschuwing
voor een walvis in de San Francisco baai. Even later blijken de temperatuurmeters
koelwater tot boven het kookpunt aan te geven! Rustig terug gevaren
en in de box liggend de mogelijke oorzaken onderzocht. Het koelwater
uit de uitlaten was trouwens koel dus geen paniek. De uiteindelijke
oorzaak bleek te liggen in het feit dat er twee metertjes voor reparatie
tijdelijk waren verwijderd... Twee dagen later gingen we - weer onder
ideale omstandigheden - met zijn vieren met de boot op pad. Tien knopen
haalt hij makkelijk en spelend met waypointen en autopilot kwamen
we bij San Francisco met de Golden Gate op de nevelige achtergrond.
Weer een walvismelding op de marifoon maar helaas iets te ver om hem
tegen te komen. Het gevangeniseiland Alcatraz passeerden we, het was
niet nodig om ontsnapte gevangenen op te pikken. Onderweg een zeeleeuw
voor de boeg, niet ver van de jachthaven waar ze met tientallen op
de steigers liggen, het onmogelijk makend voor mensen om daar te passeren
of een boot neer te leggen! En stinken...!
de
Bayliner 381 van Bart en Barbara
techniek
aan boord: varen met hulp van waypoints
De
"Notenkraker" in het nieuwe theater in Livermore: lekker
Amerikaans
Met
Bart en Barbara naar een uitverkochte voorstelling door een plaatselijk
gezelschap. Het theater is fonkelnieuw maar eenvoudig. In de hal twee
grote kerstbomen met pakjes en versierinkjes met de naam van de gever
erop, aan de muur twee grote borden met de namen van de gulle gevers
voor de bouw van dit theater, op bedrag gesorteerd. Niet gek als je
naam voorkomt in de categorie "1 miljoen en meer". De vrijwilligster
die we vroegen waar de garderobe was wist het niet, ze was die avond
voor het eerst. De voorstelling was kleurrijk en enthousiast, het
geluid dat uit de orkestbak kwam vond Joke matig.
Joke
jarig
dubbel
feest maar de schaatsen hoeven nog niet uit het vet
een
avondje bij de open haard
Bezoek
aan San Francisco
We
kennen de stad van eerdere bezoeken en dit keer stond het winkelgebouw
van de veerbootterminal, de Grace Cathedral op Nob Hill en natuurlijk
een bezoek aan Chinatown op het programma. Bij het station waar we
uitstapten werden we verwend met een heuse doedelzakspeler. Aan de
kade was een echte ijsbaan, een ovaal van zo'n honderd meter schat
ik. Toch even het ijs aanraken, je weet nooit hoelang het duurt voor
we weer op het ijs kunnen staan. We waren, ondanks een enorme klim,
te vroeg voor een lunchconcert in de kerk, maar het labyrinth waar
Joke over had gelezen was goed zichtbaar maar niet beloopbaar vanwege
allemaal stoelen erop. Gelukkig was buiten een kopie waar Joke haar
rondjes kon draaien. Je krijgt honger van zo'n stadswandeling tussen
de wolkenkrabbers, dus Chinatown in om te winkelen en chinees te eten.
Pas tegen het donker arriveerden we weer met de BART - een sneltrein
die ook ondergronds gaat - in Pleasanton, onze uitvalsbasis.
een
doedelzak speler als welkom voor San Francisco
Joke
op het eerste ijs sinds jaren
Chinatown
prullaria
in Chinatown
Labyrinth
bij de kerk
Een
tweede bezoek met Joke's neef
Na
eerst zijn woning te hebben bekeken met de auto op stap. eerste doel
Chinatown om daar te lunchen (Dim Sum hapjes), daarna naar de Golden
Gate. Een wandeling op de brug is verplichte kost. Diep onder ons
surfers die probeerden op een binnenrollende golf mee te liften. De
brug zelf is en blijft imposant. Een rit door de buitenwijken geeft
een indruk hoe rijk het volk is.
tante
Joke met neefje
Golden
Gate Bridge: imposant
brugwandeling
enorme
afmetingen
Kerstviering
in Californië
Amerikanen
doen niets aan Sinterklaas. Het Kerstfeest daarentegen wordt op kolossale
wijze gevierd. eerst bezochten we een grote villa waar ze in de tuin,
in en om het huis meer dan een kwart miljoen lampjes hadden branden.
Het was er druk van de kijkers dat begrijp je. In tuinen met name
de bomen en struiken, en aan dakgoten verder overal lampjes, met name
in de rijke buurten. Kerstbomen gaan er voor ongeveer 70 $ (!) over
de toonbank. De duurste kostte 248 $. Binnen in de huizen veel versieringen,
voor Nederlandse begrippen zeer, zeer overdreven.. Het belangrijkste
zijn eigenlijk de pakjes. Vrienden, bekenden en familieleden zorgen
dat er pakjes onder de kerstboom komen te liggen. Op bijeenkomsten
worden pakjes uitgedeeld en/of uitgewisseld. B.v. een "white
elephant": je verpakt iets wat je afschuwelijk vindt, ooit hebt
gekregen of gekocht, en op de feestavond/bijeenkomst b.v. van de kerk,
kiest ieder op zijn/haar beurt een pakje, of je "pikt" iets
wat een ander al heeft gekregen. De lelijkste dingen zijn erg gewild...Zo
kregen Joke's broer en schoonzus een zingende kerst trol...en een
zingend vogeltje in een kooitje, als je in de buurt kwam begon hij
te fluiten. Op 24 december is het pakjesavond, tweede Kerstdag kennen
ze niet al wordt de periode tussen Kerst en Nieuwjaar vaak als een
vakantie gezien.
de
duurste...
de
mooiste; krijgt water
Luchtbed
gekocht en gearriveerd!
30
dagen op proef, dus snel besteld! Zo konden we het nog een weekje
testen en het beviel prima. Lastig wel dat het op 110 V loopt...maar
daar kochten we een 150 W inverter voor, klein en licht. Dan het punt:
hoe krijgen we dat allemaal mee in het vliegtuig, mag dat ingevoerd
worden in Venezuela? Het consulaat liet ons in de steek, uiteindelijk
vertrouwden we op de informatie op de site van Delta Airlines. We
kochten tassen ervoor die aan de maximale afmetingen voldeden, en
gelukkig, er werden geen moeilijke vragen gesteld. Ook onderhouds
spullen voor de leren kussens moesten we invoeren dus niks in een
spray. Ook dat lukte.
zo
arriveerde ons bed
zo
zag het er uit
zo
ging het mee
Bezoek
aan Kerstvierders
Uitgenodigd
door vrienden van B&B om te komen dineren. Met acht bevriende
Amerikanen aan tafel in een luxe woning waarbij de gastvrouw als kok
optreedt. Het blijkt een geanimeerd gezelschap, er is ook behoorlijk
wat reislust, ten slotte zijn ze met pensioen en willen wat van de
wereld zien. Ons verhaal lijkt ze aantrekkelijk, maar ja de leeftijd.
Voor een tweede kort bezoek met cheesecake werden we door Ross en
Dave uitgenodigd. Weer een mooie bungalow, nu met zwembad.
de
dames met kerstversiering
de
heren zonder kerstversiering
Ross
met haar overheerlijke cheesecake
Shakespeare
stuk "Twelfth's Night" in de bibliotheek
Van
een behoorlijk hoog gehalte in een klein zaaltje en gratis. Het gezelschap
treedt ook op in parken en is behoorlijk professioneel. Gratis warme
appelcider en kerstkoekjes. Er wordt duidelijk met veel vrijwilligers
gewerkt.
Winchesterhouse
In
een miljoenenstad ten zuiden van de San Franciscobaai staat een zeer
bijzonder huis. Het werd door de weduwe van de wapenfabrikant Winchester
gebouwd. Het heeft 110 kamers, zeer veel deuren en zeer veel ramen
en er zijn verschillende stijlen toegepast, de Victoriaanse voert
de boventoon. Wat nog bijzonderder is dat vele deuren blind zijn,
er zit niets achter of een trap die onder het plafond eindigt. De
reden is dat de weduwe na de dood van haar man en van haar baby bij
een waarzegger te horen kreeg dat de geesten van de overledenen die
werden gedood door een winchester geweer haar onheil zullen blijven
brengen. Door het huis zeer ingewikkeld te maken kunnen de geesten
haar niet vinden... Een rondleiding duurt een uur.
ostbaar bTiffany glaswerk
Het
Egyptisch museum
In
dezelfde stad is ook een Egyptisch museum, voornamelijk door Rozenkruisers
gefinancieerd. De echte mummies, en van een kind en een van een priester,
zijn natuurlijk de trekkers. Veel sarcofagen waarvan de meeste prachtige
kopiëen zijn geven een indruk van de rijkdom van 2-3000 v. Chr.
De kollektie is verder zeer de moeite waard.
Parken
Het
lijkt in Califonië vergeven van natuurparken. Op de kaarten van
de AAA (de Amerikaanse ANWB) vele groene vlekken. We bezochten een
aantal. Bij sommige moest je parkeergeld betalen, andere waren gratis.
Goed onderhouden wegen erdoor, heuvel op en heuvel af, kloven met
een riviertje, schitterende uitzichten. Overal waarschuwingsborden
ivm de aanwezigheid van bergleeuwen en ook hoe je je moet gedragen
als je er een tegenkomt: niet vluchten, je groot maken. We zagen alleen
gieren, kleine vogelsoorten, herten en eekhoorns, wel zo veilig.
zo
moet het bij een ontmoeting met een bergleeuw, voor een eekhoorn niet
nodig
veel
voorkomend wild
Terugreis
via Atlanta en Caracas
Om
vier uur op, met de auto naar het station, anderhalf uur in de trein
naar het vliegveld. Helaas kwam een zeer waarschijnlijk onder de drugs
zittende muzikant in de buurt zitten die heftig gebarend en steeds
luider praatte en zong. We kozen voor een wagon verder want het was
wel wat heftig op de vroege morgen. Het was al licht toen we vertrokken
van San Francisco International Airport. Helaas geen stoel aan het
raam zodat we slechts wat glimpen van de besneeuwde Rocky Mountains
konden zien. De overstap in Atlanta verliep probleemloos, op het vliegveld
een wifi bleek alleen tegen betaling mogelijk. We vertokken in de
schemering en kwamen tegen elven aan op Caracas. Hier werden we door
een geuniformeerde kruier geholpen. Het telefoonnummer van het hotel
was waarschijnlijk wel goed maar wat is het landennummer? De kruier
belde met zijn telefoon en kreeg in gesprek. Een auto van het hotel
zou ons ophalen maar dit duurde te lang. Dus naar een gereedstaande
taxi, de tassen erin en Joke gaf de kruier een fooi van een paar duizend
bolivar. Oei, meneer nam geen genoegen, wilde 20.000 bolivar (=$4).
Toen ook nog de taxichauffeur 150.000 B wilde hebben (het nachtje
hotel zou 80.000 gaan kosten, ging de beuk erin: tassen weer uit de
taxi, de boze kruier bracht ons weer naar de aankomst hal (50 meter),
laadde de tassen uit en daar stonden we. Maar de hulp kwam snel: een
taxi voor 100.000 B. We konden niet anders dan akkord gaan en een
kwartier later na een vrij wilde rit stonden we voor de deur van een
schitterende posada. Het meisje aan de balie vond onze boeking en
vroeg 100.000 B, terwijl we op onze papieren 80.000 hadden staan.
Een telefoontje bracht uitkomst: 80.000 OK. Prima kamer maar wel gehorig
bleek toen Joke door luid pratende Amerikanen in de hal om een uur
of drie werd gewekt. Dit gebeurde om zes uur nog eens, daar gaat je
nachtrust. Het ontbijt kon pas om half negen dus met een flesje sap
de taxi in die nu voor 50.000 B ons op 1e Kerstdag naar het vliegveld
bracht. Duizelt het al een beetje, deze bedragen? Chavèz, de
president van dit land had een oplossing: vanaf 1-1-08 drie nullen
eraf! Voor de wintertijd bedacht hij ook iets: de klokken een half
uur eerder. Het vliegtuig naar Barcelona was halfvol en binnen een
uur konden we in een taxi stappen naar de marina waar we de Zeevonk
hadden achtergelaten.
Hoe
vonden we de Zeevonk terug?
Het
schip lag erbij zoals we het verlieten. alleen, het had kennelijk
flink geregend en gewaaid want fijn zwart stof/zand bedekte alles,
ook in de kuip. Binnen was alles onaangeroerd. De gewapende wachten
hadden dus goed werk gedaan. Naast ons beiderzijds nieuwe buren, Fransen.
De akkumeter stond op -169 Ah, een onverwachte tegenvaller. We hadden
de diepvries uitgezet en alleen de koelkast zou op onze zonnepanelen
het makkelijk kunnen doen. Even later iets vreemds: de draaibare schijnwerper
in de bakboord achtermast brandde! Hoe kan dat? Hoelang? Vanaf het
vertrek? Hadden we toch de walaansluiting van 60 Hz moeten gebruiken?
(in Europa 50 Hz). Het opladen ging niet vlug, hopelijk hebben de
akku's het overleefd... Bij het opladen de volgende dag alles als
vanouds. Hoe de buitenschakelaar aangegaan is blijft een raadsel.
Kerstverlichting
plus boom!
loopplank
uit Harlingen
3
cm kalkachtige aangroei
zelfs
aangroei op de stootwil: oogst van 2,5 week!
Zijn
de kussens en de halfwinder klaar? Kunnen we de volgende dag vertrekken?
Elke
Carieb-kenner weet het antwoord. Wij denken het ook te weten: de halfwinder
door Venezolanen te repareren zal wel niet klaar zijn, de kussens
door de zeer betrouwbaar ogende Duitser Michael zijn zeker klaar temeer
daar hij dacht al op de 22 december klaar te zijn. Hoe anders is de
uitkomst: zeil klaar, kussens nog lang niet klaar... Dit betekent
de man van het uitklaren afzeggen en dus niet de volgende dag kunnen
vertrekken.
nog
niet klaar
Nieuwe
kontakten
De
Duitsers Carla en Dieter van de Nautica zaten in het restaurant van
de marina Baya Redonda waar veel mensen de live muziek uit een synthesizer
aanhoorden onder het genot van een drankje. Er werd zelfs gedanst
door yachties. Het kerstdiner was 's middags al geweest. We legden
uit dat de koelkast leeg was... en de kelner was zo aardig om in de
keuken nog wat voor ons te regelen, het werd zowaar kalkoen, heerlijk
mals. Dieter moest wel even wat voorschieten, we hadden niet voldoende
"bolies" bij ons. Ze kenden trouwens de Zeevonk van vele
plaatsen, o.a. St. Maarten. De Franse buren, Vivette en Bertrand van
de Altaïr blijken ook heel sympathiek. Hij was osteopaath met
alles erom heen (in Nederland heet zo iemand een kraker). Met half
engels, half frans konden we het aardig redden.
Gaan
we een koelkast kopen?
Door
de kussenproblematiek hebben we zowaar een dagje vrij. Op naar de
stad, dit keer met een taxi. Druk op straat en op de boulevard. Bij
een keukenapparatenwinkel gaan we voor de lol naar binnen en zien
koelkasten die heel zuinig zijn en niet te duur. We nemen de maat
en dat valt niets tegen, er is maar een kleine verbouwing in onze
keuken nodig. De volgende winkel had nog beter passende koelkasten
en nog zuiniger. Klein probleem, ze zijn op 110 volt, 60 Hz al was
het beste model volgens een boekje ook op 220 volt, 50 Hz te krijgen.
Tja!
Het
bijzondere avondgebeuren op de boulevard van Puerto La Cruz
We
wisten het al en hadden het vanuit de auto gezien: allemaal straatverkopers
hebben hun waren op de boulevard uitgestald. Vooral snuisterijen maar
ook rijdende popcorn en ijsmachines, de laatste met een draaiende
generator, de eerste met een prachtige vlam in hun rijdende glazen
huisje. Om het enorme kruis - 20 meter hoog en blauwachtig verlicht
- een groot plein met een rand waarop tientallen families zitten.
Hun kinderen spelen met autootjes, rolschaatsen, schoenen met lichtjes
en wieltjes. Aan de rand ook een Kerststal van 100 m lang met enorme
driekoningen, vee en een lelijk kind Jezus. We hebben dit tafereel
een tijdje gadegeslagen: deze mensen leven zonder dat het veel moet
kosten.
ijsmachine
op wielen met draaiende motor
popcorn
met vlam op wielen
Maria
met het Kerstkind
Drie
Koningen
ballonnen
kopen?
het
enorme verlichte kruis op het plein met de drie koningen op de achtergrond
Hoe
het kussenverhaal verder gaat
Michael
legde uit waarom hij achter was en hoelang het nu ging duren. Hij
was bereid om 's nachts door te werken. We hebben niet veel druk op
hem uitgeoefend. Twee keer daags kwamen we langs om de voortgang te
zien en de kussens die klaar waren op te halen. Onze banken begonnen
er steeds mooier uit te zien met het lichtblauwe leer. Zijn naaiwerk
is uitstekend en alles past prima. We moeten weg, willen op tijd in
Porlamar zijn en hij werkt een nacht door, samen met zijn donkere
vriendin en als we 's morgens om half acht de laatste kussens komen
ophalen zien we een vermoeid ogende maar trotse Michael op ons wachten.
Alles is klaar, hij heeft er speciaal een wierookje voor aangestoken.
Eenmaal aan boord is alles kompleet en na het overhandigen van de
nodige dollars kunnen we weg.
Michael
klaar en tevreden
Vertrek
uit Puerto La Cruz
Alles
geregeld: het uitklaren deden we al op vrijdag nog net op tijd: in
het weekend en tijdens de jaarwisseling wordt er niet gewerkt. De
marina kreeg van ons nog de extra ligdagen. De ankers op, de trossen
los, zwaaien naar de buren en weg waren we!
volgend
verslag
top
