Reis
naar de zon deel 71
Puerto
La Cruz -> Martinique
za 29 december 2007-vrijdag 11 januari 2008
Mochima
Onze
eerste tocht sinds weken was tussen prachtige eilanden door
naar het Nationale park Mochima. Veel over gehoord, ook piraten
verhalen. Onze verzekering nog even gechecked of het piratenrisico
nog gedekt is. Weinig of geen wind noodzaakte ons te motoren,
op één motor rustig tuffend konden we de eilanden
met hun vissersnederzettingen prima bekijken. We maakten ook
de halfwinder klaar voor als ... Ook buiten de eilandketen
weinig wind en daarom ook weinig golven, een genot. We passeerden
een paar baaien met mooie stranden en wat zonaanbiddersdrukte.
Bij de ingang van de baai van Mochima ineens veel drukte op
de stranden. Snelle bootjes, piroques met grote aanhangmotoren
vlogen ons links en rechts om de oren. Bij het plaatsje zelf
aangekomen ankerden we voor de monding van een riviertje.
We waren de enige zeilboot. In de namiddag kwamen de piroques
volbeladen van de stranden en leverden hun passagiers af op
een kleine drijvende steiger. Hier ook een paar winkeltjes
met badkleding, badlakens, etc. Een drietal restaurants was
vanaf het water te zien, voldoende reden om tegen het vallen
van de avond de wal op te gaan. Het werd een heerlijk diner
voor weinig geld. Na afloop nog een verkennende wandeling
door het dorpje waar het knallen en verder vuurwerk de hele
nacht doorging, lekker weerkaatsend tegen de bergwanden.
Halfwinder
exit?
Met
nagenoeg geen wind maar wel uit de goede richting vertrokken
we. Meteen de halfwinder geprobeerd te hijsen. Na een aantal
keren laten zakken, draaien en weer hijsen kregen we hem eindelijk
boven. Intussen was de wind toegenomen en meer tegen. Toch
verder en bij het nu bijna aan de wind trekken gebeurde het
onvermijdelijke: hij scheurde weer, wat een stomme zet om
het nu te proberen, hadden we beter bij windstilte voor de
wind kunnen doen...
Gevolgen
van ankeren voor een strand
We
ankerden aan de noordkant van de baai bij een strand om daar
nog wat onderhoud te doen. Terwijl ik bij een roer wat aan
het klussen was kwamen er drie zwemmers naar ons toe. Een
van hen sprak voldoende engels, wilde van alles weten. Toen
ik aanbod dat ze 's middags konden meezeilen naar Cumana keken
ze even vertwijfeld. Een half uur later kwam weer een drietal
aanzwemmen, dit keer met twee volwassenen. De man sprak engels
en omdat ik net klaar was met mijn klus nodigden we ze uit
om aan boord te komen. Het aanbod werd met graagte ontvangen.
Een blanke man van omstreeks zestig, een beeldschone bruine
vrouw van omstreeks 40 en twee kinderen. Hardstikke enthousiast,
Joke presenteerde ze een vers gebakken taartje en een glas
sap. De man ex-Italiaan, Nico, maar sinds lang wonende in
Caracas, nodigde ons uit om naar het strand te komen waar
hij ons een lunch aanbood. Zijn vrouw was nog op het strand
en zou het ook leuk vinden. Tja, wat doe je dan? We zwommen
met een fles wijn naar het strand waar we nu kennismaakten
met twee gezinnen: Nico, zijn vrouw en hun twee kinderen en
een andere ex-Italiaan, Rocco met zijn beeldschone vrouw uit
de Dominicaanse Republiek, Marilanda en hun vier kinderen
en dan nog drie grote kinderen van een ander gezin. Heerlijk
red snapper gegeten, een waar feest. Moet je je voorstellen
dat je anders op een droge boterham van een paar dagen oud
had zitten kauwen.
Met
acht Venezolanen zeilen
Natuurlijk
was er belangstelling voor een zeiltocht naar Cumana waar
we moeten tanken en de oudejaarsnacht zullen doorbrengen in
de marina. Er moeten echter een paar achterblijven ivm de
afgesproken terugtocht per piroque. We haalden vijf jongelui
op met de dinghy en op het moment dat het anker op was kwam
een piroque met nog een drietal. In de beschutting van de
klippenkust de zeilen omhoog en nu maar zien of ons doel is
te halen. Helaas, de wind kwam bijna recht van voren dus kruisen.
Motorzeilen geeft nog een beetje soelaas. Intussen vermaakte
de crew zich uitstekend. Het was aanvankelijk redelijk droog
op de trampolines. Toen echter een rif nodig was vanwege de
forse namiddagwind die hier dagelijks de kop op steekt bleek
in de zon in het gangboord of achterop wat komfortabeler.
Joke gaf knopenles voor de geïnteresseerden. Echte zeeziekte
was er niet, wel slapers in de kuip. We konden toch nog een
mooie slag langs de kust maken en kwamen notabene uit bij
het hotel waar de rest van het gezelschap al op het strand
stond te zwaaien.
hele
gezelschap op de trampolines
Joke
zorgt voor wat afleding voor de jongsten
Fabricio
wil piloot worden
goede
leerlingen van Joke's touw-knooples
de
eerste lichting wordt naar het strand gebracht
Ontvangst
bij hotelkomplex Los Bordones
Cumana
was nog een aantal mijlen tegen de wind en toen Nico aanbood
per auto diesel te gaan halen bij een tankstation was de beslissing
niet moeilijk: we blijven voor het bewaakte strand van het
hotel liggen. We maakten nu ook kennis met José, een
bekende tv-ster die een eigen paardenprogramma op de tv heeft
plus een hippisch tijdschrift.
het
strand van hotel Los Bordones waar we oudejaarsnacht lagen
Hoe
kom je aan diesel?
We
haalden de tankjes op (8x22 l) en brachten ze naar de auto.
Opvallend hoe overal het personeel ons van dienst was, het
kon ook niet anders want Nico strooide bijvoorbeeld biljetten
van 20.000 B rond als fooi voor de security als ze de komende
nacht onze dinghy en de Zeevonk in het oog wilden houden.
Met een dikke auto - in Nederland heten ze p.c.hooft-traktoren?
- op naar een tankstation. Het was er druk, er bleek slechts
één pomp voor diesel te zijn. 1 l 45 B, 163
liter voor 7400 B, omgerekend $1,50 voor 163 L!!! Vanaf de
bewaakte achterpoort hadden we geen vervoer. Een hotelbediende
werd ingeschakeld die even later terugkwam met een gougkleurige
steekwagen met rood pluche. Gezien de vieze en een beetje
lekkende dieseltanks geen goede optie. Een betere steekwagen
werd gevonden en samen met wat mankracht kwamen de tanks over
het strand naar onze rubberboot. Door de branding leverde
Joke nog ietwat vochtige kleren op, daarna konden we opgelucht
ademhalen: voldoende brandstof aan boord voor de oversteek
naar Martinique en dat ook nog voor geen geld.
met
de dieseltanks op stap
de
dieselpomp, 48 Bolivar per liter (1 US$=5600 Bolivar)
transport
van de volle tanks onder bewaking
Oudjaarviering
met zijn achttienen in een duur hotel!
We
werden als een soort eregasten behandeld, moesten kennismaken
met de hotelmanager en later met de eigenaar van dit grote
komplex, een man van achter in de zeventig notabene. We werden
in de lounge gestald. De laatste fles Schipperbitter met Nederlands
vlaggetje overhandigden we aan Nico en José als dank
voor hun hulp bij het dieseltanken. Al snel bleek het een
gouden vondst! Een serveerster moest glaasjes halen en iedereen
genoot van deze toch wel bijzondere drank. We sloegen het
aanbod om van hun kamers en douches gebruik te maken af en
één voor één gingen ze zich opmaken
voor het feest., zorgende dat er steeds iemand van hun bij
ons was. Hoewel niet iedereen Engels sprak kwamen we toch
tot een redelijke konversatie. Het meest bijzonder was het
gesprek met Marilanda, die haast geen Engels sprak maar wel
vertelde presidente van een internationale organisatie te
zijn voor de opvang van terminale kankerpatientjes. Recent
was ze nog in Den Haag voor een bezoek aan de notaris samen
met prinses Maxima! We verhuisden met de fles Schipperbitter
naar een tafel aan de rand van het zwembad en konden even
later zien hoe op het podium van een soort muziektent een
grote tafel werd klaargemaakt voor ons gezelschap: de drie
families, de hoteleigenaar en wij. De jongedames verschenen
nu ook in galakledij en niet lang daarna konden we aan tafel.
De twee koks hadden vooraf besproken wat de wensen en mogelijkheden
waren en één voor één verschenen
de gangen: een heerlijke zeer groene salade met verse kruiden,
moten zalm en andere vis, lamsbout, noem maar op. Heerlijke
wijnen - de eerste wijn waar de ober mee kwam werd door de
eigenaar afgekeurd - en op het eind champagne! Als laatste
een plastic zakje met 12 druiven die je in de laatste 12 seconden
voor het middernacht sloeg moest opeten, een oud gebruik alhier.
Het nieuwe jaar werd ingeluid, niet met echt aftellen maar
het vuurwerk in de buurt sprak boekdelen. Daarna werd er nog
gedanst, tsjonge wat een souplesse en een elan. De Dominicaanse
Marilanda was het meest vurig, wat een temperament!
volgend
glas voor?
nog
een liefhebster: de vrouw van Nico
de
vrouw van José aan de druiven om twaalf sekonden voor
twaalf
Marilanda
Joke
met haar tafelheren Nico en José
buurman
José, journalist en televisiester op het gebied van
paarden
geen
zussen
twee
oudste dochters
kersen
om middernacht
moeder
met haar grote dochters
Rocco
snijdt de panettone aan
Zeiltocht
naar Coche
Hoewel
twee dames van het gezelschap te kennen hadden gegeven mee
te willen zeilen naar Porlamar zagen we ze niet op de afgesproken
tijd op het strand. Heel voorspelbaar trouwens. Met een zacht
briesje uit het oosten vertrokken we en voeren langs het schiereiland
Araya. Bij de boei aan de noordpunt van het rif , zo'n 15
mijl verder was het eerste rif al nodig. Vanaf dat punt hoog
aan de wind op een half ingerolde genua en met een rifje in
het grootzeil. Vlagen van windkracht zes lieten ons wel lekker
lopen vooral omdat de zee nog aan het opbouwen was. We kwamen
ver ten westen van Cubagua uit, maakten een paar slagen om
onder dit voor ons zo bekende eiland te komen en staken toen
over naar Margarita. Vervolgens een prachtige lange slag langs
de veerbootsteiger om na een schitterende zonsondergang uit
te komen onder het eiland Coche. We stonden voor de keus:
nog ongeveer vier uur kruisen om in Porlamar te komen of hier
voor anker en de volgende ochtend vroeg te vertrekken. We
kozen voor Coche.
een
veerboot naar Margarita stuift voorbij
Aankomst
Porlamar
Vroeg
uit de veren, eerst de vislijn die om het bakboord roer zat
losgehaald Bij het overstag gaan op de fok de vorige dag lukt
het niet altijd en ga je achteruit, jammer voor de vislijn
en vooral voor het mooie kunstaas. We moterden met een licht
briesje om het rif aan de noordwestpunt van Coche heen, nog
maar 12 mijl naar Porlamar. Vlak voor aankomst werd de ankerplaats
door een fikse regenbui geteisterd (wanneer hebben wij voor
het laatst regen gezien?). We kwamen droog aan op ons vertrouwde
ankergebied. Juan verwelkomde ons hartelijk.
Bliksemaankoop
koelkast
Joke
zag een koelkast met diepvries wel zitten, ik ook vanwege
het forse stroomgebruik van onze diepvries die hier in de
tropen eigenlijk kontinue liep. Om de diepvries beter te isoleren
moet er veel veranderd worden, een betere kwaliteit isolatieschuim
moet ergens worden opgedoken. Door onze ontdekking in Puerto
La Cruz werden we toch een beetje de richting van een gewone
keukenkoelkast opgeduwd. Deze zou op de plaats van de ovens
kunnen, enz. Met de taxi naar de verschillende grote winkelcentra.
Nergens 'de' koelkast gezien. Als laatste naar een witgoed
bedrijf waar we 'onze' koelkast vonden: goede grootte, zowel
binnen als buiten en goede kwaliteit gepaard aan een laag
stroomverbruik: 441 kWh per jaar. We hadden niet veel tijd
nodig om te beslissen en de winkelbediende wilde wel tegen
betaling van 30.000 B ons en de koelkast bij de marina afleveren.
En zo geschiedde. De Canadese buurman kwam spontaan helpen
het gevaarte aan boord te krijgen en na het uitpakken en een
uur wachten kon de stekker in onze omvormer van 110 volt,
150 W. Helaas bleek deze te licht al staat op de ijskast dat
hij nominaal 140 W is. Morgen een trafo halen met voldoende
kapaciteit.
de
kerstman bracht een pakje
Joke
met haar nieuwe koelkast
Laatste
dag in Porlamar
Met
de taxi naar Plaza Bolivar met de kathedraal. We doken de
winkelstraat in die van hier tot de cruiseterminal loopt.
Enorm veel witgoedwinkels, schoenwinkels en bh-winkels. Eerst
kocht ik nieuwe sandalen, de huidige waren totaal op mede
door het lopen in zeewater. Helemaal aan het eind van de straat
is de electronicazaak die de kleinste onderdeeltjes heeft
voor de liefhebbers. Hier moeten ze zeker verschillende trafo's
hebben. In de etalage is het al bingo. Binnen worden we geholpen
door een niet-engels sprekende verkoopster. Zij schrijft onze
wens op haar hand, ik mag het verbeteren van 100 naar 500
Watt en ze verdwijnt naar het magazijn. Ze komt natuurlijk
terug met het gevraagde! De koelkast kan aan.
de
verkoopster van de elektronica zaak, ik mocht op haar hand
schrijven hoeveel Watt de trafo moest zijn
de
hele stad is vol schoenwinkels en bh-winkels
de
voordeur van de kathedraal is altijd gesloten?
een
fraai wit bouwwerk met een beetje Moorse inslag?
's
Middags boodschappen op zijn Margarita's
Weer
met de taxi op pad, gewoon geen zin om in de hitte op een
nog goedkopere bus te wachten. Dit keer naar de Sigro, een
enorme winkel aan de Avenue de 4e Mayo. We kochten veel drank
omdat het hier belastingvrij en spotgoedkoop is. Dit weten
de bootjesmensen en voor ze vertrekken gaan er vele trays
bier en vele flessen rum aan boord. Wij dus om dezelfde reden
en ook om niet te blijven zitten met oude Bolivars. De nieuwe
Bolivars hebben drie nullen minder en zijn per 1 januari van
kracht geworden. De oude blijven geldig tot waarschijnlijk
1 juli maar in dit land weet je het nooit. Zo kan je geen
melk meer krijgen omdat Chavèz de maximumprijs heeft
verlaagd en de winkels het niet meer willen verkopen. Uiteindelijk
komen we vele boli's te kort bij de kassa en moet de creditcard
getrokken worden. Als we thuiskomen is de koelkast op temperatuur.
Vertrek
naar?
We
moeten er weer tegenaan. Van Margarita naar de eilandketen
in het oosten. Altijd tegenwind en tegenstroom. Leuk? We weten
vooraf niet waar we uitkomen, vorig jaar was het Martinique,
nu ook ons reisdoel. 11 jan komt Marg daar aan en 12 jan Siets.
Eerst
toch weer diesel tanken
Van
onze Canadese buurman kregen we de tip met een taxi diesel
te tanken als het dieselbootje niet langs komt. Wij de jerrycans
weer tevoorschijn gehaald en een taxichauffeur gevonden die
ons welwillend was. Het was zo'n oude Amerikaan van 32 jaar
oud, overal gaten en draadjes. Maar het reed en met een flinke
vaart naar een tankstation. Echter al vlak bij de marina was
een controle van militairen met geweer aan de overkant van
de weg. Dat wordt spannend op de terugweg, we begrepen van
onze chauffeur dat het problemen kan geven. Het tankstation
waar diesel wordt verkocht is aan de andere kant van de stad.
Doppen eraf en vullen maar! De prijs: weer 0,048 B per liter
(nog geen eurocent). Met 172 liter terug. De oude Amerikaan
lag wat achterover maar trok nog lekker op. De controlepost
stond er nog en met een zucht van verlichting konden we verder
zonder te moeten stoppen en onze verboden? waar laten ontdekken.
Onderweg bij het Concorde hotel stond een auto midden in een
grote plas met de moterkap omhoog: gestrand. Wij raakten op
het laatste slechte stuk een paar keer de grond maar zonder
problemen kwamen we aan bij Juan Marina. De chauffeur vroeg
50.000 B, meer dan we op hadden gerekend maar ok. Pedro de
waker bracht met een steekwagen alles naar de rubberboot,
operatie geslaagd.
clandestien
diesel tanken: weer 173 liter voor US$ 1,50
wateroverlast:
auto gestrand
Vaarwel
(?) Margarita
Voor
mijn gevoel veel te kort hier geweest, maar we moeten verder.
We moterden de baai van Porlamar uit, hesen de zeilen, voeren
de vissershaven en onze hardloop boulevard voorbij en moesten
overstag bij Pampatar om die baai uit te komen. Verkeerde
windrichting dus. We hebben 270 mijl voor de boeg naar Martinique.
De volgende slag passeerden we de vuurtoren op de zuidoostpunt.
Hoelang zal het dit keer duren voor we er zijn? In de verte
een eilandengroep, Los Frailes. Door een regenbui konden we
iets dichter naar de ideale koers maar met als resultaat dat
we dwars door deze eilanden groep gingen. Volgens de kaart
en de elektronische kaart geen punt, de pilot heeft geen kaartje
ervan. De doorgang was ruw en er waren meer rotseilandjes
dan op de kaart. Er was bewoning op de twee grootste en er
scharrelden wat vissersbootjes rond. Zo in het grijs na een
bui zag het er allemaal ruw uit, geen wonder dat het geen
ankerplaats heeft of een vakantiedoel is. We stuiterden verder
en voorbij de eilanden werd de zee weer wat rustiger. Nog
250 mijl. Dan slaat opeens de stuurautomaat op tilt, de klokjes
vallen uit. Ik had al een vage geur van olie geroken, het
werd nu duidelijk waarom: de autopilot lekt! De olie stroomt
eruit. Dit hebben we eerder meegemaakt: tijdens een van onze
reizen naar Engeland op de River Orwell bij Ipswich hebben
we toen geprobeerd een nieuwe te kopen. Dat lukte pas in Nederland,
bij aankomst stond hij klaar. Het bleek de oliekeerring te
zijn en de oude lieten we toen reviseren zodat we een reserve
hadden en die namen we natuurlijk mee voor onze oceaanoversteek.
Maar goed, in een vrij ruwe zee, wind tegen, wat zijn de opties?
Eerst geprobeerd de pomp af te plakken en bij het stuurwiel
boven olie bij te vullen. Dat leek even goed te gaan maar
ineens wilde de Zeevonk de bocht om en alsmaar naar een kant
draaiend konden we dat een tijd opheffen. Dan lukt dat ook
niet meer. We gaan terug als dat mogelijk is. Sturen op de
motoren en op het zeil. We kregen steeds van achteren een
duw van de hoge golven en hij liep steeds uit zijn roer. Dan
blijken de roeren zowat haaks op elkaar te staan en zijn niet
meer bij te stellen. Oplossing: roeren ontkoppelen. De golven
blijven ons parten spelen en eerst maar de zeilen omlaag.
Dan de roeren omhoog en uitsluitend op de motoren sturen.
Het gaat moeizaam en de dichtsbijzijnde vissersplaats is Juangriego
met zijn mooie witte kerk. De zon gaat weer prachtig onder
als we nog een mijl of 7 moeten. Een noodstuurvoorziening
met een lierhandel werkt redelijk. We moeten in het donker
nog tussen een stel onverlichte eilanden door maar daar hebben
we radar en de elektronische kaart voor als ondersteuning.
Het is acht uur als we ankeren bij meer jachten liggend in
de baai van Juangriego. We zijn weer op Margarita!
moeilijk
sturen op de motoren
Ontwaken
in de baai van Juan Griego
Overziend
wat nu nodig is om verder te kunnen komen we op: reserve autopilotpomp
monteren en vullen hydrauliek. We hebben alles aan boord dus
aan de slag. Wel heb je twee personen nodig: één
om bij de roercylinders te ontluchten, één om
aan het stuurwiel te draaien. De reservepomp staat snel op
zijn plaats al moeten er wat nieuwe gaten worden geboord.
Dan met opvangbakje en de keukenrol de roercylinders ontluchten.
Af en toe spuit het eruit vanwege de lucht in het systeem.
Na uren zwoegen lijkt het goed, bewegen de roeren weer synchroon.
Een proefvaartje bewijst dat we weer te sturen zijn. Dan is
de autopilotpomp aan de beurt. Deze laat zich niet volgens
het boekje ontluchten. Vreemd. Je hoort wel de normale korte
korrektie stootjes als het schip van richting verandert. Uren
proberen, nog eens ontluchten, in de setup de instellingen
veranderen. Niet echt tevreden maar toch weer een proefvaart
om te zien hoe het varend gaat. Helaas, de roeren reageren
niet op de autopilot. Terug op de ankerplek - de Franse buren
van de My Lov zullen wel denken - demonteer ik het motorgedeelte
van de elektrische pomp: ziet er niet best uit. Ook de andere
pomp gaat uit elkaar. Pech, het zijn twee verschillende types,
dus geen uitwisselbare onderdelen.
Alweer
aardige Franse buren
De
Fransen hebben geen goede naam vanwege hun opvallend ankergedrag
en het feit dat ze vaak geen Engels spreken. Maar niet alle
Fransen zijn hetzelfde blijkt ook nu weer. Philippe en Nadine
spreken Engels, zijn aardig en zeer hulpvaardig. We krijgen
tips wie we op de wal kunnen benaderen om een eventuele monteur
te vinden. Hij luistert naar de naam Raquetton en woont op
een oude vissersboot die op het strand staat. Ook weten ze
veel te vertellen over Los Frailes, de eilandengroep ten noordoosten
van Margarita waar we tussendoor zeilden en waar de gids van
Doyle geen informatie over geeft en slechts een matige komplete
kaart van toont. We krijgen een schets met geschikte ankerplaatsen
voor de volgende keer.
Even
Apeldoorn bellen...
Holland
Nautic heeft ons in het verleden al eens aan een autopilot
pomp geholpen dus pe email een besteld zodat onze Nederlandse
gasten hem kunnen meenemen. Pech, niets in voorraad. Wel het
advies de dealers af te bellen, geen eenvoudige klus als je
in de Carieb op een boot zit. Maar er is op Martinique(!)
een adres.
Op
zoek naar Raquetton voor eilandhulp
De
man was makkelijk te vinden al moesten we eerst over een wegversperring
van smeulende autobanden (reden van de wegversperring onduidelijk).
Hij was direkt bereid iemand voor ons op te trommelen bleek
uit zijn uitsluitend Spaanse woorden. Even geduld, binnen
vijftig(?) minuten kon hij er zijn. Ik op zoek naar een internet
mogelijkheid en na wat hulp van een kelner kwam ik in een
internetshop terecht waar mijn laptop echter niet kon worden
aangesloten. Verder zoeken en vragen leverde hotel Pattrick
op en wij schetst mijn verbazing als daar iemand achter een
computer zit met een shirtje van Stad Rotterdam aan en er
oranje voetbalshirts aan de muur hangen. Zijn uiterlijk verraadt
eveneens zijn afkomst en dus vraag ik hem in het Nederlands
of ik hier kan internetten. En jawel, "ga je gang maar"
was het antwoord. Eerst de emails binnenhalen dan de telefoonnummers
van bedrijven op watersportgebied, telefoonboeken of gele
gids lijken ze hier niet te kennen. Ik mocht de telefoon van
Paul lenen, skypen lukte niet. Maar ook per telefoon kreeg
ik geen kontakt met Vemasca in Porlamar, waarschijnlijk de
meest geschikte vindplaats voor een autopilotpomp. Goede raad
was duur, de taxi's hier niet dus voor 25000 Bolivar per uur
met de taxi naar Porlamar, ongeveer drie kwartier rijden.
Onderweg was veel te zien. Bij Vemasca aangekomen was het
teleurstellend dat er niets op het gebied van autopilots te
krijgen was. Het telefoonnummer, dat notabene ook op hun website
staat is oud. Terug naar Juan Griego. Op mijn verzoek stopten
we nog bij een 'bomba', waarschijnlijk het Spaanse woord voor
tankstation. Zowaar, ze hadden hydraulische olie 80W-90. Dollars
vonden de meisjes achter de toonbank ook geen probleem en
tegen een koers van 5000 kwam ik met vier tankjes olie en
nieuwe Bolivars (drie nullen eraf sedert 1 januari) weer naar
buiten. De taxichauffeur zette ons bij het strand af en was
tevreden met zijn 50 nieuwe Bolivars voor de twee uur durende
rondtrip. In het hotel van onze nieuwe Nederlandse kennissen
een andere Nederlander achter de bar. "Paul is naar huis".
We zochten naar een geschikt wisseladres en na verschillende
pogingen om weer 5000 te krijgen moesten we dit keer genoegen
nemen met 4500. We zochten een terras aan het water op voor
het diner. Rond om ons een gezellige drukte van 'locals' en
toeristen.
Tweede
poging
Vroeg
haalden we het anker op met de wetenschap een dag of vier
met de hand te moeten sturen. De lucht was grijs en grauw,
typisch Hollands. We moterden tegen wind en stroming langs
de kust van Margarita en na twee uur waren we los van dit
voor ons zo sympatieke eiland. Het duurde uren voor Los Frailes
aan de horizon waren verdwenen. We kruisten nog een vissersboot
en waren toen alleen op deze gigantische watervlakte. Joke
zat aan het stuurwiel toen de roeren steeds minder begonnen
te reageren en ze konstant naar één kant moest
draaien. Olie verloren? Dat kon niet want het trechtertje
op de stuurpomp hielden we angstvallig in het oog. De stuurpomp
maakt al jaren wat afwijkende klikgeluiden, reden om voor
vertrek uit Nederland een nieuwe reserve aan te schaffen.
Nu lijkt hij ook af en toe te blokkeren. Tijd om de nieuwe
te monteren en al varend met motorhulp om bij te sturen zagen
we kans de pompen te verwisselen. Enkel het gat moest worden
bijgevijld en een een extra bocht moest aan de pomp worden
gezet. Joke hield intussen met haar duimen de slangen dicht
al viel het niet mee omdat er af en toe aardig druk op kwam
te staan als we door een golf werden weggezet. Het lukte,
zelfs de boutjes pasten! Het stuurwiel kregen we met moeite
van de oude pomp en leek goed te passen op de nieuwe. De bijgevoegde
bout met ring als borg erop, de stuurkast weer dicht, olie
bijvullen en sturen maar weer! De roeren luisterden weer goed
naar het stuurwiel en met nog dik 200 mijl voor de boeg was
dat wel nodig.
Duidelijk
beland in een 'weather window'
De
windkracht kwam niet boven de 15 knopen en tegen de avond
zakte hij af. Stukken moteren in de goede richting lukte omdat
ook de zee vlakker werd. De daarop volgende dagen geen verandering.
Een enkele bui konden we omvaren en met nog meer dan 100 mijl
te gaan moterden we verder.
Waarom
nachtzeilen zo bijzonder kan zijn
Het
is een paar dagen voor nieuwe maan zodat de sterren en planeten
de baas over het firnament zijn. De melkweg loopt als een
brede tweebaans weg over ons heen. De glasheldere hemel laat
ontelbare sterren zien met als topper het zuiderkruis, de
tegenhanger van de grote en kleine beer in het noorden. We
zijn te moe om de sterrenatlas op de computer er bij te pakken,
trouwens ivm het stroomgebruik is dat niet slim. Trouwens
we genieten zo al geweldig van dit wonderschone schouwspel
waarin de planeten ook een hoofdrol spelen. Venus is de meest
heldere maar nu als ochtendster aan het firnament. De geluiden
van het water worden vergezeld door echte ZEEVONK!!! Twee
groen fluorescerend sporen met heldere fonkelende stippen
laten we achter ons. Ineens is 's nachts zeilen niet meer
vermoeiend. Drie uur op en dire uur af geeft je voldoende
nachtrust, zker als je overdag kunt 'bijtanken'. Dan een plof
tegen het windscherm en wat gespartel. De volgende ochtend
vinden we op het dak en in de rubberboot vliegende vissen.
Joke bakt de grootste voor het ontbijt.
prachtige
maar tere vleugels: een nachtelijke gast die even later de
koekepan in gaat
De
generator geeft er de brui aan
Al
de eerste avond stop te generator zonder duidelijke oorzaak.
Bij kontrole wel een vieze wierpot en water onder de motor.
Diesel krijgt hij genoeg, het oliepeil is vrij laag. Het valt
niet mee om in een tegen de golven op stuiterend en bewegend
schip onder een motor te liggen. Ik kwam niet tot een oplossing
en zag van verdere bemoeienissen af. Tenslotte hebben we zonnepanelen
en een windgenerator. Zuinig met stroom dus, geen lichten
aan, geen radio aan en de computer slechts af en toe even
de positie laten registreren. De volgende dag weinig zon,
weinig wind... De akku's worden onvoldoende bijgevuld en raken
steeds leger. Ach, we kunnen tegen een stootje en dankzij
onze diesel kookplaten krijgen we toch een warm diner, thee
en koffie. Wel stijgt de behoefte aan een back up generator
met de dag. Tot nu toe vonden we geen geschikte qua gewicht,
brandstofsoort en vermogen, maar zo'n apparaat staat wel hoog
op ons verlanglijstje. Het is weer overduidelijk: op een jacht
wonen stelt behoorlijke eisen aan je technisch inzicht en
handelen.
De
wind geeft er de brui aan
De
wind komt niet meer terug. Onze twee buitenboord diesels nemen
het werk van de zeilen over en mogen hun kwaliteiten bewijzen.
Voor het donker vul ik tanks bij uit de rode dieseltankjes
die in het gangboord staan. De laatste nacht komen donkere
zwarte wolken met buien op ons af. Het blijken geen zware
buien en op kompas sturend houden we onze koers en komen langzaam
lichte plekken aan de horizon in 't zicht. Recht vooruit moet
het Fort de France zijn, aan de rechterkant Castries, de hoofdstad
van St. Lucia. Dan is het toch nog meer dan vijftig mijl.
De ochtend kondigt zich aan en Venus begint te verbleken in
het ochtendlicht. Een groot passagierschip is zichtbaar aan
de horizon, makkelijk om op af te koersen. Een kwartier later
blijkt echter dat hij niet stil ligt maar richting Castries
vaart. Cruiseliners komen meestal om een uur of zeven 's morgens
aan in de volgende haven. Weer op kompas verder. Langzaam
maar zeker worden de bergen van Martinique en St. Lucia zichtbaar
in het ochtendlicht. Te herkennen zijn de Pitons op het zuidpunt
van St. Lucia, de Mont Pélée op Martinique en
heel parmantig de Roche Diamant, het eiland aan de zuidpunt
van Martinique. Het duurt dan nog uren voor we details van
Fort de France zien.
Roche
Diamant en zw-punt Martinique - Pitons zw-punt St. Lucia
de
slapende vulkaan Mt Pelée, alweer zonder bewolking
om de top
de
gevaren route met weinig wind, maar tegen (kaart aanklikken
voor vergroting)
Arrivé
à Martinique!
Om
half een laten we ons anker zakken bij het fort. We zijn op
tijd!!! De Aeson met Piet en Jelka die we hier verwachten
is er (nog?) niet.
