eenvoudige
muziekinstrumenten
genieten,
zowel de deelnemers als de toeschouwers
Bezoek
aan de botanische tuin
Ieder
eiland heeft zijn eigen botanische tuin vol
met de meest kleurrijke bloemen en tientallen soorten palmen.
Met een goedkoop busje er naartoe en dan maar genieten. Jardin
de Balata biedt weer heel andere bloemenpracht, mooi aangelegd,
dan de andere tuinen die wij al bezochten. Bij de ingang tientallen
kolibri's.
Hydrauliek
onderhoud een sukses
De
cylinders van de roeren zijn toe aan een beurt en op Martinique
zijn er de mogelijkheden. Eerst naar de Carenage waar allerlei
zaken op watersportgebied zijn gebundeld. Nathalie van de hydrauliek-
en epoxyzaak hielp me verder. Vorig jaar kocht ik hier de rvs-aansluitstukken.
Nu mocht ik het gereedschap gebruiken want de monteur was 'malade'.
Ze verwees me naar R.A.M. in het industriegebied bij Lamentin.
Met busje er naartoe. Vanuit de bus zag ik de letters al staan
dus snel gevonden. Hier kon men mij echter niet verder helpen
en ik werd verwezen naar Antilles Hydrauliek op het industrieterrein
van Ducos, een stadje verder. Er stopten geen bussen die kant
op en liften lukte niet. Vanwege het tijdstip - de zon zakte
al - leek het beter de volgende ochtend te gaan. Weer met een
bus, dit keer naar Rivière Sens, en op zoek in het industriegebied.
De aanwijzingen volgend kwam ik terecht bij de gevangenis. Weer
terug en bij een terrasje vragen. De eigenaar wist waar het
was en bracht me spontaan met de auto terwijl zijn zoontje even
op de zaak paste. De werkplaats lag achteraf en een monteur
die onder een machine lag te sleutelen verwees me naar het magazijn
om de hoek. Hier een jonge Haïtiaan die Engels sprak. De
cylinders werden door twee monteurs open gemaakt en de rubberen
ringen vervangen. Helaas geen passende pakking voor de autopilotpomp:
"te specialistisch". Na dik een half uur passen en
meten en prutsen waren ze klaar. Flesje olie erbij en dat alles
voor 20 Euro's!(hoezo arbiedsloon?). Geweldig! De volgende dag
gemonteerd, ontlucht en we kunnen weer acht jaar vooruit. Tijd
om weer eens te varen.
Ontmoeting
met de K9
Onze
boot is gebouwd bij M&M Boatbuilders te Drachten. De boot
na ons werd de "K9", een grotere catamaran, het kostte
bijna twee jaar voor hij de werf kon verlaten. De bedoeling
was met grote langharige honden (K9 op z'n engels is Canine=
hond) de oceaan over te steken wat ook werd gerealiseerd. Wat
tegenviel was de temperatuur: de honden konden er niet tegen
en men moest met ze in een airco hotel overnachten. Waarom geen
airco op de boot werd gemaakt? De boot werd verkocht aan een
Frans echtpaar dat er nu mee een wereldreis gaat maken.
Anse
Mitan
Het
is slechts 2,5 mijl de baai over naar deze populaire ligplaats
met zijn strand, tankstation en inklaringspost, zijn restaurants
in het kleine moderne winkelcentrum rondom een jachthaven. Het
is een echte vakantieplaats voor Fransen, andere buitenlanders
behalve op de jachten zie je er niet. Volgens Piet van de Aeson
is hier gratis maar moeizaam te wifi-en. We ankeren bij Point
du Bout in een minibaaitje met strand. We kijken over de landengte
die het uiteinde van het schiereiland verbindt met Anse Mitan
met zijn grote hotels met eigen strand. Op dit puntje is ook
een oud theater verscholen tussen de bomen, reden om er eens
een kijkje te nemen.
Nederlanders
op bezoek
Eigenlijk
moet ik zeggen een Nederlandse met Franse partner: Tinie en
Michel van de 57 voet Lagoon catamaran "Soleil". Ze
schipperen voor de eigenaar die in de zomer in de Middelllandse
Zee wil varen en dus maken ze elk jaar de oversteken. De eigenaar
heeft een appartement en motorboot hier en maakt weinig gebruik
van de "Soleil". Hun droom: het schip zelf kunnen
huren en er mee charteren. We worden uitgenodigd voor een drankje
en omdat Piet en Jelka net die tijd bij ons hun dorst kwamen
lessen gingen we met zijn vieren op bezoek bij de grote catamaran.
De kuip is alleen al een balzaal, geschikt om er tafeltennis
te spelen bij wijze van spreken. Het was erg gezellig en Michel
met meer dan 25 jaar vaarervaring in de Carieb had veel te vertellen.
Ook van de 'global warming' wist hij veel, de dvd van Al Gore
was aan boord en hij had een interessant tijdschrift met de
laatste feiten erover.
Dineren
in Anse Mitan
De
beide pizzeria's bij het haventje hebben het druk. We vinden
een plaatsje maar worden wat onpersoonlijk geholpen. Jammer,
maar het eten smaakt er niet minder om. Een andere optie proberen
we de volgende dag na een bezoek aan een restaurant met gratis
internet. Mijn laptop was de enige die geen aansluiting kon
krijgen, vreemd... Daarna naar het strand waar een paar drukbezochte
eetgelegenheden zijn. Meteen raak: een oergezellig terras onder
parasols die aan elkaar geklemd zijn met papierklemmen. De serveerster
is allerhartelijkst en weet een feestelijke sfeer op te roepen.
Het eten was ook goed en de 'jus de Lorraine' smaakte prima.
Onze rubberboot lag naast ons op het strand en het werd druk
in het water binnen de uitgezette lijnen. Toen we voorzichtig
tussen de zwemmers doordreven begon een strandwacht/badmeester
veel lawaai te maken. We namen zijn lijn een stukje mee om er
onder door te varen en dat zinde hem niet. Twee dagen later
lunchten we er weer, geen bijzondere aktiviteiten op het strand.
Halverwege de maaltijd begon waarschijnlijk dezelfde man lijnen
uit te zetten en een half uur later was het schoolzwemmen! Onze
rubberboot lag 'gevangen', leuk detail: een toples dame gebruikte
hem als steun.
Lig
je lekker in de wind op de trampoline te lezen, is het tijd
voor een versnapering. Je loopt naar de kuip voor koffie met
koek. Drijft even later je flacon anti zonnebrand voorbij, kennelijk
van de trampoline gewaaid. Vanwege de snelheid nakend het water
in. Op korte afstand nadert de onderwaterkijkboot. waarschijnlijk
worden we nu in het programma opgenomen, want een blanke zeemeermin
heeft een hoog kijkgehalte. Dan al zwemmend een botsing: er
drijft een bibliotheekboek! Het boek blijkt samen met de zonnebrand
te water zijn gegaan. Met het boek boven terugzwemmen lukt,
maar nu is de gele flacon wel erg ver. Nadat we deze met de
rubberboot gered hebben werd de balans opgemaakt: slechts een
halfnat boek maar wel van het zoute water. Hoe maak ik een zware
roman? Aan de lucht drogen maar.
Oven
afgedaald naar de diepvries
De
meest vreemde manoeuvres aan boord. We kochten een keukenkoelkast
met diepvries, deze kwam in de plaats van de ovens dus nu de
koelkast en vrieskast demonteren. Slopen is leuk werk, opbouwen
nog meer. De oven staat na een dag passen, meten, zagen en epoxysmeren
keurig op zijn nieuwe plek. De drankkast wordt vergroot (!)
en aan de zijkant komen keurige vakken voor keukengerei.
Bijna
botsing met waterscooter
We
zeilen voor de wind op de genua langs Anse Noir als een groep
waterscooters ons pad kruist. Komt vaker voor, maar niet dat
ze vlak voor je stoppen. Of het nu motorpech of zoiets was weten
we niet maar we konden een meisje op slechts een paar meter
ontwijken door hard bakboord te geven. Ze kon ook net op tijd
gas geven anders hadden we haar 'gevangen'. Daarna zagen we
haar boos gebaren naar de leider van de groep. Wat ze tegen
elkaar riepen weten we niet.
Nieuw
wrak gevonden
Met
het snorkelen langs de oostrand van de baai vinden we allerlei
scheepsdelen. Omdat er ook iets van een trampoline bij was konkludeert
Joke dat het een catamaran moet zijn geweest. We weten dat de
hurricane Dean het laatste seizoen over Martinique is gegaan.
Is dit een hurricane slachtoffer?
Worstelen
naar Le Marin
Het
is maar 12 mijl naar deze populaire watersportplaats, maar wat
voor mijlen! Altijd wind tegen, oceaangolven tegen en stroom
tegen. Dus niet even in 2 uurtjes er naar toe. De situatie dit
keer: windkracht 4-5 uit het oosten, golven niet steil en niet
hoog. Later echter kwamen donkere luchten aanzetten en moesten
we reven, zowel grootzeil als genua want met buien kwamen we
tot 29 knopen schijnbare wind. Door de vele regen was het land
niet te zien en kwamen af en toe zeiljachten opdoemen die meestentijds
op de motor voor de wind voeren. Ach, we zaten droog... Tegen
het middaguur klaarde het op en lag de baai van St. Anne voor
ons. We stoomden naar een plek dicht bij de boeienlijn zodat
kanoën naar het strand maar een paar honderd meter was.
De
vriendinnen van St. Anne
Allereerst
togen we naar de expositie/winkeltje van Marie-Gé boven
op de klippen. We werden uitbundig verwelkomd door deze sprankelende
dame. Ze was doorgegaan met haar schilderijen met veel 'poppetjes'
erop: simpele mensenfiguurtjes die in rijen onderaan of op de
rand stonden. In de hoek van haar drank- en sieradenwinkel lag
een houten trom, groter dan de jambee waarop Joke speelde, o.a.
om zeehonden op het wad te lokken. Het geluid was prachtig,
vol en zuiver. Joke probeerde even de kamelendans maar die was
al wat weggezakt. Natuurlijk mochten we proeven van haar drankjes.
Als afsluiting kochten we een beschilderde fles planteur, door
haar echtgenoot gebrouwen. Leuk detail: "Martinique"
was wat slordig geschreven en leek op een afstand op "Harlingen".
We kregen 1 € terug voor de klantenbinding.
Harlingen
of toch Martinique?
Didi,
onze bejaarde Franse waterloopster (iedere ochtend om zes uur
loopt ze in zee met haar vriendin Magaly) woont elke januari/februari
in een appartement vlakbij het strand waar ze dus loopt, oefeningen
doet en een flinke afstand zwemt. Ik heb haar leren kennen omdat
ik 's morgens op het strand mijn kilometertjes maakte en de
dames dus regelmatig tegenkwam. Ze noemden me "Robinson",
mogelijk vanwege mijn naturistische verschijning. Het toeval
wil dat Didi net buiten op het terras liep toen wij de klippenweg
langs de prachtige begraafplaats afdaalden. Even een aarzeling,
toen herkende ze ons en was een en al blijheid. ("Un rêve,
merci Mon Dieu!") Ze vertelde dat ze zich al hadden afgevraagd
of we dit jaar zouden komen, het was al half januari en nog
geen gele catamaran. De ti-punch kwam op tafel, we bekeken foto's,
haalden herinneringen op, kortom een heel gezellig samenzijn
met deze zeer energetische oude dame.
Didi
genietend
Magaly
zag ik de volgende ochtend om zes uur in het schemerdonker op
het strand. Ze liep haar stuk, dit keer niet samen met Didi
in het water (Didi: "ach vrouwen"). Ze werkt niet
meer samen met haar echtgenoot bij Club Med waar ze foto's maakten:
het kostte meer dan het opleverde.
De
souvenir winkels van St. Anne
Het
dorp is rijk aan dit soort winkels, ook met veel klein ambachtelijk
werk. Joke met de gasten winkelden vele uren en kwamen terug
met een nylon hangmat en een aantal snuisterijen voor het thuisfront.
Zeer geslaagd, vanwege de grote keus en de kwaliteit. Een drankje
op een terras en langs de heerlijke ruikende pizzeria's en bakkerijen
naar huis.
de
fraai gerestaureerde kerk uit 1824
Natuurgeweld
op Martinique
Didi
liet een foto vanuit haar appartement zien waarop twee hoge
palmbomen boven de duikschool uittoornden: ze zijn er niet meer.
Ook bij mijn strandloop was op het terrein van Club Med een
aardige kaalslag gepleegd: veel palmbomen verdwenen. Het terrein
is er niet mooier op geworden, ook hebben de gasten wat minder
schaduwplekken. Deze waren natuurlijk wel redelijk gevaarlijk
vanwege de mogelijkheid van vallende kokosnoten. Eén
keer tijdens een flinke bui heb ik er twee zien/horen neerploffen.
De kans is klein maar er schijnen toch elk jaar dodelijke gevallen
voor te komen. Ik ben benieuwd naar meer orkaan gevolgen, welke
het was en met welke kracht. Didi vertelde dat er vlak achteraan
een aardbeving was van 7,4 op de schaal van Richter. Dit geweld
onderging Martinique het afgelopen jaar. Als we de baai naar
Le Marin binnenvaren zien we de volgende slachtoffers: aan stuurboord
een zeiljacht hoog op het rif met flarden zeil aan de mast,
aan bakboord een zeljacht nog hoger op het rif. In de hoek van
de Carenage nog een zeilboot, dit keer zonder mast tegen de
kant en het drijvende dok staat schuin op de bodem, een nieuwe
wordt gebruikt. De aluminium motorboot die dagelijks naar St.
Lucia voer, heeft het ook niet overleefd en ligt halfgezonken
aan de pier. In Nederland waren ze waarschijnlijk al lang geborgen,
hier blijven ze tot in eeuwigheid liggen als afschrikwekkend
voorbeeld misschien?
Mooie
dansdemonstratie St. Anne
Voor
het weekend weer terug naar St. Anne waar een kunstmarkt en
een dansdemonstratie op het programma staan en zondagmiddag
ook nog de start van het carnaval met optocht van de kleintjes.
De kunstmarkt was klein. Veel aquarellen in allerlei grootten,
helaas veel fotokopiëen. Natuurlijk werd het iets later
voor de eerste dans op het podium werd uitgevoerd. Prachtige
kledij van de dames, leuke dansen, zelfs à la Russisch
met machetes en hakken. Er vloeide geen bloed. In de pauze de
mini-reine (9 jaar) en de reine (19 jaar) van dit jaar die met
meeslepende muziek hun pasjes en gebaartjes maakten. Als beloning
applaus, een sjerp en bloemen. Voor een dorpsfeest zeer geslaagd.
Carnavalsoptocht
St. Anne
Wij
denken dat het een kinderoptocht werd maar nee, het was de echte
openingstocht! De eerste groep was meteen flitsend: een groep
vrouwen die de sterren van de hemel dansten. Een andere groep
maakte kontakt met het publiek: ze 'buikten' eerst met elkaar
en dan werden er 'slachtoffers' in het publiek gemaakt. Een
groot pluspunt ook hier: geen elektronica maar live music met
veelal simpele instrumenten. Nadat alles 2x voorbij was getrokken
koersten we voldaan huiswaarts. We kwamen ook bekenden tegen
van Curaçao: het Duitse paar Renate en ? van de "Jason".
Een
dagje de auto van Philippe en Valerie te leen
Tijd
om het eiland weer eens te verkennen. Ooit hebben we onze Franse
vrienden een dienst bewezen en ze maakten de belofte dat we
een auto van hun konden lenen als we in Le Marin waren. Hoewel
ze nu nog slechts één auto hebben was hij toch
beschikbaar. Eerst naar de beeldengroep aan de kust bij het
plaatsje Diamant. Onderweg worden we tot stoppen gedwongen door
de politie. De autopapieren waren in orde. Bij de beeldengroep
aangekomen is het eerste dat opvalt dat het schitterend uitgevoerde
en zeer illustratieve voorlichtingsbord is verdwenen, waarschijnlijk
door de storm gegrepen. Eerst strandt het slavenschip in een
storm, nu dit bord. De beeldengroep ziet er ook niet al te fris
meer uit: tijd voor een opknapbeurt. Jammer voor de bezoekers:
de sfeer is toch anders als je weet wat hier in het verleden
heeft plaatsgevonden: vastgeketende slaven die met hun schip
in een storm op de rotskust belanden. Dat terwijl de slavernij
al was afgeschaft. Gelukkig konden tientallen worden gered die
een vrij leven op Martinique konden beginnen.
de
beeldengroep op de plaats van stranding van een slavenschip
trieste
koppen
Valerie
Mini-markt
in Diamant
Nadat
we ons door smalle dorpsstraatjes hadden geperst kwamen we bij
een minimarktje aan het strand. In een aantal tenten de bekende
produkten: specerijen - natuurlijk kochten we een zakje colombo
- vruchten, souveniers en een warme hap. De auto rook verder
de hele dag naar dit specerijenmengsel. Als kermisattraktie
een zeeroversboot als grote schommel, waarschijnlijk al afgedankt
maar je weet het hier nooit.
typisch
marktplaatje: eten en drinken en lapjes
Suikerriet
museum bij Trois Îlets
Eigenlijk
een verplicht nummer dit prima onderhouden museum waarvan de
kollektie ook inzicht geeft van de slavernij op Martinique.
Het is klein en overzichtelijk, kost weinig tijd.
fraai
gestyleerde suikerrietmuseum
Dwars
over het eiland naar de Atlantische kust
De
wegen worden kronkeliger, de hellingen steiler. Veel schakelwerk
nodig om voldoende snelheid en toeren te houden. De Citoën
BX trekt ruimschoots. Toch lijkt het alsof we soms een obstakel
voor onze achtervolgers zijn... We rijden door de kustplaatsjes
naar het noorden. Af en toe schitterende uitzichten: golven
die op de kust of op riffen ervoor lopen, eilandjes meestal
onbebouwd. Het mooiste komt als we een stuk verder richting
noordpunt zijn gevorderd: Dominica aan de horizon! Over een
week zullen we daar naar toe zeilen. Nu staat een bezoek aan
een van de oudste nog in werking zijnde rumfabrieken op ons
programma: J.M.
Rumstokerij
J.M., de lekkerste?
Als
we het laatste stuk ongeplaveidde weg naar beneden zijn afgestuiterd
komen de gebouwen in zicht. Een riviertje over en de auto op
de parkeerplaats waar een paar oude ketels als vergane glorie
liggen. Een trap met een doorgerotte trede voert naar de ontvangsthal
waar een beeldschone vrouw achter de kassa staat. Er hangen
foto's van oude heren en posters van weleer aan de muur. Er
staan al wat mensen te wachten voor de volgende rondleiding.
Je kunt zo de fabriek binnenlopen waar een duidelijk overzicht
van het proces op een groot bord staat getekend. De machines
staan stil en een paar mekanikers zijn aan het sleutelen. Op
zoek naar het toilet kom je terecht bij de personeelskleedruimte
met douches en toiletten, alles zeer onverzorgd. De rondleiding
zelf bestaat uit een rit met een of ander voertuig naar de suikerrietvelden
en bananenplantage, plus een rondleiding in de fabriek, dit
alles gedurende een uur. Het is al half vier, eigenlijk te laat
voor dit alles en we besluiten alleen wat flessen rum te kopen
en weer richting Le Marin te gaan. We pakken wel een andere
rumfabriek. Onderweg in twee dorpen een begrafenis met veel
mensen in zwart, maar vooral in wit op de been. Tegen het donker
zijn we terug, leveren de autosleutels en -papieren in bij Valerie
op de "Yassa" en kunnen haar niet blij maken met een
fles rum: ze is overgevoelig voor alkohol.
de
lekkerste rum, maar de fabriek was een rommeltje
Diginav
maakt ons 'happy'
Wat
tot heden niet lukte via Holland Nautic - even Apeldoorn bellen
- krijgt Diginav wel voor elkaar. Ik had al eerder vanuit Fort
de France gebeld om te vragen of ze een nieuwe autopilot pomp
of onderdelen hadden, het antwoord was toen ontkennend. Nu met
de lekkende autopilotpomp naar de zaak toe. De man bekeek het
en liep naar het magazijn om terug te komen met een pomphuis
van type 1. Ik hoefde alleen de kop van onze pomp type 2 (grotere
kapaciteit) op het pomphuis te monteren en de autopilotpomp
is weer als nieuw! Dit voor de prijs van € 60!
Monteur
André niet happy
Eindelijk
was de solenoid uit de Verenigde Staten gearriveerd. Het monteren
was een fluitje van een cent. De generator starten en... weer
stopt hij na zo'n 10 sekonden. Monteur André verandert
in 1 sekonde van 'dat doen we even' in een zwaar teleurgesteld
iemand en zegt: "dit is een elektrisch probleem, jullie
hebben een elektricien nodig". Wij balen, hebben we 2 weken
voor niets gewacht? Gelukkig hebben we onze Honda generator
die samen met de zonnepanelen en de windgenerator trouw de akku's
bijhoudt.
De
trampoline weer gestikt
Nadat
Joke en onze twee gasten met de Sailrite Sailmaker naaimachine
een ochtend aan de slag waren geweest bleven er een paar naden
over die echt te dik waren voor deze machine. De zeilmaker deed
er nog een uur over en toen was de trampoline weer voor 3 jaar
klaar. Nu nog inrijgen, een mooi klusje voor onze dochter.
Schuilen
bij het tankstation
Het
weer slaat om en ineens donkergrijze luchten en overal buien.
We halen het tankstation nog droog maar dan barst de bui los.
Onze blauwogige dochter krijgt meteen aandacht van een der heren.
Hij gaat zelfs zo ver dat hij zijn telefoonnummer op een briefje
geeft. Leuk zulke schermutselingen. Aan Joke vroeg hij of ze
wel een Martiniquaanse schoonzoon wilde...
De
"Dockwise" ontlaadt
De
vorige dag arriveerde in de vroege ochtend de fel oranjerode
"Dockwise", een van de transportschepen voor jachten.
Wat we niet konden zien was de lading. De volgende ochtend werd
het duidelijk: een stroom van splinternieuwe jachten passeert:
tientallen Bénéteau's en Jeaneau's, een vijftal
Lagoon catamarans en zelfs een groot motorjacht en een nieuwe
glassbottom boot. Een dure lading! Weer eens wat anders als
de dagelijkse "Switch parade", de Switch huurboten,
voornamelijk catamarans herkenbaar aan hun gele grootzeilhuik
met daarop "Switch.fr" moeten 's morgens voor een
bepaald tijdstip worden ingeleverd. Vaak brengen ze de laatste
nacht door bij St. Anne en varen ze 's morgens vroeg de laatste
mijltjes naar Le Marin.
de
lege Dockwise vertrekt
Oefenen
met de befaamde Yol's
De
karakteristieke Yolles met hun felgekleurde vierkante spriettuig
liggen tegenover ons aan het strand. Er is aktie te bespeuren:
kleine (oefen?) zeiltjes gaan erop en met een man of vijf maken
ze los. De stokken die aan loefzijde uitsteken zijn nodig om
de bemanning in te laten klimmen om de zaak rechtop te houden.
Een grote roeiriem dient als roer, ze kunnen zo al zijwaarts
peddelend de koers wijzigen en overstag gaan. Een volgbootje
op de motor erbij, hier vanuit worden aanwijzigingen gegeven.
Een prachtig gezicht, deze folklore.
menselijke
ballast
Nederlanders
om ons heen
Al
langer ligt hier de catamaran "Tara" met Erno en Frieda,
een van hun dochters arriveert binnenkort. De "Soleil"
met Tiny en Michel ligt bij St. Anne om de hoek, de "Buster"
met Fred ligt pal achter ons en aan de overkant ligt de "Pegasus"
met Michiel en Marije. In de marina zien we de Nederlandse vlag
van de "Marelot" van Joost en de twee boten van Berend
Botje, de "Carib Kiss" en de "Galaxy" met
schipper Monica. Als laatste komt de "Imri" binnen,
een voorlopig nog onbekende. De kleine catamaran "Blue
II" uit Den Oever met Nederlandse vlag heeft Duitsers als
bemanning. In de namiddag bezoek van Tom en maat, ze zitten
met zijn vijven op een huurboot. Tom was een paar jaar geleden
onze gast in de Britse Maagden eilanden.
De
autopilotpomp weer in werking!
Spannend
is het. Na het monteren van het juiste pomphuis en het aansluiten
blijkt hij te lekken uit twee bouten. Een vergelijking met het
oude pomphuis levert op dat de rubberringen en een veertje er
niet achter zitten. Na deze ook omgezet te hebben is alles OK
lijkt het. Olie weer bijvullen en de autopilot aanzetten. De
vertrouwde geluiden klinken! Vervolgens een oefentochtje maken
om er mee te spelen en het werkt. Nogmaals ontluchten en klaar
voor de volgende 4 jaar?
Gouden
pannekoeken
Didi
nodigde ons uit voor een Martiniques(?) gebruik: crêpes
bakken met een goudstuk in je hand en dan in de lucht keren
en weer opvangen. Als dat lukt heb je het hele jaar geen geldzorgen.
's Morgens kwam ze langs in een visserbootje om zeker te zijn
dat we komen. Natuurlijk zorgden we om op tijd bij haar appartement
aanwezig te zijn. De tafel was gedekt voor 10 personen en we
hadden allemaal een naamgevalletje bij ons bord. Natuurlijk
stonden de namen van Sietske en Margje er niet op, voor een
Française veel te moeilijk. Mijn naam was verbasterd:
"Renk". Toen het gezelschap kompleet was verscheen
er een grote guiche op tafel. Hadden we het verkeerd begrepen?
Nee dus, het was als voorgerecht met sla bedoeld. Daarna maakte
Didi een gouden munt van haar halsketting los en vertelde over
het gebruik. Vervolgens mochten we in de keuken aan het pannekoeken
bakken. Iedereen slaagde, Marg zelfs met een dubbele salto.
het
goud van Didi
Siets
in aktie
Afscheid
van Didi
De
volgende ochtend haalde ik haar op voor de lunch aan boord.
Ze kwam met kado's: T-shirts voor iedereen. Ze genoot zichtbaar
en schreef een mooi stukje in het gastenboek. Tijd om met zijn
allen in het water te duiken en de 300 m naar het strand te
zwemmen. Didi deed dit met een onverstoorbare borstcrawl en
bij het strand aangekomen ging ze ook nog even uitzwemmen. Volgend
jaar weer?
lunch
aan boord
genieten
op de trampoline
zwemmend
naar het strand
Afscheid
van Siets
Met
een huurauto - Renault Kangoo met slechts twee stoelen - naar
het vliegveld. Onderweg in St. Lucie stonden de auto's tot op
de hoofdweg geparkeerd: carnavalsfeest. Van de weg af zag je
kermisattrakties, kraampjes en zelfs een stukje optocht. Op
het vliegveld de bekende drukte, echter nu geen carnavalsmuziek
of -dans. De drie weken Martinique waren omgevlogen, aktief
als ze is vond ze dat ze te weinig had gedaan aan het schip.
Voor ons heel herkenbaar, de Europese mentaliteit van hard werken
is in de tropen niet lang vol te houden.
volgende
pagina
index
top
laatste
wijziging:
12-jun-08
