Reis
naar de zon deel 73
Martinique-Guadeloupe
ma 4 februari-di 12 februari
Met
de Franse slag
De
elektriciën komt maandagochtend spreekt onze monteur
André af waar we bij zijn. Franck van Altec Marine
is zaterdagochtend klaar, tussen 9 en 12 maar komen. Tja,
ons vertrek dan maar op maandag? De offerte was zaterdag niet
klaar, maandagochtend ook niet en de elektriciën kwam
niet opdagen en was telefonisch niet bereikbaar. We waren
het zat, voeren naar het tankstation van de Carenage om de
dieseltanks te vullen. De man had me de dag daarvoor al aan
een bestelauto geholpen voor € 25 om zus Sietske naar
het vliegveld te brengen. Dat is goedkoper dan een taxi enkele
reis! Marg bracht wat boeken naar de bookswap en kreeg een
T-shirt van "Bichik Services", onduidelijk of het
flirten of gewoon PR was. Ik liep nog snel even naar Altec
Marine en zowaar, Franck was aanwezig en kon me helpen. Uit
een stapel ontwerpen kwamen mijn tekeningen en zijn aantekeningen
te voorschijn, hij vond een rekenmachine en ging aan de slag.
Resultaat een offerte voor een dubbele noodbesturing van €880.
Een enkele komt op €386,49. Over een week kan er aan
worden begonnen. Dit maakte de beslissing makkelijk: we kunnen
nu wegvaren!
Voor
het lapje naar Fort de France
Van
Fort de France naar Le Marin heb je altijd wind en stroom
en golven tegen dus nu in omgekeerde richting moet het een
fluitje van een cent zijn. Wat tegenvalt is dat de wind door
landeffekten varieert tussen bakboord van achteren en stuurboord
van achteren. De genua moet dus worden uitgeboomd zodat we
optimaal wind vangen. Doe je het niet dan klappert hij achter
het grootzeil als de wind iets de verkeerde kant opdraait.
De snelheid varieert mee: tussen de 4 en 9 knopen. Halverwege
gaat de wind iets liggen en begint de oceaandeining wat meer
body te krijgen. We schieten lekker op tot we Roche Diable
zijn gepasseerd en de hoek omgaan. De wind valt weg, komt
plotseling weer terug. Dit spelletje wordt dan ook nog vergezeld
door een flinke bui tot we bij Cap Solomon zijn en de wind
tegen krijgen tot Fort de France. Eerst nog motorzeilen maar
om tijd te besparen halverwege alleen op de motoren verder,
recht tegen de wind in. Vlak na het invallen van de duisternis
valt het anker, toevallig naast een schip waar "Holland"
op de zijkant staat.
Rôche
Diamant
Een
verrassing: alweer carnaval in Fort de France!
Op
de kade allemaal tijdelijke eettentjes. Het doemdoem van carnavalsoptochten
in de verte is hoorbaar. Overal mensen op de been. Wie zijn
wij dat we dat niet van dichtbij willen meemaken? We mengen
ons in het feestgedruis, zoeken een geschikte eettent en zittend
achter een bier bij kippenbout en patat genieten we. De mensen
zijn veelal gekleed in wat ik noem carnavelpakjes en lopen
zeer ritmisch achter de muziek aan. Eenmaal verzadigd keren
we huiswaarts. Hebben we ook weer meegemaakt.
Bijna
alles gesloten: carnaval
Een
bezoek aan de tandarts kon ik vergeten: een groot hek voor
de ingang. De geldautomaat spuwde nog wel geld uit en Leader
Price, de grote zelfbediening was ook open. Lange rijen voor
de kassa's, het brood was bijna op.
Met
een dikke 20 knopen (wind) naar St. Pierre
De
weerkaarten hadden gelijk: het woei flink. Omdat we eerst
de wind pal achter hadden alleen op de genua. We haalden dik
7 knopen! Daarna draaiden we iets naar de wind maar door forse
vlagen eigenlijk geen geschikt moment om het grootzeil erbij
te zetten. Ook veel buienaktiviteit, maar meer dan 28 knopen
wind hebben we niet gehad. Op een gereefde genua verder tot
zo'n 3 mijl voor St. Pierre. Dan moet je de baai in en krijg
je de wind van voren. Het eerste stuk motorzeilen lukte aardig.
Maar het alsmaar veranderen van windrichting vond de genua
niet echt leuk. Om hem uit zijn lijden te helpen hebben we
hem maar geheel ingerold en voeren we op de motoren verder.
We vonden een prima ankerplek voor het strand ter hoogte van
het internetcafé. Weer hoorden we carnavalsmuziek toen
de motoren uitgingen...
Carnaval
in St. Pierre
Het
is Mardi Gras en de kleuren rood en zwart overheersen. Op
het plein aan de steiger staan weer eetkraampjes, sommige
met een heel terras ervoor. In de verte de muziek en veel
mensen op de been. In de dorpsstraat zijn de gewone winkels
gesloten: alle rolluiken naar beneden. De mensen zitten voor
de huizen op de stoep wachtend op wat gaat komen. We zijn
benieuwd. Eerst kijken of de musea open zijn en zowaar bij
het gemeentelijk vulkaanmuseum zit iemand achter de kassa.
Aan de deur een programma van het carnaval. We hebben nog
tijd om de restanten van het grote theater en de gevangenis
te bekijken. In deze gevangenis overleefde in 1902 tijdens
de grote vulkaanuitbarsting met gaswolk 1 persoon die later
optrad in het circus van Barnum. De 30.000 inwoners van de
toenmalige hoofdstad van Martinique gingen ten onder evenals
de 26 schepen die in de baai voor anker lagen. Den is het
tijd voor het feest. Een grote vrachtwagen beladen met geluidsboxen
en met een generator als aanhanger komt door het dorp. Veel
geluid en menigeen gaat in de achtervolging, rhytmisch stappend/draaiend
op de muziek. Het duurt lang voor er weer wat verschijnt:
dit keer een soort praalwagen waar een jong meisje in een
hoepeljurk op wordt gehesen. Dan eindelijk een lopende band
met ervoor wat jonge meisjes die wat simpele bewegingen maken.
Het komt wat amateuristisch over als je de optocht in Fort
de France hebt gezien. Intussen vermaken de mensen zich op
het plein, eten en drinken wat en wachten geduldig op een
volgend iets. Om zes uur speelt de band een tijdje op het
plein en gaat de zon feloranje onder met als afsluiting een
schitterende groene flits!
lady
like
gezellig
met zijn drietjes
Pyama
optocht
Om
half zes 's morgens worden we wakker van alweer keiharde muziek.
Volgens het programma de pyama optocht. Geen idee of men werkelijk
in pyama over straat gaan of dat het het tijdstip is waarop
ze weer achter de muziek aanlopen. Maar Joke ziet met de kijker
pyama's: veel zachtgeel, blauw en roze. Staan ze in de deuropening
te wachten tot de muziek langskomt, een soort zwaan-kleef-aan
model? Geen wekker nodig om de feestelijke draad weer op te
pakken.
Zware
oversteek naar Dominica
De
afstand hemelsbreed naar Roseau is 32 mijl, het zeegat tussen
Martinique en Dominica slechts 20 mijl. De lucht is grijs,
met hier en daar en bui. Eenmaal uit de beschutting van het
eiland komen flinke golven op ons af en neemt de wind toe
tot 5 Bft. De windrichting is goed: ruime wind zodat we recht
op ons doel af kunnen. Af en toe klapt een golf tegen de zijkant
en komt er wat water over. de hoogste golven halen wel de
vier meter en dan is zelfs een catamaran onderhevig aan slingeren.
De autopilot doet het prima en na een paar uur en een enkele
bui tot 32 knopen schijnbare wind zijn we aan de overkant.
We pakken een mooring bij Fort Young Hotel met de opdringerige
hulp van een boatboy. Bij het hotel zelf worden we aangesproken
en mogen we US$11,50 voor een nacht betalen. Volgende keer
maar ankeren? Ook de wifi FYH doet het hier niet meer, jammer.
De Noorse ferrocement tweemaster die een half uur na ons binnenkwam
had schade: het glas van een patrijspoort gebroken en een
voorzeil gescheurd. Over zwaar weer gesproken!
Watervallen
en zwavelbronnen
In
het kader van "Spirizeil" bezoeken we per taxi eerst
de Trafalgar of Twin Falls. Aan de ene kant boffen we dat
er geen cruiseschip ligt (de vorige dag waren er drie!), aan
de andere kant zijn er relatief veel toeristen op het eiland
vanwege het carnaval dat gisteren zijn laatste dag meemaakte.
De steile en kronkelige bergweg met aan weerszijden tropische
vruchten en bloemen en schitterende uitzichten in het dal
was spektakulair. Wel moest de chauffeur slalommen om de vele
gaten in de weg. Joke zag citroengras in de berm, kan je prima
thee van maken dus plukte een bos. Later bracht Cecil ons
bij een plek waar gekultiveerd citroengras stond en kreeg
van de eigenaar toestemming om daarvan te plukken. Aan het
einde van de weg een parkeerplaats en wat gebouwen. Een man
met gitaar zorgde voor een speciale sfeer, de man van het
natuurpark met zijn kniptang ook: je moest eerst kaartjes
bij een loketje kopen en dan bij hem langs voor je het modderige
- tropisch regenwoud - paadje naar de watervallen mocht bestijgen.
Twee watervallen: een lange en dunne "Papa"en een
brede en kortere "Mama". We moesten over glibberige
rotsen afdalen om bij het lokkende water te komen. Grappig
is dat aan de ene kant het water wat troebel geelbruin en
warm is en aan de andere kant helder en koel, als je in beide
dompelt heb je een soort sauna effekt. De meeste mensen prefereerden
de warme. We stapten voldaan in de taxi om nu de zwavelbronnen
te bezoeken. Leuk was om door het gehuchtje te komen waar
we een tijdje gelden het huisje van Joyee konden bekijken.
Hij was niet thuis, jammer. De zwavellucht werd steeds sterker
en tussen hoge rietstengels door kwamen we bij de bubbelende
en stinkende bronnen. De dampen erboven maakten het in het
late middaglicht nog geheimzinniger. De rotsen voelden warm
aan. Een paar ondernemende Dominicanen hebben in dit gebied
zwavelbaden gebouwd waar je tegen betaling je huid kunt verwennen,
liefst ook nog met een moddermasker. We stapten uit bij Joan's
paradijsje aan de rivier: terras met mooi uitzicht, zwavelbassins,
één overdekt en besloten, één
als een soort zwembadje. Daarbij schonk ze ook nog "bullet",
een pittig rum/kruiden mixje. Natuurlijk gingen de dames hier
ook voor een warm geneeskrachtig bad en tijdens een flinke
regenbui was het een heerlijk verkwikkende gewaarwording.
De terugreis voerde door de botanische tuin met de schoolbus
die tijdens een hurricane door een vallende boom werd gekraakt
(hij stond daar leeg geparkeerd, er vielen geen slachtoffers).
Na drie uur waren we weer terug, keurig op tijd voor het diner
in de "Robe Creole", het gezellige restaurant opgebouwd
uit keien nabij het Fort Young Hotel waar we aan de mooring
liggen.
de
'papa' waterval
de
'mama' waterval
heerlijk
warm
koud...
Joke
met Cecil, onze chauffeur/reisleider
samen
in het warme bad
het
huisje van Joyee
geheimzinnige
dampen stijgen op
bubbelende
en stinkende zwavelbron
zwavelbad
in de regen
de
platte schoolbus
Dominica=regen?
De
ene bui na de andere verwende ons de volgende morgen met dubbele
regenbogen. Lopend door Roseau zocht je de overdekte trottoirs
op en moest je af en toe over de goten met stromend water
stappen. Veel feestelijk gekleurde parapluies verlevendigden
het straatbeeld. De mensen hier zijn de nattigheid duidelijk
gewend. Leuk om te zien hoe de passagiers van het in de vroege
ochtend gearriveerde cruiseschip de wal opgingen: gehuld in
poncho's en regenpakken, geen paraplu te zien. Op de boulevard
werden we overal aangesproken door taxichauffeurs die ons
hun wonderschone eiland willen laten zien. Erg aanhoudend
was een die viel op onze dochter: ze is groot, lichtblauwe
ogen en donker haar, voor hier een unieke verschijning. Of
we ook een Dominicaanse schoonzoon wilden. Het Rasta terrasje
Livity waar we koffie wilden drinken was nat en de in de bekende
drie kleuren getooide jongeman had nog niets klaar. We vonden
een overdekt soort koffiehuis met bedelaar voor de deur waar
we heerlijke uitziende muffins probeerden. Door de regenbuien
terug naar de Zeevonk en op weg naar de Prince Rupert Bay
in het noorden.
brood
met een krul
Boatboys
en hun slechte gewoontes
De
zeiltocht duurde een paar uur, de regenbuien stortten zich
leeg op de kust, wij voeren in de zon op glad water met een
lekker bakstag windje. In de buurt van de Prince Rupert Bay
aangekomen, snelde het eerste bootje al op ons af. Terwijl
we dichterbij de ankerplaats kwamen en de zeilen streken,
volgden de anderen. Net geankerd kwamen er een paar op surfplank
peddelend op ons af. Het aanbod was: toertocht Indian river,
toertocht het regenwoud in, fruit, brood. We hebben een voorkeur
voor Albert al heeft Alexis ons in het verleden ook prima
geholpen. Vervelend is dat ze tegelijk achter je boot hangen
en als je een keus maakt de ander niet meer je vriend is.
Resultaat: je bent wat onzeker of je de goede hebt genomen.
De jongens, of liever mannen want zo jong zijn ze niet, met
surfplank (Toni) of kano (Christian) kent Joke ondertussen
goed, even gauw uit het logboek hun namen opzoeken. We laten
ons niets opdringen. Wij bepalen het tempo en beslissen pas
als we achter een glaasje zitten. De heren zijn tenslotte
allen oproepbaar op kanaal 16 van de marifoon. Joke
zou eerst gauw inklaren per dinghy, daar aangekomen bleek
ze de papieren en paspoorten aan boord te hbben laten liggen,
ze waren nat geworden in de tas en lagen nu te drogen. De
beamte vond het niet erg, morgen maar terugkomen. Intussen
werd ik verwend door een groep springende dolfijnen in de
verte. Salto's met vier tegelijk.
Indian
River tour
Albert
haalt ons op en vaart langs de markt en de wrakken van de
vrachtschepen die hier tijdens een hurricane zijn gesneuveld
naar de ingang van de Indian River. Dan moet je eerst naar
het tankstation om kaartjes te kopen en vervolgens staat weer
iemand met een kniptang klaar om ze van een gaatje te voorzien.
De buitenboord motor gaat omhoog en met twee versleten houten
riemen duwend en bomend gaan we de rivier op. Dan start hij
met zijn praatje, in het begin zonder emotie en nogal automatisch,
of je een bandje afdraait. Door wat vragen te stellen geef
je aan geïnteresseerd te zijn en komt hij wat los. Onderweg
leguanen in de boomtoppen, reigers, ijsvogels en kolibri's.
De namen van de bloemen ben ik kwijt al hoorde ik wel vaak
hibiscus.
Bij
het eindpunt van de roeitocht is een overdekt terras en wordt
nog verder gebouwd. Hier drink je "dynamite", ook
al een rum/kruiden mix waarvan ze vinden dat je dat moet drinken.
In het verleden was er een "swing" over de rivier
waar je kon laten zien hoeveel dynamites je aan kon en toch
nog de overkant haalde. Door een aantal ongelukken, valpartijen
met botbreuken en zo, is het nu verboden. De wandeltocht over
de plantages kan helaas niet meer na vieren, dan zijn er geen
mensen meer aan het werk die een oogje in het zeil kunnen
houden. De eigenaar van de uitspanning, "Cobra",
is ook de voorzitter van de Indian River guides club, een
pure organisator. Hij wilde aan onze dochter - ja alweer -
grond verkopen, hij is ook makelaar, en had een hele theorie
over mooie kindertjes van gemengde huwelijken. Ze kon ook
komen werken, hij vond haar wel geschikt voor achter de bar.
roeiend
door het regenwoud vol dierengeluiden
Big
Papa's restaurant en B+B Yachtservice
Zo
rustig als het bij de "Purple Turtle" is, zo druk
is het aan het piertje van "Big Papa". Er blijkt
een nieuwe onderneming te zijn: "B+B Yachtservice",
gerund door een Duitser, Jan. Je kunt er zelfs internetten
en hij organiseert een netje om 8 uur 's morgens op kanaal
68. Jammer was dat in het hoekje met de drie computers en
de LAN-kabel het vergeven was van steekvliegjes. Hij probeerde
zelf met een elektrische tennisracket ze te pakken. Zielig
was een drie weken oud katje dat er half slapend over de vloer
bewoog. De moeder kwam het schoonlikken maar er zat niet veel
leven in. De twee andere katjes uit het nest waren al in de
kattenhemel. Een ander detail: in het restaurant hingen vijf
portretten van de presidenten van Dominica. De eerste, een
vrouw hield het vijftien jaar vol, de huidige, een man van
34 jaar zit er nog niet lang.
huisje
Portsmouth, Dominica
brodwinkeltje
met een rasta vuilnisbak
Even
oversteken naar Îles des Saintes
De
twaalf mijltjes met halve wind moet een makkie zijn. We kwamen
een paar schepen tegen die flink gereefd waren, dus het woei
lekker. Klopt, onze snelheid kwam niet onder de 8 knopen en
de golven waren iets vriendelijker dan bij de vorige oversteek.
Door de Pas du Dames naar binnen en voor anker bij Bourg.
Een achteranker was noodzakelijk want de windvlagen lieten
je alle kanten opdraaien. Er lagen twee Nederlanders: een
onbekende blauwe en ... de Noordhinder van Gerrit en Bettina
die ons champagne beloofden bij het weerzien! Onderweg naar
de "Noordhinder" kwamen we terecht in een bui, zagen
iemand van de "Callista" naar een buurman toesnellen
waarvan de rubberboot in een vlaag omgewaaid was en de motor
dus een ongewild zoutwaterbad nam. We schuilden bij de "Callista",
maakten kennis met het gezin en haastten ons toen naar de
"Noordhinder" waar we enthousiast werden begroet.
We werden in de salon ontvangen en de beloofde champagne kwam
koud op tafel! We hadden veel te kort tijd om het weerzien
te vieren. Gerrit vertelde hoe hun reis vanuit Nederland was
verlopen: tot Portugal en terug, generator vervangen en met
de Sevenstar werd de "Noordhinder" komfortabel in
Tortola afgeleverd. We hadden een tafel besteld in het restaurant
op de 1e etage bij het plein, waar veel kunst werd tentoongesteld.
We moesten dus helaas veel te snel opstappen, maar morgen
weer een dag.
de
rotsformatie "suikerbrood"
schootvieren
tijdens de vlagen
champagne
aan boord van de "Noordhinder"!
De
bijzonderheden van Fort Napoléon
Het
fort ligt natuurlijk boven op een berg en de weg er naar toe
is stijl. De bekende huurscooters komen er tegenop, lopend
valt het vies tegen. Eenmaal boven een schitterend uitzicht
rondom voor je het fort ingaat. Het is een leuk museum, zeker
de moeite waard. Eenmaal weer buiten maak je de rondwandeling
en zie je de grote leguanen. Hier worden ze niet gevoerd en
zijn ze wat schuw.
onderweg
naar het fort een religieus plekje
walvisbotten
in de kelder van het fort
natuurlijk
was het ook gevangenis
restaurant
met kunstverkoop of andersom?
Naar
Guadeloupe met 9-11 knopen
We
konden het al zien dat er een lekker windje in het zeegat
stond, witte golftoppen met af en toe een brekertje. Aan de
kant van Guadeloupe krijg je te maken met een soort venturi-effekt
en naderde de wind 30 knopen. Wel schuin achter maar net niet
surfend bereikten we ruim 11 knopen en waren we snel de vuurtoren
op het puntje voorbij om terecht te komen in een gebied van
stevige vlagen tot aan Rivière Sens waar we bij het
strand voor anker gaan. Heerlijk zeilen!
Wel
of niet de vulkaan op?
De
volgende ochtend was het al snel zeer vlagerig en was de zee
in de verte aardig wit. Ook steeds regenbogen, kortom het
zal boven wel koud en nat zijn dus geen vulkaanbeklimming
dit keer. Toen we tegen het middaguur na het benzinetanken
langs de kust naar het noorden voeren was de Souffrière
eigenlijk konstant in grijze wolken gehuld.
Met
windkracht 7 naar het noorden
Gezien
de wind en de te leggen afstand van slechts 12 mijl naar de
baai van Malendure en Pigeon Eiland rolden we alleen de fok
uit en kwamen tot bijna 7 knopen in de vlagen. Wat een geweld!
Halverwege even een gebiedje van weinig wind en vervolgens
hadden we hem schuin tegen ipv schuin achter. Met de halfuitgerolde
genua maakten we een redelijke vaart tot de vlagen tot boven
de 30 knopen toenamen. Snel de genua ingerold, hij moet nog
langer mee!
Strandleven
van Malendur
Na
een middagtukkie met de rubberboot naar de steiger. Het was
druk op het strand en boten met duikers en touristen voeren
af en aan. Overal strandtenten met kleding, souveniers en
veel loketten van de duikscholen. Geen wifi of internet. Na
van de live trommelmuziek en een drankje te hebben genoten
terug naar de Zeevonk, anker op en een mooring bij Pigeon
Eiland gepakt, welliswaar een witblauwe voor duikers maar
die zijn er toch niet 's nachts en deze lag het meest beschut..
Niet lang daarna tovert de ondergaande zon weer een schitterende
groene flits die hopelijk ook op de film staat. De maan, 3
dagen oud, verwent ons ook nog een paar uurtjes en dan worden
we door de duisternis opgeslokt. Gevolg: een geweldige sterrenhemel
kompleet met melkweg en een vallende ster. Wat zijn we dan
nietig.
Zware
nacht aan de mooring bij Pigeon eiland
De
valwinden blijven maar doorgaan, typisch passend bij veel
wind in de bergen. Geen zware buien, nee alleen wind die aanzwelt
tot kracht zeven en steeds weer uit een andere hoek komt.
Gevolg: de meerlijnen aan de boei schaven langs de waterstagen
wat een ruw geluid geeft. Dan een ruk en we draaien weer met
de kop op de wind. Gelukkig is het niet de hele nacht... Het
duurt 's morgens lang voor de zon ons bereikt. Even later
komt een bootje met duikers en meert af aan de boei drie meter
achter ons. De boeien op tien en twintig meter laat hij liggen.
Is dit typisch Frans gedrag? Zo van dit zijjn onze boeien,
moet je er maar niet aan gaan liggen? We trokken ons er niets
van aan, gingen zelf snorkelen terwijl de Honda generator
lekker op dek stond te pruttelen. Schitterende octopus, veel
grote margates en nog veel meer vis in het glasheldere water.
De rotsen waarboven we zweven zijn wat kaal, weinig koraal
op deze diepte.
Weerzien
Deshaies
De
laatste 8 mijl van deze reis liggen voor ons. Stralend weer,
windkracht 5 en een gladde zee. Wat hebben we nog meer te
wensen? Binnen het uur zien we het bekende kerktorentje en
de restaurantjes aan het strand. Het is nog niet druk en de
Nederlandse vlag op de "Callista" valt direkt op.
We ankeren dicht bij het strand, misschien dat het een gratis
wifi-verbinding oplevert. Ook de valwinden hebben dan wat
minder grip op je. Wat direkt opvalt zijn een stuk of vier
schildpadden van redelijk formaat die om ons heen dobberen
en af en toe luchthappen. Een soort van welkom? (de volgende
ochtend zwemt Marg met de schildpadden, één
heeft twee van die zuignapvissen onder zich). Aan wal eerst
een bezoekje aan de broodwinkel, dan naar de vuilniscontainers
bij de rivier waar we onze flessen keurig gesorteerd in de
containers kunnen lozen. Op een bankje onder een Afrikaanse
tulip tree eten we onze stokbroodjes op, heerlijk in een briesje.
Het dorp weer in op zoek naar de autoverhuurder. Deze blijkt
gesloten en als we bellen horen we de telefoon binnen overgaan:
niemand aanwezig. Ook de Spar is tussen de middag dicht, tijd
om weer de boot op te zoeken.
Deskundige(n)
aan boord
Wouter
van de "Callista" komt even buurten en hoort van
onze generator met problemen. Hij zat vroeger in het vak,
wil wel even kijken. Met zijn goede suggesties kunnen we hem
langer laten lopen maar nog zonder 220 volt. Hij meet van
alles door en als later Brigit vergezeld van hun drie kinderen
ook komt geeft zij aan de hand van de schema's ook nog enkele
suggesties: technisch stel! Hun website is
www.sailcallista.nl
Met
de bus naar Point à Pitre
Volgens
de oude dienstregeling doet hij er twee uur over. Een gloednieuwe
bus stopt voor ons, je bent verplicht een veiligheidsriem
om te doen net als in een vliegtuig. Dat belooft wat. De wegen
zijn smal, de chauffeur rijdt snel, de claxon wordt regelmatig
gebruikt, alsof de bus overal voorrang op heeft. De chauffeur
stopt ook als mensen niet bij een halte staan of in de rimboe
willen uitstappen. Betalen is bij het uitstappen, instappen
doe je ook achterin. Dit alles gaat gepaard met stevige muziek
aan boord. Dan stopt hij in een dorpje en stapt zelf uit met
een appel in de hand. De passagiers wachten geduldig toch
minstens een kwartier voor hij weer instapt. Is dit zijn reguliere
lunchpauze? Voor €5 staan we in PàP, in de regen.
We zoeken de dichtstbijzijnde bakker op voor een chocoladebroodje
en wat drinken. Dan de grote winkelstraat in. Behoorlijk druk,
het meest opvallend de schoenmakers die buiten voor een winkel
de reparaties doen met eenvoudige gereedschappen. Van verre
ruik je de overdekte specerijenmarkt, hier staan ze allemaal
in potten en zakjes. Ook alle soorten thuisgemaakte dranken
vind je hier. Een schilder heeft zijn grote en kleine doeken
uitgestald en wil ook graag aan je verkopen. De mensen van
de cruiseliners die hier rondzwerven vinden wel wat voor het
thuisfront. Na de groentenmarkt pakken we een terras en vervolgens
naar het Touristenbureau, een prachtig felwit gebouw met pilaren.
Hier tracht men je zo goed mogelijk te helpen, maar bustijden,
daar hebben ze geen kaas van gegeten. Een taxistandplaats
voor de deur maar geen drukknop meer op de paal. We hoefden
niet lang te wachten.
met
eenvoudig gereedschap
gezien:
een overladen balkon boven een winkel. Hoe worden die dozen
nu afgevoerd?
specerijen
in overvloed
maar
ook geheimzinnige dranken
maar
ook simpele schilderkunst
een
schitterend VVV-gebouw
nog
even volhouden met de rugzak
Met
de taxi naar het vliegveld om daar onze dochter af te leveren.
We hadden tijd over en zagen in de wachthal leuke tafereeltjes:
kleine kinderen die bukten om onder de afzettingen door te
lopen terwijl ze er zo onder door konden, mensen die de labyrinth
linten volgen terwijl het niet nodig is, zwaarbewapende militairen
met mitrailleur in aanslag, maar wel babyfacen en een klein
sikje, mensen die grote dozen met bloemen, surfplanken of
fietsen naar een speciaal loket brengen, een soort sumoworstelaar
die per keer vijf bagagewagentjes wegbrengt, etc. Ook moesten
de winterkleren aan want in Nederland in februari wordt nog
wel eens een elfstedentocht gereden. Dan is het tijd om het
vliegtuig naar Parijs op te zoeken, echter wetende dat op
Orly wordt gestaakt. Emotioneel moment, wat hebben we genoten
en wanneer zien we elkaar weer?
taxipaal
zonder drukknop, dat werkt niet
een
echte feminist kleedt zich om midden in de wachthal
De
taxi die ons naar het busstatio bracht kostte €20 terwijl
de taxi die ons vanuit de binnenstad naar het vliegveld bracht
€13,70 kostte. Argument:"€20 is de standaardprijs
van het vliegveld naar PàP". Hij gebruikte zijn
taximeter niet, de eerste wel. Onvriendelijk boefje? De bus
stond klaar voor vertrek. Joke werd helemaal dol van het zware
doem-doem dat de muziek begeleidde tijdens de hele rit. Tegen
het donker waren we terug in Deshaies. Een zwaar en bijzonder
dagje stad.
