Reis
naar de zon deel 74
Guadeloupe-St.
Maarten
za 16 februari za 1 maart 2008
Weeromslag
in Deshaies
We
zagen het al op de gribfiles: de wind komt weer terug in volle
kracht: ENE 25-30 knopen. Na een betrekkelijk rustige nacht
begint het 's morgens al vroeg te vlagen en trekt de ene bui
na de andere over de baai. Geen zeilweer al denken onze Deense
buren er anders over en vertrekken ze in een zware bui. Misschien
dat ze hun huurboten ergens op tijd moeten inleveren? Voor
ons klussenweer en zodra het droog is de kant op voor boodschappen
en internetten.
Reparatie
generator
Een
dag na ons vertrek uit Margarita stopte de generator uit zichzelf
en wilde niet meer starten. Lastig, maar dankzij de windgenerator
en de zonnepanelen neit onoverkomelijk. Op Martinique eerst
met Piet van de "Aeson" alles nagelopen, daarna
de monteur André ingeschakeld. Deze kwam tot de konklusie
dat de solenoid kapot was en bestelde in de VS een nieuwe.
Er ging minstens een week overheen en vele telefoontjes voor
hij met de nieuwe aan boord stapte, hem monteerde en de generator
het nog niet deed. Intussen had ik de sensoren vervangen door
nieuwe zodat het daar niet aan kon liggen. Dan moet het een
elektrisch probleem zijn was zijn konklusie. Hij belde een
elektricien op en maakte een afspraak voor begin volgende
week. Helaas, op de afgesproken dag was het vlak voor carnaval
en we zagen of hoorden geen elektricien, ook niet na een paar
keer bellen. We besloten om verder te varen, op St. Maarten
zijn ook veel deskundigen. Op Guadeloupe kreeg ik een nieuwe
impuls: Wouter van de "Callista", ex-scheepswerktuigkundige
bij de marine, wilde ook wel even kijken. Het doormeten leverde
geen echt nieuwe gezichtspunten op, maar een aantal zaken
kon worden uitgesloten. Bij de volgende gelegenheid pakte
ik weer de handleidingen en de schema's, ging zoeken en vond
een kabel die doorgesleten was. Zou dit dan de oorzaak zijn?
Vernieuwd en starten: helaas, geen effekt. Verder zoekend
opende ik de deksel van de wisselstroom en het eerste wat
ik zag was een transformator met een tweetal doorgebrande
draden. Hier zat het probleem! De twee draden weer aan elkaar
gezet en... de generator loopt als vanouds!
Nederlander
in de baai!
Altijd
leuk om weer eens een landgenoot te ontdekken, dit keer de
"Brut" uit Volendam. We maakten kennis met solozeiler
Ben en nodigde hem uit voor diner aan boord van de Zeevonk.
Hij is zeer tevreden met zijn Beneteau maar wil eigenlijk
tzt. groter. Ook het solozeilen ver van Nederland is niet
ideaal, dus...
Douane
afwezig
In
het weekend wegvaren betekent vaak uitklaren op vrijdag. Wij
langs de tennisbanen de heuvel op naar het douanekantoor.
De vorige keer dat we Guadeloupe verlieten was er niemand
en hebben we een formulier door de bus gegooid. Gevolg: problemen
bij het inklaren op Antigua. Dit keer ook geen sukses al hing
er nu wel een papier wanneer er iemand op de post is. Pech
voor ons: niet op vrijdag en niet in het weekend. Als mogelijkheden
voor in/uitklaren geven ze: Point à Pitre (4 uur op
en neer met de bus), Rivière Sens (ook zoiets en daar
zijn ze nooit als wij ze nodig hebben) of naar de Saintes,
de eilandengroep waar we vandaan komen. Wat nu? Weer de confrontatie
opzoeken met de douane/immigratie elders? Doorvaren naar het
Franse St. Barth of het Franse deel van St. Maarten waar je
geen problemen hoeft te verwachten? De meest relaxte optie
is echter wachten tot maandag wanneer ze volgens schema vroeg
beginnen en dan pas vertrekken. Hier kiezen we voor. We hebben
geen haast toch?
de
plaatsen
de
tijden voor de komende week
Deshaies
een echt slapend dorp
Behalve
de restaurantjes, de duikshop en de souvenierwinkels weinig
middenstand. Voor de boot kan je er niets kopen. Er is trouwens
wel een tankstation aan de haven. De dinghysteiger is stevig
maar moeilijk te beklimmen, de aluminiumtrappen zijn op één
na gesneuveld. Aan de oever ook stormschade: een deel van
een huis weggezakt en het zandstrand is bijna zonder zand.
De riviermonding wordt door een fraaie maar steile aluminiumbrug
overspannen, duidelijk overbodig Europees geld, de gewone
brug is honderd meter verder.
de
internetshop, €0,10 per minuut
al
lang bestaande stormschade
het
dinghydock
de
riviermonding
geldverspilling?
Schildpadden
in overvloed
"We
lusten er wel soep van" is een bekende uitspraak. Hier
wordt duidelijk geen schildpaddensoep geserveerd. Om ons heen,
eigenlijk op alle tijdstippen van de dag, zie je schildpadden
boven water komen om een shotje zuurstof te tanken. Ze laten
zich ook niet echt verstoren wat betekent dat je met ze kunt
zwemmen en dat je moet uitkijken ze niet te overvaren. Op
de bodem veel groen, duidelijk een ideaal voedselgebied voor
ze.
Wifi-business
Steeds
meer internetcafe's sluiten zich aan bij "HotHotHotSpot!",
een in het leven geroepen netwerk door de mensen op Antigua.
Je kunt een prepaid kaart kopen voor 24 uur aaneengesloten,
1 week en zelfs 1 maand. De prijzen respektievelijk $10, $30,
$50 en zelfs nu ook 5 maanden voor $200. De hotspots van deze
groep komen op steeds meer eilanden zodat je met je maandkaart
rustig naar een volgend eiland kunt waar die ook geldig is.
Prima idee als die eilanden op je route liggen lijkt me. Grappig
is dat de vrouw hier ze waarschijnlijk niet vaak verkoopt.
Ze wil me voor de $10 kaart €15 laten betalen. Als ik
aangeef dat de wisselkoers net andersom is moet ze haar baas
er bij halen die aanvankelijk ook in de war is en een verhaal
ophangt over banken die ook een percentage vragen voor het
wisselen. De oplossing zit in mijn portemonnaie: een biljet
van $20 waar ze vlot $10 voor teruggeven.
Verlatingsangst?
Van
de vele boten die er vannacht lagen (30) is al zeker de helft
vertrokken, ook de langliggers. Reden? Weersverwachting slecht?
Zien we iets over het hoofd? Hoe hebben die mensen uitgeklaard?
Ineens werd het me helder: op zondagavond is het feest op
Shirley's Heights op Antigua, slechts een dagtocht van hier!
In de loop van de middag kwamen er druppelsgewijs weer boten
binnen. Een gegeven ogenblik ankerde een lawaaige Amerikaan
achter ons. Toen ze later aan het zwemmen waren leek het of
iemand naar ons zwaaide. Een uurtje later kwam iemand op ons
afvaren: "Mr Chris" stond op de rubberboot. Het
was Chris van de "Miss Heidi" waarmee we op Tobago
optrokken, toen ook crew 'leenden' (zie
verslag). Chris haalde Debby op voor een drankje en bijpraten.
We weten nu ook waarom iedereen ging varen: Chris Parker van
het uitgebreide weerbericht op de korte golf had gezegd dat
vandaag en morgen de omstandigheden ideaal waren voor het
maken van een oversteek! Tegen het donker- dit keer geen groene
flits - lagen er 45 boten in de baai. Waarom luisteren wij
nooit meer naar Chris Parker?
Rubberboot
'gered'
Toen
we in de rubberboot stapten om de douane een bezoek te brengen
riep Debby ons. Ze zag een rubberboot wegdrijven. Wij er achter
aan om hem op te pikken. Redelijk grote AB met een 25 pk motor.
Debby dacht dat hij van de duikboot moest zijn die even eerder
de vissershaven was ingevaren. Wij daar naar toe. Alleen een
slechts Frans sprekende jongen aan boord die ons niet begreep
en dacht dat onze rubberboot de hunne was. Hij begreep alleen
niet dat onze tank in de boot stond, hij had de hunne waarschijnlijk
juist uit het bootje gehaald. Tien minuten kwam de capitain
met een groep Zweden aan. Deze sprak wel Engels en na wat
heen en weer gepraat vond hij het prima dat we de volgende
keer een gratis duik met hem kregen. Jean-Pierre schudde de
hand als 'kontrakt'. Ben benieuwd.
Tijd
om te vertrekken
Het
was druk bij de douane, we zijn niet de enigen die weggaan
(of zijn binnengekomen in het weekend). De man voor Joke heeft
als doel Montserrat. Van de schepen die anker op gingen was
hij de enige die in dezelfde richting ging. We haalden hem
vrij snel in, er stond een pittige halve wind en de golven
waren zeker meer dan twee en een halve meter. De stuurautomaat
deed het zeker een uur voor hij opgaf. Bij Montserrat aangekomen
zagen we de fumeroles bij de top van de vulkaan langs de helling
opstijgen. Wat zal het daar naar rotte eieren stinken! De
vulkaan zelf leek rustig, dit keer geen donkere wolken uit
de top. We waren vrij snel daar en besloten door te varen
naar Nevis. In de baai lag trouwens slechts één
boot. Gezien de langdurende formaliteiten hadden we weinig
zin om daar te overnachten. Om het Literaire Koninkrijk Redonda
heen voeren we met bakstagwind naar Nevis. De ondergaande
zon verwende ons met een schitterende groene flits, de zoveelste
in korte tijd maar dit was echt de mooiste. Bij de ankerplaats
aangekomen werden we verrast door een korte bui. We ankerden
tussen de andere schepen en zagen toen pas dat ze allemaal
aan een mooring lagen. We lazen er al iets over in de "Compass",
een gratis maandblad voor jachtbewoners. Om problemen te voorkomen
- misschien was er gelijktijdig een ankerverbod ingesteld
- maakten we ook maar vast aan een mooring. De volgende ochtend
zagen we pas hoe de hele baai vol lag met rijen moorings,
een vreselijk aanblik voor zo'n mooie baai.
Geen
Nevis, Statia of Saba
Bij
het vroege kopje koffie en ontbijt moesten we beslissen: hier
een paar dagen blijven of verder. De weersvooruitzichten waren
voor deze dag redelijk gunstig, de volgende dag zou de golfhoogte
tot boven de drie meter komen en pas tegen het weekend zou
de wind weer wat afnemen en daarmee de golfhoogte. Om meer
dan twee dagen op Nevis te vertoeven leek ons te lang dus
besloten we verder te gaan, maar dan wel meteen naar St. Maarten,
een dikke zestig mijl verder. In het zeegat tussen Nevis en
St. Kitts veel wind en korte steile dwarsgolven. Eenmaal onder
St. Kitts veel buien en alweer veel regenbogen. We hebben
er de laatste maand al zoveel gezien. We liepen iets uit op
een grote monohull die dichter langs de oever voer. Nadat
we de genua iets hadden gereefd vanwege een dikke bui die
gelukkig voor ons langs ging, kwam hij weer wat bij. Met de
kijker was de Argentijnse vlag en de naam "Fuga"
te onderscheiden. Pas in het volgende zeegat - tussen St.
Kitts en Statia - scheidden onze wegen. Zij gingen bovenlangs
Statia, wij onderlangs. In het zeegat veel wind en hoge golven,
we maakten snelheden tot boven de 11 knopen. Maar weer de
genua een stuk ingerold toen we een boot voor ons een paar
schuivers zagen maken. Bij Statia lag een tiental jachten
en natuurlijk een groep olietankers, keurig wachtend op hun
beurt om te mogen lossen. Statia heeft zich tot olieopslagdepot
weten te verheffen, vroeger was het een grote overslaghaven
tot een Britse admiraal het eiland veroverde en alles liet
vernielen. Voorbij Statia wat hoger aan de wind op gereefd
grootzeil en de fok. De golven bleven steil en vrij hoog.
Af en toe klapte er een tegen de zijkant maar dankzij onze
bimini met zijflappen hielden we het droog. Pas laat kwam
St. Maarten in zicht, ongeveer toen we op de hoogte van Saba
waren. Op Saba was trouwens de onbedekte top van de vulkaan
te zien, een weinig voorkomende gebeurtenis. We arriveerden
om vier uur in de Simpsonbaai, 63 mijl in acht en een half
uur. De enige vermeldenswaardige gebeurtenissen onderweg:
we kruisten een grote schildpad en onder Statia kwam een ongereefde
huur catamaran op ons af. Waarschijnlijk de gebruiksaanwijzing
niet gelezen of genegeerd want onder deze omstandigheden onder
vol zeil te varen is vragen om problemen.
'Thuiskomst'
op St. Maarten
Als
je geen huis hebt en met een catamaran in de Carieb vaart
dan kan het zijn dat je je op verschillende eilanden meer
'thuis' voelt dan op andere. Curaçao en St. Maarten
gooien daarbij hoge ogen, mede omdat ze beide eindpunten van
ons gebied zijn en er alles op gebied van jachten te krijgen
is. Ook kennen we een aantal mensen op de wal hier, wat ook
een binding geeft. We hoorden van Gerrit en Bettina van de
"Noordhinder" dat er tegenwoordig bruggeld wordt
geheven afhankelijk van de scheepslengte. Zij hadden als ik
me goed herinner $120 moeten betalen. Hoe krijg je zo'n bedrag
in een klompje? Ook de tarieven voor ankeren buiten in de
Simpson Baai of binnen in de Simpsonbaai Lagoon zijn aangepast
en wel verdubbeld, voor ons $20 per week of deel van een week.
De brug kost voor ons gelukkig maar $10. We liggen echter
liever buiten bij het strand waar we heerlijk de vrijheid
hebben, kunnen zwemmen in helder water en op het strand rennen.
Eerst naar de havendienst/douane/immigratie voor sluitingstijd.
We komen langs de "Passaat" en Pieter heet ons welkom.
Dan naar Shrimpy's, de bar waar alle zeilers zich verzamelen.
Hier treffen we bij verrassing Martijn van de "Rot Op"
en Maarten van de "Ocean Viking". Verder zien we
de "Grote Meid" liggen, die ook in Curaçao
buurman was. Dan naar het strand waar Annette en Peter wonen,
in een vier appartementenhuis waar ook René en Celine
en Andrew wonen. Ze zijn thuis. Bij terugkeer schreeuwt de
Amerikaanse achterbuurman naar ons: we zouden op zijn anker
liggen en hij wil de volgende ochtend bij zonsopkomst vertrekken.
Van onze kant geen bezwaar, ik ben altijd vroeg en kan zonodig
de Zeevonk wat naar voren brengen.
De
eerste dag
Als
eerste kunnen we melden dat de schreeuwerige achterbuurman
helemaal niet vertrok. Leuk zo'n buurman. Met de kano naar
het strand, daar lekker gelopen. Het 'monument' was er nog
in een iets gewijzigde vorm en de houten banken waren verdwenen.
Het zat er echter uitstekend op een soort vlonder. Een heerlijk
zonnetje werd tijdelijk even door een stevige regenbui afgewisseld
en tijdens het hardlopen was het zandstralen op je huid voor
de bui en het waterstralen tijdens de bui een heerlijke ervaring.
Terug zwemmen naar de boot hoort er ook bij. Tijdens de koffie
komt de kustwacht langszij met zo'n lange zwarte rubberboot
en een tweetal stapte aan boord voor een "routine kontrole".
Ik mocht geen foto van ze nemen. Ook ging het gesprek in het
Engels al spraken ze na wat te zijn ontdooid best Nederlands.
We
zitten vol met plannen en na een bezoek aan de immigratie
die de vorige dag al was gesloten hoewel er drie mensen achter
het loket stonden, de wal op voor: Antillen guldens bij een
ATM, Wifi-abonnement, papier voor visitekaartjes, bezoek aan
de sportwinkel waar Suzy ons alles kan vertellen over hardloopmogelijkheden
(St. Maarten Roadrunners), info over yoga in het zelfde gebouw
één hoog, info over satellietschotels en kombinatie
met internet, post ophalen bij de Mailbox, afspraak maken
bij de tandarts, enz. Voor de late lunch terug om aan boord
de halve pizza's van de avond ervoor te verorberen. De buurman
was nog niet weg... Erger nog, hij schreeuwde weer naar ons
toen we het kuiplicht aandeden: of dat ons ankerlicht was.
Ga je van Amerikanen houden als ze zo doen? 's Avonds pakten
we een videofilm, een waardige afsluiting van de dag. Maar
's avonds na de film keek ik naar buiten, naar de volle maan:
was de maan weg! Totale maansverduistering! De krant erop
nageslagen en ja hoor, de volgende is pas in 2010. Schitterend
om te zien hoe het aardlicht - verstrooid door de dampkring
- op de maan schijnt. Dan komt weer langzaam het zonlicht
terug, een bijzonder schouwspel. De volgende ochtend vroeg
stond de volle maan weer gewoon boven de horizon, alsof er
niets aan de hand was.
Ontmoetingen
met een staartje
Een
bezoek aan Budget Marine, een van de grote watersportwinkels
alhier, staat hoog op de lijst: onderdelen, reserve onderdelen,
verf en nieuwe snufjes. Vlak voor we bij de steiger aankwamen
haalde Maarten ons in. Hij is geïnteresseerd in de generator
die als tweedehands koopje voor de deur staat. Het generatordeel
heeft onder zout water gestaan en doet het ongetwijfeld niet.
Lastig zo'n beslissing. Binnen blijkt er flink verbouwd en
uitgebreid. Het is behoorlijk druk en het kost even moeite
om René die hier werkt en tegenover ons aan het strand
woont, de hand te schudden. Aan de kassa worden we herkend
als "Zeevonk" hetgeen de nodige kortingen oplevert
(we hebben een zakelijke account). Teruglopend naar de rubberboot
horen we Nederlands: een zware ankerlier moet in een rubberboot
van de "Nix" worden geladen. We bieden een helpende
hand en maken kennis met Nico die ons meteen uitnodigt om
te komen helpen met het verder opmaken van zijn wijnvoorraad
die een Italiaanse gast aan boord bracht. Het zal je overkomen
dat een gast 100 flessen laat bezorgen! We varen nog even
langs de "Ngoma", een Amerikaanse catamaran vlak
voor ons. We hebben hem overal gezien, volgens de opvarenden
lagen we zelfs op de Canarische eilanden bij elkaar in de
buurt.
Op
bezoek bij de "Nix"
Een
verbaasde Letty ontving ons, Nico had niets gezegd over een
uitnodiging. De wijnflessen kwamen op tafel, ze waren zelfs
voorzien van een speciaal Nix-etiket. Nico vertelde over hun
deelname aan races, ze waren 2e geworden met de laatste ARC
(Canarische eilanden-St. Lucia) en gaan nu meedoen aan de
Heineken regatta. De zeilgarderobe bestaat uit ongeveer dertig
zeilen, ze hebben tijdens de Atlantische oversteek zeven spinnakers
opgeblazen, deze liggen nu ter reparatie bij de zeilmaker.
In 1989 vertrokken ze voor een wereldomzeiling met hun vier
kinderen met de "Nikki", twee jaar later waren ze
weer terug. Hun reis staat beschreven in het boek "Nikki's
Journaal, Met vier kinderen de wereld rond in een zeiljacht"
van Nico Cortlever. Wij krijgen het boek kado waarbij Nico
met klem adviseert dat wij ook de Pacific gaan bezeilen, iets
dat helemaal niet bij ons opkomt. Maar ja, zo kwamen we ook
in de Carieb terecht.
Naturistenstrand
Natuurlijk
ontmoet je bekenden op het strand. Dit keer Osana en David
uit Montreal. Vorig jaar kwamen we ze iedere ochtend tegen
bij hun strandwandeling, het kontakt werd toen gelegd op het
moment dat een weerballon op het vliegveld werd opgelaten.
In militaire dienst was ik meteobedieningsman en bestond mijn
werk ook uit het weer meten dmv ballonnen. Zodoende kon ik
ze het een en ander hierover vertellen. Nu zwaaien ze enthousiast
van hun balkon als ik voorbij ren in mijn blootje. Ze weten
dat we er weer zijn. Als we ze de volgende dag op het strand
tegenkomen is het weerzien hartelijk. We worden meteen uitgenodigd
om hen te bezoeken en ze hebben een speciaal presentje voor
ons, we moeten maar meteen meekomen. Joke legt uit dat we
zwemmend naar de kant zijn gekomen, dus de volgende keer.
Iedere ochtend zit een man in zijn blootje op een bankje van
wrakhout in een boek te lezen. Wij doen twintig meter verderop
yoga tussen de steenstapels: ons 'monument'. Ons naturistenstrand
is een onbebouwd stuk van zo'n 1000 meter op een totale lengte
van 2220 meter. Het grenst aan het vliegveld, binnen 200 meter
stijgen de vliegtuigen op of landen ze. Heel dynamisch met
aan de andere kant de Simpsonbaai waar meestal een flinke
deining staat dus met een flinke branding. 's Ochtends vroeg
worden er wat honden uitgelaten en na het ontbijt verschijnen
de eerste wandelaars. Mijn laatste avontuur was bij het westelijk
'keerpunt': hier liggen twee appartementenkomplexen waarvan
een direkt aan het strand. Een dame kwam op me af en wilde
me spreken: ze begon met: "a perfect body" maar
de boodschap was of ik niet meer in mijn nakie langs haar
appartementenkomplex wilde rennen want er waren nu zes kinderen
en het was ook nog illegaal op dit strand. Ze hadden beelden
van me met hun bewakingscamera's gemaakt. Alles op zijn Amerikaans
dus. Toevallig was een moeder met twee naakte kindertjes op
het strand aan het spelen. Het zijn de bekende situaties.
Wat haar betreft voortaan bij hun zwembad omkeren. Wat mij
betreft prima.
Boodschappen
doen in Frankrijk
Aparte
ervaring, met de rubberboot even naar Frankrijk. We stuiven
door het vrij lege Hollandse deel van de Lagoon en het volle
Franse deel naar Marigot. Doel: schuurapparaat op 230 volt
kopen. Heel vreemd maar het Hollandse deel van St. Maarten
hanteert 110 volt, het Franse deel 230 volt. De grote zaak
à la Gamma in Nederland had echter alleen een goedkope
van €11,40 (!) en een dure Makita van €287. Niet
wat we zoeken dus. Terug naar de rubberboot, blijkt het hek
hermetisch gesloten. Geen mensen op het terrein alleen een
paar waakhonden. Gelukkig was er iemand die ons probleem zag
en de sluiproute aanwees. Een warme lunch bij 'Rosemary' aan
het marktplein met live zang op de achtergrond en een stevige
bui halverwege sloot ons korte bezoek aan Marigot af. In de
baai lag slechts een Nederlands jacht, maar de bemanning was
te druk bezig om ze te storen.
Dubbele
regenbogen dagelijks op menu
Zie
je in Nederland zelden een regenboog (?), hier versieren ze
elke ochtend de hemel: volledige regenbogen en vaak dubbel.
Hoe ziet zo'n dubbele eruit? Normaal is dat de rode kleur
boven/buiten zit, bij de altijd wat zwakkere tweede zit hij
binnen. Wie komt met een natuurkundige verklaring voor dit
fenomeen?
"Hallo
Zeevonk, de groeten van de Bagheera"
Het
was de bemanning van de Ovni "Zeezot" die net was
gearriveerd en de groeten moest doen van broer Hennie en schoonzus
Trijnie van de catamaran "Bagheera"die we vorig
jaar een paar keer ontmoetten, o.a. hier op St. Maarten. Joop
en Albertine zijn afgelopen zomer uit Nederland vertrokken.
Joop komt van Terschelling en heeft ons daar vaak zien liggen.
Zelf voer hij daar met een Drascombe, een mini kajuitzeiljacht
met een minimale diepgang van 30 cm, ideaal voor het wad.
Liever
met de kano
We
liggen op iets meer dan 100 meter van het strand. Als je dan
van het strand dwars oversteekt ben je in een paar honderd
meter bij de winkels aan de Airport blvd. Het scheelt je met
de rubberboot een eind omvaren, want dan moet je via de brug
en vervolgens bij Schrimpy's een plekje aan de steiger zoeken.
Het kan eenvoudiger: de kano lanceren en er mee het strand
opvaren. Eén risiko: je kan een nat achterwerk krijgen
als je van achteren door de branding wordt 'gepakt'. Het vereist
dus enige techniek. Tel uit je winst: sneller, geen brandstof
verbruik, lichaamsbeweging, geen gedoe bij de steiger, niet
de drukke weg hoeven over te steken. De keuze is niet moeilijk.
volgend
verslag
