Reis
naar de zon deel 75
St.
Maarten
za 1 maart - vrijdag 25 april 2008
St.
Maarten blijft een bizar eiland
Het
eiland is Nederlands en Frans, men spreekt er Engels en betaalt
met Amerikaanse dollars. Er wonen en werken echt ook Nederlanders.
De lagune ligt vol met gigantische motorjachten veel geregistreerd
in de Bahama's of de BVI, al dan niet voorzien van helikopters.
Er zijn een aantal casino's, o.a. in Turkse handen. De hoofdstad
aan Nederlandse kant Philipsburg wordt dagelijks overspoeld
door de duizenden passagiers van de cruiseliners die het eiland
aandoen. Nergens zoveel diamanten sieraden en horloges als
in de Frontstreet. De wegen zitten uren per dag bijna verstopt
want er zijn meer auto's dan wegen. Er zijn twee bruggen,
een aan de Nederlandse kant, een aan de Franse kant. Daartussen
ligt de lagune, je kunt binnendoor van Nederland naar Frankrijk.
Doe je dit met je rubberboot dan is het uitkijken geblazen.
Ineens nieuwe regels: je moet bij je hebben zwemvesten, anker,
licht en originele eigendoms- en schipperpapieren. Vaar je
sneller dan 5 knopen in de smalle kanalen bij de bruggen dan
maak je kans op een bon van €300, recent had de Franse
kustwacht 29 argeloze bootjesmensen te pakken hoorden we op
het 'netje', gerund door een Duitser. Dit alles wordt met
een saus van lawaaige tweemotorige propeller en privé
jets overgoten. Het is even wennen!
Heineken
Regatta: groot feest
Een
groot aantal deelnemers, vooral uit Nederland. Men huurt met
een ploeg een "bareboat", 'traint' er vijf mijl
mee (van de huurhaven naar Simpsonbaai) en het feest kan beginnen.
Drie dagen achter elkaar een trajekt in de nabije omgeving
van St. Maarten. De eerste dag viel niet mee: windkracht 6
met golven boven de 2,5 m. Deze omstandigheden waren niet
makkelijk met gevolg dat er heel wat kapot ging in de vloot.
De trimaran "Tryst" verloor zelfs zijn mast. Zeilen
gingen kapot maar ook veel beslag moest het ontgelden met
gevolg dat de FKG (bedrijf in rvs en aluminium) tot diep in
de nacht bezig was met repareren en de grote watersportwinkels
Budget Marine en Island Water World ineens veel beslag verkochten.
Ook de zeilmakers naaiden de hele nacht door, zodat de volgende
ochtend iedereen weer klaar voor de volgende race was, nu
met iets minder wind. De bemanningen natuurlijk 's avonds
naar het Heinekenfeest dat elke dag op een andere plaats was:
Simpsonbaai Lagune, Philipsburg, Marigot en het 'eindfeest'
met prijsuitreiking op de Kim Sha beach aan de Simpsonbaai,
voor ons dus het 'thuisfeest'.
Wij
kwamen als toeschouwers middenin de drukte te liggen: honderden
boten ankerden om ons heen hetgeen in het donker een fantastische
aanblik bood: heen en weer zwaaiende toplichten dansend op
het ritme van de deining. Het krioelde van de bijbootjes en
vrijwilligers die als taxi fungeerden haalden en brachten
bemanningsleden. Wedstrijdzeilers slepen geen rubberboot achter
zich aan dus werden deze verzameld door de verhuurmaatschappijen
met gevolg dat er tientallen achter niet deelnemende boten
(vooral catamarans die als moederschip dienden) kwamen te
hangen. Een prachtige aktie om ons heen. Het ankeren ging
redelijk soepel al was de tussenafstand soms minder dan vijf
meter en kwamen bij een vlaag de schepen soms wel erg dichtbij
elkaar.
Philipsburg
toont zijn ware aard?
We
varen naar de Great Bay bij Philipsburg, ankeren tussen de
jachten en met de rubberboot naar de kant. We hebben nog niet
vastgemaakt aan een dinghysteiger of er begint iemand te roepen
en te gebaren dat we een stuk moeten opschuiven. Direkt daarna
komt een boze man vanaf het terras die tegen hem begint te
ageren, hij ziet ons duidelijk als potentiele klanten. Ik
zet drie vuilniszakken op de kant en op de parkeerplaats staat
iemand vuilnisbakken te legen in een vrachtauto. Hij vindt
het goed dat ik mijn zakken op zijn laadbak dump maar iemand
die verderop een auto staat schoon te spuiten komt op me af
en pas als ik verklaar van een boot te komen gaat hij ook
akkoord. Als we in de namiddag terugkomen van een kort zeiltochtje
en het anker ligt begint een schipper van een van de taxiboten
tegen ons te schreeuwen: we liggen in zijn vaarroute. Driemaal
is scheepsrecht, waarom zijn de mensen hier zo opgefokt?
Bezoek
aan de" Prinsendam"
Een
pleegbroer van Joke (bijna zestig jaar geleden woonde hij
bij hun), is veiligheidsofficier op de "Prinsendam"
van de Holland Amerika Lijn. Eerder hadden we hem al ontmoet
in Kopenhagen. Dit keer zag hij op onze website dat we tegelijkertijd
op St. Maarten zouden zijn en hij mailde een uitnodiging naar
ons voor een rondleiding en een lunch op 'zijn' schip. We
werden aan de poort 'ontvangen' en iemand liep met ons mee
naar de poort aan het begin van de pier waar de cruiseliners
lagen, op dat moment slechts twee. Daar blijken we keurig
op een lijst te staan en mogen we doorlopen naar de landingstrap.
Halverwege werden we echter al opgevangen door Daan in keurig
wit uniform met twee en een halve gouden streep. Het weerzien
zo ver van huis is bijzonder. Hij loodst ons door de ontvangsthal
waar we onze kopietjes van de paspoorten tijdelijk inruilen
voor een boardingpass. Vervolgens voert hij ons door het schip
en krijgt toestemming van de Noorse kapitein om ons ook de
stuurhut te laten zien. Daar worden we door een stuurman opgevangen
en krijgen we uitleg over de apparatuur. Vol trots meldt deze
dat ze twee schroeven hebben - wij ook - , elektronische kaarten
van de hele wereld - wij ook - en de automatische piloot -
wij ook-. Joke maakt een foto van me dat ik aan de stuur-
en gashandles zit. Een stilliggend schip sturen blijkt niet
moeilijk. De machinekamer en de ziekenboeg blijven buiten
bereik. De lunch is in een van de cafetaria's, we lopen met
ons dienblad langs allerlei verrukkelijke spijzen en kunnen
ons er onbeperkt aan te goed doen.
Stormgolven
teisteren St. Maarten
Het
stormt in het noorden bij de Bahama's. Onze weerkaarten laten
zien dat daar golven van ruim 9 m zijn. Mede door de noordelijke
wind worden ze ook onze kant opgejaagd, verwachting 5,20 m
met 13 sekonden tussen de toppen, een flinke deining dus.
Op de stranden van St. Maarten, met name aan de noord- en
westkant loopt de deining op de ondiepe zandkust stuk: gevolg:
een enorme branding die vaak meer dan 5 m opspat. In de baai
van Marigot worden de daar voor anker liggende jachten geadviseerd
een veilig heenkomen te zoeken. Kleinere schepen worden door
de kustwacht naar binnen gepraat. Zwemmers, snorkelaars en
duikers worden gewaarschuwd. Dan komt de deining... Zelfs
in onze baai aan de zuidkant van St. Maarten rollen ze naar
binnen en stuiteren op het strand. Zelfs met de kano kunnen
we niet meer naar het strand want om drie meter hoge branding
in je nek te krijgen daar word je niet blij van. De golven
spoelen over het hele strand en komen tot stand tegen de muren
van de aan het strand gelegen appartementgebouwen. De golven
nemen veel zand mee omhoog en ook het water van onze baai
wordt melkachtig turqoise ipv helder doorzichtig blauw. De
eerste dag rood alarm op St. Maarten met een zwemverbod op
de stranden. Geen grapje en het kost toch nog een mensenleven.
Wat een enorme krachten dnederen op het strand. Dit duurt
een paar dagen voor het water weer rustiger wordt. Het strand
is op natuurlijke wijze opgehoogd en de geleidelijke afslag
kan weer beginnen. Achteraf horen we dat dit een zeldzaam
gebeuren was voor de tijd van het jaar. Alleen tijdens het
hurricane seizoen als er eentje te dicht langs het eiland
passeert kan je zoiets verwachten.
Een
vin nabij de Zeevonk
Er
zitten grote vissen bij de brug dat weten we. Maar zo'n rugvin
die zich heel anders gedraagt... Een dag later stond er een
foto in de krant van een aangespoelde dolfijn op het strand
nabij ons: visnet om zijn snuit, verdronken. Onze Canadese
vrienden Osana en David die in een appartement aan het strand
zitten vertelden ons in de vroege ochtend huilgeluiden te
hebben gehoord. Uren later toen er mensen om het dier stonden
begrepen ze waar dat huilen/piepen vandaan kwam.
De
dollarbusjes blijven een wonder
Ze
kosten tegenwoordig anderhalve dollar, van de jachtclub waar
we onze rubberboot neerleggen tot Philipsburg. Ze rijden af
en aan, even fatsoenlijk wachten is er niet bij. Je kunt instappen
waar je wilt, ze stoppen waar je wilt. De een heeft airco,
bij de ander staan alle raampjes open. Vaak staat de radio
aan en wordt je ongewild op de hoogte gebracht van het laatste
politieke nieuws.
Een
dinsdagavondje Grand Cas
Het
plaatsje Grand Cas ligt aan de westkust van het Franse deel
van St. Maarten. In het seizoen is het elke dinsdagavond feest:
de hoofdstraat wordt afgesloten en voorzien van talrijke stalletjes
met kunst of etenswaren. Alle restaurants zijn open, sommige
hebben vele stoelen en tafels op de weg gezet, zodat vele
hongerige magen kunnen worden bediend. De plaatselijke bevolking
doet ook mee en de carnavalsband geeft eveneens acte de présence.
Leuke ontspannen sfeer, wij vinden het een must als je St.
Maarten aandoet. De taxichauffeur terug vroeg slechts $7 per
persoon, heen gingen we met busjes waarbij we twee keer moesten
overstappen.
Twee
KISS-windgeneratoren op de Zeevonk
We
kwamen René en Cheryl van de "Gipsy Blues"
een week geleden tegen bij Island Water World waar ik net
met Roger, de bedrijfsleider in gesprek was over de aanschaf
van een stille windgenerator. Onze enige overgebleven Air
Marine windgenerator maakt zoveel lawaai dat je hem uit moet
zetten als je buiten zit. Voordeel: je krijgt nooit achterburen
dichtbij want iedereen heeft de pest aan de Air Marines. Wij
willen ons leven beteren en denken aan de D400 die echter
behoorlijk prijzig is. De korting die ik erop kon krijgen
was niet veel en op dat moment kwam René met de suggestie
om net als zij een Kiss windgenerator te nemen: niet duur,
stil en behoorlijke opbrengst en het allerbelangrijkste: ook
in 24 volt. We bestelden er uiteindelijk twee, ze komen uit
Trinidad dus moesten we nog even geduld hebben. Na ruim een
week waren ze er en kon ik aan de slag. Eerst moeten de wieken
worden gebalanceerd, dit met loodstrip op de iweken geplakt.
Met wat touwwerk fixeerde ik het aluminium laddertje, zodanig
aan de achtermasten dat ik met de boormachine de nodige gaten
kon boren. De buizen hadden de goede diameter zodat er geen
lassen, zagen of iets anders nodig was. De oude Air Marine
ging er makkelijk af en de nieuwe met hun grotere diameter
konden worden gemonteerd. In de machinekamers de kastjes aansluiten,
de bedrading van de Air Marines kon er voor worden gebruik,
en ze konden lopen. De wind was net boven de tien knopen en
samen met de zonnepanelen kwamen ze op zo'n 10-20 Ampère,
niet gek voor dit rustige weertype. Je kon ze nauwelijks horen
draaien, we konden weer genieten van de omgevingsgeluiden
zoals de branding en de grote sterns.
Sucsessen
op de freemarket
Iedere
zondagochtend organiseert Shrimpies en freemarket die mede
vanwege et vat gratis bier goed bezocht wordt. Wij hebben
spullen te verkopen: de kompressors en toebehoren van onze
oude ingebouwde koelbox en vrieskist. De isolatie liet te
wensen over voor de tropen en in Margarita kochten we een
heuze keuken koelkast. Het onderwaterhuis voor Joke's nu voor
de derde keer kapotte Olympuscamera kan iemand misschien gebruiken.
Ook de oude versleten en doorgebrande ankerlier moet weg,
dus... op tijd naar Shrimpies, een lege tafel gevonden en
het spul uitgestald. Er was veel belangstelling voor de kompressors
en ze gingen weg voor anderhalf keer de prijs van onze nieuwe
koelkast! De ankerlier kreeg ook een nieuwe eigenaar, we hopen
dat het hem wel lukt een nieuwe motor te bemachtigen. De volgende
zondag was de oude windgenerator samen met de lattenbodem
van ons bed aan de beurt. Voor de windgenerator was veel belangstelling,
we deden hem voor een koopje weg. De lattenbodem ging weer
mee naar huis al kwamen er wel reakties toen ik er op ging
liggen. De mensen wisten waarschijnlijk niet waar het voor
diende.
Keuken
aankopen
We
gaan onze gasten nog meer verwennen: een sapcentrifuge en
een ijsvermaler stonden al enige tijd op Joke's verlanglijstje.
Wel lastig dat overal 110 volt de gangbare spanning is. We
hakten de knoop door, kochten de meest geschikte en haalden
een trafo van 1000 watt bij Electec. Na het weekend gingen
we hiermee door: een stofzuiger en een vlakschuurmachine,
eveneens op 110 volt. We beginnen al aardig kompleet te raken.
Intussen groeit de bibliotheek ook met boeken over gezonde
kost.
Veel
wind, veel stroom
De
nieuwe windgeneratoren zijn nauwelijks gewend of ze moeten
al werken: windkracht zes met vlagen zeven en een enkele begin
acht (32 knopen). De Hollandse brug blijft twee dagen gesloten
vanwege de windvlagen. De windgeneratoren beginnen in vlagen
te brullen, volgens het boekje gaan de thermostaten open en
leveren ze minder stroom. Wel zagen we ze samen meer dan 35
A leveren, dus zo'n 28x36=1008 Watt of 1 kW. Echter, dat is
alleen in een vlaag. Bij een konstante wind kracht vijf zal
het ongeveer 20 A moeten zijn, altijd nog zo'n 500 Watt. Samen
met onze zonnepanelen van 400 Watt - die echter gelijk met
de zon naar bed gaan - voorzien ze in ons verbruik. Zodra
we een elektrische oven of kookplaat aanzetten of de watermaker
dan gaat de generator aan om de akku's - notabene al 9 jaar
oud! - te ontzien.
Roadrunners
van St. Maarten
Voor
de sportievelingen! Een groepje lopers gaat elke woensdagavond,
vrijdagavond en vaak zondagochtend van start. Op de website
of in de winkel van Trisport geeft Suzie je graag informatie.
De loopgroep wordt zo'n beetje aangevoerd door Rose die overdag
te vinden is bij Budget Marine. Zij is een enthousiast loopster
en liep al een keer de New York marathon met succes. Mijn
kennismaking met de groep was meteen pittig: van Cole bay
naar Grand Cas en langs Friars bay terug, een afstand van
meer dan 15 km met een paar gemene heuvels erin. De broodjeswinkel
aan de boulevard in Marigot was het eindpunt. Da's twee keer
smullen! Mijn tweede loop was op woensdagavond, start bij
bij de atletiekbaan bij het ziekenhuis. We waren veel te vroeg,
normaal zit het verkeer vast vanwege de brugopening, dit keer
draaide de brug niet vanwege de harde wind, dus geen file.
De loop ging via het Beach hotel - we liepen binnendoor langs
de receptie naar het strandje - naar de boardwalk van Philipsburg
waar we bij Green House een bekertje ijswater - georganiseerd
door door Rose - kregen en vervolgens weer ongeveer dezelfde
route terug, een kilometer of 8 met een paar venijnige klimmetjes.
Bij het atletiekstadion aangekomen toverde Rose pilsjes uit
de achterbak, niet verkeerd.
Zondag
was het zover: 20 km rond de lagune van St. Maarten. In tien
jaar niet zo'n afstand gelopen. De start was om zes uur 's
morgens, natuurlijk weer bij een warme bakker voor de deur.
Tot voorbij het vliegveld was het vlak maar mijn hartslagmeter
was onverbittelijk: ik moest de kopgroep laten schieten. Een
Amerikaanse kwam naast me lopen maar toen zij een teug uit
haar rugzakje had genomen, je weet wel, met zo'n slangetje,
was ze mij ook te sterk. De weg slingerde zich tussen een
grote golfbaan en vele hotels. Hier stond Jo(65) mij op te
wachten met een fles koud water. We gingen samen verder. Vlak
voor de enige grote heuvel in het parcours kregen we gezelschap
van Rose die als een hinde de berg opdanste. Het laatste stukje
naar de top deed ik in stevige pas, eenmaal boven gingen we
weer aan de fles. Voor de Franse brug moest ik Rose en Jo
laten gaan, weer die onverbittelijke hartslagmeter. Na Marigot
kreeg ik weer aansluiting met Jo die nu de heuvel voor de
Frans-Nederlandse grens opwandelde. Samen verder tot aan de
bakker waar de vier koplopers al een kwartier waren. Heerlijke
koffie en heerlijke broodjes vonden hun weg.
Kapper
op Explore eiland - telefotografie
Het
werd weer tijd voor Joke om de kapper te bezoeken. Jelke van
de "Aeson" had haar al onder handen genomen op het
schiereilandje Anse Mitan op Martinique, nu ligt de "Aeson"
bij het Explore eiland in de Simpsonbaai Lagune op St. Maarten.
Een verlaten strandje met palmbomen en zowaar een wrakke stoel!
De windvlagen hebben hier weinig vat op Joke's haarlokken
en Jelka kan aan de slag. Voor mij gelegenheid om de nieuwe
camera te testen. Hoe komen de kolibri's op de foto, ze zijn
zo snel en klein dat ze moeilijk zijn te pakken. De landende
vliegtuigen in de verte lukken prima: bij uitvergroten is
duidelijk zichtbaar van welke maatschappij ze zijn terwijl
bij het fotograferen het grote stippen zijn.
Grote
"dekschuiten" en hun effekten
We
liggen dicht bij de plaats waar grote sleepbakken met bouwmateriaal
worden gelost. Zware vrachtauto's rijden af en aan, het piepen
van hun achteruitrijsignalen is niet van de lucht. Met zware
windvlagen zie je het zand/gruis stuiven. Maar we liggen lekker
in de luwte: het water is glad, een enorm verschil met de
golven met koppen in de lagune! Echter, de wifi-verbinding
met Smart komt niet meer door. De stalen muur waar we tegenaan
kijken en ons het uitzicht op de Hollandse brug ontneemt,
zorgt ook voor een belemmering van de radiosignalen van de
wifi-hotspot. Maar... even zoekend naar andere open hotspots
vinden we Marys Boon, een appartementenkomplex op een kilometer
afstand aan het strand gelegen. Het signaal is net sterk genoeg
en... het is een zeer snelle verbinding! Dankzij de stalen
bak zijn we er beter op geworden, het binnenhalen van een
programma van 30 Mb blijkt nu een fluitje van een cent!
Dagje
ziekenhuis
Op
uitnodiging van kinderarts Pieter Offringa ben ik 's morgens
om half acht al aanwezig op de kinderafdeling om daar de visite
mee te maken. Petra-Marije, de tweede kinderarts is er ook.
Enthousiast lopen we de couveuses en bedden langs vergezeld
van de verpleging en een co-assistent. Een paar astmapatientjes
waarop verteld wordt dat het lijkt toe te nemen, er heeft
juist de vorige dag een paginagroot artikel in de krant gestaan.
Pieter is een boeiende verteller en nodigt me ook uit voor
zijn polispreekuur. Er passeert een redelijke verscheidenheid
aan rassen, de voertaal is voornamelijk Engels. Een mooi verhaal
is dat van de aambeienzalf die overgebleven was van de marine:
het blijkt voor vele huidprobleempjes te werken vanwege zijn
verdovende en bakteriedodende werking. Na nog een bezoekje
aan de drukke dialyse afdeling brengt hij me naar een consultancy
bureau waar protocollen voor de jeugdgezondheidszorg worden
gemaakt. Hier kom ik weer in aanraking met mijn oude vak en
misschien kan ik helpen. Eigenlijk wel een uitdaging.
Op
bezoek bij het witgele kruis en de gevolgen
Rondje
bloeddruk
Calliste
en Loesje
De
geneugden van een groot TV scherm
De
geneugden van een iPod
Suksessen
op de fleemarket van Schrimpies
Schildpadsporen
op ons strand
