Happy
hour bij de Yachtclub
Op
de evenementenlijst van St. Maarten mogen ze gerust
de Yachtclub zetten. Waarom? De Hollandse Brug gaat
om half zes open voor het ingaand verkeer. Vanaf
het terras bij de brug zie je ze binnenkomen: nieuwkomers,
oudgedienden en de bootjes van St. Maarten zelf.
Ze worden vaak met gejuich ontvangen, reden om even
op hun hoorn te blazen en terug te zwaaien. De grootte
varieert van megajacht met helikopter aan dek tot
zeiljacht onder de 10 meter. Rubberboten scheuren
af en aan en op het terras vinden de zeilers elkaar
onder het genot van een biertje voor $1. Vrijdagavond
is het het drukste, van hier start het uitgaansleven?
Hulde
aan de zeilmakers van St. Maarten
We
brachten de zeilen voor een beurt bij beide zeilmakers
en wat gebeurt? Ze hielden zich aan de afspraak
en waren op tijd klaar. Lennaart van St. Maartens
zeil was zelfs bereid om 's nachts door te werken
(hetgeen niet nodig was): geweldig. Kathy van Tropical
sails - ook hardloop maatje - vermaakte onze oude
genua. We kunnen er weer even tegen!
de
genua komt eraan
Op
pad op een 'bewolkte' dag
Windfinder.com
voorspelde een bewolkte dag met weinig wind en wat
regen in de namiddag. Het pakte anders uit: bij
de zuidoostpunt van St. Maarten pakten donkere wolken
samen en begonnen wat lichte spatters - intussen
hadden we met vereende krachten het grootzeil al
varende weer aangeslagen - en naar mate we verder
naar het noorden gingen richting Oriënt Baai
werd het regenachtiger. Voor donker ankerden we
in de buurt van de "Kalliste" van Paul
en Harriët en niet lang daarna ging het echt
regenen. Binnen het uur stond er tien cm water in
de rubberboot. De stop moest eruit anders werd hij
veel te zwaar! Af en toe was het strand niet te
zien door het regengordijn. 's Avonds klaarde het
een beetje op en viel er geen regen meer. Wat is
een overdekte kuip toch ideaal. Muziek erbij, hapje
en een drankje. Wie doet ons wat?
zware
regen in Oriënt Bay
Wakker
worden aan het naturisme strand
Al
vroeg in de ochtend werd het strand al door naturisten
voor hun ochtend wandeling gebruikt. Natuurlijk
ook trimmers in aktie: wat wil je op een strand
van een paar kilometer lengte. Ons programma begon
wat laat: we startten met boodschappen doen in Club
Oriënt. In ons blootje en met boodschappentas
naar de kant, rubberboot het strand op en aar de
winkel. Deze had een facelift ondergaan en zag er
zeer clean uit. De Belgische was er ook nog, leuk
voor onze Belgische gasten. Alle noodzakelijke eetwaren
bleken aanwezig en met een volle tas gingen we weer
op 'boot' aan. Na het ontbijt de snorkels mee en
onze eerste vissen verschalken bij het rifje aan
het strand. Joke vond zelfs een 'poetsplek' waar
grotere vissen door kleintjes worden schoongemaakt.
Het bijzondere daarvan is dat ze zelfs in de geopende
bek schoonmaken terwijl ze normaal door de grote
vissen worden opgegeten. De aangename temperatuur
op deze zondagochtend en een beginnend zonnetje
lokte al snel veel mensen naar het strand. Het huren
van ligbedden en een parasol, samen voor $15 was
een onweerstaanbare optie voor vermoeide mensen
uit Europa. Grappig, een Nederlands gezin deed hetzelfde
en bleek ons te kennen van onze website. Ze zijn
ook catamaranzeilers, hun nieuwe boot is bijna klaar
en ze gaan ermee charteren op de Waddenzee en in
de zomer tussen Finland en Rusland. Hun zonen gingen
met onze kano op stap en vermaakten zich prima.
Paul en Harriët kwamen afscheid nemen: ze vertrekken
binnenkort richting Middellandse Zee. We zullen
hun aangename gezelschap missen. De dag vliegt om
en aan het eind van de middag zijn we welkom bij
huisje 92, bij onze "kollega's" Paul en
Helène van de "Salty
Cat". Helaas vandaag geen volleybal, iets
waar ik me hier altijd op verheug, tenslotte heb
ik vroeger competitie gespeeld. Het water is onrustig,
de golven komen van twee kanten om het eilandje
waarachter we samen met een tiental schepen voor
anker liggen. De wind neemt wat toe en zorgt voor
een onrustige nacht.
Winkelen
in Philipsburg
Een
heerlijk zeiltochtje langs de oostkust van St. Maarten
brengt ons naar de Nederlandse hoofdstad Philipsburg.
Wie schetst onze verbazing als blijkt dat er niet
één cruiseliner aan de kade ligt!
Nomaal zijn het er drie of vier en stromen er duizenden
Amerikanen het eiland op. De Frontstreet met zijn
taxfree diamant-, horloge- en elektronica winkels
is de plek waar hoge omzetten door de voornamelijk
Indische/Pakistaanse winkeliers worden bereikt.
Nu staan de keurig gekleedde winkelbediendes werkloos
in hun schitterende paleisjes, wachtend op? We genieten
van deze rust, zelfs in de baai en op het strand
is weinig aktiviteit. Heerlijk om bij te komen van
het lagerwal geweld in de Oriënt baai. 's Avonds
uit eten bij Green House, een groot restaurant dat
zelfs een eigen haventje blijkt te hebben: een romantisch
bruggetje door naast Bobby's marina en je vindt
er rvs beugels om je boot aan vast te maken en een
paar ladders om op de kant te komen.
de
Zeevonk voor Philipsburg
glazenwasser
nodig?
staan
er ook mensen op de foto?
klerenverkoopster
kokosnoot
op bestelling
moet
heel gezond zijn, reinigend voor de nieren
de
segways, vervoermiddel van de toekomst?
geslaagde
kopie?
Uitklaren
onmogelijk
We
lopen de volgende dag naar de cruiseterminal op
zoek naar de douane. Er liggen nu vier grote drijvende
hotels en een stroom mensen beweegt zich richting
Philipsburg. Taxi's en bussen rijden af en aan,
dit is zoals we het kennen. We worden verwezen naar
het havenkantoor en wie schetst onze verbazing als
dit gesloten blijkt en pas volgende week maandag
weer open. Hoe nu verder?
Carnavalsoptocht
met veel geluidsgeweld
Om
tien uur begint de carnavalsoptocht volgens programmkrantjes,
etc. Als we tegen half twaalf door de Frontstreet
lopen liggen er gele lijnen op straat en is er weinig
verkeer. Alles lijkt in afwachting van, maar wanneer?
We lopen de route richting verzamelpunt. Bij de
Salt Pond staan veel geïmproviseerde terrasjes
met zeiltjes erboven. We helpen bij het overdekken
van een miniterrasje en strijken er neer. "Cold
beer" in een plastic beker kost er $1. We vragen
aan het Surinaams gezinnetje naast ons hoe laat
het nu werkelijk begint en hun ervaring is dat het
wel tot één uur kan duren. We wachten
af. Dan begint de mziek in de verte in sterkte toe
te nemen en na wat politie escorte verschijnt daar
de carnavalsqueen staande in een personenauto. Na
haar nog twee onduidelijke queens en dan de eerste
grote wagen. Geen praalwagen maar een grote vrachtwagen
met twee geluidsmuren bestaande uit vele enorme
geluidsboxen. Op de wagen het orkest met zangers.
Het feest is begonnen! Als eerste een vrouw die
een schitterende roze vierwielige rijdende stellage
voortbeweegt, haar enorme boezem schuddend bij elke
danspas. Dan volgen groepen prachtig uitgedoste
voornamelijk dnkergekleurde mensen. Het dansen is
wat magertjes, het lijkt wel of de rijdende orkesten
veel belangrijker zijn. We weten niet hoelang het
gaat duren en willen nog naar Île Fourchue
zeilen dus moeten we helaas afscheid nemen van de
langzaam door Philipsburg bewegende stoet. De zon
brandt en ook op de boardwalk is het druk. De verkoopsters
van hoeden en jurken hebben het druk, de terrassen
zitten vol, het strand is afgeladen. Ook met gele
helmen getooide touristen bewegen zich staand op
hun Segway voorzichtig tussen het wandelend publiek.
Het zijn opvallende vervoermiddelen, deze Segways
met hun twee grote autoped wielen en hun kleine
gemotoriseerde platform ertussen. Bij de taxiboot
terminal zit een grote zware Amerikaan in een rolstoel
en een been in het gips. Hij vertelt dat hun cruiseschip
doordat een vrouw met een hartaanval met een helikopter
van boord moest worden gehaald een stuk terug moest
varen ivm de aktieradius van de helikopter waardoor
hun vaarroute moest worden aangepast, ze aan ander
eiland hebben overgeslagen en nu uren eerder in
St. Maarten waren aangekomen.
helpen
bij de opbouw van een terrasje
feestelijk
big
mama
moderne
stijl
echt
carnaval
ook
witte danseres van de partij: een zeldzaamheid hier
de
meest blije
verdwaalde
legionnair uit Asterix
de
heerlijke pan muziek, typisch Caraïbisch
Île
Fourchue, here we come!
Zonder
te hebben kunnen uitklaren vertrokken we. Schitterend
weer, licht briesje uit het noordoosten. Ons doel
was niet bezeild, we passeerden de Petit Groupers
aan de zuidkant en na een keer overstag voeren we
de baai van Île Fourchue binnen. Onze walvis
lag nog op zijnplek: een rots bij de ingang die
door de deining steeds even boven water komt en
met een beetje fantasie een walvis is. Wat we hier
niet eerder zagen waren twee grote motorjachten.
Er is hier geen vertier op de wal, wat doen ze hier?
Zodra de duisternis inviel gingen hun lichten aan.
Hun onderwaterlichten creërden een blauwgroene
kegel tot wel 100 m achter hun. Voor de sfeer hebben
wij dat niet echt nodig.
De
maaltijd werd feestelijk: scampies in een heerlijke
saus met een koud wit wijntje om ze in te laten
zwemmen. Een heerlijke dag.
genieten
van de avondzon
Bergklimmen
in je blootje vanaf je bootje
Het
eiland is onbewoond en de bergtoppen zijn omstreeks
100 m hoog en het is een prachtige ochtend. Met
bergschoenen en fototoestel stapten we in de rubberboot
en voeren naar het strandje. De jonge palmbomen,
twee jaar geleden geplant staan er nog en zijn duidelijk
gegroeid. Het pad via het enige huisje voert naar
de top die relatief makkelijk is te bereiken. Het
uitzicht is onovertroffen. De wolken geven een witte
reflektie op het water, de ondiepten zijn lichtblauw
tot lichtgroen, de zee is diepblauw. Saba, Statia
en St. Kitts liggen op ons wachtend aan de horizon.
St. Maarten, Tintamarre en Anguilla zien we aan
de noordwestelijke horizon. In de diepte ligt de
Zeevonk met een drietal andere boten. Het enige
dierlijke leven bestaat uit hagedissen van zo'n
dertig centimeter en tropic birds, een soort meeuw
met een hele lange witte staart die nestelen op
de klippen. De vegetatie bestaat uit wilde slingers
met mooie kelkbloemen, bolcactussen, etc. In het
dalletje waar het regenwater doorloopt is het groen
en vind ik zowaar prachtige aloëplanten. Bij
de voormalige waterkelder met wanden van een meter
dik ligt nog een stukje aardewerk. Het strandje
is van zwart vulkanisch zand en Joke vindt er mooie
gedraaide schelpjes met roze streepjes, zeer geschikt
voor halskettingen en zo. Heerlijk zo'n ontdekkingstocht
over een mini-eiland. Vanaf de Zeevonk snorkelen
we langs de rand van de baai en zien de bekende
koraalvissen, de majestueuse french angelfish de
mooiste. Ook een paar barracuda's en een rog lieten
zich zien. Het koraal zelf is hier maar magertjes.
de
top bereikt
Koninginnedag
in Anse Colombier
Deze
prachtige baai zeilen we binnen het uur in. Hier
veel moorings van geel en wit. De gele zijn voor
de grotere schepen en we komen te liggen tussen
twee Nederlanders: de "Boyo" en de onbekende
catamaran "Koolau". Deze baai met zijn
goudkleurige strand ligt moeilijk bereikbaar vanaf
de openbare weg en is daarom het domein van bootjesmensen.
Ook de dagcharters komen hier en een wat grotere
cat met luidruchtige en aangeschoten Amerikanen
pakt een boeitje voor ons. We genieten te veel van
het mooie weer en deze schitterende entourage om
ons er druk over te maken. In de namiddag is het
tijd voor de klippenwandeling naar Anse Flamand.
Onderweg prachtige lelies maar dit keer geen nestelende
tropic birds. De uitzichten over de baaien veranderen
continue. De regenlucht in de nabijheid krijgt geen
vat op ons, wel komen we drijfnatte mensen tegen.
Dan een praatje met de Boyo en kennismaken met de
Koolau. Enthousiast stapte de bemanning van de laatste
in ons bootje om een borreltje bij ons te komen
drinken. Deze pensionada's, Rik en Annet, hebben
hun 47 voet grote cat pas vijf weken en hebben in
Nederland huis en haard verkocht. Ze staan aan het
begin van hun Caraïbisch avontuur, en zijn
ontvankelijk voor alle tips.
Een
verrassende Hemelvaartdag op St. Barth
Na
de ochtend snorkel met vele schildpadden en roggen
motoren we naar Gustavia om daar in te klaren en
een bezoek aan het toeristische plaatsje te maken.
Het pakt heel anders uit dan we dachten: allereerst
moeten we $20 havengeld/inklaren/douche/wifi/vuilnis
betalen (voorheen $4 voor een halve dag) en dan
blijkt alles te zijn gesloten, zelfs de populaire
terrassen die nu aan een verlaten straat liggen.
We vinden nog een geopend terras en bezoeken daarna
de kerk waarvan de deuren uitnodigend open staan
maar niemand is te zien. Waar zijn alle mensen?
Het is een dubbele vrije dag: 1 mei dag van de arbeid
en Hemelvaartsdag. Moet je dat niet uitbundig vieren?
Heeft het te maken met de Antigua Sailing week zodat
alle megajachten nu daar liggen of valt het samen
met het einde van het seizoen en zijn de megajachten
al naar de Middellandse zee vertrokken?
gemotoriseerde
tourist
Zweedse
straatnamen op een Frans eiland
De
volgende uitdaging: Saba, "the unspoiled queen"
Met
een lichte bries maken we aanvankelijk 5-6 knopen
maar met nog 11 mijl te gaan zakt de wind weg en
moet er een motor aan. Tegen donker naderen we het
eiland en op dieptemeter, radar en elektronische
kaart vinden we in het laatste daglicht de noordwest
punt met de diamant rots waarop het knipperlicht
het zowaar doet. We ankeren in de Well's baai, windstil
en weinig deining. Het geluid van de branding vergezelt
een prachtige sterrenhemel met zowel het zuiderkruis
en de grote beer. Na het diner op de trampolines
om al dat moois te bewonderen, hier is geen lichtvervuiling
met gevolg dat er ontelbare sterren te zien zijn.
Saba
in de namiddag
iets
later
Snorkelen
in de Well's baai: altijd raak
Het
glasheldere water en de eerste zonnestralen zorgen
voor een weergaloze onderwaterwereld. . Met de rubberboot
varen we door de tunnel: dit deel van Saba lijkt
erg op een maanlandschap met scherpe zwarte pieken
van donker lavasteen. De Diamant rots, wit vanwege
de vogels die hier hun behoefte doen, lijkt ons
op afstand uit te dagen. De vissen zijn zich van
geen kwaad bewust, de schildpadden blijven grazen
tot je te dichtbij komt. Een rog zwemt onder de
boot alsof hij ons wil leren kennen. Een visje van
een paar cm zwemt steeds voor Joke haar duikbril
en vergezelt haar een honderd meter. Jammer dat
ze niet kunnen praten.
bewoner
van de Well's Bay
Tijd
om Saba te gaan veroveren
Na
de Zeevonk voor "The Ladder" aan een mooring
te hebben geparkeerd, met de rubberboot de hoek
om naar de haven. Onze gasten met de taxi naar Windward
waar de trail naar de Mt. Scenery begint: 1064 treden
naar de top. Het havenkantoor boven de waterfabriek
had de luiken dicht, toch was er iemand aanwezig.
Het bleek dat de ramen waren ingeslagen, men was
op zoek naar geld geweest. De apperatuur was onaangeroerd
gebleven. We kregen een stempel in ons paspoort
na betaling van $20 en konden op pad. We kregen
een lift met een pick up naar Bottom en liepen naar
het medisch centrum om te zien of een van de huisartsen
aanwezig is. We treffen het, de zuster die zowel
de babies als de oudere kinderen doet zit achter
de balie en vertelt graag over haar werk. Dan komt
in een keurig wit pak de dienstdoende huisarts binnen:
we maken kennis met Gijs die even tijd heeft om
wat over de gezondheidszorg op Saba te vertellen.
Zijn vrouw Joke, ook huisarts, die we vorig jaar
al ontmoetten is thuis dus wij omhoog liftend naar
Level waar ze wonen. We worden voor de deur afgezet!
Een vriendin met zoontje is op bezoek die binnenkort
naar Nederland teruggaat vanwege de centjes: de
salarissen op Saba zijn al tien jaar bevroren en
gingen per januari zelfs iets omlaag terwijl de
kosten van het levensonderhoud alsmaar stijgen.
Een onhoudbare situatie op den duur waardoor vele
capabele mensen genoodzaakt zijn te vertrekken.
Hetzelfde hoorden we op St. Maarten. Wat is er aan
te doen? Leuk om ook over de jgz (jeugdgezondheidszorg)
te praten. Joke had een formulier ontwikkeld om
de motorische ontwikkeling van jeugdigen vast te
leggen. Leuk omdat dit ook nu nog een beetje een
deel van mijn aktiviteiten is. Ik kon haar ook adressen
geven op Curaçao en omgekeerd.
overal
Nederlandse vlaggen op Saba
groot
feest?
op
bezoek bij de klniek van Gijs
bij
Joke thuis formulieren JGZ bekijken
Dan
is het tijd voor de lunch bij Tropic. We lopen de
berg af naar Windward en vinden Tropic met zijn
zwembad waar het behoorlijk druk is zo tegen lunchtijd.
We hoeven niet lang te wachten op de vulkaanklimmers.
Bemodderd en vermoeid komen ze aan. Ze hebben het
gehaald al was het boven behoorlijk glad. De afgelopen
dagen was er heel wat regen gevallen en dan is het
boven in het regenwoud zeer modderig. Helaas was
de top continue in de wolken en konden ze niet van
de schitterende uitzichten genieten. Na de warme
lunch worden ze aangesproken door een Arubaanse
die ze onderweg ontmoetten. Zij hadden een oudere
man mee die niet tegen de berg opkwam. Leuk zo'n
gesprek tussen een Arubaanse en Belgen. In Windward
bezoeken we de souvenierwinkel met de mola's, de
kunstwerkjes van stof van de Kuna indianen van de
San Blas eilanden bij Panama. Daarna naar de galerie
met schilderijen van verschillende kunstenaars.
Opvallend is dat de eigenaresse stethoscopen van
drie verschillende merken verkoopt. Het blijkt voor
de studenten van de Medical School te zijn. Dan
is het tijd voor de terugtocht. We krijgen een lift
met een pick up. Het lijkt of de chauffeur in recordtijd
de hoge bochtige weg met steile afgronden wil afleggen.
In de diepte het blauw van de oceaan, geen bootje
of walvis te zien. In Bottom stappen onze gasten
uit op weg naar de Ladder. Wij rijden mee tot aan
de haven waar veel volk op de been is en druk wordt
gezwommen door de jeugd. Met de rubberboot terug
naar de Zeevonk en dan maar kijken wanneer onze
gasten de Ladder afkomen. We hoeven niet lang te
wachten voor ze verschijnen. Zodra ze beneden op
het keienstrand aankomen vaar ik met de rubberboot
naar de kant en kan ik zowaar aan wal stappen. dat
is wel eens anders hier, eenmaal ben ik zelfs door
een grote roller ondersteboven gegaan! Redelijk
droog komen ze aan boord en kunnen we het bezoek
aan Saba vieren met een speciaal drankje. Er is
onvoldoende wind en dus ook tijd om nu nog naar
Statia te varen, morgenvroeg dan maar.
met
de pickup 'taxi' terug naar de haven
Ontmoeting
en bijna ontmoeting op Saba
Lopen
we van Tropic richting Windward om daarvandaan te
liften naar de haven komen we mensen met zonnebrillen
en hoofdeksels tegen die we niet meteen herkennen:
Peter en Annet van St. Maarten die 's morgens hebben
gedoken en natuurl;ijk de Zeevonk hebben zien liggen.
Maar wat te denken van dit: we krijgen een e-mail
van Monique van Bonaire die toevallig ook begin
mei op Saba was, daar gedoken heeft en de Zeevonk
zag liggen! Ze stuurde een tiental foto's mee!
het
vliegveld van Saba vanuit de lucht (fotografe Monique)
Monique
klaar om te duiken bij Wells Bay
de
Zeevonk voor The Ladder (foto vanaf duikboot Monique)
Saba-Statia,
nog geen twintig mijl hemelsbreed
Windkracht
4 uit ENE, mooier kan het niet. Statia is net niet
bezeild dus aan het eind moeten we nog een slag
maken. Onze roergangers doen hun uiterste best om
zo hoog mogelijk te varen waar ze prima in slagen.
Onderweg geen verkeer, ook geen zeiljacht te zien.
Wat een ruimte! De vissen laten onze lijnen met
rust . Bij Statia de bekende sleepboten en een paar
jachten waarvan een de Nederlandse vlag voert: de
voor ons onbekende "Najade". De havendienst
en het Marine Parkkantoor zijn gesloten, ons Statiaans
avontuur kan beginnen.
Op
verkenning op Statia
Onderweg
wordt vanuit elke auto gezwaaid en zegt iedereen
je gedag. Hoeveel inwoners heeft dit eiland dat
ze elkaar kennen? Bij het Golden Era hotel is onze
vriendin Joanna er niet, ze heeft een vrij dag vertelt
de manager. In The Old Gin House hangt nog steeds
de expositie van Zoran en Mieke al zijn de luiken
gesloten en moet het licht aan om de kleine prentjes
te bekijken. Het gastenboek is vrij leeg, is hier
zo weinig belangstelling? Dan via het slavenpad
naar boven. Hier wacht ons een verrassing: er is
een uitvaartplechtigheid bij de katholieke kerk
en ook buiten veel mensen in wiite en zwarte kledij.
Binnen wordt gezongen. We horen achteraf dat het
een geliefde zuster was. Het fort ligt er verlaten
bij, de maquettes vertellen hun verhaal: de 13 saluutschoten
waarmee de Andrea Doria, een Amerikaans oorlogsschip,
werd begroet en waarmee Statia het eerste land was
dat de Verenigde Staten als zodanig erkende en het
bezoek van onze zeeheld Michiel Adriaansz. de Ruijter
aan Statia. De vlaggen van Statia, Nederland en
de Nederlandse Antillen wapperen fier in de wind
en worden dagelijks gehesen en om zes uur 's avonds
na het slaan van de klok weer gestreken. Het touristenbureau
op het plein is gesloten. De grote mangoboom zit
weer vol vruchten en Joke "plukt" er van
de grond.
Dan
verder het dorp in. Eerst langs het gemeentehuis
dat een ander bord met een andere naam heeft gekregen.
De beeldengroep in brons van een orkestje staat
er ongeschonden bij. De parkeerplaatsen van de gouverneur
en de twee commissionners zijn leeg. Het museum
aan de overkant heeft ook de deuren dicht, evenals
de bibliotheek. Het vervallen "Madame Theater"
wacht nog steeds op onze dochter die het wel wil
opknappen. Verder naar boven en dan links af de
Heyligenweg in waar we altijd een bezoek brengen
aan de koffieshop "Intermezzo" van Devon
en Maaike. We wisten dat ze verhuisd waren en inderdaad
was het nu omgetoverd tot een patattent met slingers
en voetbalvlaggetjes voor het naderend EK. De nieuwe
eigenaar wees ons de weg naar de nieuwe plek van
"Intermezzo" en daar stonden we voor de
gesloten deur.
Onze
gasten gingen van hier de vulkaan op, de borden
"Quill" volgend, wij besloten naar de
woningen van Mieke en Zoran en Maaike en Devon door
te lopen, nog een pittig stukje naar de andere kant
van het eiland. We komen langs een heuveltop met
een groot gebouw in aanbouw erop met een bord "SPA".
Hier een badhuis in de toekomst? Later horen we
dat het "SDA", 7e dag adventisten betekende,
een kerk die al tien jaar in aanbouw is.
Helaas,
beide stellen niet thuis, bij Maaike en Devon werd
ons door een drietal honden duidelijk gemaakt dat
de baasjes er niet waren. Terug naar het Golden
Era nog even langs een Chinees voor wat boodschappen
en dan ontmoeten we Maaike en Devon die ons emailtje
hadden ontvangen en nu boven aan het slavenpad naar
de Zeevonk stonden te kijken. Een hartelijk weerzien
dat we met een drankje in het Golden Era een vervolg
gaven. Hier zat ook een groep Nederlandse jeugd
met hun moeders die wel een rondje om het eiland
met ons willen varen.
Devon
en Maaike hebben de Zeevonk ontdekt
Onze
vulkaanbedwingers arriveren keurig op tijd en na
zich gelaafd te hebben terug naar de boot. Een intensief
dagje alles bij elkaar.
Pannekoekenontbijt
op de wal bij Intermezzo
Een
schitterende vroege ochtend ligt aan onze voeten
als de klok op het fort zes keer klinkt. Er gaan
geen vlaggen omhoog, heel ongebruikelijk. We hebben
geen brood dus ligt het voor de hand om de nieuwe
zaak van Maaike en Devon te bezoeken. Hun zondagse
specialiteit: chocoladepannekoeken. We beklimmen
het pad achter de het kantoor van de parkwachters.
Boven staat iemand met een geweer, hij is vogels
aan het schieten. Tussen de oude en vervallen huisjes
door lopen we richting Intermezzo. De armoe is overduidelijk.
Ook hoor je overal honden blaffen en zie je kippen
rondscharrelen. Het zonnetje schijnt, waar maak
je je druk om? We zijn niet de eersten als we arriveren:
er zitten al Nederlands sprekende touristen op het
terras. Het ziet er allemaal goed uit: tegels op
de vloeren, mooie plaatjes aan de muren. Trots laat
Maaike haar lokaal zien waar ze taalles geeft. De
pancakes smaken voortreffelijk, de koffie krijgt
geen tijd om oud te worden. Ook Carla, de nieuwe
lerares Nederlands die we de vorige dag al ontmoetten
met de kinderen en wel het eiland wilde rondzeilen
met ze, kwam voor het ontbijt. De volgende keer
zeilt ze graag mee.
wat
een luxe: zondagsontbijt met chocolade pancakes
Devon
en Henk
Maaike
en Joke
Moeizame
start
De
motoren omlaag, het huikje van het zeil en dan verschijnt
het bootje van de Stenapa met parkwachter Lee die
vraagt of we op het kantoor komen betalen. We hebben
daar al twee keer voor de dichte deur gestaan en
eigenlijk ben ik het niet meer van plan, zeker nu
we al op het punt van vertrek zijn. Hij lijkt het
te accepteren, zeker als ik hem ook nog vraag de
groeten aan Nicole, de manager van Stenapa te doen.
Toch wil hij $ 10 want dat is "better for me".
Dan wil de BB motor niet starten terwijl het anker
al omhoog gaat. Op één motor hijsen
we het grootzeil maar door een windvlaag worden
we zijwaards weggedrukt en blijft het grootzeil
met een zeillat achter een lazy jack lijn hangen,
de zeillathoes blijkt niet sterk en de zeillat komt
eruit. Snel het zeil laten zakken en weer ankeren,
daarbij nauwelijks tegen de wind in kunnen draaien
en een sleepboot die met een lange lijn aan een
mooring ligt kunnende ontwijken. Twee dingen te
doen voor we verder kunnen: het grootzeil repareren
en de BB motor weer aan de praat krijgen. Het grootzeil
doen we natuurlijk met de hand. Dit in de brandende
zon maakt er een heet karweitje van maar het lukt.
Dan de motor. Eindelijk als ik alle kabels heb nagelopen
ontdek ik dat een kabelschoentje onder aan de startmotor
is gebroken. Dit is snel verholpen en we kunnen
op pad.
Laagvliegend
naar St. Kitts
Met
ruime wind en relatief rustig water is het prima
zeilen. We halen bijna de tien knopen en onze crew
stuurt steeds beter. Eenmaal onder St. Kitts krijgen
we te maken met windshifts en wordt het sturen wat
lastig. Ook zien we regenbuien van de berg afkomen.
Het valt allemaal mee, de buien zijn al uitgeput
als ze bij zee komen. Basseterre, de hoofdstad komt
in zicht en na een korte slag kan het anker omlaag
voor de marina. Dan valt de duisternis snel in en
is de behoefte om naar de kant te gaan niet groot.
Ondanks onze eigen muziek horen we toch lawaai op
de wal: duidelijk een prekende persoon op zijn Caraïbisch:
voor onze oren veel te heftig. In de verte zien
we de lichten van een voetbalstadion, zou daar een
eredienst worden gehouden? Als we de kooien opzoeken
wordt er nog steeds gepreekt met gevolg dat ze ons
zeker tot twaalf uur uit de slaap houden. De geestelijke
leider(s) blijken onvermoeibaar en de volgelingen
hoor je braaf reageren. Boeiend maar op deze manier
storend. Voor de wifi-liefhebbers: Cable&Wireless
staat open!
palaver:
wat doen we vandaag? Kaarten en weerberichten op
tafel
Met
de taxi rond op Labour Day
Wat
wij niet wisten was dat op de 1e maandag van mei
hier Labour Day is, iedereen vrij heeft en alles
is gesloten. Het inklaren bij de cruiseterminal
Porte Zante lukte na wat telefoontjes, op straat
was het uitgestorven. Al snel kwam een taxichauffeur/gids
op ons af en bood voor $20 pp een rondrit over het
eiland. Precies wat het plan was. Onze gasten stapten
in en wij keken nog even rond op het zo Engels aandoende
plein. Helaas waren de mooie palmen omgezaagd, naar
men vertelde vanwege hun ouderdom. De stompen van
twee meter hoog zijn wit gekalkt, op een ervan hangt
een kastje met een telefoon, toch nog een funktie.
We keerden huiswaarts om twee uur later terug te
komen...in een heksenketel! Vanwege Labour Day een
optocht van in rood geklede mensen, van kinderen
tot bejaarden. Ook nu trekkers met een geluidswagen
erachter, net als bij carnaval. De straten vol met
publiek, het monument in het midden van het plein
vol met fotograferende mensen. Bijzonder was dat
we nog twee andere blanke mensen zagen, alle anderen
waren zwart. Toch kwam het niet bedreigend over,
al had jezelf het gevoel er niet bij te horen. Onze
gasten stapten een half uurtje later voldaan uit
de taxi: ze waren het hele eiland rond geweest.
De botanische tuin was gesloten. maar het grote
fort bleek gelukkig geopend zodat ze daar uitgebreid
konden rondkijken en de video over de historie en
opbouw zien. Het restaurant boven het plein bleef
gesloten dus lunch aan boord. En passant voeren
we naar het buureiland Nevis, zo'n 10 mijl.
Aan
de mooring van Nevis
Rijen
moorings wachten op een jacht dat vastmaakt. Nu
waren er misschien tien bezet. De douane was gesloten,
de havenmeester was druk met andere zaken en op
het police station voor de immigratie konden we
wel worden geholpen. Een korte wandeling door Charlestown
liet ook zien dat hier alles was gesloten. 's Avonds
een heel andere situatie: wij op pad naar de strandtent
waar ze "killerbees" brouwen en ook goede
maaltijden serveren: we konden het niet vinden!
Weggespoeld met een storm? Het strandtentje ernaast
was nu druk met locals en het geluid dat uit de
luidsprekers kwam was hard en vervormd. De tafels
die buiten stonden herkenden we als die van de verdwenen
buurman. We dropen af, met dit geluid kan het eten
niet lekker smaken. De andere strandtent in het
hoekje bij het begin van het stadje was verlaten
dus toch nog diner aan boord dat Joke wonderwel
in korte tijd lukte.
Taxitocht
over Nevis
Eerst
naar de douane waar we door een watte stugge jongen
werden geholpen. Hij gaf niet aan dat we naar de
havendienst moesten dus sloegen we dat maar over.
Na wat onderhandelen en een andere chauffeur opzoeken
daalde de prijs van $100 naar $50. De vriendelijke
man bracht ons eerst naar het huisje met de warme
bron. Hier konden we onze gevoelige voeten even
medicinaal behandelen. Dan naar het kantoor van
de premier en enkele ministeries gevestigd in een
mooi oud badhuis op de heuvel met uitzicht. Vandaar
naar de Hermitage, een oud plantershuis met veel
antieke spullen waar omheen een aantal huisjes die
je kunt huren. Hier zou Diana ook hebben vertoefd
toen ze al van Charles af was. Het geheel is prachtig
onderhouden en alles is gehuld in een sfeer van
rust. We dronken er koffie met een worteltaartje,
alles van prima kwaliteit. Dan het bezoek aan de
Golden Rock plantage waar we altijd de aapjes scoorden.
Hier minder idyllisch, zeker nu er gebouwd werd:
de tennisbaan is weg en er verrijzen nu nieuwe gebouwen.
Het zwembad ligt er verlaten en uitnodigend bij
maar ja geen zwemspullen bij ons en topless of naakt
is strafbaar op dit eiland. De ridderzaal uit steen
zag er fantastisch uit en vroeg om een paar plaatjes.
Buiten lieten de apen zich dit keer niet zien. Vanaf
de terassen was het zicht beperkt: te veel vocht
in de lucht. De omtrekken van Redonda, het onbewoonde
koninkrijk/eiland tussen Nevis en Montserrat waren
met moeite te onderscheiden. Helaas kon je aan de
zeiljachten in de diepte zien dat de windrichting
voor onze tocht naar Montserrat bepaald ongunstig
was.
voetenbad
42 graden
even
voelen of het klopt: 107 graden Fahrenheit
een
van de fraai gerestaureerde 'panden': een bewoonbare
molen
Zware
tocht van Nevis naar Montserrat (30 mijl hemelsbreed)
We
hebben het met gunstige wind ooit wel binnen de
vier uur gedaan... Nu wind en stroom tegen, gelukkig
was de wind niet meer dan 20 knopen. Wel moest lange
tijd de genua wat ingerold zijn om de klappen te
vermijden. Het duurde uren voor we iets van Montserrat
konden onderscheiden in de late middag zon. Daarna
verdween het weer in de schemering om weer een uur
later met lichtjes op te doemen. We voeren 56 mijl
door de slagen die we moesten maken en kwamen na
tienen pas aan. We vonden een ankerplek in de luwte
tussen de Rendezvous baai en de Little baai aan
de voet van de Rendezvous Bluff, de hoge klippen.
Na goede muziek en een heerlijke punch zochten we
al snel de kooien op. Prachtige tocht maar wel lang!
Het bijzondere was ook het slechte zicht van hooguit
10 mijl, alsof er veel vocht in de lucht zat.
Wakker
worden bij Montserrat
Flinke
windvlagen kwamen om de hoek, soms gaf het zelfs
een ruk aan de ketting die notabene meer dan 50
meter uitstond. Betekende dit dat 'buiten' ook veel
meer wind stond dan de vorige dag? Volgens de paar
dagen oude windverwachting zou het niet meer dan
14 knopen waaien. Toch maar een rif in het grootzeil.
Vanwege de tijd was al besloten om niet het eiland
op te gaan zodat er meer tijd was voor Guadeloupe.
Het anker binnenhalen viel niet mee. Door een windvlaag
werd ik zelfs achterover geblazen! Maar goed, met
1 rif en de fok gingen we de hoek om om daar meteen
vlagen tot 28 knopen = windkracht 7 voor de kiezen
te krijgen. Venturi-effekt zullen we maar denken
en eerst maar een stuk van de kust af om te kijken
of de wind wat wilde normaliseren. We voeren zo
richting Antigua dat hiermee dus ook een optie werd.
De wind zakte echter geleidelijk af en na een uur
gingen we overstag in zuidelijke richting met zowaar
af en toe E-wind. Nog een uur later kon een halve
genua erbij en met 6-7 knopen gingen we op Guadeloupe
af. Later draaide de wind nog meer naar het oosten
en konden we bijna recht op Deshaies afvaren. Heerlijk
tijd om te lezen, luieren en van de zon te genieten.
Het duurde ook nu weer tot zo'n 10 mijl voor we
de eerste bergen van Guadeloupe konden onderscheiden.
De wind draaide jammer genoeg weer meer naar het
zuidoosten zodat we tegen zonsondergang toch nog
een paar slagen moesten maken voor we de baai konden
invaren. Ook begon het weer te vlagen weer tot 28
knopen!
Aankomst
te Deshaies
Het
was er redelijk vol en we kozen een plek vlakbij
het strand. De grote dinghysteiger bleek inderdaad
te zijn verwijderd wat we al op de site van Doyle,
de maker van de pilots, hadden gelezen. We meerden
de rubberboot in de vissershaven af en liepen over
de hoge ronde aluminium brug - met Europees geld
gefinancieerd - naar de dorpstraat. Bij het eerste
de beste restaurant- La Kaz- vielen we binnen voor
een welverdiend diner. Deze zeildag van 58 mijl
weer tegen de wind in was tenslotte weer een prestatie!
Met
een huurauto op pad
Dit
keer was het verhuurbedrijfje wel open en viel ons
een Ford Siesta te beurt. Eerst nog even naar de
boot om snorkelspullen - voor een bezoekje aan Pigeon
Eiland - en 'stap'schoenen en het wandelboek van
Guadeloupe op te halen. Het uitstappen uit de rubberboot
ging dit keer mis en met een mooi bommetje verdween
Anne onderwater, haar petje bleef keurig drijven.
Proestend kwam ze boven en bleef lachen. Geweldig
om de humor ervan in te zien! Dan op pad, eerst
naar het restaurant op de hoek van de baai bij het
oude fort om te zien of we daar gaan dineren. Opvallend
trouwens dat de wind deze dag verstek liet gaan:
we maakten gisteren juist de oversteek omdat we
zo'n wind tegen zouden hebben. Alles motoren is
ook niet echt plezierig dus we hebben geluk gehad.
Varen
met de glass boottom boat rond Pigeon Island
Vanaf
Malendure vertrek een paar keer per dag zo'n doorkijk
boot die ook de mogelijkheid biedt om te snorkelen
in dit zeer doorzichtige water. De vissen worden
gevoerd zodat ze rap verschijnen als de boot nadert.
Het was druk vanwege de vrije dag vanwege de herdenking
van de afschaffing van de slavernij. Dus wachten
onder de palmbomen op een terras tot de volgende
rit. Zeker de moeite waard! De auto bracht ze ook
naar Maison de la Forêt en de waterval in
de buurt ervan. Paden die met een rolstoel zijn
te berijden voerden er naartoe. De 'stap'schoenen
waren niet echt nodig...
Deshaies
Diner
in Deshaies bij Le Pêcheur, de zwaardvis smaakte
voortreffelijk. Toevallig zat een Nederlands echtpaar
aan een tafeltje naast ons hetgeen en leuk gesprek
opleverde.
Devolgende
ochtend naar Jardin Botanique, "Site incontourable
à ne pas manquer". Op verzoek kan je
worden afgehaald zodat je niet de 1,4 km hoeft te
klimmen.
Point
à Pître
Dan
wordt het tijd om oostwaarts te gaan, richting vliegveld.
De goed onderhouden kustweg slingert zich door de
suikerrietvelden. Dichterbij de stad begint het
verkeer te stokken. We parekeren de auto bij een
heuse parkeermeter in het centrum en lopen eerst
naar de groente- en kruidenmarkt.
de
gevaren route
