Reis
naar de zon deel 79
Grenada-Grenadines
v.v.
za 6 juni - za 21 juni 2008
Nat
naar het vliegveld
Het
is tijd om onze gasten af te halen die met de LIAT via London/Barbados/Tobago
komen. We stappen in de rubberboot maar helaas, een wit regengordijn
nadert. Nergens te schuilen dus nat aangekomen bij de jachtclub.
Daar wachten we even tot het ergste voorbij is voor we aan
de weg gaan staan voor een busje. Alweer binnen een minuut
is het raak, instappen en wegwezen. De bijrijder wil meteen
zaken doen, duidelijk een slappe tijd. Ze willen op het vliegveld
wel wachten. Wij naar binnen, het is er erg stil. Maar als
we teruglopen zijn onze nieuwe gasten gearriveerd! Sneller
kan het niet, we laden de bagage in de bus, stappen in en
rijden zonder te stoppen naar de jachtclub. Daar eerst het
overtollig water uit de rubberboot voor we afduwen.
Vroege
kennismaking met het strand
Met
kano en rubberboot naar het strand Grand Anse verderop. Trimmen,
joggen, wat men maar wil. Aangename temperaturen. Ook de snorkels
mee voor een eerste kennismaking met het onderwater gebeuren.
Zelfs op zondag wordt er vanaf het strand met een groot net
gevist. Dit moet met de hand worden binnen getrokken, een
klus die zo'n tien mensen aan het werk zet. Meter voor meter
wordt het binnengehaald, de spanning stijgt als het einde
in het zicht komt. Voorbijgangers worden toeschouwers. Ik
wordt herkend door een van de rasta's en mag natuurlijk meehelpen.
De oogst bestaat voornamelijk uit kleine vissen. Niets speciaals.
Tourtje
St. George's
De
stad is op zondag lang niet zo aktief als door de weeks. Winkels
gesloten, restaurants gesloten en weinig mensen op straat.
We weten ons te redden door via de oude Sendall tunnel - de
auto's passeren op 50 cm - de trap omhoog naar het fort te
nemen. Vandaar een schitterend uitzicht over de carenage en
de lagoon. We zien de Rhumrunner II uitvaren. Kennelijk heel
populair deze rondvaartboot met luide muziek, gisteravond
kwam hij ook al naar buiten. Ineens draait hij om, was er
een petje in het water gewaaid? De bouw van het jachthaven
komplex in de lagoon vordert gestaag. Nog even en gewone boten
hebben geen mogelijkheid meer om er te ankeren. Zonde, het
grote geld van Moorings maakt de eilanden er niet mooier op.
door
de Sendall tunnel naar de stad: voor voetgangers en autoverkeer
uitzicht
over de lagoon vanf het fort van St. George's, de eerste grote
steiger is aangelegd, volgend jaar zijn het allemaal steigers...
Kennismaking
met rumpunch
Op
het mooie terras van de jachtclub zijn de drankjes niet duur.
Als kennismaking de rumpunch met nootmuskaat erop. Het smaakt
voortreffelijk en het bevreemdt ons dat er geen andere bezoekers
zijn. Zal wel aan het tijdstip van de dag liggen.
Grote
tour over het eiland
Samen
met de bemanning van de "Koolau", Rik en Annette,
huren we een busje met gids en chauffeur voor een dagtocht.
Ze staan keurig om negen uur klaar bij de jachtclub en we
gaan op pad. Dwars door de stad via de tunnel. Een drukte
van belang op maandagmorgen. Via het immense cricketstadion
over de kustweg naar het noorden. Overal langs de weg objekten
in rood, geel en groen, de nationale kleuren van Grenada en
van de rasta's. De huizen zijn van wisselende kwaliteit: oude
houten krotten tot en met grote villa's met terrassen. Opvallend
veel huizen op betonnen palen, de reden?
Als
de weg omhoog slingert worden we verwend met mooie uitzichten.
De zoveelste baai echter wordt gebruikt als vuilnisbelt. Hier
wordt ook gerecycled: dikke kabels worden met vuur van hun
rubber mantel ontdaan, een lekker giftig proces. Er liggen
ook een paar wrakken, waarvan een hoog op de kant. Jammer,
de baai zou een prachtige ankerplek kunnen zijn. Dan passeren
we de zijweg naar de Concord watervallen. De chauffeur en
gids kijken de andere kant op. Joke had ook gezegd dat we
niet alle watervallen hoefden aan te doen. Vorig jaar hadden
we bij deze watervallen leuk kontakt met Dora, een oude vrouw
die ons citroengras bezorgde. Later kwamen we haar bij haar
kraam op de groentemarkt tegen.
Gouave,
het stadje bekend om zijn Fish Friday heeft ook een muskaatfactory,
hier werden we tegen betaling rondgeleid. Er werd druk gewerkt
door vrouwen die de verschillende stappen in het proces uitvoerden.
Ze worden ontdaan van hun rode netwerkje (foelie). Daarna
moeten de noten worden gedroogd, dan worden ze gekraakt en
gesorteerd op kwaliteit door een waterproef gelijk de kievitseieren.
Ook op grootte gesorteerd, dan in rekken en gereed gemaakt
voor de export. Alles gaat bijzonder primitief, menskracht
is niet duur. De fabriekshal biedt fraaie plaatjes door de
lichtval op sommige plekken. We kopen een paar nootmuskaatprodukten
o.a. de siroop.
de
zakken nootmuskaat staan klaar
Joukje
op de heksenwaag
Bij
een volgend stadje worden we een restaurant binnengesluisd.
Echter, het is nog veel te vroeg voor de lunch. De eigenaar
teleurgesteld. We drinken iets simpels, kijken bij het kerkje
waar de laatste Carib indianen uit wanhoop van de rots in
zee zijn gesprongen en gaan weer verder.
We
komen nu over de kustweg die gedeeltelijk verdwenen is in
de golven. Stormen kunnen hier flink huishouden. Dan over
een heuvel naar een groot meer met bananenplantage. We stappen
niet eens uit. Vervolgens naar de rumfabriek.
Hier krijgen we in de lunchpauze een rondleiding van een gezellige
vrouw met humor. Het waterrad en dus de enorme machine staat
stil, de arbeiders liggen op een stuk karton te luieren: middagpauze.
We krijgen alle tijd voor het maken van mooie plaatjes en
zijn verbaasd door de eenvoud en de ouderdom van alles. We
proeven alleen de rumpunch en besluiten meteen om een paar
flessen te kopen. De rum zelf van een hoog alkohol percentage
proeven we niet eens, 71% is ook een beetje veel.
waterrad
als motor
voor
de suikerrietkraker
De
cacaofabriek van Belmonte werd op ons verzoek
aangedaan. Hier kregen we uitleg van een oud baasje, mochten
alles zien en proeven en weten nu hoe je cacao maakt. Een
videofilm aan het eind plus een kopje chocolade en twee stukjes
van verschillend percentage cacao zorgden voor een volmaakte
afsluiting. Ook hier weer zeer oude machines en simpele stappen
in het proces. Iemand op blote voeten moest ieder half uur
door de bak met bonen lopen om ze te keren.
cacaoboon
proeven
cacaobonen
keren met de voeten
het
eindprodukt: overheerlijke chocolade van 71%
hier
wordt kaneel van geschraapt
aan
de kust is de weg deels in de golven verdwenen, reparatie
laat nog even op zich wachten
In
het drukke Glenville worden we afgeleverd
bij een restaurant waar we een warme hap gebruiken. Dan naar
de Seven Sisters falls hoog in de bergen.
Het pad naar de watervallen is goed onderhouden en langs knarsende
bamboebossen dalen we af. Annet lijkt op een fee in haar lichtblauwe
gewaad. Heerlijk zwemmen in het zoete water , de kracht van
het neervallende water is zo groot dat je er bijna niet tegen
in komt. Een heerlijke omgeving, puur natuur.
Annet,
een fee met bergstok
twee
van de seven sisters
hier
droom je toch alleen maar van!
Apen
zitten bij de Grand Etang maar blijken alleen op bussen met
touristen af te komen omdat ze weten dat ze bananen aangeboden
krijgen. Onze chauffeur had weinig tijd, we stapten niet eens
uit om te zien of we een paar apen konden spotten. Over de
pas - hoogste punt 1910 voet - terug naar St. George's. Druk
namiddag verkeer, volle busjes passeerden ons rakelings. Nog
opvallend veel kapotte kerken. Even na vijven werden we afgeleverd
bij de jachtclub, een rijke dag.
Rumpunch
bij de jachtclub
Even
uitblazen en nagenieten in de fauteuils van de jachtclub.
De rumpunch smaakte ook nu weer voortreffelijk. Ons voorbeeld
werd gevolgd door de Oostenrijkers naast ons die meteen vroegen
of we ook naar Trinidad gingen, dan konden we gelijk opvaren.
We moesten ze teleurstellen. Zij hadden wel interessant nieuws:
Nederland had met 3-0 van Italië gewonnen!
Digitale
fotoshow
We
hebben onderweg nogal wat foto's gemaakt. De digitale camera's
maken het heel gemakkelijk om ze meteen te bekijken en 's
avonds koppelden we de camera's aan de laptop en het grote
tv-scherm en zagen de dag nog een keer voorbijkomen. Leuk
om de verschillende interpretatiesvan de 4 fotografen te zien.
Dollars,
dollars en dollars
De
EC, de Eastern Caribbean dollar is gekoppeld aan de Amerikaanse
dollar, 1 US$=2,67 EC$. Maar bij het snorkelen tijdens onze
vroege ochtend exercitie op het strand vond Joke een sanddollar.
We vonden een plek met meer van die prachtige breekbare schijfjes
en ieder kon zijn bekwaamheden om ze op te duiken testen.
We kwamen met een tiental terug op de Zeevonk. Wisselkoers
onbekend.
Onheilspellend
weerbericht
Windfinder.com
gaf voor de vrijdag windkracht 7, 30 knopen. Op een kaartje
zag je een rond oranje gekleurd gebied net ten zuiden van
Grenada. Wat moeten we daar van denken? Een tropische storm
in opbouw? NOAA.org liet niets bijzonders zien, evenmin meteotropociale.com.
Goed in de gaten houden! Het kan de tweede hurricane van dit
seizoen worden, de eerste is al in de golf van Mexico geweest.
Winkelen
in St. Greorge's
Na
het ochtendprogramma moesten we onze voedselvoorraad aanvullen,
dus naar de markt. Onderweg kwamen we langs de Art Fabrik
waar ze batik kleding verkopen. Jelka had Joke de winkel aangeraden
dus wij naar binnen. We werden heel vriendelijk ontvangen
en het duurde niet lang of Joke stond jurken te passen: het
werd een schitterend exemplaar met een zeemeermin voor en
vissen achter. De hemden voor mannen waren wat duur en ondanks
het vriendelijk aandringen van de verkoopsters bleef het nee.
We mochten het atelier bezichtigen en werden door een hek,
een binnenplaats en een trap geleid naar de plek waar al het
moois werd gemaakt. Hier zaten een paar vrouwen met was te
tekenen op textiel, ware kunstwerken. De eigenaresse legde
het hele procedé uit en werd steeds enthousiaster.
Ze leerde Joke zelfs om een lange knoop te maken naar aanleiding
van de lotus van mammoethbeen die Joke om haar hals had. Zelf
had ze een halsketting met een Arawak kraal. Ze was van Zwitserse
afkomst en met een boot hier gekomen. Van oorsprong was ze
fotografe, maar deze kunstuiting had nu haar bekoring. Een
ongelooflijk boeiende vrouw, deze Lilo.
Lilo
doet even een speciale knoop voor
de
maakster van Joke's gebatikte jurk
Geen
wonder dat we toen we weer in de winkel terugkwamen ik alsnog
een schitterend overhemd uitzocht. In een hogere staat van
gelukzaligheid verlieten we de winkel. Wat een bijzondere
ervaring!
Even
verderop stond een klas van de politieschool bij het kruispunt.
Een van de leerlingen mocht het verkeer regelen. Een apart
gezicht: een jonge superdunne agent in korte broek met fel
oranje handschoenen en een grote pet. Iedereen had schik in
deze bijna act.
let
op de handschoentjes en de korte broek!
Op
de markt aangekomen werd Joke weer begroet door Missy, ze
herkende ons van de vorige keer en we ontkwamen er niet aan,
kregen allemaal een zeer natte zoen. Binnen in het overdekte
deel bekeken we de verschillende specerijen en mocht ik onze
gaste Joukje een specerijen halssnoer omhangen. Na de nodige
inkopen en voorlichting door een landbouwer die daar rondliep
over hoe de broodvrucht klaar te maken, terug naar de rubberboot.
Brood en andere spullen haalden we bij Foodland, diesel bij
het tankstation en we waren klaar om naar Carriacou te vertrekken.
Oversteek
Grenada-Carriacou, een fluitje van een gulden
Met
heel weinig wind vertrokken we omstreeks twee uur in de middag,
veel later dan gepland. De Tyrell baai is ook in het donker
makkelijk aan te lopen dus geen probleem. De wind kwam eerst
uit het noordwesten(!) en we konden langs de kust zeilen tot
Gouave. Vervolgens werd het een zeer wisselende wind die ons
steeds verder van het land afblies. Tijd voor een slagje naar
de kust. De volgende slag ging iets beter en net voor we weer
overstag dachten te gaan begon de wind gunstiger in te vallen
en werd oostelijk. Soms leek het even dat Carriacou was bezeild
maar helaas. Tegen zonsondergang viel de wind nagenoeg weg.
We werden nog even opgeschrikt door het ratelen van de werphengel,
een vis! Bij het binnendraaien verloren we hem zonder dat
we hem hadden gezien. Daarna zat het snoer flink in de knoop,
een klusje dat alleen bij goed daglicht is te klaren. In het
maanlicht verder en we bleven niet lang tobben: genua inrollen
en de motoren aan, recht op ons doel af. Op het zeil zouden
we er nooit komen, zeker daar de stroom aardig tegenwerkte
en we met moeite vier knopen haalden. Diner onderweg. Joke
maakte volgens de aanwijzingen op de markt een broodvrucht
klaar die werkelijk prima smaakte. Omstreeks tien uur voeren
we de Tyrell baai binnen en ankerden achter de daar liggende
jachten. Met een rumpunch van de rumfabriek en het requim
van Mozart vierden we in het maanlicht deze bijzondere dag.
stuurman
weer in zijn element...
wat
wil je met zo'n uitzicht!
Hollands
uurtje
Het
weerzien met de "Horta" en de "Boanerges"
moest natuurlijk worden gevierd. Er bleken veel gemeenschappelijke
vrienden en kennissen en zelfs familie. Grappig dat je altijd
weer merkt dat de wereld maar klein is. Tijdens het gesprek
komt het vaderland ook even dichterbij. Echt heimwee hoor
je van niemand. Geen wonder want je kunt zo op het vliegtuig
stappen, skypen of telefoneren. Ook weet je soms via het internet
het laatste nieuws eerder dan de Nederlanders zelf.
ook
rum punch?
Wandelen
in de regen, kan dat?
Harm
en Lizzy blijken ook wandelaars en vertelden over een mooie
route. Wij vroeg op pad al was de lucht wat dreigend: er kwam
weer een wave over. Geen punt, poncho's mee en op pad. Na
een uur was het raak: een forse bui benam het zicht en maakte
van het pad een modderbad. De schoenen werden twee keer zo
zwaar van de kleiachtige grond. Het klaarde al weer snel op,
we konden genieten van schitterende uitzichten maar ondanks
de aanwijzigingen liepen we verkeerd en kwamen bij een zessprong
uit. Geen punt, over de betonweg naar de andere kant van het
eiland: de Paradise beach. Hier wat gedronken - wat drink
je in het paradijs? - en terug naar de Tyrrel baai. Alles
met elkaar zo'n zeven kilometer en dat voor zeevarenden. Joke's
voeten bleken gegroeid door altijd op blote voeten lopen,
resultaat 2 blauwe en pijnlijke teennagels.
Dominique,
een man van zijn woord
De
kleine Fransman Dominique die met zijn trimaranwerkplaats
in de Tyrrell bay ligt pakt al het metaalwerk aan: of het
nu aluminium of roestvrij staal is. Hij heeft alle noodzakelijke
machines/gereedschappen aan boord en wil wel iedereen van
dienst zijn. Voor ons betekent dat de noodstuurinrichting
voor elkaar maken. Passen en meten, ontwerp maken en dan aan
de slag. De eerste onderdelen tovert hij uit zijn magazijn
van pijpen en platen. Op de afgesproken tijd komt hij aan
boord. Een geweldige ervaring, hij heeft er zelf ook plezier
in. Een aanrader in de Carieb.
Met
de dollarbus naar de scheepswerfjes in Windward
In
het verleden zijn er Schotse botenbouwers in Windward neergestreken.
Hun nakomelingen maken er nog steeds houten schepen. Wij op
pad om dit met eigen ogen te zien. Een gloednieuw jacht blijkt
op stapel te staan: de bouw op ouderwetse spanten. Een fraaie
lijn is al zichtbaar. Op een andere plek een houten boot in
reparatie. Hier was een man met typisch Schots/Europees uiterlijk
aan het werk.
een
nieuw houten jacht
met
de spanten ervan
de
schelpenvissers komen hier met conches thuis maar wat doe
je met de lege schelpen?
de
kajuit van het schip dat gerepareerd wordt heeft tijdelijk
een andere plek
Sandy
Island of Paradise beach?
Het
is moeilijk kiezen tussen deze twee aantrekkelijke doelen.
De laatste vraagt om vijgebladen, een slang en een appel,
de eerste is een onbewoond eiland waar je ook prima kunt snorkelen
maar meestal meerdere boten liggen. We gaan gewoon en zodra
we de hoek om komen zijn we een lege ankerplaats bij Sandy
Island! We ankeren op 3 meter en zwemmen naar de kant: het
is nu ons eiland! Wat is er mooier dan een tropisch eiland
met strand en palmbomen voor je alleen te hebben. Het water
is heerlijk van temperatuur en glashelder. Je moet je door
scholen visjes heen 'worstelen' om bij wat dieper water te
komen. Een groep inktvissen hangt naast de boot, zijn we een
hangplek geworden? Niet ver van het strandje steekt een onvoorzichtige
kreeft zijn sprieten buiten zijn hol. Het blijkt een flinke
grote. Weet hij dat het seizoen is gesloten of ziet hij gewoon
geen gevaar? Joke roept, ik moet snel komen. Een vreemde krabachtige
schuifelt over de bodem. Aan de voorkant bij zijn bek heeft
hij prachtige kleine handjes. Zijn zware lijf is nogal vierkant
en de grote acht poten zijn die van een krab. Opzoeken in
het boek levert later op dat het een Spanisch lobster is,
een zeldzame verschijning, zeker overdag. Hij staat ook bekend
als de shovel-nosed lobster vanwege zijn vreemde voorkant.
Opvallend zijn ook zijn grote ogen. Kortom, een rijke fotobuit!
Het zandstrand en de lagune tonen dit keer geen sporen van
schildpadden die eieren komen leggen. Een strandwandeling
in je blootje geeft wel het ultieme gevoel van vrijheid. Als
later twee andere jachten bij het eiland komen liggen vinden
we het niet erg, onze droom is al werkelijkheid.
"...op
een onbewoond eiland..."
Scheuren
naar Union Island
Met
een lekkere bries en glad water is het prima zeilen. Het duurde
niet lang of de gps geeft een snelheid boven de tien knopen
aan. Joukje genietend aan het roer. Overal aan de horizon
eilanden, wat een schitterend zeilgebied. Dit weten vele zeilers
en in het seizoen is het dan ook druk in de Grenadines. We
draaien de baai van Clifton in en ankeren notabene voor de
"Bon Bini" van Elly die hier als duikinstruktrice
werkt en waar we vorig jaar mee gedoken hebben. Haar hond
die Joke vorig jaar met Reiki opgepept heeft herkent ons niet
en blaft als we te dicht bij komen.
Rondje
eiland per gemotoriseerde huifkar
Met
onze blanke huidskleur worden we direkt herkend als tourist
zodra we het eiland betreden. We hebben de eerste atraktie
nog niet achter de rug - een basin met haaien - of we worden
door een taxichauffuer op innemende wijze gepaaid om achter
in zijn bak te stappen zodat hij 'op dit mooiste moment van
de dag' ons zijn eiland kan laten zien. De tocht voert eerst
naar Ashton aan de oostkant. We zien hier de baai waar men
ooit is begonnen met het maken van een grote jachthaven achter
het rif. We passeren de lagere school met cricketveld en tientallen
kleine gelegenheden waar je je dorst kunt lessen. Veel mensen
op straat, het is vrijdag namiddag, gewerkt wordt er niet
meer. De weg is van beton maar helaas druk met drempels en
afvoergoten. Het zitten achterin is zo niet erg komfortabel.
Maar de vergezichten maken een hoop goed, vooral als we gaan
stijgen. Hij wil ons de baai van Chatham aan de westkust laten
zien en we moeten daarvoor het minigebergte over. De natuur
krijgt de overhand, hier geen huizen. Dan stopt hij plotseling:
er ligt een landschildpad op zijn rug op de weg. Het beestje
leeft nog en is waarschijnlijk van de steile helling gerold
en in onmacht geraakt. Na hem fotografisch te hebben vastgelegd
zetten we hem weer op de been en kan hij zijn weg vervolgen.
In de baai van Chatham liggen een paar zeiljachten, aan de
oever een paar hutjes. Er gaat een steile onverharde weg naar
beneden. Deze is alleen met een vierwieldrive te rijden. Wij
blijven boven en stoppen na een kort stukje onverhard op een
prachtige plek met veel cactusachtigen. Het uitzicht in de
late middagzon is werkelijk schitterend. Langs steile hellingen
vervolgen we onze weg naar de noordkust. Hier ook een paar
waarschijnlijk onbereikbare baaien en al dalende passeren
we de eerste kleine hotelaccomodaties. We zien een steengroeve
waar toevallig net een vrouw met een brok steen op haar hoofd
loopt, een geitenfarm, een zoutpan. Leuk om zo een overzicht
van het eiland te krijgen. Als we door de hoofdstraat van
het havenplaatsje rijden davert daar de muziek uit een paar
grote luidsprekers over straat. Vrijdagavond. Bij Lambi waar
we een paar keer hebben gegeten vanwege het ketelorkest daar
zit de zwaargebouwde eigenaar voor de winkel. "Laagseizoen,
geen live music" is zijn antwoord op Joke's vraag. Hij
doet trouwens of hij Joke herkent... (Joke mocht ooit samen
met een gast spelen op zo'n steel drum). Na een verfrissinkje
op een miniterras aan het dorpspleintje even uitpuffen aan
boord.
vrouwvriendelijk
vervoer
dikke
pret achterin
even
een plaatje van deze geluksvogel
landschildpad
Diner
onder toeziend oog van barracuda's en octopus
In
het restaurant worden we verwend met een groot aquarium. Twee
kleine barracuda's laten hun kenmerkende gedrag zien: nagenoeg
stilliggend, wachtend op een prooi. Ineens iets bijzonders:
een octopus dwarrelt voorbij. Deze vreemde snuiter beweegt
zich op de meest vreemde manieren en je ziet zijn schutkleur
steeds aanpassen aan de ondergrond. Af en toe lijkt hij een
dansje uit te voeren. Als een van de serveersters visresten
voert schiet het drietal erop af waarbij de barracuda's duidelijk
ontzag voor de octopus tonen. Een boeiend schouwspel. Alks
toetje kan een zeer vriendelijke serveerster ons vertellen
dat het Nederlands elftal dit keer heeft gewonnen met 3-1
van Frankrijk. Missen we wat?
Immigratieperikelen
Douane
en immigratie blijken niet op zaterdagochtend bij de haven
te zijn geopend, we moeten ervoor naar het minivliegveld.
Hier is Joke lang bezig met de douane en moet vergeleken met
vorige keren een veel hoger bedrag neertellen voor de cruise
vergunning. Ondertussen brengen wij in de wachthal onze tijd
door met rondkijken en het bestuderen van een informatieboekje.
Als ze tenslotte naar buiten komt moet nog een bezoek worden
gebracht aan de immigratie. Hier zit een beambte in keurig
uniform een formulier in te vullen en ik wacht binnen zijn
gezichtsveld na mijn aanwezigheid te hebben gemeld. De tijd
verstrijkt, een twee motorig vliegtuigje komt met veel lawaai
binnen. Dan is hij klaar en in plaats van mij te helpen doet
hij zijn kantoortje op slot en steekt over naar de aankomsthal.
Ik schiet hem aan maar hij is niet van plan mij te helpen.
Na weer te hebben gewacht trek ik de stoute schoenen aan en
ga ik naar de aankomsthal waar de douane zit. Hier worden
de net aangekomen passagiers geholpen door de douane en de
immigratie! Nu breekt mijn klomp. Ik meld de douane dat we
vertrekken zonder de immigratie, we zijn het wachten beu,
zeker als later aangekomen mensen eerder worden behandeld.
Hoewel hij zegt dat dat niet kan ben ik vastbesloten. Omdat
hij aangeeft nog twee minuten nodig te hebben blijven we maar.
Inderdaad komt de immigratievent weer naar buiten en gebaart
mij te volgen naar zijn kantoortje. Ik zeg dat ik deze handelswijze
niet begrijp. Hij verontschuldigt zich en legt uit dat de
mensen van het vliegtuig maar een paar uur op het eiland hebben,
ze moeten om vier uur weer terugvliegen naar Barbados. Wij
hebben volgens hem meer tijd. Het zou een regel zijn om hen
een voorkeursbehandeling te geven. Ik mopper door. Intussen
verbetert hij de paspoort nummers die Joke per ongeluk heeft
verwisseld. Hij wenst ons een plezierig verblijf en binnen
vif minuten staan we buiten...
niet
alle jachten overleven een storm...
Naar
de mooiste plek van de Carieb
De
Tobago Cays hebben die naam. Het zijn een viertal eilanden
die binnen een groot hoefijzervormig rif liggen: het "Horseshoe
reef". Het water is er glashelder, zandbodem waar je
prima kunt ankeren, schildpadden die bij een van de eilanden
hun eigen zwembad hebben met lijnen afgezet. De strandjes
met palmbomen zijn makkelijk toegankelijk. Bij het rif liggen
nu boeien waar je je rubberboot kunt vastmaken om er te snorkelen.
Onderweg
ontmoeten we de "Aeson" die hoog aan de wind richting
Clifton zeilt. Later zien we ze doorzeilen naar Carriacou.
Geen radiokontakt.
Marinus
stuurt ons bekwaam tussen de riffen door naar de ankerplaats
achter het rif. Hier ligt een vijftiental schepen en na ons
arriveren ook nog een paar dagcharters. We ankeren op 2,5
meter in glashelder blauwgroen water. Wat een pracht!
Op
haaienjacht
We
weten dat hier nursesharks zich hier binnen het rif wagen.
Snorkelend tegen de forse stroom langs grote koraalvelden
bereiken we het rif. Onderweg scoren we een schildpad en een
grote barracuda. De grote spotted drum verstopt zich hier
ook als hij mij ziet. Veel kleuren, veel vis. Wat een rijkdom!
Mooier kan het eigenlijk niet. Het water is van een heerlijke
temperatuur en nodigt uit om er de hele dag in te liggen.
We snorkelen tot aan de rand waar het te ondiep wordt om er
overheen te zwemmen. Een 'aai' van het koraal geeft vaak langzaam
helende wonden dus uitkijken. Met de stroom mee langzaam terug.
Soms is het net een onderwater doolhof. Joke en Marinus ontdekken
een tweetal roggen bijna onder de boot. Wat een genot om hier
te snorkelen.
rubberboot
van onderen: glashelder water
Met
de kano op eilandbezoek
Onze
aktieve gasten stappen in de tweepersoonskano om het dichtstbijzijnde
eiland te bezoeken. Ze worden verwelkomd door leguanen die
net een nestje van een vogel belagen. Alles puur natuur. Een
tweede eiland nemen ze ook, de t-shirts verkopers aan de andere
kant zijn al verdwenen, hun belangrijkste klanten, de dagtoeristen
zijn alweer vertrokken.
uitstappen
is een kunst
zeemonster
of zeemeermin?
Naar
het onbekende Jamesby, het meest zuidelijke eilandje van de
Tobago Cays
We
stappen al vroeg in de rubberboot om ongestoord dit eilandje
te kunnen verkennen. Van verre worden we al verwelkomd door
sterns die daar kennelijk broeden. Het bootje trekken we het
strand op en zien een pad naar boven. In de vroege ochtendzon
ziet alles er zeer vriendelijk uit. Tussen de cactussen zitten
vogels en ineens zien we een leguaan van zo'n 50 cm. Zit zich
op te warmen in de zon, hun thermostaat werkt anders dan die
van ons heb ik begrepen. We klimmen naar de top en worden
beloond met een mooi uitzicht over het beroemde hoefijzer
rif. De ongeveer vijftien geankerde schepen schitteren onder
ons in het water. Er blijken meer leguanen te huizen, een
enkeling verdwijnt ritselend tussen de droge struiken. Ook
een bruinbehaard soort rat zag ik vluchten. We vinden een
nest met een paar eieren, een ervan is kapot door een Carib
crackle, een kraaiachtige rover die zich door ons niet laat
verstoren. Op een andere plek een piepende stern met zowaar
een dons kuikentje. We dalen weer af naar het strand. De palmbomen
staan hier scheef tegen de wind in. Een uitdaging om ze te
beklimmen. Marinus laat zien van een prima evenwichtsgevoel
te zijn voorzien: hij loopt meters omhoog tot onze grote verbazing.
Sinds wanneer kan een Friese boer in een palmboom klimmen?
wat
zit daar in de boom?
genieten
Friese
boer in zijn element
Op
bezoek bij de schildpadden
Bij
het meest oostelijke eilandje Baradal heeft het marine park
lijnen met boeien afgezet waar men niet mag ankeren. Dit is
het graasgebied van de groene schildpad. Al snorkelend kom
je er minstens vijf tegen die zich niet veel van je aan trekken.
Maar er is meer: een paar grote Flying Gurnards en een kleine
octopus die door Joke bij een stuk oud ijzer wordt ontdekt.
Wat een afwisseling, wat een rijkdom.
prachtige
tekening, kenmerkend voor de groene schildpad
Snorkelen
langs het rif
Dichtbij
de dinghypass heeft men oranjerode boeien neergelegd, duidelijk
bedoeld om daar je bootje aan vast te maken. Vele boeien blijken
op dit middaguur bezet maar we vinden een lege. Te water en
wederom strekt zich een prachtig onderwaterlandschap onder
ons uit. Dan opeens op zo'n 15 meter afstand een grote bruine
vis die met rustige slagen van mij afzwemt: een nurseshark!
Mijn camera staat op 50 cm ingesteld en voor ik hem op grote
afstand heb staan is de haai al verdwenen. Imposant, zo'n
soepel bewegende zwemmer van anderhalf tot twee meter.
Tijd
om te luieren
Na
zo'n aktieve ochtend lassen we een rust in. De hangmatten
worden van stal gehaald (en gerepareerd) en opgehangen in
de kuip en in het gangboord. Het is wel even wennen, in een
bocht slapen. Vroeger sliep men op alle schepen zo, soms wel
drie boven elkaar.
welverdiende rust voor een hangjongere....
Weer
met de kano op verkenning
Onze
crew wordt steeds driester. Met de kano worden nu drie eilanden
in een keer gerond. Onderweg kwamen ze de "Passaat"
tegen, de schoener van Pieter en Mirjam die we op Martinique
voor het laatst zagen. Het laatste stuk tegen de wind zorgde
voor veel overkomend water, met deze temperaturen geen bezwaar.
De doorkijkblouse wordt er wel doorzichtiger door. Joke verwent
ons met een piña colada van een recept uit een boekje.
Het limonadeglas met witte vloeistof en een rode kers ziet
er onschuldig uit. Bij de eerste nip merken we dat het rumgehalte
toch wel erg hoog is. Voorzichtig nippen we verder en het
begint te wennen, misschien is het toch wel lekker?
sportief
team met de kano op pad op het heetst van de dag
Avondprogramma
Dit
keer vertoont Joke de dvd die we op Union Island bij het marine
park kantoor kregen. Het promotiefilmpje laat mooie beelden
zien van St. Vincent en de Grenadines. Daarna de vertoning
van de foto's die we op die dag maakten: op een groot scherm
ziet het er altijd geweldig uit. Tijdens de voorstelling begint
het te waaien en een regenbuitje klettert neer op het dak.
Een weersverslechtering, een wave? Op de windmeter komt het
tot 18-19 knopen en de KISS- windgeneratoren worden wat lawaaiïg.
Ook leveren ze niet de hoeveelheid stroom die je kunt verwachten.
Ze worden waarschijnlijk te heet. Het elektrisch afzetten
lukt niet dus met het lijntje aan het straartstuk dan maar
uit de wind trekken. Er volgt een knal en in het maanlicht
zie ik een gebroken wiek... Wel is hij meteen stil, dat begrijp
je.
Op
verkenning op Mayreau
Het
kleine eiland met zo'n 300 inwoners ligt westelijk van de
Tobago Cays. We passeren de "Passaat" die in het
kanaaltje van de Cays ligt en zeilen op de fok het stukje
naar Mayreau. De Salt Whistle Bay ziet er niet interessant
genoeg uit en met algemene stemmen varen we door naar de Saline
bay. Hier ligt welgeteld één jacht en we ankeren
in de buurt van de pier. De weg naar het dorpje gaat stevig
omhoog. De zon begint ook al aardig te branden. Aan weerszijden
zien we het woord bar op gevels staan, maar alles lijkt gesloten.
Bij "Dennis" worden we binnengepraat maar we besluiten
eerst naar de top van het eiland te gaan waar het uitzicht
over de Cays maximaal is. We passeren achtereenvolgens een
rastarestaurant en het "Ïsland Paradise" restaurant
voor we de lagere school bereiken waar de kinderen pauze hebben
en lekker aan het ravotten zijn. Naar ons toe zijn ze vrij
en soms brutaal. De kerk ligt aan de andere kant van de weg.
Het is een katholieke kerk van zeer eenvoudige bouw. Gekleurd
glas voor de ramen. Aan de achterkant een uitzicht terras
en een groot wateropvang kunstwerk: een helling van steen
met daar beneden een groot overdekt bassin. Dan naar het medisch
centrum van Mayreau. Hier zitten vele mensen met kinderen
op schoot te wachten. Het blijkt dat de schooljeugd aan de
beurt is. Een aardige moeder licht me voor nadat ze me eerst
een pruim heeft gepresenteerd. Ik stap brutaal naar binnen
waar een nurse achter een balie zit en een in het wit geklede
nurse heen en weer loopt. De witte is van het eiland, de andere
is 's morgens van Union Island gekomen. We maken kennis en
ze vertellen dat er slechts eenmaal per maand een arts het
eiland bezoekt. Als ik afscheid heb genomen komen ze me achterna
en vragen of ik voor hun een smalle manchet voor het bloeddrukmeten
bij kinderen kan regelen. De moeder die ik eerder sprak was
nu in gesprek met Joke, Joukje en Marinus. Ze heet Sarah en
verteld dat de kinderen met twaalf jaar naar St. Vincent in
kost gaan, ze zien ze dan een kwartaal niet.
Island
Paradise
De
vrouw die ons bedient staat open voor onze vragen. Ze blijkt
in Canada te hebben gestudeerd aan een hotelmanagement opleiding.
Haar jongste kind van bijna twee is daar geboren en dus een
Canadeesje. Ze heeft plannen om een hotel op te zetten. Ze
heet Anita Wilson en komt ondernemend over. We beloven terug
te komen.
Dennis
Hideaway
Hier
blijkt een Poolse te werken. Ze bedient ons vlot en goed.
Ze is hier al acht maanden. Ze weet ook te vertellen dat de
duikschool al een tijdje is gesloten: de laatste instrukeur
heeft de spullen meegenomen, de boot is nog wel beschikbaar.
Als we iemand weten die hier wil investeren/werken...? We
lunchen aan de rand van het kleine zwembad, het is warm onder
het dak van plastic golfplaten maar het klaterende zwembad
verkoelt onze geest..
Diner
bij het Rastacafé
De
overvriendelijke rastaman, Robert the Righteous, die ons overdag
al had aangesproken was alleen in zijn restaurant. Toch konden
we gebruik maken van al zijn eetmogelijkheden dus we streken
neer op zijn overdekt terras aan de steile dorpsweg. Ook hier
weer vlaggen van vele landen. Merkwaardig dat het rood van
de Nederlandse vlag totaal was verbleekt, terwijl dat van
de Duitse en Belgische vlaggen ernaast nog in prima konditie
was. Het wachten duurde lang, er kwamen steeds meer mensen
binnen die eerder vrienden waren dan klanten. Een gegeven
ogenblik kwam een splinterdun meisjes vragen of we nog een
drankje wilden. Zij bleek vanaf dat moment onze serveerster.
Wilde ook graag haar levensverhaal kwijt. Voor het echte diner
mochten we aan een keurig opgemaakte tafel zitten. Helaas
had het lamsvlees een hoog bot- en vetgehalte, het vlees moest
je echt zoeken. Goed, prima sfeer, vooral toen een van de
poten van mijn plastic tuinstoel wat naar achteren begon te
knikken...
Twee
keer daags de veerboot voor vijf minuten
De
veerboot die tussen de eilanden pendelt kwam 's morgens al
redelijk vroeg. Anker uit, keren en met de laadklep naar de
kant. De boei die de punt van het rif moet markeren is echt
verdwenen, we zagen hem gisteren al op stap gaan. Er kwam
een groepje mensen van de boot, een tiental ging aan boord,
klep omhoog en varen maar weer. Het ouderwets aandoende schip
maakt een flinke snelheid en was vlot om de hoek verdwenen.
Behalve een enkele zwemster verder geen leven aan het strand.
Dit zal in het hoogseizoen wel anders zijn.
Op
de genua de hobbelige zeestraat over
De
oversteek naar Union Island is kort, de windrichting gunstig
dus waarom een grootzeil hijsen als je weet dat je het binnen
een half uur weer kunt laten zakken? De lichtpalen om de hoek
van het rif zijn prima zichtbaar en vanwege de tegenstroom
koersen we eerst op Palm Island af. Het water is ruw, geen
wonder met deze stroom en wind en de open verbinding met de
Atlantische Oceaan. Tot onze verbazing liggen er nu drie Nederlandse
boten in de baai: de "Bon Bini" van Elly, de "Leviathan"van
Peter en de "Passaat"van Pieter en Mirjam. We halen
Peter op voor de koffie. Daarna doen we wat boodschappen en
klaren uit. We willen verder, naar de Tyrrel baai op Carriacou.
Wederom
op de genua stuiven we naar Hillsborough, Joukje aan het roer.
Onderweg halen we een ander jacht in, het lijkt wel of hij
stil staat. Na de formaliteiten in Hillsborough varen we achter
drie monohulls aan, alledrie op de genua. Wedstrijd! Marinus
stuurt. Langzaam lopen we in, passeren Sandy Island en Paradise
beach, moeten dan de hoek om. De achterste twee geven op zodra
de wind even wegvalt: de zeilen worden ingerold. De enige
die overblijft is een Spaans jacht waarop we maar een persoon
zien. We varen hoger aan de wind en lopen met een lekker vaartje
de baai binnen. De twee op de motor varende jachten halen
we zelfs in! We ankeren - tot onze verbazing - vlakbij de
Nederlandse "Koolau" van Rick en Annet. We verwachten
hun hier niet. Het duurt niet lang of ze komen aanvaren vanaf
de wal en na een zak versnaperingen te hebben opgehaald wordt
het weerzien gevierd. Intussen begint ons anker te slippen,
het lichte zand op de harde ondergrond is ons spade anker
alweer de baas. We ontkomen er niet aan om een betere plek
te zoeken als we over een boeitje heendrijven en vlak voor
een jacht blijven hangen. Onze nieuwe plek geeft een beter
houvast. Intussen is Dominique al geweest die voor onze noodstuurinrichting
gaat zorgen, kwam Simon langs om wijn te verkopen en een ander
boatboy om bananen aan ons kwijt te raken. Wat een drukte!
Noodsturinrichting
klaar
De
kleine Fransman die alles op het gebied van rvs en aluminium
lijkt aan te kunnen is ook een man van de tijd: net als we
voorzichtig bij hem langs willen gaan komt hij al aan zetten
in zijn aluminium vletje. En, de noodstuurinrichting is klaar!
We monteren de as, koppelen de hydraulische cylinder los en
het werkt.
Afscheid
van Carriacou en onze vrienden
We
maken een rondje langs onze vrienden, altijd weer spannend
wanneer we ze weer zien. We hijsen de zeilen en met een bakstagwindje
varen we met een maximum van 10.3 knopen richting Diamond
Rock ook Kick 'em Jenny genoemd. Daarachter zit Ronde Island
verscholen, een verlaten eiland waar misschien aan de zuidkant
een enkel vissertje een hutje heeft. Er is een redelijk beschutte
baai en als we zien dat er maar een cat ligt laten wij daar
ook ons anker zakken. Een onbewoond eiland, bijna voor ons
alleen. Het snorkelen is er excellent volgens de Doyle pilot
en met de rubberboot zoeken we de oever af zonder dat mooie
snorkeleplekje te vinden. Natuurlijk laten we ons ook op het
strand aanspoelen. Hier de sporen van een leguaan in het fijne
zwarte zand. Je kunt er ook in rollen hetgeen schitterende
effekten heeft!
sporen
leguaan, de vertikale streep is van zijn staart
een
zwarte zeemeermin
zwart
het water in
Kustzeilen
langs Grenada
Er
is veel te zien en we herkennen ook van alles. Tot halverwege
hebben we de wind achter, dan moeten we verder motoren omdat
de bergtoppen alles wegvangen. Pas als we de laatste rotspunt
voor St. George's passeren is er weer wind, helaas hebben
we dan al de zeilen opgeborgen. De "Aeson" en de
63 ft lange Belgische Wharram cat "Moana" liggen
buiten voor anker en we kruipen er genoegelijk tussen. Een
heerlijke zeiltocht, alleen, wanneer gaan we weer een vis
vangen?
Feest
aan boord
Je
zult maar jarig zijn zo ver van huis (of is het opzet?). Slingers
en balonnen, taart bij de koffie, zingen (maar helaas zonder
trekzak begeleiding omdat er een veertje kapot is). Natuurlijk
ook kado's en wat de jarige absoluut voor onmogelijk hield
krijgt hij van Joke: een T-shirt (notabene zijn eigen) met
een foto van het palmboomklimmen in de Tobago Cays! Ook wij
krijgen een waardevol kado: een vislijn met lure (kunstaas)
en een dubbele haak. Misschien dat we hiermee wel een vis
kunnen vangen.
grote
longen, grote poederwolk
in
het nieuw
niet
jarig, toch nieuw visgerei
Bliksembezoek
aan St. George's
Op
het programma staan: geld tappen - voor Venezuela kan je het
beste veel Amerikaanse dollars in huis hebben, die leveren
op de grijze markt veel op. Een bezoek aan de Mall, de zeer
moderne winkelgalerij waar alle gasten van de cruiseschepen
doorheen worden geloodst is een must vanwege de uitstekende
boekwinkel. Dan naar de lagune, naar Island Water World om
te kijken of ze propellorbladen voor de KISS windgenerator
hebben, naar Patrick's om voor het diner te bespreken en naar
Foodland voor de nodige levensmiddelen.
Eerst
natuurlijk ons ochtendprogramma op het ruim twee kilometer
lange strand van Grand Anse waar altijd wel iets te beleven
is. Met kano en rubberboot er naartoe, voorwaar al een sportieve
prestatie.
Alle
programmapunten lijken te slagen tot de cassière van
Foodland er niet in slaagt om geld van onze VISA-kaarten af
te peuteren. Ook de Mastercard lukte niet, wat nu? Marinus
springt bij en laat nu ook zijn VISA-kaart niets willen afgeven.
Gelukkig bezit hij ook andere creditcards en kunne we toch
het pand verlaten met een volle boodschappenkar die keurig
door een hulpje naar de dinghysteiger wordt gereden.
De
onderwaterbeelden van Grenada
Een
kunstenaar, ... , heeft een aantal beelden en twee grote beeldengroepen
tussen de koraalbanken van een kleine baai aan de westkust
twee mijl ten noorden van St. George's geplaatst op een diepte
van 4-6 meter. Piet kwam met het voorstel om voor ons te gidsen,
hij wist waar ze stonden. Aldus geschiedde: we pikten hem
op met zijn rubberboot, anker op en twee mijl terug naar het
noorden, vanwege de minimale afstand maar op de motor. Bij
het baaitje aangekomen lieten we het anker zakken en bracht
Piet ons met de rubberboot naar de plek waar we de beelden
konden vinden. Het duurde even voor we 'beet' hadden: dieper
dan we dachten en op een zandstrook tussen de koraalbanken
zagen we de eerste. De vooroverzittende figuur was al aardig
aangegroeid en leek opgebouwd uit betonijzer. De volgende
zat achter een bureau met typemachine, dan een met een strooien
hoed, vervolgens een met een echte fiets. De eerste beeldengroep
bestond uit liggende figuren, de tweede uit een kring waarvan
een deel helaas was omgevallen. Met het diffuse zonlicht erbij
een prachtig gezicht. Wat een fraaie kunstwerken dat op een
zeer bijzondere plek. Een aanrader voor iedereen die Grenada
bezoekt!
kringbeelden
Marinus
op bezoek geweest
ze
kijken naar hem?
Ritje
naar Prickly bay op het zeil
Piet
onder de indruk, we stuiven met 9 knopen naar het zuiden.
Hij maakt los ter hoogte vna de lagune en wij naar de zuidwestpunt
van Grenada. Voor ons duiken een paar vliegtuigen op de landingsbaan
die echt op de punt begint. Het is alweer schitterend zeilweer.
Een Amerikaan die ver voor ons de punt rond en vervolgens
zijn zeilen opbergt halen we snel in. Het is om de hoek windkracht
vier met niet al te grote golven, we moeten wel een extra
slag maken maar krijgen dat royaal terug door het zeilplezier
en het feit dat we de Amerikaan passeren. We dachten trouwens
nog even dat het misschien Peter met de "Leviathan"
was. Het is vol in de baai maar we vinden een gaatje vlkbij
het strand.
Bekenden
in de baai
We
zien de Canadese "Gipsy Blues" met René en
Cheryl, eerder hier en op St. Maarten ontmoet, de Engelse
"Ngoma" met Robin en Sandra, met Sandra deden we
Yoga op het strand in St. Maarten, de Canadese catamaran "Mustang
Sally" met Dog en Wendy en de Engelse cat "Mambo"
met Jane en .... Maar er lag ook een boot met een Nederlandse
vlag, de "Boras" met als thuishaven Antwerpen. We
voeren overal langs voor een praatje.
Op
naar het "most unique restaurant in Grenada"
Het
minirestaurant ligt aan de lagoon en is gehuisvest in een
gewoon huis. Een groot voor de deur met "Patrick's restaurant".
De bustaxi stop er voor de deur, net als het begint te regenen.
Patrick biedt een menu met 20 verschillende 'local dishes
plus soup and dessert'. We zijn de enige gasten en strijken
neer aan de feestelijk gedekte tafel op de veranda. Het duurt
even voor Patrick met de soep komt maar daarna kunnen we het
niet meer bijbenen als hij steeds weer met vijf nieuwe dishes
komt. Het smaakt allemaal uitstekend en de meeste schaaltjes
komen leeg. Weer een prima ervaring.
Patrick's
en
nu maar smullen, 20 gerechten
Patrick
Gewekt
worden door een stevige regenbui
Ons
reisschema moet worden aangepast: zwarte luchten met flinke
buien teisteren ons. Een paar keer zien we het flitsen, de
donder laat lang op zich wachten dus is het onweer van van
ons vandaan. De stop moet uit de rubberboot, zo vol raakt
hij. Onze trip naar het Hog Island laten we vallen, 3 mijl
in de regen motoren tussen de riffen om op een onbewoond eiland
zonder voorzieningen te komen waar we in de regen niets kunnen
doen is niet praktisch. Ook een bezoek aan het lichtschip
een baai verder is niet zinvol, het restaurant daar gaat pas
om vijf uur open. Er komen alternatieven op tafel maar geen
van alle haalt de beslissende meerderheid. De regen blijft
af en aan komen, toch gaat de crew met de kano op stap! Een
ronde Prickly lijkt een peuleschilletje. Ondanks een korte
weersverbetering beginnen er over de marifoon berichten binnen
te komen over wel/niet doorgaan van Fish friday in het vissersdorpje
Gouave. Gaat zo'n straatfeest door als het regent? Er komt
een definitief nee als Inge met de taxichauffeurs heeft overlegd
en besloten wordt niet te rijden. We vinden het niet erg,
maar wat nu? Sushi in Grand Anse? Uiteindelijk besluiten we
een mix aan boord te drinken en daarna naar het restaurant
"de Big Fish" van het dinghydock te dineren, helaas
niet onder de sterren zoals in de folder staat. We komen er
redelijk droog aan. Het halfoverdekte terras is drijfnat zoals
te verwachten. Het eten smaakt prima, we maken er een gezellig
maaltijd van. Joke heeft nog een heel gesprek met een Engelsman
die het waterleven zat is en zijn catamaran wil verkopen.
De serveerster die wij vragen wanneer het regenen ophoudt
ziet de humor er van in maar vraagt ook aan onze crew of zij
het waren die 's middags in de regen in badtenue voorbij kwamen
kanoën. Net toen we weer in de rubberboot stapten begon
het weer heftiger te regenen en te vlagen. Er was geen weg
terug en lekker nat kwamen we aan bij de Zeevonk. Daar ontdekten
we dat de ene achterbuurman was verdwenen om even later ver
achter ons te zien dat hij op drift was gegaan en men met
schijnwerpers hem in de picture had. Er snelde ook een bootje
naar toe, reden voor ons om af te wachten. Hulp bleek niet
nodig.
Afscheid
op het verlaten vliegveld
Het
toestel van de LIAT naar Barbados staat al klaar, verder geen
vliegtuig te zien. In de vertrekhal een familie die alle loketten
lijkt te blokkeren. Er moet trouwens vliegveldtax worden betaald:
US$ 20 pp, leuk als je net al je geld hebt opgemaakt. In het
restaurant worden we verwelkomd met "breakfast?",
denken ze eindelijk wat te hebben doen. Weten zij veel dat
we al om zeven uur ontbijten. Dan het moment van echt afscheid:
twee geweldige weken met z'n vieren zijn voorbij.
