Reis
naar de zon deel 80
Grenada-Margarita
za 21 juni- di 1 juli 2008
de
geneugden van Prickly Bay
Er
liggen zo'n zeventig jachten om ons heen, dat betekent volgens
de statistiek dat we een aantal ervan kennen. Echter ook dat
we de meeste niet kennen. Laat ik het over de Lagoon catamaran
"Brio" hebben. Een klein Amerikaans vlaggetje achterop,
nauwelijks te ontwaren. Ze komen vlak achter ons liggen, we
zien een paar volwassenen en kleine kinderen aan boord. Als
we de volgende dag op het strand wat dagelijkse aktiviteiten
uitvoeren, zit pa met twee kleine kinderen op het strand.
We maken een praatje en het ijs is gebroken zoals dat heet.
Vader Paul komt uit Engeland, zijn vrouw uit de VS. Ze hebben
een tweeling van bijna drie jaar. Een neef uit Engeland is
te gast aan boord en ze huren voor de komende dagen een auto
om het eiland te verkennen. Kunnen we advies geven? Met de
kaart erbij passeren de hoogtepunten. Kim blijkt meegedaan
te hebben aan een Hushrun, hoe het werkt begrijp ik niet helemaal.
Het schijnt hier op de eilanden populair te zijn. De volgende
is als we al zijn vertrokken. We maken een afspraak om 's
morgens te gaan lopen. Van het een komt het ander...
Het
strandje hier is volgens mijn loop-GPS maar 375 m lang. Vorig
jaar nog met Carl van de "We Two Are One" een aantal
malen heen en weer gelopen. Nu over de weg naar de vuurtoren.
Hier een schitterend uitzicht over het gebied terwijl de golven
onder je tegen de rotsen beuken. Kim weet de weg en we nemen
elke splitsing. Overal grote dure villa's met hekken en waakhonden.
Hier woont niet de doorsnee bevolking. Na drie kwartier heuvel
op en heuvel neer zijn we weer bij het uitgangspunt, het lijkt
op de Zeven Heuvelenloop bij Nijmegen.
's
Morgens op het netje een geweldig aanbod
Wat
te denken van een gloednieuwe Parasailor 2 op de Zeevonk?
Dit hypermoderne zeil kan zowel als spinnaker als halfwinder
dienen. Wat een luxe. Vorig jaar hebben we al eens een offerte
aangevraagd bij Bomarine in Nederland. Het zeil vonden we
toen te duur en we hadden nog de hoop dat onze halfwinder
was te repareren. Intussen is op oudejaarsdag de halfwinder
na reparatie in Porto La Cruz definitief gesneuveld, en hebben
we hem op St. Maarten in stukken gesneden. Nu komt een Duitser
met een geweldig aanbod: een Parasailor, nagenoeg ongebruikt
voor de halve prijs. Na de banden van de fietsen te hebben
opgepompt wij naar de marina waar de Good Life lag. We sloten
de koop en nog dezelfde dag kwam Mario hem brengen.
Proefzeilen
met de Parasailor 2
Met
Piet, Jelka, Paul en Scott voeren we de volgende dag de Prickly
Bay uit en hesen het nieuwe zeil. We liepen direkt boven de
6 knopen bij 10 knopen wind. Het zeil stond prachtig en we
konden tot 95 graden schijnbare wind lopen met de schoten
op de boegen. Als we de volgende keer dubbele schoten voeren
dan kunnen we hem als halfwinder trimmen en kunnen we hoger
aan de wind!
veel
hulp
overal
een oplossing voor
daar
gaat ie!
wat
een geweld!
een
fraaie kleurkombinatie?
Cricket
een saaie sport?
Vergeet
het maar! Piet trakteert op de cricketwedstrijd West Indies-Australië
in het grote nieuwe stadion. Het is hier sport nummer één.
We worden elektronisch gefouilleerd voor we de heksenketel
binnenstappen. Een groot grasveld - zonder doelpalen! - met
in het midden de twee wickets: drie paaltjes met twee stokjes
erop. Verschillende soorten tribunes met stoeltjes in verschillende
kleuren. Wij zitten niet overdekt op blauw. De wedstrijd is
dan al een paar uur oud en duurt de hele dag voor zover wij
wisten. Voor we goed en wel zitten klinkt er overdonderdend
lawaai uit een stapel boxen en beginnen een aantal leuk uitziende
meiden ieder met een vlag uit de West Indies te bewegen. Dat
wil hier zeggen met hun achterwerk te schudden en met de vlag
te zwaaien. Zodra de muziek ophoudt gaan ze weer zitten. Later
wordt duidelijk dat de muziek klinkt als er een run wordt
gescoord. In het veld iets vreemds: elf man van de ene ploeg
tegen twee van de andere. Twee scheidsrechters in het zwart.
Waar is de rest? De spelregels hebben iets weg van honkbal
en Piet legt uit dat elke partij 300 ballen mag wegmeppen
(om te zorgen dat de wicket niet omver wordt gegooid). De
werper heeft een scala aan mogelijkheden: snoeihard met een
geweldige aanloop waarbij de bal snelheden haalt tot 130-140
km/uur of met veel effect waardoor de bal vlak voor de tegenstander
op de grond stuitert en zijwaarts wegspringt. We zien verschillende
werpers in aktie. Ongelooflijk wat een kracht en souplesse.
Er wordt regelmatig gescoord, het mooiste is als de bal zonder
de grond te raken in een keer uit het veld wordt geslagen.
Een punt minder krijgen de twee slagmannen als de bal stuiterend
het veld uit hobbelt. Een vangbal is een wicket, telt net
zo zwaar als wanneer de werper de wicket die wordt verdedigd
door de slagman weet te raken en de stokjes eraf vallen. Een
wedstrijd duurt zo'n hele dag of soms meerdere dagen...
de
wicket met slagman en achtervanger
de
Australische werper
wie
er ook was...
panorama
van het stadion
Maar
dan het publiek. Eigenlijk net zo interessant! Op de goedkope
tribunes in de af en toe brandende zon is het een kleurig
en lawaaïg geheel. Vlaggetjes, rode vierkante waaiers
van de sponsor Digicel, parapluies. Weinig witte mensen, we
zijn echt een uitzondering. Er wordt met dozen bier gesjouwd,
deze blijken voor EC$ 100 te koop te zijn. Je krijgt er dorst
van. In een van de pauzes gingen we op pad om wat drinken
te scoren. In de catacomben liep het op dat moment natuurlijk
storm en kregen de schreeuwers het eerst hun biertje. De schaduw
en het koude biertje deden wonderen. De jongelui om ons heen
waren in verschillende staten van opwinding. Enkelen brachten
de vuistgroet naar ons zodat we terug moesten vuisten. Na
de pauze kwam het team van West Indies in het veld en twee
slagmannen van de Australiërs. Er werden flink wat runs
geslagen, Australië kwam duidelijk op winst. Tijd om
op te stappen en naar de finale van de Europese voetbalkampioenschappen
te gaan kijken. We kwamen precies op tijd bij de jachtclub,
even later werd het enige doelpunt van de wedstrijd gescoord.
We hebben maar even gekeken, wat een saai gebeuren na een
live cricketwedstrijd!
Naar
de tandarts in St. George's
We
hadden een afspraak om negen uur op maandagochtend. De Indische
vrouwelijke tandarts zit op éénhoog, als het
bord niet boven de deur zou hangen zou je haar nooit vinden.
We werden verwelkomd door de assistente, moesten een formulier
invullen en binnen twintig minuten stond ik weer buiten, voorzien
van twee nieuwe amalgaan vullingen. Kosten EC$ 180, omgerekend
€45.
Ankercontrole
We
hoorden onze ankerketting over de stenige/koraalachtige bodem
schrapen. Toch nog eens kijken. Het anker lag nu beblokkeerd
achter twee koraalblokken, de ketting liep verderop ook tussen
blokken door dus losraken is er niet bij. Wel interessanter
zijn de volgende drie dingen die ik op de bodem zag liggen:
1. een anker, 2. een gewicht met ketting en 3. een stalen
of aluminium ladder. Even een lijn met boei ophalen, Joke
in de rubberboot en naar 6 meter diepte om ze achtereenvolgens
vast te maken. Het anker blijkt een nagenoeg nieuwe Fortress
23 te zijn, winkelwaarde US$ 413, het gewicht was schroot
en de ladder was van doorgeroest staal. Het anker hebben we
maar gehouden, dat begrijp je!
De
laatste stappen in Grenada: Brandstof en blokken voor het
nieuwe zeil
De
laatste boodschappen voor ons vertrek naar Margarita. Bijna
vergaten we uit te klaren, maar we waren nog net op tijd.
Ik kocht een paar blokken voor de dubbele schootvoering van
de parasailor en met de laatste EC's lieten we een paar dieseltankjes
en een benzine tank vullen zodat we onderweg niet het risico
liepen droog te komen staan.
Vertrek
naar Margarita!
Om
twee uur gingen de ankers op van de Aeson en de Zeevonk. Een
oversteek van ruim 140 mijl naar Porlamar. Ons plan: de hele
reis op de parasailor. Benieuwd of we de Aeson kunnen voorblijven!
Na filmend om ons heen te hebben gedraaid hees Piet de zeilen,
zette de spinnakerboom in de genua en daar gingen we. Wij
bleken nu sneller en na enige tijd kon Joke op de radar zien
dat we al ruim 4 mijl voor lagen op de Aeson. Tegen het donker
worden hadden we beet: een kleine spaanse makreel, net op
het moment dat we de schoot wat moesten indraaien. Toen ik
terugkwam bij de lijn was hij verdwenen. Maar, de andere lijn,
de nieuwe met een dubbele haak, had ook sukses: een barracuda
van 70 cm. Joke was hem aan het klaarmaken toen die lijn weer
raak was: een barracuda van 80 cm. Daarna haalden we de lijnen
binnen, 2,1 kg filet dat is voorlopig genoeg in de vriezer.
De nacht was donker, geen maan, de sterren niet optimaal.
De wind was rustig en met 7-8 knopen zeilden we de goede kant
op. De parasailor werd verlicht door ons driekleurentoplicht
zodat je goed kon zien hoe hij erbij stond. Omstreeks een
uur of een kruisten we twee vrachtschepen, de laatste ging
op 1 mijl achter ons langs. Om vier uur passeerden we ten
noorden van de Testigos eilanden. Tegen het licht worden een
paar buien waardoor onze snelheid flink toenam: 9,3 knopen
maximaal. Daarna viel de wind weg en kwam uit een ongunstige
hoek. Na veel geduld toch nog even een opleving, daarna was
het gebeurd en bogen we door stroom en wind noordwaarts. Parasailor
omlaag en op de motor verder. Later kwam er toch weer een
beetje wind en met de genua probeerden we er van te profiteren.
Daarna motorzeilend wegens gebrek aan wind. Intussen kwam
Margarita steeds dichterbij. Toen de wind weer geschikt was
voor de parasailor was het eigenlijk niet meer de moeite waard
om hem te hijsen. Na 23 uur lieten we ons anker vallen in
de baai van Porlamar met een zeer tevreden gevoel over ons
nieuwe zeil, we konden hem inderdaad als halfwinder gebruiken,
hele stukken van 70-80 graden schijnbare wind. Wel was het
ideaal om de schoot dan aan de boegspriet vast te zetten.
daar
gaan we!
twee
baracuda's onderweg
