Reis
naar de zon deel 81
Margarita
di 1 juli-za 26 juli 2008
Porlamar
Dit
jaar al de tweede keer dat we hier zijn. Maar dingen kunnen
snel veranderen. Torenflats veranderen van holle betonnen
geraamtes in heuse wooneenheden, krijgen een mooie kleur en
je horizon ziet er heel anders uit. Maar ook dichterbij: de
zandbank voor Marina Juan is weer hoger en met laagwater zelfs
droogvallend. De dinghysteiger bij de restaurantjes op de
hoek heeft nu bewaking en bewoning - achter een paar lappen
staat een bed en 's avonds heeft de oude baas een tv aan staan.
Verder is hij vergroot en voorzien van nieuwe planken met
keurige gaten waar je ketting of lijn door kan. Maar bij de
invoering van de nieuwe Bolivar zijn ook prijzen omhoog gegaan,
o.a. van de taxi's en van de restaurants. De oude Bolivar,
1000x, blijkt nog wel als betaalmiddel te gebruiken. De wisselkoers
met de US$ is nu 3 Bolivar. In januari kregen we er nog 6
voor! Ook een verandering heeft het afgezette parcours aan
het strand ondergaan, d.w.z. de afbakening is niet meer met
een paar autobanden maar met een duidelijk hek, een drempel
en gele broodjes over de volle breedte van de weg.
een
schitterende avondlucht boven de bergen van Margarita
Ontvangst
Juan
We
werden door Juan weer als vrienden ontvangen. Hij was niet
vergeten dat Joke Engelse les aan zijn mensen wilde geven.
Met de taxi naar de stad om dollars te wisselen en een door
Bobby en Nelliemarie van de Ibis aanbevolen restaurant te
bezoeken. Het restaurant leek gesloten maar net op tijd kwamen
er twee mensen naar buiten. We waren vroeg en de enige klanten.
Het eten smaakte prima, allemaal heerlijke verrassingen als
vooraf, en de sfeer was goed bij Casa Ruben. Een aanrader
dus.
Ochtendtraining
een sukses
's
Morgens ging de zon op temidden van oranjekleurige wolken.
Het was doodstil rondom, geen zuchtje wind. Met de kano over
de zandbank naar Marina Juan en vandaar in rustige looppas
over de weg naar het strand. Hier was het redelijk druk en
ik had de pech/geluk dat een groepje lopers een paar honderd
meter voor me zat. Inhalen was een optie, zeker omdat ik daarvoor
anderhalve km de tijd had. Het lukte, mijn konditie was duidelijk
verbeterd door het heuveltje op en heuveltje af samen met
Kim op Grenada. Later op de komputer uitdraai was duidelijk
te zien dat ik aan het eind nog 14 km per uur liep. En dat
met
die vroege ochtend warmte!
Inklaren
met een vingerafdruk
Juan
heeft een knaap in dienst die gaat voor het inklaren: de bedoeling
is dat je een 'zarpa' krijgt waarmee je de Venezolaanse wateren
mag bevaren. De immigratie wil alle opvarenden zien, de havenkapitein
wil twee handtekeningen en twee vingerafdrukken. Je hoeft
verder alleen maar te betalen en een uurtje later is alles
rond en kan je de papieren bij Juan ophalen. Flauwekul of
noodzaak?
Super
winkelen
Met
het 9.30 uur busje van Marina Juan naar de Sigo, een groot
winkelkomplex ten westen van de stad. Hier mochten we enkele
uren winkelen. We kregen een pasje om de hals zodat we ook
nog gratis koffie en ijsthee konden krijgen. Ongelooflijk
wat een luxe overal, alles gericht op taxfree voor Venezolanen
van de vaste wal en touristen. Enorm veel kleding en schoenen.
Onze inkopen bestonden dit keer uit twee kussens van het speciale
materiaal dat een soort vorm geheugen zou moeten hebben en
een volautomatische bloeddrukmeter zodat het gehannes met
een oude stethoscoop en een manchet met pomp niet meer nodig
is als je vrienden graag hun bloeddruk willen weten. (de onze
zijn prima).
Oesters
eten aan het strand
Als
je dit eenmaal weet dan hoort het bij ieder bezoek aan Porlamar.
Het is doordeweeks niet druk op het strand maar de oesterman
was open. Vandaar naar de zeilerskroeg voor een cuba libre
of een polar biertje. Hier ontmoet je zeilers van overal met
plannen naar overal. Wij kwamen in gesprek met Duitsers die
net een paar maanden geleden een tweedehands 50 voet prout
catamaran hadden gekocht, de "Kokomo". Benieuwd
of we ze onderweg nog zien, ze hebben de spullen van hun vorige
boot in Guatamala opgeslagen voordat ze de boot in Florida
verkochten.
verrukkelijke
oesters
Nederlanders
vertrekken en arriveren
's
Morgens nemen we afscheid van de "Aeson", 's avonds
komen we de bemanningen van de "Baros" en de "Mambo"
tegen die net hebben ingeklaard. Met Hans en Linda van de
"Baros" maken we een afspraak om de volgende ochtend
om half zeven te gaan (hard-)lopen over de boulevard die speciaal
voor dit doel tussen zes en negen is afgezet.
Kampvuur
op het strand
De
Amerikanen vieren hun onafhankelijksdag op 4 juli. 's Morgens
op het radionetje wordt een bbq op het strand aangekondigd.
Wij er naar toe om te zien hoe geweldig de Amerikanen uitpakken.
Het blijkt een saaie boel, er hangen wat mensen aan de tap
en op het strand zitten wat mensen in het schemerdonker bij
een stapeltje hout. Gelukkig zijn er een paar muzikanten:
twee gitaren en een djembé en we besluiten even af
te wachten onder het genot van een cuba libre. We komen aan
de praat met een Duitser die een oorspronkelijke James Wharram
catamaran van 38 voet bevaart. Even later strijken ook Petra
en Peter naast ons neer en de Canadezen Sarah en Paul van
de "Quarterdeck". De muzikanten worden ook aangevuld
met twee gitaren en zang. Het vuur begint op te laaien. De
bbq wordt vlijtig bediend en een bordje met van alles kost
niet veel. Romantiek uit de padvinderstijd vindt buurvrouw
Petra.
Dieven
op pad!
Na
onze ochtendloop luisteren naar het netje. Er wordt melding
gemaakt van een paar 'boardings' de avond ervoor, o.a. bij
de "Quarterdeck" met wiens bemanning we die avond
genoeglijk bij het kampvuur zaten. Ook andere schepen werden
bezocht. Bij een Franse boot werd de eigenaar gewekt door
een geluid en verdwenen de 'boarders' ijlings in het donker.
Men heeft met schijnwerpers op ze geschenen doch het registratieteken
kon men niet zien. Je moet hier continue alert blijven en
zeker geen groot feest op het strand aankondigen...
Twee
ochtenden later werden we door het radionet op de hoogte gebracht
van een ernstiger gebeurtenis: op een catamaran werd de Chileense
babysit van een jaar of twintig verrast door een insluiper:
haar handen werden met tape vastgebonden, ze kreeg een handdoek
over haar hoofd en werd in een badkamertje gedumpt. De eigenaar
was naar het vliegveld om zijn vrouw op te halen. Ze vonden
haar een paar uur later zo terug. Vermist werd een grote som
geld. Er waren natte sporen op de boot. Dit keer werd de marine
politie wat aktiever en op vrijdagavond patrouilleerde een
politieboot tussen de circa 100 geankerde jachten en scheen
met een schijnwerper rond.
Slecht
weer op de rede
Een
wave passeert vaak met regen en wat wind. Dit keer was het
veel regen met flinke wind van zo'n dertig knopen vooraf en
tijdens de zware buien. Er gingen minstens vijf boten aan
de haal. Saillant detail: de beroofde catamaran kreeg nu zijn
voorbuurman voorop hetgeen flinke schade opleverde. De Zeevonk
hield zich prima, de Franse "Flipper 3" - waar we
in Marigot, St. Maarten nog meevoeren voor een proefvaart
met de bemanning van de "Aeson"- kwam wel dichtbij
maar bracht ons niet in de problemen.
Met
het busje de stad in: een rit met hindernissen
Het
duurde enige tijd voor het busje arriveerde waarop "Centro"
stond. Vlak voor de stad sloeg hij echter rechts af nadat
een aantal passagiers was uitgestapt en naar een ander busje
waren gerend. Voor we realiseerden dat we verkeerd gingen
reden we al verder. In Pampatar zijn gelukkig ook grote winkels
en we waren niet teleurgesteld toen bleek dat het busje helemaal
niet naar het centrum ging maar in Pampatar bij het grote
winkelcentrum zijn eindpunt had. We kennen de winkels. Radio
Shack was gesloten tussen de middag maar ook daarna. Rattan
Depot had een schat aan gereedschap in huis. Likkebaardend
liep ik tussen de schappen. We konden ons beheersen, we kochten
slechts een rol klittenband. Vervolgens naar het echte centrum
met een ander busje. We passeerden het tankstation aan de
rand van de stad waar we in januari nog diesel tankten met
hulp van een taxi. Bij de kathedraal - die ook nu was gesloten
- gingen we op zoek naar stoffenwinkels. We vonden een stoffenwinkel
die twee etages groot was met een ongelooflijke sortering.
Nog nooit eerder zoveel gezien. Helaas was onze keus er niet
bij. Vandaar naar een electronicazaak waar we in het verleden
al een paar keer goed werden geholpen. Dit keer hadden ze
niet het gevraagde maar de andere elektronicazaak die ik wist
kon ons helpen. De enige wens die ook nu niet op Margarita
kon worden vervuld was een 1,5 volt 1/2 AA lithium batterij
voor de duikcomputer. De fototoestellen hebben tegenwoordig
een iets groter en dikker batterijtje, een AA CR2. De terugrit
met een busje bleek een utopie: onze uithoek zou niet winstgevend
zijn in de namiddag en we moesten terugvallen op een taxi.
Diesel
tanken, maar niet op de normale manier
Het
is problematisch om brandstof te tanken in Venezuela. De laatste
keer dat we het probeerden bij het officiële tankstation
in de baai van Porlamar deden ze moeilijk en door te onderhandelen
kregen we wat van de prijs af. We wisten dat we teveel betaalden.
Daarna pakten we het anders aan: met losse tankjes naar een
tankstation. Dat lukte eind december en begin januari. De
prijs is intussen omhoog gegaan. Vrienden betaalden aan het
dieselbootje nu een halve nieuwe Bolivar per liter Bs.F 0,500
en bij het tankstation idem. Van een taxichauffeur vernamen
de prijs bij het tankstation: Bs.F 0,068. De keuze was duidelijk,
wij met 8 tankjes van 22 liter de taxi in. Bij het tankstation
een verrassing, het was maar Bs.F 0,048. We tankten 174 liter
diesel voor Bs.F 8,352. Met een wisselkoers van Bs.F 3 voor
US$ 1 dus nog geen drie dollar, € 4,50 voor 174
liter diesel. De taxi kostte 40 Bolivar. De chauffeur
haalde wel onderweg zijn taxisticker van de voorruit. Deed
hij iets ondeugends? Op de terugweg een gewapende kontrolepost:
ze lieten ons doorrijden...
Onverwachte
autochtone kontakten met de ochtendloop
Als
je elke dag omstreeks dezelfde tijd het afgezette trajekt
van 1,8 km over de boulevard loopt kom je regelmatig dezelfde
mensen tegen. Zo ook dit keer: een groepje met een stevig
tempo. Hans van de "Baros" en ik konden ze aardig
bijhouden en bij de finish maakten we kennis: Rauof sprak
voldoende Engels, Magdalena in het geheel niet en hoe de anderen
heten ben ik kwijt. De volgende dag deden ze interval heuveltje
op en af en Hans kon het niet laten om ze voorbij te sprinten.
Dit oogstte bewondering en de vraag kwam of we vaker met ze
wilden trainen, start om zes uur 's morgens bij ons 'keerpunt'.
Voor ons te ver en te vroeg. De dag erna werden we gegroet
met onze naam en weer een uitnodiging: zondagochtend om 5.30
uur start voor 20 km in rustig tempo. Weer gezien de tijd
en het vertrekpunt - vier kilometer van de boot - een te grote
belasting. Intussen komt 's avonds bij de Sunset bar/restauranr
Magdalena met een kind en een vriendin binnen. Ze herkent
me direkt en komt me op de Venezolaanse manier met en kus
begroeten.
Toeval
bestaat niet?
Het
is niet uit verveling dat ik het boek "Moordenaars en
hun motieven" van de Belgische advocaat/criminoloog Jef
Vermassen lees. Daarin veel psychologie. Er worden ook studies
van mensapen genoemd, o.a. Jane Goodall en Diana Fossey die
ieder afzonderlijk een tijd tussen apen leefden. We ontvangen
een zevental zenders op de tv en bij het zappen omstreeks
nieuwstijd belanden we in het oerwoud in Afrika: een film
over het leven van Diana Fossey! In het boek werd ook herhaaldelijk
Riekje Boswijk-Hummel geciteerd, van Jan Boswijk maakte ik
in 1982 een soort psychotherapiecursus mee. Ook Wilhelmina
Bladergroen, hoogleraar kinderpsychologie, kwam aan bod, ze
was een vriendin van Joke's ouders en vroeg ooit of ik een
portretfoto van haar wilde maken voor een hooglerarengallerij
in Groningen (leek me niet oppertuun).
We
blijven 'eenzaam' achter
Op
één dag vertrekken er vier boten met bekenden,
de volgende dag nog twee. Gelukkig zien we een Nederlandse
vlag in de verte. Het blijkt de voor ons onbekende "Stargazer"
met Pieter en de nog onzichtbare Frédérique.
We nodigen ze uit en een dag later maken we echt kennis. Ze
blijken echte liefhebbers van Venezuela te zijn. Intussen
arriveerde een catamaran, vanaf ons terras waar we heerlijke
oesters en stukjes octopus als lunch gebruikten met een empanada,
zagen we hem naast ons afmeren. Komen we thuis, blijkt het
de "Yassa" te zijn met Philippe, Valérie
en de kinderen. We kennen ze van Porlamar toen de door hun
van een vriend geleende catamaran dreigde te zinken en we
met een ploeg hem boven water konden houden. Een jaar later
kwamen ze in de baai van Tortuga naar ons toe en boden het
gebruik van hun tweede auto aan als we weer in Le Marin, Martinique
zouden zijn. Aldus geschiedde een aantal malen...
Einde
'eenzaamheid'!
Na
de "Stargazer" (met een mooie
website) arriveren de "Bontekoning" met Klaas
en Tineke met wie we op Grenada de "Fish-Friday"
meemaakten en de voor ons nog onbekende "Vaerwell"
met Hans en Greetje en bezoekende zoon Ron. Grappig dat je
elkaar opzoekt, kennismaakt en het reisplan en de verhalen
hoort. Ieder heeft weer andere interesses. Zo peinzen wij
er (nog?) niet over om de befaamde Angelfalls diep in Venezuela
te bezoeken, met overnachten in een hangmat in een Indianendorp
aan de Orinoco rivier. Ook Merida, de universiteitstad hoog
in de Andes staat niet op ons verlanglijstje. Je gaat je afvragen
waarom niet. Het schijnt weinig te kosten, je kunt je boot
veilig stallen, bijvoorbeeld in Puerto La Cruz, dus...wellicht
als er gasten met ons mee willen die kant op?
Met
Klaas en Tineke pakken we een taxi naar de stad om daar eerst
bolivars te kopen. De winkel "Ellos", een kledingzaak
aan de Av. le 4 Mayo, de grote winkelstraat, blijkt tussen
de middag gesloten. Geen probleem, dan gaan we eerst eten
bij "Casa Ruben" waar we een week geleden zo'n goede
ervaring hadden. Het was even zoeken maar uiteindelijk kwamen
we weer voor het gesloten ogende restaurant met de blauwe
deuren. We werden als oude bekenden verwelkomd door de bedrijfsleider/chef?.
Het was nu gezellig druk, uitstekende sfeer. We mochten kiezen
uit twee verse vissen: een red snapper en een grouper als
menu van de dag. Joke heeft nog nooit zo lekker vis gegeten.
De euro's bleken bij het wisselen daarna 4,5 bolivar waard
en met de taxi gingen we weer "op huis" aan. Op
het terrasje van Juan zaten de nieuw aangekomenen op het inklaargebeuren
te wachten en voor we het wisten zaten we met negen Nederlanders
in een kring. Het duurde even voor Klaas terugkwam van de
Port Authority: op zijn scheepspapieren stond dat hun boot
van een charter B.V. was. Charteren met een buitenlands schip
mag niet dus moest hij eerst het een en ander gladstrijken
voor hij toegelaten werd. Intussen pakten zwarte wolken samen
aan de horizon. Hier en daar was het begin van een hoos te
zien. Het duurde niet lang voor het bij ons ging regenen en
de wind 180 graden draaide. We lagen aan lagerwal en de golven
begonnen op te bouwen. Alles ging goed, geen zware wind en
we konden rustig gaan slapen (na nog even een film te hebben
gezien).
Autoalarm
voor de boot?
Met
onze medebootbewoners gaat het gesprek regelmatig over beveiliging
van je boot. Als er net weer iets is gebeurd dan denk je:
hoe kan ik voorkomen dat wij de volgende zijn. Natuurlijk
doen ook indianenverhalen de ronde. Maar hoe hebben anderen
de zaak beveiligd? We zien rvs roosters die voor de ingang
en onder de luiken kunnen worden geplaatst. Je houdt de 'boarders'
zo letterlijk buiten de deur en je hebt de mogelijkheid om
buitenlichten aan te doen, lawaai te maken en alarm over de
radio te geven. In de meeste gevallen voldoende reden voor
de aanvaller om snel het hazenpad te kiezen.
Bewegingsensor
en alarmlichten
Vindt
maar een bewegingsensor. De enige winkel die we kennen blijkt
tijdelijk gesloten door een deurwaarder(?). We kopen wel twee
mistlampen die eenmaal thuis aangesloten blauw licht blijken
te geven, leuk voor in de achtermasten. Wordt vervolgd.
Afscheid
van de loopgroep
Joke
neemt nog een paar foto's van mijn beste loopmaatjes: Raouf
die winkelier in tropische meubelen blijkt te zijn en Alejandra
die behalve moeder van twee kinderen ook nog maritiem biologe
is en momenteel gehandicapte kinderen met leerproblemen helpt
en studeert daaromtrent. Ik helemaal enthousiast als ze dat
vertelt en we nodigen haar uit voor een bezoekje aan de Zeevonk.
We spreken af dat ze diezelfde avond probeert te komen na
een receptie van de school waarvan het studiejaar is afgelopen:
na zevenen bij de Sunset bar. De zondagochtendloop van dit
keer 14 km moet ik wegens ons aanstaande vertrek missen.
Geld
lenen en besparen door de dieseltruc en de uitklaartruc
Eerst
moeten we 's morgens bolivars lenen van de Stargazer, doen
inkopen bij de Sigo met het busje. Daarna met een taxi naar
de dieselpomp waar we 170 liter voor 8 bolivar tanken, in
Nederland zou het omstreeks 170x1,50= €255 kosten, een
besparing van €253 (de taxi kostte 50 bolivar). Omdat
we in de Compass (het maandblad voor zeilers in de Carieb)
lazen dat we zelf makkelijk konden in- of uitklaren zonder
tussenkomst van Marina Juan gingen wij rechtstreeks naar het
vlakbij gelegen kantoor waar we wel even moesten wachten op
de havenkaptein maar uiteindelijk 90 bolivar bespaarden.
's
Avonds naar de Sunset bar
Alejandra
zou proberen na zevenen te komen. Het was druk en tot mijn
geluk bleken Pieter en Frédérique er te zitten
en kon ik aanschuiven. Pieter, expert in het maken van websites,
had de onze bekeken en had waardevolle suggesties. Toen veel
later hun maaltijd werd opgediend nog steeds geen spoor van
mijn afspraak. Frédérique stopte me een paar
hapjes toe zodat mijn spijsvertering toch nog iets te doen
had. Maar helaas ik moest onverrichterzake terugkeren met
dank aan de bemanning van de "Stargazer". De volgende
dag varen we met ze op naar het eiland Coche, vijftien mijl
verder, dat we als springplank naar Tortuga gaan gebruiken.
Een
noodlottig ongeval
Pieter
en Frédérique gaan boodschappen doen voor we
gezamenlijk naar Coche vertrekken. Een paar uur later komt
een rubberboot naar ons toe. Verschrikte mensen hebben het
over een 'accident' maar verder begrijpen we weinig uit hun
verwarde woorden. Als ik naar het strand kijk zie ik daar
allemaal mensen bij elkaar staan. Ik spring in ons bootje
en scheur naar de kant. Daar zit Frédérique
over iemand heen gebogen: het is Pieter! Zwaargewond en bewusteloos.
De ambulance arriveert op hetzelfde moment en snel wordt hij
op een brancard gelegd en de auto ingereden. Met gillende
sirene naar het ziekenhuis. Op de plek des onheils zit een
vrouw kompleet overstuur te huilen. Wat is er gebeurd? Een
jongeman wordt in een politieauto gestopt, mensen worden ondervraagd.
Wat blijkt: een piroque is met grote snelheid over de rubberboot
met Pieter en Frédérique heengevaren, ze zijn
te water geraakt en Pieter werd zwaargewond. Hij was meteen
bewusteloos en werd door Frédérique en die vrouw
uit het water gehaald en met de rubberboot naar de kant gebracht.
Een
behulpzame man, Fabio, kwam op me af en bood zijn diensten
aan. Nadat ik Joke had opgehaald bracht Fabio ons naar het
ziekenhuis. Hier werd alles gedaan om Pieter te redden. Er
moest tomografie van zijn hoofdverwonding worden gedaan, hiervoor
moest hij naar een grotere kliniek in Vialle. Fabio bracht
ons. Daar kwam de neurochirurg ons na een half uur vertellen
dat Pieter het niet gehaald heeft: hij is dood...
De
Nederlandse consul kwam naar de kliniek en bood zijn diensten
aan. Terug naar de boten. Doug van de Mustang Sally kwam direkt
aanzetten en hielp de Stargazer naast de Zeevonk te leggen.
Frédérique wilde met bellen van de kinderen
wachten tot ze van een bruiloft terug waren om niet het feest
van anderen te verstoren. Hulpdiensten werden ingeschakeld.
De kinderen, Thomas en Florien konden een paar dagen later
al naar Porlamar komen. Afzonderlijk van elkaar waren ze een
paar weken geleden al voor vakantie aan boord geweest en hadden
hun vader dus kort geleden nog gezien.
De
bootjesgemeenschap reageerde geschokt, mensen kwamen langs
om hun medeleven te betuigen en hulp aan te bieden. De schipper
van de Mona Lisa kwam met het idee om met de rubberboten vanaf
de steiger van Juan een ronde om de Stargazer te maken. Frédérique
en de kinderen op het voordek toen we in een stoet van dertig
dinghies langzaam passeerden. Voor allen een waardevolle ervaring.
Robert
van Wifi Margarita organiseerde samen met Juan een gesprek
met iemand van de Visserijbond om te overleggen of er maatregelen
konden worden genomen om dit soort ongelukken te voorkomen.
Het is te gek voor woorden dat de vissers met hun piroques
op hoge snelheid dwars door het veld voor anker liggende jachten
varen. In het weekend komt daar nog eens het machogedrag van
hun jongeren bij, samen met een stel hitsige ventjes op waterscooters.
Bij de boot zwemmen is dan een gevaarlijke onderneming. Helaas
werd het gesprek al tot twee keer toe afgezegd.
Een
week na het ongeval zeilden we alsnog samen weg: de Stargazer
via Mochima naar Puerto la Cruz, wij naar Tortuga. Bij de
boei van Coche gingen we uit elkaar...
