Reis
naar de zon deel 82
Margarita-Bonaire
za 26 juli-vr 15 augustus 2008
Bonaire
roept, tijd om afscheid van Porlamar te nemen
Niet
echt natuurlijk, maar we willen verder. Om zes uur 's morgens
anker op en hijsen we de parasailor, het grote zeil dat ideaal
is voor de voordewindse koersen. Het is schitterend rustig
weer. Af en toe een kruisende piroque. Langzaam halen we de
"Stargazer" in die een kwartier eerder vertrok.
Ter hoogte van El Yague halen we ze ineens snel in en varen
even later naast ze. Wat blijkt, ze hebben de motor erbij
gehad maar die lijkt te warm te worden. Bij de boei aan het
eind van het rif van Coche gaan we uit elkaar. Vaarwel Fréderique
en kinderen... Zullen we elkaar ooit nog zien?
We
zeilen bovenlangs Cubagua: de baai is verlaten. Geen wonder
als je hoort dat er een kustwachtpost is en elke boot zich
moet melden en/of ze komen aan boord. Weg zijn de romantische
bezoeken aan dit eenzame eiland met zijn vissersnederzetting
en de ruïnes van het stadje dat al in 1626 door een aardbeving
en brand werd verwoest. Ter hoogte van de westpunt van Margarita
viel de wind weg en na een uur motoren kwam hij recht van
voren. Het duurde nog veel langer voor de windrichting gunstiger
werd en we de genua konden bijzetten. De wind draaide door
en de parasailor kon weer omhoog. Tegen donker viel op het
zelfde moment de wind weg en vingen we een bigeye tuna van
60 cm hetgeen 2 kg filet opleverde. Tijdens ons diner (barracuda...)
stond hij onderste boven in de emmer tussen ons. Weer later
kon de genua weer bij en kwamen de lichten van Tortuga in
zicht. Wetende dat we de punt ruim moeten passeren willen
we niet hetzelfde lot ondergaan als de catamaran die twee
jaar geleden daar op de rotsen lag, zette ik de radar en de
dieptemeter aan. De elektronische kaart moesten we in het
verleden bijstellen dus was niet betrouwbaar. Helaas, de dieptemeter
die nooit eerder weigerde gaf geen signaal. Op het zicht en
de radar voeren we de baai binnen met een ruime bocht. Ineens
zien we een wit strand in het sterrenlicht opdoemen! Met een
haakse bocht nu recht op de voor anker liggende schepen af.
Om iets over twaalf lagen we te plek.
De
geneugden van het nachtelijk zeilen
Een donkere hemel, donker
water. Dan valt een lichtspoor des te meer op! Joke keek al
een tijdje naar de oplichtende zeevonkjes achter de Zeevonk,
tot het haar opviel dat er ook kronkelende figuren waren die
zijdelings op ons schip afkwamen: dit moesten dolfijnen zijn!
Meteen naar beneden, het vluchtluik in de romp van de BB VIPhut
open en dat was geweldig, ze speelden tussen de rompen, schoten
voor de boegen langs en sprongen soms uit het water. Ze maakten
kleine visjes bang die dan uit het water schoten en tegen
de romp aan"vlogen". Niet alleen levend lichtend
spul vannacht, ook vallende sterren, Henk zag er 4. De melkweg
straalde, het was een en al puntjes. En dan ook nog op slechts
de parasalor voortsnellen, een kadootje, dit nachtzeilen.
Playa
Caldera, Tortuga
Een
schitterende baai met wit strand en duinenrand. Aan de oostkant
een primitief vliegveldje waar de Venezolanen in het weekend
met hun speeltje landen. In de baai een twintigtal grote snelle
motorjachten en een tiental zeiljachten. Verder een paar vissers
die hier ook een soort nederzetting hebben en een marineschip
(dat helaas 24 uur per dag een generator heeft aanstaan).
Onze vrienden van de Yassa liggen er niet, zeker een baaitje
verder. Dan komt een rubberboot op ons af, het is Franz (Duits)
van de Pebbles. Hij vertelt enthousiast dat hij nu een maatje
heeft: een Cubaanse, Megalie, die in Ven ezuela is opgestapt
en verrukkelijk kookt. Hij haalt er van het strand om met
ons te kunnen kennismaken. Een aardige vrouw die uitsluitend
Spaans spreekt, doch enige conversatie is mogelijk. De reparatie
van de dieptemeter lukt niet direkt en we vertrekken vast
naar het westen om een goede springplank te hebben voor de
volgende grote oversteek.
Los
Palanquinos, Tortuga
Op
het moment dat ik de marifoon aanzet klinkt: "Zeevonk,
Zeevonk" en inderdaad ligt de Yassa achter het rif van
Los Palanquinos. Wij met een wijde boog er naar toe en bij
de derde ankerpoging houdt het anker voldoende. We zwemmen
naar de Yassa naast ons, een heftig weerzien na Porlamar een
paar weken geleden: het nieuws van het ongeluk had ze via
de radio bereikt maar ze stonden doodsangsten uit toen wij
niet kwamen opdagen. Zou ik het slachtoffer zijn? Ze heeft
een nacht niet van kunnen slapen. Via de korte golfradio via
het Franse net konden ze geen details krijgen. Wat een opluchting
voor ze toen we twee dagen na haar verjaardag dan eindelijk
kwamen opdagen.
Ze
zijn hier op vakantie en liggen de hele dag in het water,
de zoon met een speargun om wat vissen te verschalken, de
dames om mooie vissen boven en tussen het rif te zien. Ze
zijn opgetogen en opgewonden als een grote barracuda een stukje
met ze opzwemt, geen wonder met zo'n leuke jonge dochter.
Ook een paar soorten parrotvissen hier: de lichtblauwe, de
midnight, de stoplight en de half oranje rainbow parrotfish.
Alle van flink formaat en een beetje schuw zodat je ze echt
rustig moet benaderen. We weten weer hoe het genieten van
de natuur is. Wat een prachtige plek! Met de kano naar het
hagelwitte strand. Lekker jutten al vinden we geen bijzondere
zaken dit keer. In de loop van de dag komen er nog een paar
boten bij en liggen we uiteindelijk met elf Fransen om ons
heen: invasie?
Een
moeilijke keuze
Aaan
de ene kant merken we hoe we genieten van de natuur en de
Venezolaanse eilanden tussen hier en Bonaire zijn alleen maar
mooier, aan de andere kant willen we verder, richting Curaçao.
Als de volgende ochtend vroeg een paar jachten vertrekken
en westwaards gaan dan is de beslissing ineens heel snel genomen:
we gaan naar Bonaire - 192 mijl - en slaan alle tussenliggende
eilanden over, we bewaren ze voor de terugreis...
De
Parasailor doet zijn werk: wat een luxe!
Hoewel
de wind - iets noordoostelijk, 8-10 knopen - ons geen record
zal laten zeilen is het prima om het zeil te leren kennen.
Een paar uurtjes zakt de wind onder de 8 knopen en moeten
we wat van onze grote dieselvoorraad gebruiken. Maar, de hele
nacht zeilen we door, uitsluitend op de parasailor. We vorderen
gestaag. De maanloze nacht is weer imposant: vallende sterren,
heldere planeten, met name Jupiter die naast het "theepotje"
van de boogschutter (Sagittarius)staat. Onder Los Roques twee
tegenliggers: duidelijk zeiljachten met een hoog toplicht.
Als de dag aanbreekt zitten we ten zuiden van de Aves en moeten
we nog zo'n 50 mijl. Het duurt tot een mijl of twaalf voor
we een glimp van Bonaire opvangen en met de zonsondergang,
alweer met een groene flits!, zitten we ter hoogte van de
slavenhuisjes ten westen van de Willemstoren. De parasailor
wordt nu halfwinder en met een schijnbare wind van 80 graden
snellen we langs de kust het snel invallende duister in. Als
we nog meer naar het noorden kunnen draaien mag de parasailor
in zijn zak en motoren we de laatste 6 mijl in het donker
richting lichtjes Kralendijk. Na 38 uur maken we met Nederlands
sprekende hulp in een rubberboot aan een mooring vast. Een
rustige overtocht, geen buitje gehad, veel zon en één
keer in het donker begeleiding van dolfijnen. De val van de
parasailor is door de schijf boven in de mast aardig beschadigd,
hier moet iets op gevonden worden.
Aan
de verplichte mooring
Bezoek
aan de douane was plezierig, er werd niet naar uitklaringspapieren
gevraagd! Wel weer het gebakkelij over het inleveren
van het seinpistool. We hadden hem voor de zekerheid maar
meegenomen. De immigratie deed dit keer vriendelijk, de kwaliteit
van zo'n bezoek is toch erg persoonsgebonden. De supermarkt
met veel AH levensmiddelen had weer de overheerlijke dikke
karnemelk.
Twee
boten verder ligt de "Lizzy", een Island Packet
met Rudi en Marijke. Aan de steiger bij Nautico ligt de Wharram
catamaran "Tinta" met Tom en Thea. Tot zover het
Nederlandse kamp. We maakten kennis (kregen haring en speculaas!)
en nog dezelfde avond zaten we met elkaar te bbq-en aan boord
van de "Tinta". Het schip heeft een heerlijke kuip
tussen haar twee witte masten, zeil erover en de wind kan
er heerlijk onderdoor blazen. Ook Hans en Anja van de "Fiddelsticks"
kwamen langs, ze hadden de Zeevonk al een uur na aankomst
zien liggen! Voor dat we huiswaarts gingen kwam een Frans
stel aanwankelen en zag kans om in het water te belanden,
tussen de steiger en hun rubberboot. Daarna zagen ze kans
om zonder brokken met de hoogste snelheid hun schip te halen.
We hoefden niet te hulp te schieten.
De
tweede dag wat meer tijd?
Vergeet
het maar. Eerst de training over de boulevard, daarna met
plamuurmes een stuk onderwaterschip schoonmaken. Werken aan
de website, emails sturen, chatten via Skype. Daarna de wal
op, boodschappen doen, betalen voor een weekje dinghysteiger
bij Nautico, nieuw tarief US$ 5 per week, ma tot ma. Je kunt
nu ook via hun wifi 'kopen'. Alternatief is de telefoonmaatschappij
Telbo (KPN) die alle open wifi hotspots lijkt te hebben opgekocht.
Ze bieden onder de naam Surf-it kaarten voor 1 uur, 5 uur
en 15 uur (NAf 50), elke met beperkte levensduur. Er zijn
een paar ontsnappingen mogelijk: via andere geregistreerde
zoals Waterplanet of met een goede antenne default of linksys.
Het blijft een tijdrovende sport.
Huizen
bouwen op Bonaire
Het
lijkt een rage, overal zie je nieuwbouw in verschillende staten.
Wij werden opgehaald door Hans van de Fiddlesticks om hun
nieuwe paleis te bekijken. Ze wonen in Lagoen Hill, 7 minuten
rijden van Kralendijk. Het huis staat op de top van een heuvel
met uitzicht over het zuiden en westen, prachtig. Het huis
staat er fonkelend bij en Anja daalt de trap af om ons te
verwelkomen. Het is heerlijk koel op de 'porch' in tegenstelling
tot de tuin met een brandende zon. Er staat wel een merkwaardig
iets in de tuin: een houten bank met inscriptie naar aanleiding
van een stranding ergens bij Zeeland. Omdat de bank regelmatig
omwoei staat hij nu op klompen met cement vastgezet: een typisch
Hollandse oplossing? Overal jonge plantjes, door hun zelf
gekweekt. Naast het huis een bossage waar het heerlijk koel
kan zijn. Na bezichtiging van het huis strijken we neer op
de porch met een bakje koffie. Komplimenten voor hun initiatief.
Leuk detail: Anja heeft een boek over motorische ontwikkeling
in de kast staan, ik mag het lenen. Het uitzicht loopt van
de zoutbergen in het zuidwesten via het vliegveld waar je
de toestellen ziet landen, over Kralendijk en Klein Bonaire.
Met helder weer is Curaçao te zien! Ander detail: de
waarschuwingsvignetten op de ramen: "hoogspanning".
Alle tralies achter de ramen zijn aangesloten op een heuse
schrikdraadmachine!
Oud
Grousters op bezoek
Otto
en Tanneke Bartels wonen al tien jaar op Bonaire. In onze
tijd hadden ze een botenverhuur met zestienkwadraten in Grou,
eerst op de Rengerspôle, het eiland naast het Prinsenhof
tussen Grou en Eernewoude. Otto is in Grou een paar aan boord
geweest omdat de gemeente Boarnsterhim plannen had om hun
en ons weg te saneren vanwege een groots plan om de hele Grouster
oever van het Pikmeer om te bouwen tot iets groots. (het is
er nu nog niet). Hadat ze eerst bij ons op bezoek waren werden
we een dag later opgehaald om bij hun te komen borrelen. Ook
zij wonen in een enorm huis met zelfs appartementen er aan
vast en een minizwembad. Heerlijk om herinneringen op te halen
en nieuws over Bonaire te horen. Otto besloot de avond met
een mini pianoconcert op de vleugel. Kultuur op Bonaire!
Medische
kontakten
Natuurlijk
ook even naar het ziekenhuis om bij het consultatiebureau
te kijken. De enige aanwezige kon me en passant ook nog even
aan de direkteur van het ziekenhuis voorstellen. De cb-arts
was steeds telefonisch in gesprek.
Bij
de fysiotherapeuten die al eerder aan boord waren was een
en ander veranderd. Een van hen kon het niet uithouden op
Bonaire is vertrokken. Voor hem in de plaats kwam Marjolein
die reeds een aantal jaren op Aruba werkte. Samen met Rob(ert)
en Antje hebben ze een praktijk, gehuisvest in een huurpand.
Ze hebben twee zalen vol fitness apparatuur. Merkwaardig genoeg
is er geen douche omdat ze het pand delen met een bank of
zoiets, waarmee ze ook het toilet delen. Verbouwen leek niet
haalbaar, een ander - eigen- pand is nog niet betaalbaar.
Volgens
Otto is er een hele goede tandarts, Sylvia, in praktijk Egmond
bij de marina. Ze komt uit Spanje(?) , zou Nederlands spreken.
We probeerden een afspraak te maken doch konden pas over een
week terecht.
Waar
maak je je dinghy vast?
Er
is een probleem ontstaan nu de steiger van Karel's bar verboden
lijkt te zijn voor onze werkpaardjes. (heeft het te maken
met het feit dat ik er vorig jaar doorgezakt ben?). De steiger
van Nautico is privé en de eigenaar Henk vroeg voorheen
US$10 per week om je bootje er vast te maken. Dit tarief is
verlaagd tot $5 per week en ook kan je nu via hem een wifiverbinding
krijgen, iets dat een half jaar geleden volstrekt onbespreekbaar
was. De aanlegmogelijkheden aan de stenen ministeigers zijn
niet geschikt: ze liggen aan lagerwal en zijn te ruw. De visbootjes
liggen via lange lijnen aan een boei ervoor, je moet dan eerst
door het ondiepe water er naartoe. Meer naar het noorden zijn
een paar steigers waarvan de visboten gebruik maken. Minder
veilig? De duikschool Yellow submarine heeft een steiger waar
de boten met duikers afmeren aan de zuidzijde, aan de noordzijde
zijn de planken te hoog en verdwijnt je bootje half onder
de steiger, verder steken er gemene schroeven uit. Dan kom
je bij de marina waar je kunt vastmaken bij het tankstation.
Of je daar langdurig met meerdere bootjes kunt liggen is niet
duidelijk. Wel moet je daar voor de moorings betalen, is het
misschien inklusief? De grote beroepssteiger bij het douanekantoor
in het zuiden heeft een wacht en een bord waarop staat dat
alleen 'bevoegde' personen er mogen komen. Zijn wij bevoegd?
Aan
de schandpaal of laster?
Voor
de steiger van Henk betaal je per week van maandag tot maandag.
Komen we op maandagmiddag de steiger op hangt er een A4 met
de namen van de schepen die betaald hebben en in het rood
in grote letters de Zeevonk die al twee weken betalingsachterstand
zou hebben! Merkwaardig dat onze Nederlandse buren er niet
op staan, noch bij de boten die betaald hebben, nog bij de
wanbetalers. Joke met een briefje van vijf naar Christine
om te vragen hoe het zit. We betaalden eerder voor anderhalve
week aan Henk en hebben beslist geen achterstand! Haar antwoord:
"HIJ VERGEET WEL EENS WAT"(!). Misschien moet hij
met bonnetjes gaan werken? Benieuwd of hij zijn excuses zal
maken voor deze lichte vorm van laster!
Intussen
weer nieuwe Nederlanders
Elke
dag komen en gaan er een paar boten. We zagen de Noordhinder
en de Valentijn arriveren. De Noordhinder met Bettina en Gerrit
- we komen ze overal tegen, de laatste keer dronken we bij
hun champagne op Îles des Saints - hebben hier een probleem:
ze zijn te groot/te zwaar om aan een mooring te mogen vastmaken
en zijn dus verplicht om in de marina te liggen. Er moet dan
wel plaats zijn anders kunnen ze Bonaire niet eens bezoeken.
Het weerzien vierden we nadat we (op zondag) over het hek
bij het tankstation waren geklommen.
De
bemanning van de Valentijn uit Medemblik bestaat uit eigenaar
Rick en bemanning Paul en ... De laatstgenoemden wonen in
Harlingen en Paul die ook schippert voor de Zeezeilers van
Marken kon zich herinneren dat ik hem een keer een weerbericht
gaf bij vertrek uit de Noorderhaven! Ze willen met een huurauto
het eiland over en hun duikcapaciteiten wat opkrikken. Helaas
(?) hadden ze al een huurauto waarbij de verhuurdster had
gezegd dat ze niet het Washington-slagbaai park inmochten.
Onze ervaring is dat na enige regen je met een gewone personenauto
niet wordt toegelaten bij de ingang. Benieuwd of het hun lukt!
Vreemde
duikervaring
Nadat
we onze duikuitrusting hadden afgestoft - laatste keer "de
Japanse Tuin" in Guadeloupe - doken we meteen achter
de boot. Wat gebeurt? Ik was nog niet op ruim achttien meter
of ik ging zonder wat te doen weer omhoog! Ik blies de lucht
uit mijn trimvest tot ik weer op achttien meter was en dit
keer duurde het langer voor ik weer lucht uit het vest moest
laten lopen om bij te trimmen. Joke begreep er niets van,
ik kreeg het door: er moet een klein luchtlek zijn waardoor
mijn trimvest langzaam wordt opgeblazen. Door iedere keer
wat lucht uit het vest te laten ontsnappen kon ik beneden
blijven en verkenden we de steile helling achter de boot.
Schitterend helder water, het koraal was niet uitbundig, de
vissen niet echt bijzonder.
Lawaaiterreur
vanaf Karel's bar
Ieder
die vaker met zijn boot op Bonaire komt weet het: op vrijdagavond
trilt je schip mee op de bassen van de enorme luidsprekers
bij Karel's bar van tien uur 's avonds tot tien voor drie
's nachts. Ook op zaterdag gaat het wel eens mis. De moorings
voor de bar zijn dan ook meestal leeg. Je moet er maar tegen
kunnen. Een enkele keer helpt het als je er wat van zegt.
Verbazing is je deel als je tegen twaalven op hoge poten er
naartoe gaat en je konstateert dat het lawaai slechts voor
drie half over de bar hangende personen aan staat! Grrrrrrrrrr!
Intensief
leven?
We
gaan tegen koffietijd met ons APS-koffertje - de buurman heeft
rugklachten - en een zelfgebakken bananentaart op bezoek bij
de buren. Dan komt een rubberboot op ons afstuiven: het blijkt
een goede kennis van Ruud - Jochum - die in het verleden vaker
met hem had gecharterd. Hij moet echter snel verder, komt
alleen even dag zeggen en zal later terugkomen. Dan komt een
andere rubberboot op ons af en vraagt en onbekende vrouw in
het Nederlands of dit het schip is met een man met rugklachten
en een zwarte baard. Ze vaart op een Engels schip en gaat
binnenkort naar Curaçao. Er staan mensen voor Ruud
op de pier is de mededeling. Marijke haalt ze op: Ben
en Carla, hij ook piloot, ze hebben gisteren een
KLM-feest gehad op Bonaire. Dan komt Jochum van de catamaran
"Temulee", varend onder Venezolaanse vlag weer terug.
Hij mag van zijn gasten een half uurtje wegblijven.
Daisy
zit op het kantoortje van de Marina. Al van verre hoor je
haar schaterende lach. Op onze vraag of ze mee zeilt naar
Curaçao antwoordt ze dat ze zaterdag wel kan. Ze moet
dan wel oppas voor haar 7-jarige dochter kunnen regelen. Later
op de middag zullen we terugkomen om te horen of ze echt meegaat.
Helaas, het gaat er allemaal te snel en ze ziet er vanaf.
Jochum
ligt tegenover het tankstation met zijn catamaran Telumee
en is bereid zijn geweldige soeprecept waar al zijn gasten
op terugkomen, aan Joke te presenteren. Benieuwd of wij er
ook zo'n furore meemaken. Hij heeft een Russisch gezin voor
de tweede keer in een jaar aan boord. Hoe doet hij dat? Moeten
wij in het Russisch gaan adverteren?
Angela
werkt bij de duikschool Yellow Submarine, doet daar de klantenkontakten,
studeert in Amsterdam kommunikatiewetenschappen. Ze komt achter
onsaan hollen op de steiger als we de volle flessen komen
ophalen. Ze had onze naam in het boek zien staan en verheugde
zich op het weerzien. Ze maakte een 21 vullingen-kaart voor
ons klaar en regelde de betaling. De reparatie van Asco ivm
mijn ongewenste opstijgingen kostte niets, hij vond geen kapotte
onderdelen. Toevallig gaat Angela de volgende dag met een
vlucht van de Divi-divi naar Curaçao. Ze logeren bij
Jan Sofat vlakbij het Spaanse Water. We nodigen ze uit om
bij Sari Fundi af te spreken.
Te
weinig wind voor de parasailor?
De
dag van vertrek geeft windfinfer.com overdag 3-5 knopen wind.
Wij willen een snelle oversteek maken dus... gaan we nog niet.
Dit biedt mogelijkheden om de tandarts alsnog te bezoeken!
Het lukt afspraken te maken en Joke gaat als eerste. Ze komt
enthousiast terug, de tandarts, Sylvia, werkt in de praktijk
van Egmond te vinden vlakbij de marinaoffice. Ze is Nederlandse
en legt perfect uit wat ze ziet en wat nodig is. Een aanrader.
De
dag later vertrekken we al is de wind weer niet optimaal:
tot 4 mijl van Punt Kanon - de zuidoostelijke punt van Curaçao
- gebruiken we de parasailor als halfwinder. We moeten tot
70 graden schijnbare wind varen en nog halen we het niet.
We ruilen hem in voor de genua die tot 35-40 graden schijnbare
wind kan varen, hoewel zonder grootzeil... De wind zit helemaal
in het zuiden en met nog vijf mijl te gaan valt hij weg: motoren
maar. Onderweg komen we de "Synergy"van Lea tegen,
die kan met deze wind in één keer naar Bonaire,
hetgeen ze later ook beaamt: het is haar nog nooit eerder
overkomen!
Na
bijna 8 uur varen we langs de nu imposante bouwsels van Barbara
Beach om in het Spaanse Water uit te komen. Het is niet echt
vol, wel veel bekenden. We ankeren nabij de "Aeson"
en achter de "Mambo" en de "Baros". We
zijn 'thuis', we hebben het meest westelijke punt van ons
programma bereikt.
