Reis
naar de zon deel 83
Curaçao
vrijdag 15 augustus 2008 - za 27 september
Wat
betekent Curaçao voor ons?
We
komen er nu voor het vierde zomerseizoen en hebben er in totaal
misschien al een jaar gelegen. Het Spaanse Water
is ruim en toch zeer beschut. Er zijn maar twee weer-problemen:
onweer en een tropische storm/hurricane die een zeldzame zuidelijke
route volgt. Vorig jaar was dat de hurricane Felix die benauwend
dicht langskwam - uiteindelijk 60 mijl ten noorden van ons
- en dus iedereen even wakker schudde.
Het
uitzicht vanaf de Zeevonk in het Spaanse Water is door de
Tafelberg en de heuvels aan de zeekant en
de met huizen beklede oevers aan de noordkant een nooit vervelend
plaatje. Wel komen er steeds meer lantarenpalen aan de Caracasbaai
en is het daardoor nooit meer echt donker.
We
kennen een aantal mensen en hebben vrienden op het eiland.
Maar ook op de boten zien we veel oude bekenden.
Ons eerste kontakt is met Anya die hier momenteel op een boot
past. Omdat ze 's nachts werkt - niet als danseres zoals iemand
dacht - mogen we overdag gebruik maken van haar auto. Alleen
de eerste dag ging het mis: ze was vergeten de stang aan het
stuur te verwijderen of ons de sleutel ervan te geven. Het
werd dus toch een uitstapje met de lijnbus waar we gelukkig
niet al te lang op hoeften te wachten. Een redelijk aantal
bootmensen heeft nu al een huis of een stuk grond. Het mooiste
heeft Timo: het begin van een soort woonark naast zijn jacht,
iets waar Joke van droomt voor als we 70+ zijn...
De
Caracasbaai ondergaat en ware gedaanteverandering,
er staat al een groot betonnen skelet maar ook onderweg naar
Willemstad zien we veel huizen in aanbouw. Willemstad zelf
is weer verder opgeknapt en met name de oude panden aan de
zee kant krijgen weer hun mooi gekleurde uiterlijk. De Emmabrug
op de pontjes heeft nu een automatisch hek zodat bij een open
brug iedereen op afstand wordt gehouden. De drukte bij het
busstation en in de stad is zoals altijd. Joke koopt kleurige
stof voor kussens en gordijntjes en en passant zie ik bij
de kassa hoe het wereldrecord op de 100 m sprint heren wordt
verbeterd. We kopen ook nog sandalen bij de Ecco-winkel en
krijgen een redelijk zwaar bevochten family-korting.
Voor
levensmiddelen kan je sinds vorig jaar ook
bij een grote Albert Heyn terecht, zelfs op zondag. In het
assortiment veel Nederlands spul: speculaas, appelmoes, karnemelk.
Bij Sari Fundi is tweemaal per week een happy hour, het is
een echte ontmoetingsplaats voor Nederlanders. Het eten smaakt
er ook prima en de bediening is uitstekend. Natuurlijk hebben
we ook het Viennacafe aan de St. Annabaai (bij de Emmabrug)
en een van de cafés op het Wilhelminaplein getest:
prima in orde.
Dan
het (hard-)loop gebeuren. Met de rubberboot naar de steiger
in de Kabrietenbaai. Vandaar op pad richting directiestrand.
Hier de laatste kledingstukken uit en te water voor een mooie
snorkelpartij richting tugboot. De liefhebbers
van hardlopen doen eerst een parçours
van een kilometer of vier, heuveltje op, heuveltje af over
vooral een geasfalteerde weg, erfenis van de Shell toen hier
nog grote opslagtanks waren. De kleine papagaaien vliegen
hier in tweetallen rond, een enkele roofvogel laat zich zien
en natuurlijk vliegen kolibri's af en aan. Leguanen en hagedissen
schieten over de weg, de lucht gonst van de krekels. Maar
ook in het seizoen heerlijke bessen aan de struiken met namen
als k'nuku en .. Het gele quarantainegebouw torent boven alles
uit en is keurig schoon binnen al wordt de vloer van de eerste
etage steeds doorzichtiger. De duikschool aan het strand lijkt
nu ook flessen te vullen.
Als
je deze dingen optelt en naast de optelsommen van vorige ligplaatsen
legt (ook in Nederland) dan staat Curaçao bij de top
drie.
Zwaar
onweer om drie uur 's nachts
Het
is wat als je plotseling wakker wordt van windstoten even
later gevolgd door forse regen. We waren op tijd bovendeks
om te zien dat we naar de "Aeson" toe draaiden en
er net niet voor langs gingen. Motoren gestart voor het geval
dat we slipten en stootwillen ertussen om beschadigingen te
voorkomen. Toen tijd om om ons heen te kijken. Overal begonnen
lichten aan te floepen, schijnwerpers werden op boten gericht
en jawel, het onvermijdelijke gebeurt: er gaan boten aan de
haal. Een groot motorjacht, al een vreemde eend in de bijt
tussen al die zeiljachten, slipte met flinke vaart en dreigde
op een Nederlands jacht te lopen. Ook de catamaran "Tinto"
veranderde van plaats, ging door het hele veld zonder iets
te raken om voor de zeilschool tot stilstand te komen. Intussen
kwam een zwaar onweer naderbij en overal om ons heen flitsen
vergezeld van hevig gedonder. Gigantische flitsen boorden
zich in de nabije heuvels gevolgd door zware klappen. Een
imposant schouwspel zolang je niet geraakt wordt. Intussen
is de wind gaan liggen en iets gedraaid zodat we weer vrij
liggen. Het onweer - nog nooit zo heftig meegemaakt - trok
verder en wij konden weer rustig gan slapen.
Nog
een 'reversal'
De
volgende avond zaten we een dvd te kijken en precies tijdens
een nogal tumulteuze scene begon buiten ook van alles te klapperen:
weer een zware regen vergezeld van veel wind uit het zuiden.
Volgens de meter was het maximum maar 30 knopen, windkracht
7. Weer gingen er boten aan de haal, dit keer een zwaar Amerikaans
zeiljacht dat overdag al moeite met het vinden van een plek
had. Nu zakte hij weg tussen de andere schepen en was er geen
houden aan. Het anker werd met moeite gehesen en hij motorde
schuin tegen de vlagerige wind de ruimte in. Bij een zware
vlaag zwaaide de kop weg en ramde hij de boeg van ons buurschip.
Merkwaardig vaargedrag. Een uur later was alles weer rustig.
Kwaliteit
wifi uitstekend
Een
van de jachteigenaren heeft een wifi-instalatie aangelegd
en tegen betaling van $30 per maand heb je 24 uur per dag
een goede verbinding. Prima initiatief.
Zondagse
wandeling richting oostpunt: wat wel en niet kan
Met
Timo en Annemiek van de "Blue Marlin" op pad: eerst
met hun zelfgebouwde open vissersbootje de zee op naar de
Fuikbaai. Daar eenmaal binnen naar het oosten. Tot grote verbazing
van Timo stond er een soort tent op de punt bij het strand
met twee grote auto's ernaast. Hij schrok wel want hij herkende
het als zijnde van de 'eigenaar' van de oostpunt en vreesde
dat deze aanwezigheid roet in het eten zou gooien. Immers,
het was verboden dit gebied zonder toestemming te betreden
en er gingen 'indianenverhalen' rond dat er op je werd geschoten
bij overtreding. We besloten door te varen met het idee dat
de kans groot was dat hij met de auto achter ons aan zou komen,
hetgeen niet geschiedde. We wandelden langs de kust tot we
bij een grote lagune kwamen. Over de koraaldam bezaaid met
wrakstukken, plastic flessen, schoeisel en niet te vergeten
priktollen helemaal uit Venezuela liepen we naar de opening
die we wadend konden oversteken. Dan rond waarbij we een stekelveld
moesten passeren. Hun honden hadden er zelfs moeite mee en
weigerden soms. Op de terugweg stonden er vier flamingo's
in de zoutpan die helaas onze aanwezigheid niet op prijs stelden.
Het bootje lag onaangeroerd tussen de mangroves en rustig
voeren we naar de ingang van de Fuikbaai. Daar bleek de eigenaar
van het land aan het water te zitten. Hij zwaaide vriendelijk
terug...
Joke
en Timo in de mangrove
zadelhoutboom:
waarom zo?
oversteek
ingang lagune
overal
verspreid wrakhout op de koraaldam
ruw
en droog landschap met stekelstruiken en cactussen
je
loopt op keihard lavasteen
ook
op Curaçao veel flamingo's
De
volgende dag stond in de krant dat hij op zaterdagmiddag slaande
ruzie met andere indringers had gehad. Zo erg dat hij een
vuurwapen had getrokken en in het zand had geschoten. Gevolg:
hij kwam in de cel terecht.
Joke
Reiki-master!
Ons
bezoek aan Curaçao had nog een belangrijk doel: Joke
was sedert vorig jaar in kontakt met de Reiki-master Heleen
Cornelisse en was nu zover dat ze tot Reiki-master kon worden
ingewijd. Heleen haalde ons op en ontving ons thuis. De afspraak
voor de inwijding werd gemaakt: op ons geliefde 'directiestrand'.
Joke kan vanaf nu dus cursussen aan boord geven.
Verdwalen
op de top van de Kabrietenberg
Timo
vertelde dat hij een beeld de berg had op gesjouwd, je kon
inderdaad iets zien. Je kon naar de top lopen en volgens hem
had de scouting het pad gemerkt met blauwe lintjes. Vorig
jaar was de bemanning van de "Dana Felicia"al zo
stoer geweest om de berg te beklimmen en waren wij er niet
aan toe gekomen. Ik vond een lotgenoot in Maryse die we al
op Bonaire hadden ontmoet. Mijn gps-horloge mocht mee. Met
de kano de Kabrietenbaai in om hem daar vast te maken aan
de steiger van de feestboot. Dan de weg omhoog tot de vuilnisbelt,
deze overgestoken en met enige moeite het pad ontdekt. Tussen
struiken met grote stekels en cactussen door kronkelde het
omhoog. Pas bij het eind zagen we blauwe lintjes en niet lang
daarna een paar stokken met een soort vlag: de top bereikt.
Een schitterend uitzicht was de beloning: kleine jachtjes
in de diepte, de Caracasbaai met zijn nieuwe stranden en de
weg met luxe straatverlichting en keurige parkeerplaatsen.
In de verte de rookpluimen van de raffinaderij en de kale
bergtoppen van Curaçao. Natuurlijk kwam het fototoestel
er aan te pas. De weg terug was moeilijk en we kozen het verkeerde
pad. Gevolg: we kwamen zowat vast te zitten in de struiken
met flinke doornen, winkelhaken in de kleding, schrammen met
bloed aan de benen. Maryse had al visioenen dat we door de
duisternis zouden worden opgeslokt en we er moesten overnachten.
Mijn gps gaf geen uitsluitsel, de weg terug kon ik niet vinden.Vaker
oefenen met dit klokje! We klommen weer een stukje terug en
omhoog en zowaar we zagen en lintje! Nu werd het een stuk
makkelijker: de lintjes bleken redelijk zichtbaar en we konden
zonder verdere problemen de weg naar de vuilnisbelt terugvinden.
Vervolgens een bad bij het direktiestrandje om het bloed van
mijn benen te wassen. Leuk detail: een waarschijnlijk jonge
pelikaan met een prachtige tekening van zijn kop en nek bleef
rustig op een paal zitten toen we al zwemmend voorzichtig
naderden. We bleven praten en hadden zelfs het idee dat we
verschillende uitdrukkingen op zijn kop zagen. Even later
kwam een tweede aanzetten met veel grijze vlekken en een iets
grotere bast. Was dat opa? Leuk zo'n aandacht. Ze maakten
geen enkel geluid: wij waren de indringers en stilletjes zwommen
we terug. We zochten de kano weer op en met een flinke tegenwind
koersten we op huis aan met een heerlijk voldaan gevoel. Maryse
moet nog wel wat kracht training doen.
Maryse
op de top
de
Kabrietenbaai aan je voeten
de
Zeevonk in vak B(?) in het Spaanse Water
toch
de weg terug gevonden dankzij een lintje
Harde
schijf van de laptop gecrasht
Het
is natuurlijk onvermijdelijk: eens zal je komputer het begeven.
Helaas altijd op een onverwacht tijdstip en vaak ook nog op
de verkeerde plaats. Met de hoop dat de gegevens meestal wel
zijn te redden reden we met de geleende auto van Anya naar
Educat waar we goede ervaringen hadden. We leverden de laptop
in en nu maar afwachten.
De
volgende week haalden we hem op: het was een mechanisch probleem
en men had niets kunnen redden. Met een nieuwe harde schijf
erin konden we weer aan de slag. Onze emailtjes van het laatste
jaar weg, nooit een back-up van gemaakt. Hoezo onverstandig?
Dineren
op het Wilhelminaplein met carnevalsband
Met
onze oud-buren uit het Westerdok, Amsterdam, Dick en Irene
(omstreeks 1970-1976) togen we naar het Wilhelminaplein in
Punda, aan de oostoever van Willemstad. Veel gezelligheid
en een goed dagmenu voor weinig geld. Vlak voor ons vertrek
begon een drumband te spelen en we bleven zeker een kwartier
staan kijken naar de virtuoze toeren van de heren. Het was
een goed ingespeeld team, een lust voor oog en oor.
Zondagse
wandeling St. Jozefbaai
Weer
namen Timo en Annemiek ons mee, en ook Jeroen en Sylvia van
de "Netjer" (zeehond in eskimotaal), Fabio en Maryse
van de "Amandla" en John en Nicole van een kleine
Wharram catamaran gingen dit keer mee. De pick-up kon ons
makkelijk vervoeren, echter het is niet toegestaan om mensen
in het bakje te vervoeren. Timo nam de gok, op zondagmorgen
moet het kunnen. Onderweg passeerden we zelfs een politiebureau.
We lieten de auto achter bij een slagboom en gingen op pad.
We passeerden een paar weekendhuisjes en kwamen bij de rand
van de St. Jozefbaai. We moesten het huis van de landeigenaar
in de verte passeren. Als hij uit het slaapkamerraam in de
goede richting had gekeken had hij ons gezien. Wetende dat
hij tijdelijk achter de tralies zit, konden we ons er niet
druk over maken. We trotseerden de stekelstruiken aan de oever,
passeerden zoutpannen en kwamen uiteindelijk bij een schiereiland
terecht waar we pauzerden. Timo en Maryse gingen samen verder,
wij noemen een heerlijk bad en hielpen Nicole met het zoeken
naar geschikte schelpen voor haar halskettingen waarmee ze
in haar kost voorziet.
officieel
mag je niet in de achterbak, maar ja, op zondag...
pauze
op het schiereiland in de St. Jorisbaai
De
CITRO vaart uit: duikers vermist bij Klein Curaçao
Tot
onze verbazing voeren er twee reddingsboten en een motorjacht
met mensen in oranje pakken gehuld uit op zondagnamiddag.
Ze oefenen altijd op woensdag dus was het geen oefening. Pas
laat in de avond kwamen ze terug...
De
volgende ochtend voor zessen voeren ze weer uit. Wat is er
aan de hand? Een stranding op Klein Curaçao? Pas tegen
de middag kwamen ze terug. De volgende dag kon men ons vertellen
dat er vier duikers vermist waren bij Klein Curaçao
en dat ze na 16 uur in het water te hebben gelegen op een
onverwachte plaats gezond en wel werden teruggevonden. Vrij
recent zagen we een film over dit onderwerp, helaas liep dat
minder goed af. Je vraagt je af hoe zoiets kan gebeuren.
Op
bezoek bij het consultatiebureau
Er
zijn altijd moeders op boten die het cb bezoeken lijkt het.
Ook nu weer en om half negen 's morgens werd ik afgehaald.
Het cb wordt gehouden in een soort centrum waar vroeger huisartsen
en een fysiotherapeut zaten. Nu rest nog de ambulance en de
verslavingenzorg. De deuren sluiten hermetisch en moeten van
binnenuit worden ontkoppeld, dit vanwege een paar slechte
ervaringen met verslaafden die zich lieten insluiten en dan
allerlei toeren uithaalden. Het cb wordt dit keer bemand door
vier dames: een meetweeghulp, twee verpleegkundigen en een
arts. Het is druk en ook in de grote wachtzaal zitten wachtenden.
Toch duurt het niet lang voor we aan de beurt zijn. De jongeman
van ruim acht maanden wordt gemeten en gewogen, vervolgens
naae de verpleegkundige die het heel interessant vindt om
in mijn bijzijn haar kennis te etaleren. Veel extra informatie
dus en op een plezierige manier. De arts is een kleine tengere
jonge vrouw oorspronkelijk uit Ethiopië en opgeleid in
Cuba. Haar Nederlands stelt nog niet veel voor helaas.
het
lijkt op een vesting maar hier huist het consultatieburo
het
meten en wegen door de assistente
het
gesprek met de verpleegkundige
het
onderzoek door de arts
Een
bijzondere ontmoeting en een bijzonder presentje
Tijdens
het ontbijt zien we mensen op de kant lopen op een plek waar
nooit iemand komt. Toen ze bij het water kwamen werd er hard
"HENK" geroepen en was het ons meteen duidelijk:
de bemanning van de "Nix" was gearriveerd! Nico
en Letty met jongste dochter Dorrit zijn onderweg naar Trinidad
waar hun schip op de kant staat. Leuk zo'n weerzien, in maart
bij de Heineken Regatta op St. Maarten hebben we ze voor het
eerst ontmoet. Ze hadden een dag de tijd en een prima auto.
Ze waren 18 jaaqr geleden ook op Curaçao, reden om
weer eens rond te kijken in Willemstad. Natuurlijk pakten
we een terrasje aan de Annabaai, liepen over de pontjesbrug
en gingen met het bootje terug. Daarna bezochten we de aloëplantage
en de struisvogelfarm om bij Sari Fundi te eindigen. Om vijf
uur moesten ze weer terugzijn op het vliegveld voor hun vlucht
nar Trinidad. Wat was nu het bijzondere presentje? Nico had
het al per email verklapt: een externe diskdrive van 320 GB
met vierhonderd speelfilms, de meeste met ondertiteling! Genoeg
voor twee jaar film kijken!!!
de
geopende pontjesbrug vanaf de pont
warme
lunch met de Nix-bemanning in de oude markthal
uitleg
over de magische krachten van de aloë-plant
te
laat voor de safaribus: verlangend kijken naar een paar struisvogels
dit
zie je dan
achter
dit bord zitten een paar krokodillen die gevoederd worden
met struisvogelafval
Waarom
vestigen Nederlandse zeilers zich op Curaçao?
Het
is nu al bijna een tiental stellen die we kennen. Het gaat
meestal zo: ze kopen een stuk grond met de wetenschap dat
de prijzen snel aan het stijgen zijn. Ze laten er een huis
opzetten dat met enige vertraging opgeleverd wordt en dan
rest alleen nog het verkopen van de boot. Dat laatste valt
een beetje tegen, de prijzen in Nederland liggen veel hoger
maar hoe krijg je daar je boot als je al zo'n beetje uitgezeild
bent?
Zwemmen
in zoet water met uitzicht over Willemstad
Dit
keer zijn we te gast bij de ex-zeilers David en Mart die hier
een groot al langer bestaand pand in een soort huurkoop hebben.
De vorige bewoners waren stagiaires uit Nederland die er met
dertien huishoudens in zaten. Twee opvallende punten: uitzicht
over zee en Willemstad, ze kunnen de grote schepen zien in-
en uitvaren en .... een fors zwembad met glijbaan en lage
duikplank.
Burn
out en dan?
Een
Nederlands koppel, Helma en Robert, heeft zich op Curaçao
gevestigd en biedt als stichting "Coming
Home" de mogelijkheid je te laten behandelen. We
gaan zoeken naar samenwerkingsmogelijkheden.
Bijzondere
vissen bij het snorkeken
Af
en toe heb je geluk: een vissoort die je op een bepaalde plek
nog niet eerder bent tegengekomen. Dit keer een grote bruine
rog waarmee ik een tijdje kon opzwemmen voor hij in de diepte
onder me verdween. Aan het eind van ons snorkeluurtje een
prachtige grote gespikkelde rog met een staart van meer dan
anderhalve meter. Het beest wroette met zijn snuit in het
zand, ik kon niet zien wat het opleverde. Ook hij verdween
weer in de diepte mogelijk was hij wat oingerust door mijn
nieuwsgierigheid.
Het
genot van een massagetafel
Eindelijk
hoeven we niet meer op de knieën over de grond te kruipen.
Zowel de Reiki-behandelingen als de massages kunnen nu op
een heuse massagetafel met hoofdsteun. Hij kan zowel binnen
als buiten in de kuip, maar binnen is een heerlijke ventilatie
die het werk een stuk aangenamer maakt. Hoeveel procent van
de Nederlanders heeft een massagetafel en/of masseert of laat
zich regelmatig masseren? Mensen die om een medische reden
bij een fysiotherapeut terecht kwamen hadden een makkelijke
ingang. Ook sporters kunnen ervaring hebben. Verder heeft
de Thuiszorg soms babymassage in het pakket. Er zijn kursussen
ontspanningsmassage, met name in naturistische kringen (Touch
Natuur, Touch for Health). Kortom, mogelijkheden genoeg maar
Nederlanders hebben geen echte aanrakingskultuur en het zal
nog wel even duren voor het gemeengoed wordt. Interesse? Kom
eens langs!
Het
is weer besjesweek
De
naam is bijna niet te onthouden: shimaruku. Één
week per jaar zitten bepaalde struiken vol met rode bessen
die erg gezond moeten zijn vanwege hun hoge vitamine C gehalte.
Helaas zitten er drie pitten per stuk in en zijn ze een beetje
zurig. Het plukken langs de steile weg naar het quarantainegebouw
is ook geen sinecure: cactussen en stekelstruiken proberen
je de weg te versperren en helemaal ongeschonden kom je niet
bij de bessen. We plukten eerst een paar zakjes vol maar de
korte houdbaarheid deed ons wat intomen. In ieder geval hebben
we de komende tijd geen last van scheurbuik of spontaan bloedend
tandvlees.
Aanhangers
van ons ochtendprogramma
Zelden
gaan we 's morgens om zeven uur alleen naar het Kabrieten
schiereiland. Als we er in gezelschap over vertellen zijn
er altijd wel mensen die de volgende ochtend ook meewillen.
Onze wandel- en vooral snorkelverhalen op een plek die zo
makkelijk bereikbaar is brengt wat afwisseling in het Spaanse
Water bestaan. Alleen het tijdstip lijkt voor sommigen te
vroeg en dus te hoog gegrepen. De meest trouwe aanhangers
zijn Tom en Thea van de Wharram catamaran "Tinto"
al gaat het schuur- en lakwerk soms voor. Leuk detail is dat
ze zich verplaatsen met een Walker Bay 8 - een kunststof roeibootje
- waarop Tom een mastje met surfzeil, een zwaard en een roertje
heeft gemonteerd. Geen gehaast dus met dikke buitenboordmotoren!
Een enkele keer trekt iemand de stoute schoenen aan en trimt
met mij mee de heuvel op. Vaak moeten ze hun snelle start
later bezuren en hebben ze nog dagen last van een paar stijve
benen. Heuvel op in de warmte valt niet mee voor iemand die
het vlakke land gewend is. De rest van de groep maakt een
flinke wandeling om bij het direktiestrand te eindigen. Hier
komen de snorkels te voorschijn en ontdoet men zich van overbodige
kledingstukken. De daaropvolgende kwartieren zie je alleen
nog maar snorkelpijpjes en af en toe een bloot achterwerk.
De onderwaterwereld is hier vanwege het koraal en de vele
vissoorten dusdanig boeiend dat het lang duurt voor men weer
het koraalstrandje opstruikelt. Het glasheldere water laat
je werkelijk zweven in de natuur.
Bezoeken
aan landrotten en hun villa's
Curaçao
is een aantrekkelijke plek om een stuk grond te kopen en er
een huis op te (laten) bouwen. De prijzen liggen een stuk
lager dan in Nederland en er is ook redelijk wat vraag naar
tijdelijke huurhuizen. Mooiere kombinatie is er niet: als
je een tijdje in Nederland wil vertoeven verhuur je je huis
gewoon en met de inkomsten kan je weer een hoop kosten dekken.
Anderen zijn definitief van hun schip afgestapt en hebben
een baan op het eiland en/of de kinderen zitten er op school.
Van belang is hoe goed je tegen de warmte kunt - de maanden
augustus en september hebben weinig wind door de hurricanes
die in het noorden voorbijtrekken - en of je kunt wennen aan
de kultuur. Ook moet je je niet een gevangene voelen van je
fraaie huis. Je leeft vooral buiten in de porche - het overdekte
terras, liefst met een aanpalend zwembad waarvan het water
zelden onder de 28 graden komt.
We
bezochten zo bijna een tiental huizen met hun enthousiaste
bewoners, maakten feestjes en bbq's mee, doken in fraaie zwembaden
en kwamen tot de konklusie dat we er nog lang niet aan toe
waren...
Een
mechanisch probleem met mijn harde schijf
Drie
deskundigen kwam onafhankelijk van elkaar tot de konklusie
dat de data op mijn harde schijf er nog wel opstaan maar dat
ze er niet bij kunnen. Op het eiland is niemand die de mogelijkheid
heeft de harde schijf te demonteren en de data er af te halen.
We kregen een adres in Amsterdam mee. Jammer genoeg was mijn
laatste backup van een jaar geleden met gevolg dat de emails
van het laatste jaar onbbereikbaar zijn. Is er nog een leven
zonder komputer mogelijk?
