Reis
naar de zon deel 84
Curaçao
zondag 28 september - woensdag 15 oktober 2008
Arrivals
uit het koude kikkerland
Bij
hun vertrek van Schiphol was het 7 graden en dikke mist! Onvoorstelbaar
voor iemand op Curaçao. Op Hato was het ruim dertig,
reden om eerst een ijsje op terras te nuttigen voor we in
de geleende auto stapten. Na vier jaar emailkontakt zien we
elkaar weer live!
Eerste
snorkellessen
Als
je nooit hebt gesnorkeld - waar kan dat in Nederland? - dan
is het een openbaring om de eerste de beste keer je hoofd
onder water te steken in een aquarium van onbeperkte afmetingen.
Als je een passende bril hebt dan gaat de rest vanzelf. Door
je enthousiasme en die van je medesnorkelaars ga je op jacht
naar tientallen vissoorten en wordt je verrast door een passerende
barracuda of rog. Opvallend is je drijfvermogen, je hoeft
geen moeite te doen om boven te blijven.
Vroege
ochtend aktiviteiten
Natuurlijk
gingen we om 7 uur op pad met kano en andere bootjes. Wandelen
en rennen naar het direktiestrand, daar snorkelen en via fort
Beekenburg weer terug.
de
bemanning van de "Flow"
de
bemanning van de "Tinto"
op
pad naar het direktiestrand
bovenaanzicht
van het direktiebad: de palen zijn nog zichtbaar
fort
Beekenburg, vrij toegankelijk
Busperikelen
Het
was druk bij de bushalte, logisch, we zijn niet de enigen
die Willemstad willen bezoeken. Dan horen we dat sommigen
al twee uur wachten! Gelukkig komt er een taxibus aan en het
hele gezelschap past er precies in. Van de chauffeur horen
we dat de buschauffeurs aan het 'vergaderen' zijn. Voor US$3
komen we toch in Punda waar een heerlijke versnapering ons
wacht op het terras aan de Annabaai. Bedrijvigheid alom, temeer
daar de pontjes varen omdat de Emmabrug open staat. Tegen
de tijd dat we na een heerlijke lunch in de oude markthal
en een bezoek aan UTS om onze telefoonkaart op te laden horen
we dat de vier uur bus zeker niet gaat. We zijn toch al van
plan een auto te huren dus regelt Joke dat we vanaf het terras
van het Viennacafe naar een goudkleurige auto moeten kijken.
Dat belooft wat!
Landhuis
Bloemhof met boeken en badkuipen
We
bezoeken het landhuis Bloemhof aan de ringweg gelegen. Hier
werkt Joke's vriendin/Reikimaster in de bibliotheek en heeft
men veel kunstwerken in de expositie. We zijn de enige bezoekers
en worden verwelkomd door een enthousiaste vrouw die na de
bijdrage te hebben geïnd ons zal rondleiden. In de bibliotheek
wacht Heleen al op ons. Ze laat ons de grote collctie boeken
zien, veel over Curaçao maar ook de klassiekers uit
onze schooltijd. Even smullen in de boeken voor we een verhaal
over het wel en wee van dit landhuis voorgeschoteld krijgen.
Dan een korte rondleiding waarbij ook de tuin aan bod kwam.
De kunstwerken van ook een paar beroemde kunstenaars o.a.
iemand die in blik van alles had gecreëerd en iemand
(Yuri) die van autobumpers het een en ander maakte. Hij was
bekend op Curaçao vanwege zijn gedrag, ze zei: van
een ettertje werd hij een spetterje! Ze wilde ons ook het
magische gevoel geven dat zij kreeg als ze de tuin in ging
maar helaas vandaag te weinig wind om de blederen te laten
ritselen. Ze was bang voor de grote leguanen die er ook zouden
zitten maar ons niet lastig vielen.
Aloë
tegen vleermuizenpoep
Bij
het open waterreservoir, doorsnede een meter of zes, diepte
idem, is het badhuis met twee voorgevormde badkuipen. Aan
het plafond hangt een aloëstruikje. Onze vraag waarom
en waarom ondersteboven is het antwoord dat het de vleermuizen
weg houdt die hier hun uitwerpselen overal laten vallen. Rechtop
heeft geen effekt, ondersteboven wel.
omgekeerde
aloë aan het plafond van het badhuis tegen de vleermuizen
kunst
van blik in de expositieruimte van de Bloemhof
en
van klei
het
"Doktershuis", een fraai landhuis in het noorden
met een groot restaurant
Dagtocht
over het eiland: de boca's indrukwekkend
Het
natuurpark met de Christoffelberg en de boca's aan de kust
is zeer de moeite waard. De berg beklim je bij voorkeur in
de vroege ochtend, de boca's bezoek je bij voorkeur met een
flinke oostenwind. Vandaag niet meer dan windkracht 2, dus
geen hoge verwachtingen. Het valt reuze mee, we halen bijna
natte voeten in de eerste grot.
een
leuke gewoonte, dus snel gelegd
dan
de verbazing
en
een plaatje ervan schieten
boca
pistol haalt uit
Maribel
in de grotten van Hato
De
druipsteengrotten van Hato bij het vliegveld zijn zeer de
moeite waard. Elk heel uur is er een rondleiding, dit keer
verzorgd door een jonge Antilliaanse. Een gegeven ogenblik
vroeg ze aan twee Brabanders of ze misschien uit Friesland
kwamen. Het antwoord was natuurlijk nee maar onze Friezen
konden het wel beamen. Maribel bleek in Heerenveen te hebben
gestudeerd! Het ijs was gebroken en na afloop kwam ze nog
even een glaasje sap drinken.
Draaiorgel
met spijkerrol
Terwijl
we met Maribel aan tafel zaten klonk binnen ineens heel luid
Antilliaanse muziek. De serveerster met hulp draaiden aan
een heus orgeltje en speelden er zelf bij op een metalen rasp.
Heldere klanken overspoelden ons. De muziek stond op een houten
rol met een soort spijkers die de snaren bedienden. We schreven
op welke muziek het was. Dit moet op de iPod! Terug aan boord
bleek dat we van dezelfde groep al een CD hadden!
Immigratieslagboom
en regels
Om
uit te klaren moet je naar Willemstad, eerst naar de douane
in Punda, dan naar de overkant langs de cruiseterminal naar
de immigratie. We hadden gelukkig een auto tot onze beschikking
en via een ingewikkelde route staken we de Annabaai over,
genietend van het schitterende uitzicht vanaf de hoge Julianabrug.
Bij de terminal stond de slagboom al open en ik stopte er
achter om de nodige formaliteiten bij het wachtershuisje af
te wikkelen voor we verder konden. De wachter echter kwam
boos naar buiten en sommeerde ons om de auto buiten het hek
te parkeren, dan bij hem te komen voordat we verder konden.
Hij deed de slagboom nadat we achteruit gepasseerd waren dicht
en ging naar binnen. Met mijn rijbewijs naar hem toe waarop
hij een formulier invulde. Bij mijn achternaam Bijl merkte
hij op dat vaak de achternaam klopte met het gedrag! Ik maakte
er maar een grap van en langzaam begon hij te ontspannen.
We mochten er nu door. Op de terugweg kwam hij zijn huisje
uit om het nu gestempelde formulier in ontvangst te nemen
en Joke noemde op mijn verzoek even dat zij ook Bijl heette
waarop een grote grijns op zijn gezicht verscheen en hij ons
vriendelijk en enthousiast uitwuifde.
De
slaventijd als toneel met een rondleiding door Kura Hulanda
daarna
Van
verschillende kanten hoorden we lovende verhalen dus wij op
woensdagavond op pad. De warme maaltijd nuttigen we op het
Wilhelminaplein. De omgeving van het museum in Otrobanda is
werkelijk schitterend geworden: terrasjes, tuintjes, pleintjes,
alles in oude stijl. Wij mogen op een stoel plaatsnemen op
het museumplein en wachten af wat er gaat gebeuren. Dan verschijnen
de eerste spelers en wordt in drie fasen de slaventijd uitgebeeld.
Grappig is dat bij elke scenewisseling de toeschouwers met
de stoel onder de arm moeten verplaatsen. Met een beetje inlevingsvermogen
ben je in de slaventijd. De spelers krijgen een welgemeend
applaus na afloop. Dan start de rondleiding door het museum.
We gaan in een flink tempo langs de verzameling onder leiding
van een af en toe dwingende vrouw hetgeen wat grappige gevoelens
geeft. De slaventijd heeft voor ons toch weer meer inhoud
gekregen.
Zwaailicht
en vuurtorenlicht op Klein Curaçao
Zo
bijzonder dat ik het moet vermelden: het vuurtorenlicht op
Klein Curaçao werkt! Twee flitsen per keer, precies
volgens de kaart. Benieuwd hoe de installatie er uit ziet,
de vorige keer, vier jaar geleden, verdween eerst het zonnepaneel
en pas veel later de akku.
Door
de deining op de ankerplek lagen wij trouwens te rollen. Gevolg:
ons lampje boven de tafel in de kuip maakte de vreemdste capriolen.
Iemand die gelooft in hogere machten kon vast wel iets er
in zien. Waarom slingert de lamp om vervolgens mooie cirkels
te beschrijven? We konden ervan genieten, net als van de heldere
sterrenhemel met melkweg en af en toe een vallende ster.
de
hutten van Klein Curaçao in de ochtend
Zeilen
langs en door dikke regenbuien naar Bonaire
We
vertrekken vroeg voor de ruim twintig mijl tegen de wind en
de stroom naar ons volgende doel. De "Synergy" van
Lea was al een uur eerder vertrokken. Windkracht 3 uit het
ENE'n. De bergen in het noorden van Bonaire zijn goed te zien.
Een groepje dolfijnen ziet af van spelen met ons. Na een uurtje
komen 'wat' donkere wolken opzetten die snel groter werden
met dikke buien eronder. We proberen er ten zuiden van te
blijven wat aardig lukt. Wel draait de wind flink maar gelukkig
ook de goede kant op. Zodra het gepasseerd is gaan we overstag.
Echter een volgend buienfront komt opzetten, dit keer verzeilen
we er midden in. De wind neemt toe tot een dikke zes, het
water wordt neergeslagen door de regen: een wit gordijn omhult
ons enige tijd. Dan valt de wind weg en zit er niets anders
op dan de motoren te starten. Genua omlaag en recht op ons
doel af. Langzaam komt de bebouwing van Kralendijk boven de
horizon. De wolkenluchten met regen vergezellen ons en dreigen
steeds hun lading over ons uit te storten. Bij Kralendijk
komt een rubberboot op ons af en van verre herkennen we Piet
aan zijn witte haren. Hij weet te melden dat er gen moorings
meer vrij zijn, een tegenvaller want wat moeten we nu? Dan
blijkt precies voor Karel's bar nog een enkel boeitje te liggen.
We maken vast en een tweede lijn breng ik al duikend aan op
een van de betonblokken. We zijn te plek!
forse
buien tot 7 Bft, daarna weinig wind
om
de aankomst te vieren!
Met
een jeep het eiland verkennen
Het
lijkt een ideaal voertuig maar zonder vering toch wat pijnlijk
als de weg niet helemaal effen is. De zuidkant van het eiland
heeft een aantal bezienswaardigheden: de slavenhuisjes, de
vuurtoren, de zoutbergen en de flamingo's in de zoutpannen.
Tegen donker zijn onze gasten pas terug.
Zondag
voor de Regatta
Natuurlijk
staat deze dag in het licht van de Regatta: vele boten zijn
aan het trainen met grote spinnakers. Wij maken de Zeevonk
klaar voor de race de volgende dag. In de namiddag naar het
Regattacenter om in te schrijven. Ivo voert onze gegevens
weer in in de computer en laat er een handicap uitrollen.
Tot onze verbazing worden we ingedeeld bij de multihulls:
in onze groep maar drie deelnemers: de "Occhi" (O)
waar we vorig jaar ook mee stoeiden en de Catana 47 "Worldwide
Traveller" (WT). De rating van de laatstgenoemde scheelt
maar weinig met de onze. We zullen zien. 's Avonds is de landenparade:
inwoners van Bonaire lopen met vlaggen van hun geboorteland
in optocht met muziek. Op het Wilhelminaplein laat het trommelorkest
van Curaçao zien en horen wat ze kunnen. Het feest
is geopend. Tientallen stalletjes met eetwaar en snuisterijen
staan op het plein en de 'boulevard'. Veel mensen op de been.
de
pokken van het onderwaterschip krabben
met
extra drijfvermogen
Onze
gasten bezoeken nu met hun jeep het noordelijk deel van het
eiland, alleen het Washington Slagbaai park slaan ze over
omdat het te hard heeft geregend.
Eerste
racedag met verrassingen
Allereerst
de wind bij de start: windkracht 2. Vlak voor de start worden
we verrast door een windshift en moeten we een rondje draaien.
Toch nog redelijk op tijd al hebben onze direkte tegenstanders
nu al een voorsprong. Bij de eerste boei kan de parasailor
omhoog doch met ons ongeoefende team kost dat enige tijd.
En helaas draait de wind weer en terwijl al onze voorliggers
met de spinnaker naar de volgende boei konden zeilen moest
onze halfweinder al halverwege omlaag... De achterstand nog
groter. De volgende verrassing was de "Worldwide Traveller",
ze gingen er bij de start al snel vandoor maar haalden nu
ook de eerder gestartte klassen in! We zagen het schip aan
de horizon steeds kleiner worden terwijl we nu pas de "Occhi"
in het zicht kegen. Langzaam haalden we in tot we weer een
voordewinds rak kregen en de parasailor uit zijn condoom kon.
We zetten ze snel op achterstand. Intussen was onze koploper
al gefinist en viel ook nog de wind weg. Resultaat: drie(!)
uur later kwamen wij over de finish! Wel voor donker binnen
terwijl we ook nog een Engelsman konden inhalen zodat we twee
schepen achter ons lieten. De "Worldwide Traveller"
is dus absoluut geen partij voor ons. Hun rating klopt van
geen kanten. Uitslag: WT 1, O 2 en Z 3.
Tweede
racedag
Dit
keer vanwege de geringe wind een korte baan. Samen met de
O en de WT maakten we een bliksemstart. Toch raakten we achter
doordat de parasailor nog teveel problemen gaf. Eenmaal omhoog
liepen we O voorbij, en bleef WT redelijk zichtbaar. Alles
liep verder perfekt maar toch was de WT weer een uur voor
en wij maar 8 minuten op de O. Weer WT 1, O 2 en wij 3. Ondanks
de warme handen van het sleuren aan de schoten was het niet
gelukt om tweede te worden. Onze twee gasten van het eiland,
de Zwitserse Connie en de oud-Grouster(!) Annemiek genoten.
Ze brachten appeltaart en champagne mee. Na snorkelen bij
de havendam waar nog immer snoeken rustig vlak boven de bodem
drijven ging de kurk van de fles. Een kwartier later zag Bob
onze kurk voorbij drijven, zo weinig wind en stroming was
er.
O
'ochi, ons lichtweerconcurrentje
flitsende
start: de O'ochi drukt de Worldwide Traveler weg en wij kunnen
bovenlangs!
champagne
mee
Connie
trakteert ook nog op Zwitserse appeltaart
dat
is dus smullen
met
champagne ter ere van de tweede plaats bij aankomst
Woensdag,
de derde racedag?
Volgens
het herziene programma staat ons vandaag de langste race naar
Lac baai en terug te wachten. Volgens windfinder.com konden
we echter niet veel wind verwachten, hooguit 8 knopen. Een
uur voor de start was het nagenoeg windstil. Toch een tiental
schepen aan de start, niemand van de multihulls. Moedig om
toch te starten. Wij kozen voor een rustdag. Een paar uur
later kwam er wind, notabene uit het zuiden en wakkerde aan
tot zo'n twintig knopen! We lagen aan lagerwal en zelfs de
monohulls begonnen aardig te rollen. Een windreversal heet
dat hier en enkele boten kozen voor de beschutte haven. De
afgelopen nacht hadden ze ook al aardig liggen stuiteren toen
er een onweersbui over ons heen trok. We hadden zo meer tijd
voor het eiland en met de rubberboot voeren we naar de haven.
Zien we daar twee Nederlandse boten liggen: de "Noordhinder"
met Gerrit en Bettina en het zusterschip de "Bontekoning"
van Klaas en Tineke. Gerrit was aan het poetsen dus maakte
graag tijd voor een praatje. We werden meteen uitgenodigd
aan boord te komen, altijd weer leuk zo'n weerzien. Ze bleken
hier al bijna vaste bewoners en konden vertellen over het
opstappen van Carlos de havenbeheerder. Dan een bezoek aan
Daisy, nog zonder te betalen en vervolgens naar tandarts Sylvia
om daar een afspraak te maken. Na deze zakelijke bezoeken
naar het Regatta center om de mini's te fotograferen. Ongelooflijk
veel mooie bootjes werden er losgelaten. Boeiend dat hier
geen gebruik van elektronika wordt gemaakt. Pikant detail:
we werden door zo'n bootje 'aangevaren' vlakbij de finish!
De
5 km hardloopwedstrijd ja/nee?
Niet
getraind en een biertje gehad, onbekend met de startplaats.
Mooiere smoezen zijn er niet te bedenken. Toch maar even bij
de finish kijken en zowaar kwamen de eerste lopers al binnen.
Ook twee bekende loopsters, Simone van de O'Ochi en de fysiotherapeut
Antje. Is voor mij een tijd van 22.58 nog te verwezelijken?
De start blijkt bij het stadion (het staat al jaren verkeerd
in het Regattaboekje). Volgend jaar ben ik van de partij heb
ik toegezegd.
De
regatta-bbq
De
Regattatent was vol, alle bekenden aanwezig want de bbq-bon
kon worden omgezet in een smakelijke hap. Een lange rij ontstond
voor de uitdeelplaats maar je geduld werd beloond: de maaltijd
was prima, een restaurant kon er wat van leren. We schoven
aan bij de bemanning van de "Eva Luna" uit Aruba,
Eric en Anita, waar we vorig jaar zo mee hadden gestreden
om het eerst over de finish te komen. Ook de enthousiaste
Monique Meijer, de enige surfster van Bonaire, was weer van
de partij, dit keer deed ze maar mee met de heren. Ze slaagt
erin sponsors te krijgen en legde Anita en mij uit hoe.
De
derde wedstrijddag: wind
Geheel
tegen de verwachting van windfinder in was er toch wat wind.
Al vroeg kwam de extra bemanning uit Curaçao aan: Brigitte
en dochter Stephanie. Ze kregen vanaf het vliegveld een lift
van een brandweerman, want lopen was toch wel erg ver en warm.
Na een minder spectaculaire start dan dinsdag slaagden we
erin de WT redelijk bij te blijven en de O achter ons te laten.
De parasailor deed zijn best al bleef het hijsen onder wedstrijddruk
toch nog een moeilijk punt. Het leek er even op dat we andere
boten konden inhalen, het kleurige zeil van de "Eva Luna"kwam
aardig dichtbij. De wind viel weer weg en we konden het verder
vergeten. Ruim voor de O kwamen we binnen doch de 10 minuten
per uur die we met hun moesten goedmaken werden niet gerealiseerd:
het werden 28 minuten ipv de benodigde 50. Weer een derde
plek dus. Onze hoogste snelheid is even boven de 10 knopen
geweest en daar moeten we het van hebben.
Weer
bezoek aan het straatgebeuren bij het Wilhelminaplein
Intussen
was onze bemanning verder uitgebreid met Roeland en voor de
warme maaltijd gingen we weer aan de enige tafel van het Surinaamse/Indonesische
eetstalletje bij het monument. Van ver af is het herkenbaar
door de rookpluim van de bbq en dichterbij door de rij mensen
die zich ervoor verdringt. Terwijl we ons daar aan onze nasi
met saté en kippneboutjes te goed zitten te doen komen
er ook bekenden hier hun hap halen: Otto en Tanneke de oud-Grousters
die hier wonen en Marten en Cisca die hier sinds kort een
tweede zaak hebben en leven op hun motorjacht "C'ést
la Vie". Leuk al die ontmoetingen.
De
vierde wedstrijddag: achter Klein Bonaire op en neer
Na
weer een matige start - ik had me een minuut vergist - achter
de anderen aan. Te weinig wind om de parasailor omhoog te
krijgen dus afwachten. We dobberden met zijn allen langs Klein
Bonaire en zowaar er kwam een licht briesje. Pas bij de noordwestpunt
konden we de O'Ochi achter ons laten en naderden we de voor
ons liggende schepen. Op het voordewindse rak de parasailor
omhoog. We bleven bij, kruisten de grote jongens maar moesten
uiteindelijk toch weer inleveren. Er bleef één
wit jachtje niet al te ver voor ons en bij het laatste voordewindse
rak zagen we kans om naderbij te komen! Eenmaal om de westpunt
van Klein Bonaire, met de O ver achter ons, kruisen we richting
Punt Vierkant en zowaar, we haalden het witte bootje langzaam
in. Het was de "Sol y Mar" uit Curaçao en
halverwege de oversteek passeerden we bovenlangs. Hoezo een
catamaran kan niet hoog aan de wind zeilen? (Roeland bedierf
een beetje mijn feestvreugde met de opmerking: "oh, het
is een Hunter"). Het werd nog even spannend toen de wind
wat rare capriolen uithaalde en de O ook nog dichterbij kwam.
We rondden als eerste het laatse keerpunt bij het zeebad en
met een paar forse windvlagen liepen we met een maximale snelheid
van 10,4 knopen weer uit. Heerlijk, een beetje wedstrijdvaren!
onze
v .Bijnencrew
eindelijk
even voldoende wind voor de parasailor
het
lijkt soms wel vliegeren
zo
houd je de parasailor in bedwang
Consolidatie
van de derde plek
Bij
het Regatta center hingen de uitslagen: we hebben mooi konstant
gevaren: 2-2-2-2 maar omgerekend met onze handicap: 3-3-3-3.
Eigenlijk voor de aanvang van de regatta al duidelijk: de
O 'Ochi is heel licht en een echt lichtweer bootje (750 kg)
met een prima rating waar we per uur varen 10 min en 30 sekonden
op moeten uitlopen willen we gelijk eindigen. De Worldwide
Traveller is een Catana 47 met hoge mast en veel zeil en heeft
ongeveer dezelfde handicap als wij: kan dus nooit kloppen.
Goed, we hebben met weinig wind toch veel zeilplezier gehad
en daar kom je voor.
Bekerfestijn
Tijd
voor de prijsuitreiking. Op de achtergrond een enorme rij
bekers. Met enthousiasme wordt begonnen met het uitdelen aan
de kleintjes, een prachtige show. Met name de gezichtsuitdrukkingen
waren vertederend. Het duurde lang voor de zes categoriën
jachten aan boord kwamen, maar toen was het meteen raak: de
"Zeevonk" derde prijs in de categorie multihulls,
een forse beker als beloning. Daar sta je dan op het podium...
Helaas konden we na afloop niet de crew van de "O'Ochi"
vinden om ze te feliciteren met hun prestatie. Wel de mensen
van de ""Worldwide Traveller". Het blijft een
vreemde zaak dat een soort raceauto, een vrachtwagen en een
zeepkist in één klasse zaten. Gelukkig was er
voldoende fun om de organisatie hiermee niet te belagen.
de
welverdiende beker: 3e prijs multihulls
Geweldige
service: van dire vriendenparen een cd met digitale foto's
In
deze moderne tijd heeft kennelijk elke boot wel een cd-brander
aan boord. We ontvingen van de "Aeson", de "Lizzy"
en de "Noordhinder" een cd met foto's van de "Zeevonk"
in aktie tijdens de Regatta. Ook de organisatie liet zich
niet onbetuigd: op hun website vonden we ook foto's van ons,
met name van die vreselijk mooie start op dinsdag.
Ook
nog een duik
Een
afdaling vanaf de "Zeevonk" bracht een paar inktvissen,
een aktieve octopus en een mooie grazende gespikkelde rog.
De twee schollen in paringsdans waren ook interessant. Het
was weer even wennen.
Terugreis
naar Curaçao: geen parasailor mogelijk
Het
is altijd oostenwind behalve nu: west 1-2! Motoren maar en
met 4,5-5 knopen over de grond kropen we richting Curaçao.
Onderweg zag Stephanie als eerste een groep flamingo's die
vlakbij overkwamen. Een wonderschoon gezicht. Daarna aan stilliggende
motorboot en voor we er waren een kustvaarder die er een rondje
omheen voer. Motorpech. Nadat we gepasseerd waren zagen we
dat hij op sleeptouw werd genomen en over de radio hoorden
we dat de sleep naar Bonaire ging. Weer later naderde een
vliegtuigje. Hij vloog laag en recht op ons af om vervolgens
een mooie bocht te maken: de coastguard op patrouille. Een
flinke bui ten noorden van ons leverde wat wind en uit een
redelijk gunstige hoek: we konden zeilen! Bij Punt Kanon was
het weer op en motorden we de laatste 7 mijl. Barbara beach
was weer op zijn zondags met vele bootjes en zwemmers. Hoe
wordt dat in de toekomst als het hotelkomplex gereed is?
Vol
Spaanse Water
Wat
een drukte! 'Ons' plekje is bezet en we kruipen meer richting
vissershaven. De "Flow" ligt er nog en nu is ook
de "Bontekoning" van de partij. Na een groen afscheidsdrankje
aan boord varen we richting huize van Bijnen om daar op het
overdekte terras gezellig verder te borrelen. Het idee van
Roeland om wat bij de Chinees te halen wordt met gejuich begroet.
Een mooie afsluiting van een schitterende week.
Brand!
Sarifundi gaat gedeeltelijk in vlammen op
Een
rookpluim boven de populaire zeilersontmoetingsplaats neemt
snel in omvang toe. Joke belt de brandweer. Rubberbootjes
snellen naar de brand maar de inzittenden zijn vrijwel machteloos.
Wel lukt het om de aan de steiger geparkeerde rubberboten
in veiligheid te brengen, op één na die aan
een staaldraad zit. Gelukkig wordt de eigenaar snel gewaarschuwd
en kan hij zwemmend bij zijn bootje komen met de sleutel terwijl
de vonken en brandende stukken al op het water neerdalen.
De brand verspreidt zich snel en de inspanningen van ex-brandweerman
Joost met een miniscuul waterstraaltje blijken onvoldoende.
De bar gaat eraan. Het duurt lang voor de brandweer arriveert
en stukken dak zijn al naar beneden gekomen. Dan komt de verlossing:
met een paar spuiten wordt het vuur bestreden. Het nabijgelegen
pand is gered. De zeilers om ons heen begonnen al plannen
te maken voor een happy hour elders. Waar je je allemaal niet
zorgen over kunt maken.
daar
gaat Sarifundi! (foto Babette)
Er
moet weer worden ingeklaard
Samen
met Klaas en Tineke van de "Bontekoning" gaan we
per bus naar Willemstad. De bus is vol als we instappen maar
op een 60+ plaats zit een jonge vent. Ik wijs hem op het bordje
en hij staat schoorvoetend op. (zie ik er zo jong uit dat
hij het niet gelooft?). Na de douane zoeken we het terras
aan het water op om vandaar de pontjesbrug te zien draaien
voor de ontmastte "Grote Meid" die onderweg is naar
de werf en begeleid wordt door Willem van de "Boyo"
met een motorvlet zodat die te hulp kan schieten als er een
motorstoring zou zijn. Het leuke is dat de brug op een kier
gaat en de dames zo een stukje konden meevaren. Vanwege de
tijd eerst maar een lunch op het Wilhelminaplein waar je kunt
kiezen uit verschillende leden van ons vorstenhuis. (de vorige
keer vond ik Maxima vrij taai). In Pieter van Vollenhove ("platgeslagen
kippetje") hadden we niet veel zin. Via de kerk aan het
plein van het gouvernementsgebouw over de brug naar Otrobanda.
Op de kade bij de cruiseterminal werden we begroet door een
gifgroene leguaan die net deed alsof hij ons niet zag maar
wel met zijn ogen bewoog toen we te dichtbij kwamen. Bij de
slagboom moest weer een briefje worden gemaakt, intussen had
de bemanning van de "Drammer" zich ook bij ons gevoegd
en togen we met zijn zessen richting immigratie. Vandaar naar
de havendienst ertegenover waar enige echte zeelui (net het
vaarbewijs gehaald) lang werk hadden. Onze kruisjes in vak
A werden geaccepteerd en eindelijk waren we klaar. Nog even
langs de telefoonwinkel en de drijvende Venezolaanse groentenmarkt
om nog een kwartier op de buschauffeur te moeten wachten die
geen haast had. Op deze manier moet je wel een dag uittrekken
voor de formaliteiten.
Heerlijk
avondje op de "Bontekoning"
Tineke
beloofde koffie met ameretto, dat klonk goed. Uiteindelijk
zorgde Joke voor brood en een goed gevulde salade en de witte
wijn smaakte prima na de amaretto. Klaas demonstreerde de
mogelijkheden van zijn officiële Maxsea versie met extra
komponenten voor AIS, weer en radar. Het kost een paar centen
maar dan heb je ook wat. Joke blijft de aanschaf van AIS onnodig
vinden. (Zolang de piraten niet worden verplicht...) De machinekamer
van dit imposante schip van 24 meter bereik je via een paar
deuren, de Panda-generator loopt lekker te pruttelen. Tegen
twaalven - je vergeet de tijd helemaal - begon het naast het
weerlichten ook te donderen en trok de wind aan. Tijd om de
"Zeevonk"op te zoeken.
Aluminium
Spade anker niet altijd betrouwbaar?
Net
nadat we de ramen van de bimini uitgerold hadden, de rubberboot
in de takels hing en de kano op dek stond, barstte de bui
los. Met 28 knopen werden we achteruit gedrukt en plotseling
begonnen we te glijden: het anker slipt! Snel de motoren aan,
stootwillen klaar in de hand. Een Engels jacht ging ons dwars
op de wind voorbij. Wij naderden de "Tara" en met
de motoren op volle kracht konden we net vrijblijven. Anker
op en een stuk verder laten zakken. Pas na twee pogingen hield
het en konden we 'rustig' gaan slapen.
Tropische
storm Omar wordt ook nog hurricane 3
We
blijken slachtoffer te zijn van een toekomstige storm. Aanvankelijk
koerste hij op Curaçao af . Gelukkig voor ons boog
hij toch naar het noordoosten voor hij de naam Omar kreeg
en een paar uur later al hurricane 1 werd.
de
route van Omar, tekentje om de 6 uur, vanaf geel hurricane
Webcams
in Bonaire
Indrukwekkend
om te zien hoe de golven toenamen in Bonaire bij de steiger
van Yellow Submarine. Eerst liggen er nog boten waaronder
de Aeson. Dan is het beeld ineens zonder boten en zie je de
golven bijna over de pier slaan. Ook grote stukken hout drijven
aan de kant, stukken steiger van elders? Weer een uur later
missen er planken van de steiger in beeld: het geweld gaat
door.
Strand
Caracasbaai verdwenen
Het
fraaie en drukbezochte nieuwe strand aan de Caracasbaai is
weg! De parkeerplaats erachter is bezaaid met stenen, koraal
en wrakhout, vooral van de strandtenten. Kruinen zijn uit
de palmbomen gewaaid, kleine boompjes zijn met kluit en al
aan de haal gegaan. Als we gaan kijken zijn de golven nog
enorm met grote rollers aan de kant. Het zeeschip aan lagerwal
aan de steiger zie je forse bewegingen maken. Veel kijkers
met de auto als de regen wat is geminderd.
de
tweede dag nog steeds veel geweld
de
krant staat er vol van (krant aanklikken), maar ook op Youtube
veel te zien
de
boulevard van Bonaire tijdens tropische storm Omar (foto Hans)
Karel's
pier: bar en terras 'verdronken' volgens Anja (foto Hans)
over
geweld gesproken... (foto Hans)
en
deze dan... (foto Hans)
