Reis
naar de zon deel 85
Curaçao
woensdag 15 oktober - maandag 4 november 2008
Koraal
vernield door TS Omar
Volgens
de kranten is het koraal tot 10 m diepte voor 70% vernield.
Oorzaak: door de hoge golven van tropische storm Omar waarbij
het ook nog gezandstraald is bij de stranden. Een triest gegeven
wetende dat het jaren duurt - onder voor koraal gunstige omstandigheden
- voor er weer wat hersteld is.
Trainen
voor de Fatumrun
Wil
je wat van een eiland zien dan moet je op pad. Verschillende
alternatieven: openbaar vervoer, auto huren, fiets of lopend.
De kombinatie hardlopen en terrein verkennen bevalt mij prima
en bijna dagelijks zie ik flamingo's, de schitterende vogels
die hier inheems zijn. Je ziet de natuur steeds groener worden
na de hevige regenval van de afgelopen weken. De zoutpannen
achter Jan Thiel hebben ook last van het regenwater, waar
je normaal over een zoutvlakte loopt staat nu water en de
oever is niet begaanbaar. Mijn nieuwe route gaat nu over het
pad naar de inlaat van de zoutpannen. Het laatste stuk is
echter slecht, een raadsel dat ze hier met crossfietsen overheen
komen. De volgende dag een gevoelige Achillespees en dat een
week voor de Fatumrun!
Afscheid
van de "Flow"
Het
kleine Oostduitse jacht "Flow" met Marcus en Anne
gaat ons verlaten. Ze hebben een afspraak op de San Blas eilanden
en het wordt de hoogste tijd. Eigenlijk wilden ze veel eerder
weg, maar een hurricane trotseren, daarvoor sta je niet in
de rij. Ze leven op een minimum budget. Hun motor heeft voor
de tropische wateren een onvoldoende koeling en na een kwartier
of zo is hij al te heet dus lang motoren is er niet bij. Vooral
Marcus was 's morgens in voor wat rennen en daarna snorkelen.
Met zijn 31 jaar ging hem dat prima af.
Een
zeilbootje als dinghy
Tom
en Thea van de "Tinto" verplaatsen zich met een
Walker Bay 8. Ook zij leven low budget. Tom heeft er een houten
mastje op gezet met een paar stagen van 5 mm lijn en voert
een surfzeiltje zonder giek. Je ziet ze op de anchorage kruisend
hun weg zoeken. De enkele keer dat er 's morgens helemaal
geen wind was boden de riemen uitkomst. Was zeker Tom een
van de vaste ochtend wandelaars, tijdens onze afwezigheid
met de regatta en na de storm kwam de klad erin. Grappig om
te zien dat je elkaar nodig hebt en zodra de meest aktieve
personen wegvallen de anderen het ook voor gezien houden.
Maar goed, dat zeilop hoge snelheid tussen de geankerde boten
doorvaren zoals zoveel en in plaats van yachties doen, is
een verademing. Waarom hebben die anderen altijd zoveel haast
en laten ze zien dat ze geen rekening houden met eventuele
zwemmers en snorkelaars? Ook bestaat er een zeemanswet dat
je beheerst vaart tussen geankerde schepen. Slechte zeelui
dus die met hun 15-25 pk aanhangmotoren het ankergebied letterlijk
'onveilig' maken. Het dodelijk ongeval met de "Stargazer"
op Margarita geeft mij voldoende energie om te snelle vaarders
aan te spreken.
'Happy
hour' bij Aciento
Naast
alle kontakten bij elkaar aan boord is het happy hour gebeuren
een bron van nieuwe ontmoetingen. Als we de kant opkomen komt
iemand op ons af zeggend: "jou ken ik". Het is Ron
Dubois, sportarts in Friesland waarmee ik regelmatig kontakt
had toen ik een medisch sportadviesspreekuur had voor hardlopers.
Ron runt het SportMedisch Adviescentrum in Sneek, Heerenveen
en Leeuwarden. Hij is hier met zijn gezin op familiebezoek.
Grappig zo'n ontmoeting.
We
gaan aan een tafel zitten met Marten en Ciska van het motorjacht
"C'est la Vie", Thea van de "Elven" en
Mechtelien van de "Stamper". Het gesprek kwam op
de Fatumloop, echter niemand wilde meewandelen. Ciska bewees
dat ze niet tegen het vroege starttijdstip op zag en bood
zelfs aan mij te brengen omdat ik nog geen vervoer had. Vervolgens
deed Thea ook een duit in het zakje door aan te bieden me
op te halen bij de finish met een bos 'gladiolen'. Tjonge,
dat was boffen!
Bezoek
ziekenhuis
Dick,
een van de vaste bewoners van het Spaanse Water, lag in het
ziekenhuis in Otrobanda. Het ziekenhuiscomplex doet me denken
aan het Binnengasthuis in Amsterdam: een conglomeraat van
gebouwen in verschillende stijlen, dat ouderwets aandoet.
Ook binnen wat belegen maar schoon. De eerste keer samen met
Hans en Marianne van de "Sol" er naartoe. De tweede
keer samen met Joke met openbaar vervoer en de benenwagen.
De portier liet ons buiten het bezoekuur pas binnen toen ik
zei de medisch adviseur van een van de patienten te zijn en
liet mijn oude visitekaarte waar 'jeugdarts' op staat zien.
En dat voor een bezoek aan een 60+ er! Maar goed, we kregen
toestemming en troffen een paar verpleegkundigen aan het bed
die net de infusen aan het verwijderen waren. Een van hen,
de hoofdzuster ging meteen in de aanval maar we mochten blijven
ook al was Joke geen dokter. De patient mag de volgende dag
weer naar zijn boot, dus alles in orde.
Perikelen
rond de Fatum run
Een
paar dagen vooraf elektronisch ingeschreven. Ciska bracht
me keurig op tijd naar het Fatumkantoor waar de start is.
Al veel mensen op de been. Ik werd verwezen naar een kraampje
met in het rood geklede mensen. Daar kreeg ik te horen dat
ik eerder had moeten betalen want de 3000 startnummers waren
op. Wel kreeg ik een T-shirt voor mijn inschrijfgeld. Dat
betekende dus geen klassering, maar ach... De start was nog
rommeliger dan de vorige keer. Geen vak met hardlopers voor
maar gewoon ook wandelaars in de voorste gelederen. Voorbij
de start stonden nog honderden deelnemers aan de kant die
nu zo inschoven. Nou ja...
Precies
op tijd kwam de meute op gang, moest je als serieuze renner
je door de wandelaars worstelen en het feest kon beginnen.
Mijn lichte blessure op mijn hiel was voelbaar maar niet beperkend,
zeker niet toen we een stuk moesten klimmen. Bij 4 km de eerste
drinkpost: plastic builtjes gekoeld water. Op het lange stuk
kon ik goed bijblijven tot bijna 6 km waar ik een stoeprand
afmoest en mijn hiel direkt begon op te spelen. Oei! Bij de
6 km drinkpost nog even volgehouden maar toen gaan wandelen.
Bij 7 km weer even aangehaakt maar na 100m een knap onderin
mijn kuit en meteen een begin van kramp. Dat betekende einde
verhaal en niet veel keus hebbend strompelde ik door tot de
finish waar Thea en Joke met bloemen op me stonden te wachten.
Tot mijn verbazing stond de marathonklok boven het finishdoek
op 49 minuten! Het bleek al 1 uur 19 minuten te zijn, de klok
was buiten werking. De stalletjes na de finish waren minder
uitgebreid dan vorig jaar, nu was alleen een flesje water
in de aanbieding. Thea bracht ons naar hun huis en later naar
de vissershaven waar ons bootje lag afgemeerd. Ciska en Marten
vertelden we ons verhaal en in de namiddag kwamen ze aan boord
waarbij Cisk haar reflextherapie en massagekunst op mijn onderbeen
toepaste. Een dag later stond de uitslag op het internet:
met mijn tijd was ik 20e bij de 60+ mannen en 430e in totaal
van de 3500 deelnemers, een schrale troost.
Dineren
bij Kura Hulanda een feest
Onze
fijne kontakten met Klaas en Tineke van de "Bontekoning"
resulteren in een afscheidsdiner in Otrobanda. Wij zorgden
voor vervoer, zij voor het eten. Komen we daar na een regenbui,
zijn er vier terrassen van Kura Hulanda. Welke had Klas nu
besproken? De achterste aan een vijver lag het mooist maar
behalve wat personeel geen gasten. Eén terug was het
gezellig met live saxofoon en we streken daar neer voor een
eerste drankje. Natuurlijk kom je dan bekenden tegen: Anya,
Marleen, Frans met familie, notabene de broer van de vader
van de dames die 55 jaar geleden op Curaçao geweest
was als marinier. Anya had nog samengewerkt met deze saxofonist
en zo is het kringetje weer klein. Toen ze opstapten om elders
de maaltijd te nuttigen zei hij haar gedag met een zeer lange
toon. Later daalden we af naar het terras waar nu wel meer
gasten waren en deden we ons tegoed aan Indische gerechten.
Een feestelijke avond! Wanneer zullen we elkaar ooit weer
zien?
Sarifundi
weg: wat nu?
Enkele
bootjesmensen hebben geholpen de verbrande resten op te ruimen.
Intussen wordt druk gespeculeerd hoe het nu verder moet. Verschillende
opties worden gehuurd in het geruchtencircuit: 1. Sarifundi
komt terug, maar in een andere vorm: geen lange dinghysteiger
meer; 2. Het meertje achter Sarifundi wordt ontsloten zodat
daar interessante kavels aan het water beschikbaar komen.
Sarifundi komt niet meer terug; 3. ...
Intussen
passeren andere opties de revue: 1. de zeilvereniging Aciento,
al een paar maal op donderdagavond het verzamelpunt geweest;
2. De Kleine Wereld; 3. een nieuw restaurant "Snappers"met
steiger tussen de vissershaven en de bushalte.
Een
bezoekje aan laatstgenoemde was succesvol: de eigenaar Maikel
bleek aanwezig en had wel oren naar toekomstige klanten van
de jachten. Zijn steiger kon hij wel uitbreiden met een dinghiesteiger,
het kommetje achter hem wordt binnenkort al geschoond en uitgediept.
Blijft over een plek voor het huisvuil. Dit kon hij wel bespreken
met de autoriteiten. Babette belde de huisvuildienst op en
vernam dat een container NAf 50 per week kost en wel een paar
glasbakken elders stonden... Met twee happy hours per week
moeten de kosten eruit kunnen schatten we. Parkeerruimte voor
auto's is in de buurt maar openbaar, niet echt aanlokkelijk
gezien de recente inbraken bij Sarifundi. Hij is bereid voor
een vervolggesprek maar gaat op zijn vroegst pas over een
maand open.
Afval,
waar naartoe?
Sarifundi
bekostigde twee grote containers. Nu zijn we aangewezen op
de vissershaven, maar volgens insiders gaat dat niet goed:
we betalen er niet voor terwijl de vissers en de Mermaid er
wel voor betalen. Verder schijnen enkele yachties nogal nonchalant
met hun huisvuil om te gan en bij een volle container het
er maar naast te gooien terwijl er verderop nog lege containers
staan. Altijd bereid tot aktie en samen met de buren van de
"Maru", Irwin en Babette, gaan we aan de slag met
als resultaat een paar bordjes in Nederlands en Engels waarop
we proberen wat richtlijnen te geven.
Boodschappen
doen met de buren van de "Maru": komputerwinkel
Tapirama en duikcentrum Atlantis
Met
Flory hebben we al heel wat komputerwinkels bezocht. Volgens
Dick is Tapirami goedkoop en hebben ze veel, dus... Inderdaad
lukt het om een klein apparaatje te kopen - NAf 60 - waarmee
je harde schijven kunt lezen als je komputer de geest heeft
gegeven. Daarna naar een duikcentrum waar we de 'Gekko' van
Suunto kochten. Joke kan weer gekomputeriseerd mee omlaag!
Bezoek
aan de catamaran in aanbouw van Steve en Pat bij de betonfabriek
Irwin
heeft zelf drie boten gebouwd en omdat we er toch bijna langs
kwamen bezochten we de catamaran in aanbouw van Steve en Pat.
Pat kwam ons even dag zeggen maar bleek nu toch dengue te
hebben: flinke koorts en veel spierpijn. De ziekte wordt overdag
via speciale muggen overgebracht en is momenteel aan het uitbreiden
tot een epidemie. De bouw blijkt niet op te schieten maar
Irwin komt met een paar goede adviezen. Hopelijk maakt Steve
er gebruik van.
Happy
hour op Aciento
Het
is alweer donderavond en een stroom rubberboten koerst tegen
vijven richting blauwe trappen. Aldaar worden we door Krina
opgewacht die een A4-tje uitdeelt waarop Paul, de eigenaar
van Sarifundi om steun vraagt ivm de wederopbouw van het restaurant.
Een tiental redenen kan je aankruisen. Hij blijkt het nodig
te hebben richting grondeigenaar die andere plannen lijkt
te hebben. Of het helpen zal?
Aangezien
Aciento niet ongunstig ligt en er vele mogelijkheden zijn
is dit reden voor een inventarisatie. De barman weet de voorzitter
te plek te krijgen en Babette en ik hebben een informatief
gesprek met hem. Als eerste geeft hij aan dat hij al plannen
had om met ons - de jachtbewoners - kontakt op te nemen. Dat
komt dus goed uit! Aan de hand van het lijstje van Paul dat
toevallig op ons tafeltje ligt praten we de zaken door. We
horen een en al bereidheid en de bewaakte parkeerplaats scoort
bij ons hoog. Hij moet met zijn achterban overleggen maar
kan al veel toezeggen. Ook komt er per 1 november hier een
soort manager werken. Toeval?
volgend
verslag
