Reis
naar de zon deel 86
Curaçao-Puerto
La Cruz
maandag 4 november-maandag 24 november 2008
Inschepen
Door
de vroege sneeuwval was het vliegveld van Zürich niet
optimaal bruikbaar en miste onze gast de aansluiting op Schiphol.
De KLM verwent je dan met een nachtje luxe hotel en (soms?)
met business vliegen. Bij de vissershaven was Leonardo te
vroeg en kreeg een lift van de "Dunyam". Het betekende
een natte broek want hun rubberboot is niet berekend op drie
personen met bagage tegen de wind in. Hij had nu alle tijd
om zich in de VIP-hut te installeren, immers we lagen niet
op stoom.
Nieuwe
buren
De
"Witte Raaf" kwam in onze buurt liggen. We wisten
van hun bestaan via andere Surinamegangers. Jan en Joanneke
bleken gezellige praters en we hadden elkaar veel te vertellen.
Wel moest eerst hun buitenboordmotor weer aan de praat worden
gebracht. De boosdoener zat in het tankje: vervuilde benzine.
Joanneke zou ook energie kunnen overdragen maar is niet bekend
met Reiki. Haar liefdevolle behandelingen van mijn geblesseerde
enkel leken te helpen.
Joanneke
en Jan van de Witte Raaf
Weerzien
met de "Esperanza"!
Han
en Carla zijn weer terug in de Carieb, hebben de boot opgehaald
bij Curaçao Marine waar hij op de kant stond en voeren
meteen naar het Spaanse Water. Vooral Carla had uitgekeken
naar het weerzien, immers we zijn loopmaatjes: zij heeft me
indertijd op Bequia weer aan het lopen gekregen. Ze zijn altijd
razend aktief: overal waar ze komen gaan ze met rugzak en
bergschoenen het land op om daar de meest fantastische tochten
te maken. Recent liepen ze 925 km in 6 weken naar het bekende
pelgrimsoord in Noord-Spanje: Santiago di Compostella. Daar
aangekomen bezochten ze de mis in een kerk gevuld met Japanse
touristen en bedevaartgangers. Wie schetst hun verbazing als
een oude non op de kansel klimt en daar prachtig gezang laat
horen.
Carla
en Han van de Esperanza
drukte
op de pontjesbrug
totdat
hij open gaat
Omdat
Joke graag richting Cuba en zelfs de VS wil, komen hun ervaringen
van daar aan de orde. Het is duidelijk, eens komt de tijd...
's Avonds borrelen en eten we met hun en Timo en Annemiek
van de "Blue Marlin" plus woonboot in aanbouw. Het
werd een prima avond ook al was het een beetje bedoeld als
afscheid.
Bezoek
aan Willemstad
Opstappen
op Curaçao en niet het eiland hebben gezien, dat kan
niet! Op het moment dat we naar de vissershaven voeren om
bij de rotonde de rammelbus te pakken waren er vele dreigende
wolken om ons heen. Geen wonder dat we op de bus wachtend
door een zware bui werden overvallen. Schuilen onde een divi-divi
hield ons iets uit het geweld maar nat werden we toch. De
bus bracht redding. Bizar was dat Jan van de "Witte Raaf"
kwam aanlopen en direkt een lift kreeg terwijl wij stonden
te schuilen. Hoe deed hij dat? Eenmaal in de bus bleken de
schuiframen niet op regen ingesteld: ze konden niet dicht!
Richting Willemstad klaarde het gelukkig op en bleef ons een
boel nattigheid bespaard. Onze eerste gang was naar het Vienna
café aan de St. Annabaai. Hier lazen we de kranten:
de Caribische editie van de Telegraaf en het Antilliaans Dagblad
onder het genot van een ijskoffie. De serveerster kent ons
en weet precies wat we willen. De pontjesbrug is open in afwachting
van een binnenkomer en de veerpontjes varen af en aan. Er
schuift een tanker naar binnen, gevolgd door de HMS "Pelikaan",
een Nederlands marineschip. Opvallend is dat de bemanning
niet keurig in het gelid staat zoals dat op foto's is te zien.
Ze hangen over de reling en een enkeling waagt het te zwaaien.
Ook de "Freewinds" van de Scientology Church zien
we weer. Het schip heeft een grote beurt gehad maar volgens
de Bonairiaanse krant komt het nog steeds zijn vuilwatertanks
in Bonaire lozen. Per tankwagen wordt het ergens gedumpt,
waarschijnlijk levert het redelijk wat inkomsten. We lunchen
warm op het Wilhelminaplein bij het Wilhelmina café.
Het andere café is trouwens gesloten, we lazen in de
krant dat men daar te aktief was met witwaspraktijken. De
menukaart is ook al van koninklijke huize: je kunt kiezen
voor Beatrix - een lekker kippetje -; Claus - dit keer een
wat taai biefstuk - ; Willem Alexander, Maxima - malse reepjes
kip - viel de vorige keer wat tegen, terwijl ik toch hoge
verwachtingen van haar had, etc. Han en Carla schoven bij
ons aan, we maakten er een gezellig samenzijn van. Leonardo
bezocht nog het museum Kura Hulanda waar de slaventijd goed
in beeld wordt gebracht. Hij als Zwitser heeft geen schuldige
voorouders mag men aannemen. Wij tijdig met de bus terug,
dit keer weer voor een gesprek bij Aciento.
Gesprek
met drie managers
Mayra
is de hoofd manager van Aciento (bestaande uit een grote sportvereniging
en een zeilclub), en heeft op verzoek van de voorzitter kontakt
met ons opgenomen om een aantal zaken te bespreken en te regelen.
De nieuwe employee Harry, die de zaken ter plekke van de zeilclub
regelt en de man van het café zijn onze andere gesprekspartners.
Babette heeft het uitstekend voorbereid, zelfs een lijstje
als een soort agenda gemaakt en deelt dit uit. We wisten niet
echt dat Mayra het heft in handen zou nemen, oorspronkelijk
dachten we met de secretaresse van doen te hebben. Babette,
Irwin en ik namen de honneurs waar voor het bootvolk en gedurende
een meer dan een uur durend overleg kwamen de belangrijkste
zaken aan de orde en werden er afspraken over gemaakt. Intussen
was ook al het happy hour begonnen en stroomden luiddruchtige
en dorstige zeilers het terras op. Tevreden konden we ook
aan iets kouds waarbij aangetekend moet worden dat als dit
allemaal lukt, alle eer voor Babette is.
Dagje
eiland: altijd weer anders
We
konden geen huurauto te pakken krijgen, laat nu net Brigitte
dezelfde dag een nieuwe auto krijgen! De eerste rit was Brigitte
naar haar werk brengen en diesel tanken bij het tankstation
dat vast goedkoper is dan dat van de marina. We hadden net
in de krant gelezen dat de benzineprijs NAf 0,38 omlaag was
gegaan. Dan met zijn drieën op stap. Ons eerste doel
een bezoekje aan Curaçao Marine waar de bemanning van
de "Sea of Time", Maarten en Yvonne, net gearriveerd
moest zijn. Ze waren er niet... Wel was Geertje er, die we
nog kennen van de "Joshua" en nu bezig was om haar
nieuwe boot vaarklaar te maken. We kregen een rondleiding.
Ook de "Synergy' van Lea lag er, startklaar om te water
te gaan. Veel bekende schepen stonden er op de kant, de opvarenden
tijdelijk elders.
Vervolgens
het eiland over naar het nationale park met de boca's. Boca
Pistol was per auto onbereikbaar vertelde men bij de ingang,
de weg stond onder water en men had al verscheidene auto's
moeten redden. De andere boca's zijn interessant genoeg, er
was redelijk wat watergeweld al stond er niet veel wind. Vandaar
naar Westpunt waar alleen nog maar lege boeien lagen. De vissers
zouden te laat voor het stormgeweld van Omar zijn gewaarschuwd
waardoor ze niet tijdig hun scheepjes in veiligheid hadden
kunnen brengen met als gevolg dat vele ervan te pletter zijn
geslagen. Bij het restaurant op de klip waren een paar stoere
jongens aan het springen: van ruim tien meter hoogte schat
ik.
watergeweld
aan de oostkust van Curaçao
'de'
sprong bij playa Kalki
Kenapa,
het nieuwe museum bij Grote Knip
Het
landhuis is mooi gerestaureerd en ook de wat verderop gelegen
bijgebouwen zien er prima uit. We krijgen korting op het entreegeld
vanwege een paar bonnetjes die Joke was tegengekomen in een
boekje. We waren niet de enige bezoekers, een donkere vrouw
in prachtig wit gekleed - wel/niet klederdracht? - leek er
bezoekers rond te leiden. We gingen eerst aan de lunch. De
wandeling bij de boca's maakt je toch wat hongerig. Het zag
er wat primitief uit maar na even wachten kwamen er toch etensgeuren
uit de keuken en verscheen een gegeven ogenblik ons maal.
Daarna het museum door, alles vrij eenvoudig. Opvallend waren
wat krantenteksten uit de slaventijd. Ook was er een hoek
gewijd aan borstvoeding, een aan de verhalen van de slimme
spin Anansi, een aan zwangerschap en een aan overlijden.
uitzicht
Tulamuseum: bijgebouwen
leslokaal?
een
ziekenhutje
de
'gereedschappen' van een vroedvrouw
promotiehoek
voor borstvoeding
hoeveel
was een peso waard?
Nanzi,
de superspin
Sta
Cruzbaai en "Captain Goodlife"
Ons
volgende doel zou een bezoek aan de "Blauwe Kamer"
worden. We reden naar de Santa Cruz baai waar Juny zijn optrekje
heeft. Redelijk wat mensen over de vloer maar Juny was weer
overheersend, nu vol emotie. Hun driejarige dochter was plotseling
ziek geworden en wordt verdacht van een vorm van bloedkanker.
Moeder en dochter zijn om financiële redenen spoorslags
naar het ziekenhuis van Caracas afgereisd, Juny heeft hulp
gekregen van zijn broer Kurt en nog een paar familieleden.
Hij blijkt niet de centjes te hebben voor een dure behandeling
en wil nu een fonds oprichten. Het bootje met duikers laat
lang op zich wachten en we besloten de Blauwe kamer maar over
te slaan.
een
argeloze passant
als
je nog post hebt voor Juny
De
zoutpannen bij St. Michiel
Even
de flamingo's dag zeggen was ons idee. Wel bij de zoutpannen
een bord dat je ze niet mocht verstoren maar geen flamingo
te zien.
Verdwaald
in Julianaoord (dorp?)
Om
nog even te kunnen zwemmen en om te zien hoe het strand van
de Vaersenbaai de storm had doorstaan, dacht ik via Julianadorp
te kunnen rijden. We verdwaalden hopeloos in het dorp daar
vele straten rondjes bleken te zijn. Met de kaart erbij werd
het duidelijk: we zaten al teveel zuidelijk.
Op
bezoek bij Anthony
Onze
vriendin Flory had het druk met haar werk. Een afspraak had
ze al moeten afzeggen. Wel had ze nog de oude harde schijf
van mijn komputer, waar haar vrienden/kollega's vergeefs mee
aan de slag waren geweest. We konden hem bij haar thuis in
Sun Valley ophalen en zonder fout te rijden vonden we hun
groene huis aan de rand. Anthony was bezig in de tuin, had
net een palmboom gesnoeid Enthousiast liet hij hun huis zien.
De beide dochters waren trouwens ook aanwezig, in de komputerkamer
boven.
Boodschappen
bij Centrum
Terug
naar de ringweg kwamen we uit bij Centrum, een van de grote
levensmiddelenzaken. Joke iet deze kans niet onbenut en stoof
naar binnen. Om daarna in het schemerdonker en in het drukke
verkeer de weg te vinden lukte niet. We reden door woonwijken,
kwamen weer op de grote weg, maar het duurde lang voor we
de goede vonden. In de duisternis kwamen we bij Roeland en
Brigitte aan. Hun nieuwe auto stond voor de deur te pronken.
Afscheid
van Curaçao
Het
laatste is altijd een bezoek aan de douane en de immigratie.
Gelukkig per auto, dat scheelt een hoop tijd en lopen in de
hitte. Daarna een rondje buren met de rubberboot. Helaas waren
Irwin en Babette op pad. Dat moet dan maar per email. Zo langzamerhand
kennen we erg veel mensen, zowel aan land als op boten. Kunnen
we wel weg voor 9 maanden?
Black
Pearl
Tinto
Topaz
Op
naar Klein Curaçao
Eindelijk
weer anker op. Veel pokken aan de ketting en aan de bridle,
dat wordt nog een klus om het schoon te krijgen. De bemanning
van de "Black Pearl" neemt toeterend en zwaaiend
met een witte zakdoek afscheid van ons. We varen langs een
verlaten Barbara Beach naar buiten en motoren eerst langs
de kant. We halen ternauwernood de 4 knopen en veel wind om
te zeilen is er ook niet. Met nog 8 mijl te gaan hijsen we
de zeilen. Helaas is de wind pal tegen en een slag van een
uur brengt ons niet veel dichterbij. Ook de volgende slag
schiet niet op en de zon begint al bedenkelijk te zakken.
Als we nog hemelsbreed vier mijl moeten bergen we de zeilen
op. Een half uur later verdwijnt de zon met een duidelijke
groene flits! Er liggen al 7 jachten en we kruipen er tussen.
Het anker lijkt niet echt te houden maar de wind zal niet
veel doen deze nacht. Met heerlijke klassieke muziek besluiten
we de dag.
Ontwaken
in de stilte
Voorzichtig
kondigt de dag zich aan omstreeks zes uur. De hemel kleurt
rood, de paar passaatwolken grijs. De vuurtoren knippert.
Het strand licht op en de paar visserbootjes varen alweer
achterlangs. Het wordt steeds lichter en dan fel oranje aan
de horizon: de zon komt op. Leonardo staat in het gangboord
te genieten van dit schouwspel als hij onder zich in het water
wat hoort. Een schildpad tikt tegen de romp en kijkt ons aan.
Wat zou hij willen? Voorzichtig vragen we het maar krijgen
geen antwoord. Dan verdwijnt hij weer in de diepte, ons vol
verbazing achterlatend. Van de zeven andere jachten vertrekken
er vijf, drie naar Bonaire, twee naar Venezuela. Er is weinig
wind dus het zal wel motorsailen worden.
met
camera naar de kant
Dagje
Klein Curaçao
Het
glasheldere water vraagt om een duik. Rondom vissen, onder
je koraal en een diepe afgrond. Naar de kant toe zand. Ons
anker ligt vlakbij het koraal en omdat de boei van de "Insulinde"
vrijgekomen is maken we daar vast. Onze ketting zit vol pokken
van het Spaanse Water, misschien kunnen we ze nu makkelijk
verwijderen. Na het ontbijt maakt Leonardo zich op voor een
eilandexpeditie, wij gaan het onderwaterschip proberen te
ontdoen van de gelukkig nog kleine pokken. Zwermen vissen
begroeten ons, gretig happend naar alles wat we van de rompen
afschrapen. Leonardo vertrekt zwemmend naar het strand, een
grote gele waterdichte zak voor zich uit duwend. Intussen
komt de "Mermaid" ook aan, maakt vast aan zijn boei
en de dagjesmensen springen te water en zwemmen naar de wal.
Het vaste ritueel voltrekt zich. De zinderende zon dwingt
ons onder de bimini te blijven, nu werken op het voordek aan
de ankerketting lijkt geen lolletje. Leonardo komt weer terug
en is enthousiast over wat hij gezien heeft. Er liggen vier
wrakken aan de oostkant, waarvan een van een groot schip,
een van een vissersboot en twee van jachten. De vuurtoren
durfde hij niet in vanwege de vloerbalken die al aardig vergaan
waren. Na de lunch en een siësta werd het tijd voor een
duik. Zo vanaf de boot te water blijft een luxe. Meteen bij
aankomst op 18 meter diepte worden we verwend door een French
angelfish samen met een grijze angelfish. Even later een ocean
triggerfish, voor mij een nieuw soort. Het koraal is niet
buitengewoon maar lijkt niet echt te hebben geleden van de
laatste storm. Hier en daar de sprietjes van garnalen, een
murene en een yellowfin grouper en natuurlijk de gebruikelijke
vissen zoals grunten, schoolmasters, soapfishes, squirrelfishes,
groupers en snappers. Als kadootje aan het eind nog een schildpad
die rustig in onze buurt bleef zwemmen. Nog even met de laatste
lucht de pokken van de onderkant afschrapen. Dan komt Berend
aanzwemmen, de eigenaar van de "Elan", een donkerblauwe
boot met het opvallende aerorig, het tuig waarbij de giek
zowel voor het grootzeil als de fok is. Na het diner genieten
we van de prachtige avondhemel nadat we weer een fantastische
groene flits mochten zien. We worden nog even opgeschrikt
door een groot vuur binnen de omheining van de Mermaid maar
er lopen mensen bij die niet rennen of zo. Het maanlicht hult
ons in een blauwe gloed, de sterrenhemel verbleekt erdoor.
De golven zijn klein en we liggen heerlijk te dobberen. Vroeg
te kooi, voor de volgende dag voorspelt windfinder weinig
wind.
de
vuurtoren van Klein Curaçao: het licht doet het weer!
het
wrak van het Franse jacht weer verder kapot
alweer
een argeloze passant
In
rechte lijn naar Bonaire
Niet
eerder gelukt: we werden altijd naar het noorden weggezet
door de stroom en de noordoosten wind. Maar we hadden lak
aan de wind want die was er eigenlijk niet dus op de motoren
recht op ons doel af. Later viel de wind iets gunstiger en
zetten we het grootzeil erbij. Met de zoutbergen van Bonaire
in het zicht kwam een grote tanker op ons af. Radar aan: volgens
de ARPA zouden we op 0,4 mijl achterlangs kruisen over 14
minuten. Maar even vaart minderen zodat hij 'wat ruimte' heeft.
Het verloopt naar wens maar een mijl verder draait hij op.
Waarom? Moet hij wachten en daar tijdelijk parkeren? In plaats
van de tweede motor er weer bij rollen we de genua uit en
komen zowaar boven de 4 knopen. Nog twee uur heerlijk zeilen
en rakelings langs de zuidkant van Klein Bonaire lopen we
de baai binnen. Door deelname aan de regatta weten we de weg!
Er komt precies één mooring vrij, precies voor
het Regatta Center. Om twaalf uur zijn we er al!
Geen
landgenoten gezien, toch...
We
krijgen een bootje langszij, met Wolf, Mechtelien en twee
jongeheren. Ze hadden al een afspraak met Hans en Anja van
de "Fiddlesticks" (en hun nieuwe huis op Bonaire)
om tegen zessen happy hour te vieren bij Karal's bar en daarna
bij Bobbejan te dineren. Natuurlijk haken we aan, ook om te
zien hoe Karel's bar er na de storm uitziet. De helft van
het pierterras is kompleet vernield, het barretje aan de kop
is nog slechts een betonplaat die half in het water is gezakt.
Wat ook is verdwenen is het podiumachtige plek aan de voet
van de pier, daar waar altijd de enorme geluidsboxen stonden
die je tot drie uur in de nacht uit je slaap konden houden.
Een hele verbetering dus! Het aanleggen blijkt niet eenvoudig
en hoop op verbetering is er niet. De volgende aanlegplaats
is de steiger van Nautico. Ook deze heeft zwaar geleden, alle
planken eraf. Herstelwerkzaamheden waren druk aan de gang
maar labg niet klaar. Er werden zoveel mogelijk oude planken
gebruikt met gevolg dat het een slecht dek werd met grote
gaten. Ook de water en elektriciteitskasten hebben het moeten
ontgelden, er zijn al wel nieuwe kranen gemonteerd. Ik maak
de dinghy vast aan een van de ringen en loop naar eigenaar
Henk om te betalen. Wie schetst mijn verbazing als hij niets
wil hebben: "voor een steiger in deze toestand durft
hij niets te vragen" is zijn verhaal. We eten bij Bobbejaan,
eigenaar Robert wil van mij weten hoelang je er met een catamaran
over doet om in Curaçao te komen. Toch leuk als mensen
van een eiland je kennen. Maar ja als je steeds met een flink
gezelschap komt...
Duiken
bij Klein Bonaire: geen beschadigingen door tropische storm
Omar
Op
jacht naar schildpadden tussen kleurige koralen en wuivende
sponsen. Het namiddaglicht is fantastisch. Een probleem, de
fles van Joke lekt bij de o-ring, die moeten we 'even' vervangen.
Lastig als je wel een nieuwe o-ring bij je hebt maar geen
scherp voorwerp om de oude te vervangen. De gespen van de
loodgordels zijn net te groot, het gespje van Jokes duikcomputer
is prima van vorm maar niet scherp genoeg. Na een half uur
worstelen eindelijk de oplossing: de ring waaraan de octopus
hangt iets openbuigen en het lukt! Een ander probleem: mijn
fles blijkt maar 140 Bar te hebben in plaats van 210-230.
Dat betekent minder lucht dus korter duiken. Ondanks deze
twee 'tegenslagen' genieten we van elk moment zwevend tussen
de vissen.
Waar
een proefduik toe leidt
Onze
gast Leonardo maakt een proefduik bij het duikcentrum Yellow
Submarine en weet eigenlijk al van te voren dat hij de PADI
Open watercursus wil doen. Het kan in een paar dagen, dus
... De eerste dag is hij de hele dag naar 'school': we brengen
hem een lunchpakket zodat hij in de middagpauze video's kan
bekijken in de taal die hij wenst. Het is niet zo een voudig
met een Duits leerboek, Engelse video's en een Engelsprekende
en gelukkig ook wat Duits, Nederlandstalige instrukteur. Soms
duizelt het hem, met name bij de speciale termen. Hij slaat
zich er moedig doorheen, studeert in de avonduren en na drie
dagen en een herexamen is hij geslaagd!
de
duikschool met leslokaal boven de kompressor
de
Zweedse Maria doet de kontakten voor het duikcentrum
Nog
meer duiken
Bonaire
is een van de beste duikplekken ter wereld. Als je er toch
ligt (toevallig?) dan maar duiken. We duiken onder de boot
en vinden restanten van Karel's bar: een mengpaneel voor dranken,
tl-balken, gekleurde lampjes aan een snoer en planken. Zonde
dat ze die niet even ophalen, maar dat is hun pakkie an. Naast
stingray's, een grote octopus, barracuda's, tarpons zien we
vele vissen. Het koraal bij Klein Bonaire ziet er fantastisch
uit met al zijn kleuren en vormen. Wat een genieten zo zwevend
in deze onderwaterwereld!
onderdelen
van Karel's bar honderden meters verder op de zeebodem
Sociale
kontakten in overvloed
We
hebben wel eens wat te zeggen over Amerikanen die altijd bij
elkaar kruipen. Dit keer doen de Nederlanders het ook: de
Stamper, de Lizzy, de Tinto, de Elan en de twee dames aan
boord van de Viva lass: we komen elkaar overal tegen en tegen
de avond zoeken we elkaar op. Een drankje, muziek en vele
verhalen en niet te vergeten: toekomstplannen. Als we van
een diner aan de wal terugkomen vinden we twee naakte dames
in het water bij de Viva lass: we mogen er ook bij komen maar
Leonardo maakt geen aanstalten om zich aan te sluiten bij
dit Nederlandse geweld. Anya en Sasha vermaken zich opperbest
en gaan even later 'buurten' bij de Stamper waar ze een handdoek
omgeslagen krijgen zodat ze de twee jongeheren niet al te
veel shockeren.
bijna
dagelijks nieuwe buren op Bonaire
Telefoon
is toch wel handig
Maar
niet als je denkt dat hij aanstaat en steeds vanzelf uitgaat.
Een nieuwe akku is snel gevonden maar na een nachtje laden
blijft het probleem, het ligt dus niet aan de akku. Terug
naar de telefoonwinkel om dan maar een nieuwe te kopen. We
komen thuis met een alleskunner vanwege de eis dat het een
triband moet zijn, immers we bezoeken ook Engelse en Franse
eilanden. Een triband zonder camera lijkt niet meer te bestaan
en toen de verkoopster met een dual simcard op de proppen
kwam leek dat voor ons erg handig. Dat hij toevallig ook FM-radio
kon ontvangen, etc. dat is leuk meegenomen. De akku kon ze
niet terugnemen zonder ruggespraak met haar bazin en we moesten
maar de volgende dag terugkomen voordat de bazin er was dus
vroeg. Toevallig bleven we een dag langer zodat we voor tienen
op de stoep stonden. "Wat willen we er voor hebben"
was de vraag. Geld terug zou geen optie zijn. Na even kissebissen
gaf ze onder protest het geld terug, immers ons argument dat
we het tienvoudige besteed hadden toen we de akku terugbrachten
was toch wel steekhoudend. Telefoon en bellen is nog steeds
booming business, dat is duidelijk. Het geeft je altijd het
gevoel dat je bedonderd wordt waar je bij staat. Wij hebben
te maken met de Nederlandse eilanden met Chippie, de Franse
met Orange en de Engelse met Digicel. Je mag wel een logboek
bij houden wanneer je ze voor het laatst hebt verlengd en
allemaal verschillende telefoonnummers!
Wat
doe je de laatste dag op Bonaire?
Leonardo
had nog geen flamingo gezien: geen tijd gehad om een eilandtour
te maken. Toch koos hij voor duiken en gedrieën maakten
we een schitterende duik aan de zuidkant van Klein Bonaire.
Wederom een barracuda, triggerfishes en natuurlijk een schildpad
naast het gewone spul. Behalve een onvrijwillige opstijging
ging het prima met onze kersverse duiker, hij kwam zeer beheerst
over. Terug tegen de wind in met onze rubberboot kregen we
aardig wat water over, je voelt je dan een echt watermens.
Een fiets huren bleek niet meer mogelijk en dus zwierf hij
wat genietend rond temidden van de duizenden Amerikanen die
's morgens met hun cruiseschip waren aangekomen. Als verrassing
nodigde ik de aantrekkelijke Maria van de duikschool uit om
wat te komen drinken. Ze blijkt Zweedse en pas vier weken
op het eiland te wonen. Of ze haar partner ook mocht meenemen
die ook bij de duikschool blijkt te werken. Ze hielp Leonardo
op een zeer professionele en plezierige manier aan zijn duikuitrusting.
Wij deden boodschappen, immers onze volgende eilanden hebben
geen echte bewoners. Met de fiets zal ik Joke helpen als ik
in de Kaya Grandi een lekke band krijg. Geen nood, de fietsenwinkel
is een paar honderd meter verder. Daar tref ik Simone van
de O'ochi, de kleine roze catamaran die het ons zo lastig
maakte bij de regatta's. Het schip staat op de kant en is
flink beschadigd door de laatste storm. Ze was niet op tijd
om het naar binnen te varen toen het golfgeweld losbarstte
en de hulp van het Marinepark was te laat. De ankerlijn schavielde
door en het scheepje werd door de golven op de kant geslagen,
precies waar wat resten van een steiger uitstaken. Er was
geen houden aan en met een cirkelzaag(?) hebben ze de uitstekende
balken kunnen wegzagen zodat met veel menskracht de O'ochi
op de kant kon worden getrokken, helaas met veel schade. De
fietsenmaker/waterpoloscheidsrechter kon ik nog feliciteren
met het goud van de Nederlandse dames op de olympische spelen.
Helaas had hij niet de passende band en met een doosje plakspullen
ging ik huiswaarts. Gelukkig kwam ik de jongeheren van de
Stamper tegen die ik kon vragen Joke op te vangen en te helpen
dragen. Ze had toen al 3/4 uur naast de lotenverkoopster voor
de ingang van de winkel gezeten, de tassen te zwaar om te
dragen. Toen
even later Mechtelien ook nog aanbood Joke met het bootje
op te halen kwam alles goed. Daarna zaten we met zijn allen
op het voordek. Joke had met een paar enthousiastelingen afgesproken
een nacht snorkel te gaan doen en bij het invallen van de
duisternis gingen ze gewapend met lampjes op pad. De favoriete
plek aan de zuidkant van de haveningang bleek ook nu weer
rijk voorzien van lobsters en garnalen etc. Zeer geslaagd
dus. Ik bracht Sasha thuis bij de Viva lass en dronk er nog
wat. Sasha blijkt op de zelfde golflengte als wij te zitten,
we zien haar nog wel. ]
bezoek?
voorp
in het maanlicht
nachtsnorkel:
Sasha in aktie
garnalen
bij nacht
met
de kano naar Klein Bonaire
zwevend
onder de Zeevonk
Vertrek
naar Aves de Sotovento
De
ankerketting die ik voorzien had van twintig meter nieuw moest
nog worden gemerkt. Tom hielp gisteravond en vanochtend vroeg
kon hij weer in de kluis. Tachtig meter moet genoeg zijn.
We voeren ten afscheid langs onze vrienden en met een licht
windje gingen we zuidwaarts. Het gevoel dat je nog zoveel
wilde doen op Bonaire en weer afscheid te moeten nemen van
mensen waarvan je niet weet of je ze ooit nog zult tegenkomen
blijft een speciaal iets. Gelukkig ben je bezig om het zeilen
weer op te pakken en heb je niet veel tijd om er bij stil
te staan. Door een zware bui die net voor ons langs gaat draait
de wind en moeten we kruisen naar de zuidpunt. Na drie uur
passeren we eindelijk de Willemstoren en hebben we de wind
naar Sotovento pal tegen. Als de wind dan ook nog afneemt
dan moeten de motoren te hulp schieten en varen we een paar
uur met een iets te zuidelijke koers naar het oosten. Pas
tegen zonsondergang neemt de wind weer wat toe en kunnen we
verder zeilen, grote slagen makend. Eerst zien we het vuurtorenlicht
op Saki Saki, dan komt de volle maan boven de horizon. De
schijnbare wind komt tot 20 knopen en met een redelijke snelheid
komen we bij Saki Saki aan. Er liggen twee boten voor anker
en we kruipen er tussen in. Volgens het log hebben we 62 mijl
gevaren in dik 12 uur. Het eten smaakt dan ook prima en na
een cappucino zochten we al snel de kooi op.
de
slavenhuisjes
de
zoutbergen van Bonaire
de
Willemstoren op de zuidpunt van Bonaire
de
eenzame palmboom van Saki Saki in het vroege ochtendlicht
Robinson
Crusoës om ons heen
Het
kleine eilandje naast ons heeft al vroeg een gast: iemand
van de Franse catamaran voor ons is er naartoe gezwommen en
doet er nu oefeningen. Je waant je hier in het paradijs, in
deze omgeving zou een kledingstuk storend zijn. Saki Saki
met zijn anderhalve palmboom en zijn witte strand ziet er
in de ochtendzon zeer aanlokkelijk uit en meteen na het ontbijt
stappen we in de rubberboot. Voor zwemmen is het iets te ver
en het biedt juist een prima gelegenheid om de onderkant van
de rubberboot eens onder handen te nemen. Het is toch te gek
dat daar zelfs pokken zijn aangegroeid in het Spaanse Water.
De bewoners van de Franse cat zitten in hun blootje op de
achtertrap en zwaaien ons - ook in ons blootje - vriendelijk
gedag. Eenmaal op het strand wordt je door de bekoring van
dit verlaten eiland overvallen. Aan een punt staan een paar
pelikanen, de golven dartelen langs de rand en de vuurtoren
staat er als enig bewijs dat we op een bewoonde wereld zijn.
Overal gaten in het strand waar de strandkrabben zich heen
spoeden als we te dichtbij komen. Ook hier natuurlijk allerlei
aanspoelsels. De Venezolaanse tolletjes blijken ook hier aanwezig.
De ochtendzon wordt al warmer en maakt de schoonmaakklus niet
makkelijker. Toch zien we het enorme verschil dat zich ook
in snelheid zal vertalen. Na wat snorkelen en rondzwerven
over het mini-eiland keren we terug. De betovering blijft
en langzaam maken we de Zeevonk weer zeilklaar: op naar het
volgende eiland.
grote
beurt op het strand van Saki Saki
Langs
de wrakken van Sotovento
We
kiezen voor de noordroute, wetende dat daar de kans op een
barracuda groot is. Het wrak van de gastanker dat er al zoveel
jaren ligt is al van verre te zien. Als we naderbij komen
blijkt het schip zelf al ver heen te zijn terwijl de gastanks
niet meer keurig op een rij staan en eentje zelfs al buiten
het wrak ligt. Nog zuidelijker ligt het wrak van een jacht
hoog op het rif, misschien daarom is de romp nog redelijk
kompleet. We buigen af richting Barlovento als Joke een barracuda
aan de lijn ontdekt. Het 60 cm lange en dus jonge slachtoffer
wordt vakkundig ontdaan van minder eetbare delen. Dan komt
een zware lucht met regen op ons af. Snel de genua ingedraaid
en afwachten maar. De wind neemt even toe tot 28 knopen en
de bui barst los. Al motorend en weer zeilend komen we steeds
dichter bij ons doel. Een volgende bui dient zich aan maar
ons ankeren in de eerste baai naast twee Venzolaanse vissersbootjes
was keurig op tijd.
de
'grote bek' van een kleine barracuda
De
geneugten van Barlovento
Het
hoofdeiland is bekend vanwege de boobies, de Jan van Genten
van de Carieb. Ze nestelen hier in grote getale, de mangroves
zitten op afstand vol witte en bruine plekken. Ze vliegen
af en aan en cirkelen erboven. Je hoort ze kwekken. Met de
kano vaar je de ondiepe lagune in waar je omringt wordt door
ze. Fotograferen is makkelijk, je kunt ze vaak tot op een
meter naderen. Onder je schieten vissen weg die niet gewend
zijn dat hier bootjes komen. Op de achtergrond hoor je het
gebrul van de branding op de koraalbanken, minder dan honderd
meter verder.
Het
volgende doel is 'het monument' waar vele zeilers een stuk
koraal of hout met hun naam neerleggen: een kleurig geheel
maar met steeds minder fantasie lijkt het. Waarom doen ze
dit? Is het een gevoel van samenhorigheid? Of wil je er graag
bijhoren?
Een
strandwandeling naar de ruïne van het enige huis dat
hier ooit is gebouwd. De muren staan nog dapper overeind.
Het mini kapelletje ervoor is duidelijk in gebruik, er staat
een kaars in en wat verdere versiersels. De vissers die hier
regelmatig overnachten met hun bootjes zullen het wel in stand
houden.
De
vuurtoren en het metalen skelet van de vorige dat ernaast
ligt zijn nu goed te zien. Mooi is dat hij werkt en dat nog
wel op een onbewoond eiland.
Snorkelen
doen we hier graag bij het ondiepe koraal voor het strandje.
Behalve dat het flink bewoond wordt zien we hier altijd een
aantal kreeften. Dit keer waren we minder suksesvol, wel werden
we nieuwsgierig gevolgd door een grote barracuda (toch niet
de vader van degene die we net hadden opgegeten?).
Vanaf
de boot wordt je telkenmale opgeschrikt door geplons. De ene
keer is het een pelikaan, dan weer een boobie maar ook grote
vissen die op jacht zijn. Joke met snorkel te water en ziet
welke vissen het zijn: makrelen.
de
fraaie kop van een boobie
op
expeditie tussen de mangroves van Barlovento
de
Zeevonk in het zonnetje
buurman
pelikaan poseert graag
De
enige boot die in ons zicht ligt blijkt van ex-Polen die in
Chicago wonen. Leonardo - die urenlang met de kano op pad
is - komt ze tegen op het strand en begrijpt dat ze door het
wat ruige weer niet weten of ze teruggaan naar Curaçao
of toch maar verder naar Puerto la Cruz. Ze hebben geen weerberichten
lijkt het. Misschien ze uitnodigen voor de namiddag? Om de
hoek ligt de "Monkey Feet" met de Amerikanen die
op de winnende catamaran van de Bonaire Regatta meevoeren.
Verder nog een onbekende catamaran helemaal diep de lagune
in. Na het snorkelen varen we naar de "Polonezia"
toe en worden aan boord uitgenodigd. Joke en Leonardo gekleed
in een handdoek. Voor we het weten zitten we aan het bier.
even later gaan de twee vissersboten achter hun anker op en
pruttelt de voorste met de kleinere op sleeptouw naar ons
toe met de vraag of we cigaretten voor ze hebben. Het antwoord
is ontkennend. Ze varen dan met hun kleine dappere scheepjes
de knobbelige zee op.
We
verhuizen met zijn allen naar de Zeevonk om weerkaartjes te
laten zien. Ze blijken geen Pactormodem of zoiets te hebben.
Omdat Wesley ook tekeningen wil emailen, hij is architekt,
heeft een Sailmail-abonnement weinig zin, immers bijlagen
kunnen niet en je hebt maar weinig zendtijd per dag. Ik geef
ze twee bladzijden uit de Budget Marine catalogus mee waarin
de verschillende opties uitvoerig staan beschreven. Ook zij
zijn onderweg naar het oosten en willen via Los Roques en
Tortuga naar Puerto la Cruz. Marila heeft zeer pijnlijke achillespezen
blijkt en ik stel een behandeling voor met APS waarbij met
mikrostroompjes het genezingsproces wordt bespoedigd. Mijn
eigen blessure is trouwens nog steeds niet genezen. Ik geef
haar ook wat brufen mee, ze wil liefst het hele doosje van
me overnemen. Een zware bui kondigde zich aan en Wesley gaat
snel naar de Polonezia om de luiken te sluiten. Na een mooie
middag toch weer verslechtering? Het weerbericht voor morgen
belooft 15-20 knopen wind uit ENE. We moeten het er maar mee
doen. Wesley is trouwens de volgende dag jarig.
Overvallen
door zwaar weer onderweg naar Los Roques (29 mijl)
We
vertrekken om een uur of acht, rustig weer, wel grijze wolken.
De Polonezia die om zeven uur zou vertrekken lag er nog. Joke
riep ze op om te melden dat we op het punt staan van vertrek.
Ze draaiden voor ons de zee op met één rif en
zonder voorzeil. Zouden ze de hele weg willen motorzeilen?
We konden minder hoog aan de wind maar gingen iets sneller.
Dan komen zware luchten op ons af. We moeten de genua inrollen
en later het grootzeil reven. Normaal in de Carieb komt er
veel wind voor de bui valt, dit keer veel wind die blijft
aanhouden en slechts een lichte bui. We raken bijna verder
van ons doel af en gaan overstag. We kruisen de Polonezia.
Ik twijfel nog of we terug moeten gaan, Barlovento is nog
steeds te zien. De volgende donkere lucht brengt weer veel
wind, dit keer tot 31 knopen over het dek. Grootzeil met 1
rif en de fok zorgen dat we een flinke voortgang maken. Het
blijft echter urenlang waaien boven de 25 knopen, je krijgt
er wel genoeg van, vooral als je niet in de goede richting
kunt varen. Weer later zakt de wind ineens af en mogen de
motoren helpen. Tegen de avond hebben we kontakt met Wesley
die nu op 2,5 mijl van Caya de Agua zit, en wij nog ruim negen!
Het wordt snel donker en tot het laatste moment mogen we blijven
kruisen. Wesley is zo aardig een oranje knipperlicht te tonen
zodat we weten waar ze liggen. Aan zijn BB-zijde is ruimte
genoeg en we ankeren schuin achter ze op 4 meter diep zandgrond.
Joke weet binnen korte tijd een warm maal op tafel te krijgen
en via de marifoon geeft Wesley aan om zijn party maar naar
de volgende dag te verplaatsen, Maria ligt al op bed, ze hebben
een verschrikkelijke reis achter de rug met motorstoring en
brandstofgebrek. Wij hebben 59 mijl gezeild om ons doel op
29 mijl te bereiken. Dankzij onze bemanning verliep alles
prima. Alleen bij het ankeren begaf het deklicht het en de
draaibare schijnwerper achterop wilde niet draaien, daar hadden
we ook niets aan. Al met al een zware rit en dat verwacht
je hier niet: hier geldt heel duidelijk 'na regen komt zonneschijn'.
We hebben de zon niet gezien. Achteraf zien we op een weerkaart
een lagedrukgebied boven de grens van Columbia en Venezuela
liggen en een wave net boven ons. Dat samen maken we niet
graag meer mee.
de
Polonezia vaart met ons op: af en toe verdwijnt hij uit het
zicht
de
landengte van Caya Agua
strandlopertjes
strandlopers
wat
een weer!
Joke
speelt voor postbode
Wesley
houdt er in elk geval een tastbare herinnering aan over: onderweg
maakte Joke foto's en kort filmpje, imposant hoe af en toe
alleen een stukje mast was te zien. Ze maakte er een verjaardagskaart
met tekst van, en kon hem de volgende dag de "post"
brengen. Dit ging met een feestje aan boord van de Polonezia
gepaard waarbij Maria speciale Poolse worstjes klaarmaakte:
... en veel rum en wijn nodig leek om het door te spoelen.
In het pikkedonker zochten we de Zeevonk op, blij dat er een
lampje brandde.
We
racen door de Roques
Als
we om zeven uur vertrekken is het nog stil aan boord van de
Polonezia. We gaan om de zuid van Caya Agua waar al vissers
bezig zijn, ondermeer met duikers, d.w.z. ze snorkelen maar
blijven erg lang onder water. Het plan is Carenero te bezoeken
en net voor een flinke bui zijn we er al kruisend> Geen
andere boten, prachtige plek maar in de regen ... Als er twee
boten met de Texaanse vlag vastmaken vertrekken we weer, nu
naar Gran Roque waar we misschien wijzer omtrent vlieg- en
inklaarmogelijkheden. Dan gebeurt er iets heel vervelends:
juist als Leonardo achter het stuurwiel wil klimmen gaat hij
door zijn rug. Hij gaat er kreunend bij liggen en is uitgeteld.
We ankeren na een droge tocht bij het enige dorp van Los Roques.
Het is er redelijk druk met vissers maar weinig buitenlanders.
Na een korte palaver besluiten we door te gaan, dit ivm de
tijd: als we op uiterlijk donderdagavond willen aankomen in
Porlamar om vrijdag in te klaren dan moeten we opschieten.
DDe vlucht van Leonardo is maandagochtend zeer vroeg en inklaren
op zaterdag of zondag gaat niet. We zitten in tijdnood! Anker
op en binnendoor naar Sebastopol, de zuidoostelijke uitgang.
We kunnen daar altijd nog besluiten te overnachten achter
het eiland waar we een jaar eerder twee dode walvissen op
het strand vonden. Zeilend tussen de riffen blijft opletten,
vooral omdat de zon het nog steeds laat afweten. Vreemd weer
voor hier, toch geen voorbode van een storm? Onderweg worden
we ingehaald door een driftig tjoekende vissersboot die een
route meer binnendoor kiest. Hij zal de weg wel weten. Eenmaal
bij de opening in het rif bij Sebastopol gekomen ziet het
er redelijk uit en om 17.20 uur ga ik al zeilend door het
zeegat naar buiten. De aan de wind zeilende koers is niet
slecht, Tortuga ligt maar een twintigtal graden hoger. Niet
eerder zijn we zo snel door de Roques gevaren, meestal blijven
we er een paar dagen om een aantal mooie plekken te bekijken.
Nu onze gast toch plat ligt en we haast hebben doen we het
in één dag.
Nachtelijke
zeiltocht naar Tortuga (95 mijl)
Het
lijkt een wonder als om een uur of tien ineens de lucht breekt,
de zwarte duisternis overgaat in een prachtige sterrenhemel
met melkweg en planeten. Dat is genieten! Twee uur later komen
de onweersflitsen dichterbij en schuiven er weer dokere wolken
met lichte buien over ons heen. Het inrollen van de genua
bleek niet eens nodig. Tot aan de dageraad een laatstekwartier
maan die hier op zijn rug ligt en niet rechtop staat. Geen
nachtelijk dolfijnenbezoek, helaas. Onze koers is door de
buien wat wisselvallig geworden en af en toe moet de motor
er bij aan als de snelheid tot onder de 4 knopen zakte. Langzaam
maar zeker gaan we de goede kant op. Bij een zware bui tussen
de middag valt de wind nagenoeg weg en gaan we overstag om
even later te merken dat we op tegenkoers liggen! Je hele
oriëntatie is in de war! Een blik op ons normale kompas
laat zien dat de GPS het nog prima doet, dus draaien op de
motoren en weer verder. Op zo'n 15 mijl van Tortuga zien we
het eiland boven de horizon verschijnen, dan is het nog 25
mijl te gaan naar de noordoostpunt, de prachtige baai van
Playa Caldera, zo populair bij de Venezolanen die in het weekend
in grote getale met witte motorjachten met flybridges en sportvliegtuigjes
hier hun vrije dagen komen vieren. Nu is het stil bij het
mooie eilandje Cayo Herradura ( 1 zeiljacht), de riffen van
Los Palanquinos (2 zeiljachten) en in 'onze' baai (1 zeiljacht).
Langs de noordkant van Tortuga veel vissers die meestal enthousiast
naar ons zwaaien. We ankeren in de kom onder de vissersnederzetting
en hebben een Frans jacht als buren. Verderop nog twee vissersboten,
dat is alles. Een mooie avondlucht voert ons de donkere nacht
in. Heerlijke rust om bij te komen van een lange zeiltocht.
met onze gast gaat het al weer beter al hebben we hem lang
niet bovendeks gezien.
Joke
neemt een zandmonster van Tortuga
De
tijdnood blijft: 86 mijl hemelsbreed naar Porlamar of misschien
57 naar Puerto la Cruz?
Het
is donderdagochtend vroeg, geen wind, naar Porlamar gaat het
volgens de gribfiles 20 knopen uit het oosten geven, naar
PLC 5 knopen uit het zuidoosten. We weten hoe zwaar het kan
zijn naar Porlamar met veel tegenstroom dus kiezen we voor
een gerieflijke tocht naar PLC. Wie had gedacht dat we weer
die kant zouden opgaan? Wel hebben we goede herinneringen
aan ons vorige bezoek: nieuwe koelkast, nieuwe kussenbekleding,
Kerstreis naar Californië en leuk kontakt met Nelliemarie
en Bobbie van de Ibis met bezoek aan hun huisje in de bergen.
We vertrekken met een licht briesje uit het zuidoosten, twee
motoren aan met grootzeil, samen goed voor 5,5 knoop.. Onderweg
vaart een grote tanker met ons mee en worden we later ingehaald
door vissers in hun kleine peñeros met twee buitenboordmotoren
aan de spiegel. Zij zwaaien enthousiast. Weer later een paar
groepen dolfijnen die voor langs gaan en ons geen blik waardig
gunnen, laat staan om onze boegen komen dartelen. Het briesje
verandert van richting en komt een tijdje uit het westen.
Wij de genua erbij waardoor de snelheid de 6 knopen nadert.
Weer later draait de wind naar oost en langzaam maar zeker
komt het zware massief van Isla Borracha in het zicht. Van
de kust, 8 mijl verder, nog geen spoor. We naderen Borracha
met gemengde gevoelens. Enerzijds is een paar weken geleden
een tweetal jachten daar overvallen door gewapende bandieten
hetgeen de schipper van een van de jachten het leven kostte,
anderzijds is het een prachtig stuk rots dat uit zee oprijst.
Nog dichterbij zie ik branding op enige afstand van de rotsen
en net als ik op de kaart wil kijken zie ik een heuse walvis
aan de oppervlakte komen, met vin en spuit en al. Hij verdwijnt
weer en veel verder zie ik nog een keer iets dat er op lijkt.
Heel bijzonder om hier vlakbij de ankerplaats van tankers
- er liggen er meer dan 15 - een walvis aan te treffen. Dan
komt eindelijk de kust in het zicht en komt er zowaar meer
wind. De laatste 3 mijl zeilen we. Intussen heeft Joke al
kontakt gehad met de marina TMO en er is plaats. Anna van
het reisbureau heeft nog niet gereageerd op onze emails en
doet dat ook niet over de marifoon. We strijken de zeilen
zoals dat zo mooi heet en varen de havenkom binnen. Bij TMO
staan ze al op de kant te gebaren en achteruit met anker in
de geul varen we naar de kant waar behulpzame handen de lijnen
vastmaken. We liggen op dezelfde plek als vorig jaar! Vanwege
de Chavez-tijd - een half uur vroeger - blijkt een bezoekje
aan Anna nog mogelijk en we worden als oude bekenden zeer
hartelijk ontvangen. We leveren de papieren nodig voor het
inklaren in, krijgen een bakje heerlijke koffie aangeboden
terwijl Greetje van de Vaer-well ook net binnenkomt. De wereld
blijft klein. Als we daarna de verlaten Stargazer aan de steiger
zien liggen en even langs de Velvet lopen om te zien of er
iemand aan boord is, en ook nog de Tara op de werf zien staan,
zijn we weer helemaal thuis. De dollar doet op het ogenblik
4,5 nieuwe Bolivars, dat weten we ook meteen. De Ibis ligt
ook weer op zijn vaste plek, niemand aan boord aan het einde
van de middag. We dineren op 25 meter van de Zeevonk, de enige
andere bootmensen blijken Tsjechen.
Ontwaken
met de zon in de kuip
Na
zoveel dagen zonder zon - en gelukkig toch geen storm in de
buurt - is het koesterend. De Tsjechen komen al vroeg naast
ons liggen, de vier heren blijken niet allemaal over ervaring
te beschikken en er wordt aardig geklungeld met de lijnen.
Ons ontbijt doen we achter de zonneschermen, wind is er nauwelijks.
Vroeg weer op pad naar Anna die haar kantoor heeft bij de
marina Bahia Redonda. Ze regelt de vliegreis van Leonardo
van Barcelona naar Caracas, Joke wisselt geld en op de steiger
spreken we nu wel de bemanning van de Velvet die nog aardig
aangeslagen zijn van het gebeuren van de afgelopen weken.
De boot Chill- waarvan de eigenaar in koele bloede lijkt te
zijn vermoord, ligt naast hun en tijdens het gebeuren waren
ze maar vijf mijl verderop.
Verdwaald
in El Morro
Met
de rubberboot het land in, niet in de natuur maar in een woonwijk
met de allermooiste villa's aan het water. Bij vele licht
een raceboot voor de deur, al dan niet boven water of zelfs
inpandig. De kleuren varieren van lichtblauw tot fel groen
en geel, je kunt werkelijk alles hier vinden. Wat een luxe,
wat een rijkdom! Omdat we het verkeerde kanaal zijn ingeslagen
lopen we dood bij een weg, nogmaals proberen, zelfde resultaat.
De weg vragen naar het winkelcentrum geeft ingewikkelde antwoorden
zoals bij een wit huis rechtsaf. We zijn bijna terug als de
dreigende luchten met bliksemflitsen en gedonder dichterbij
komen. Snel naar huis en bij de eerst spetters stappen we
net aan boord!
geen
wonder dat we verdwaalden?(zonder kaart)
Dag
met vol programma
Wederom
schijnt de zon recht in de kuip en moeten de zonnepanelen
omlaag om zowel meer zonlicht te pakken als meer schaduw geven.
Het veitje smaakt prima en om ons heen komt steeds meer leven.
Eerst naar het winkelkomplex van El Morro. Dit keer maken
we geen fout en tussen de golfbanen door bereiken we het centrum.
Joke vindt meteen de aanbevolen brillenwinkel en stapt naar
binnen, nog niet wetend dat ze meer dan een uur later een
bril van 1800 bolivar heeft besteld. Intussen hebben wij tijd
voor een exploratie van het centrum dat zelfs een etage vol
met komputer en mobieltjes winkels heeft. Om wat wind te voelen
zitten we even later aan het water waar de rondvaartbootjes
naar het strand vertrekken. Veel mensen komen hier hun warme
tussendemiddaghap halen, waaronder ook veel securitypersoneel
en politie. In de grote levensmiddelenzaak staan lange rijen
voor de kassa's en het duurt lang voor Joke met twee tassen
buiten komt.Het
volgende programmapunt is een lunch aan het strand net ten
noorden van de marina Bahia Redonda. Daar staan vier primitieve
restaurantjes waarvan de laatste ons werd aanbevolen. Op straat
veel vuilnis en zwerfhonden. Duidelijk minder rijkdom dan
bij El Morro: de mensen zitten buiten voor hun eenvoudige
huizen. Zwaarbeschadigde auo's, ook grote oude Amerikanen
voor de deur. Het is droef dat er zulke grote tegenstellingen
zijn. Het is redelijk druk, we nemen plaats aan een stenen
tafel, uitzicht naar zee met een flink hoorbare branding op
korte afstand, en naar de straat. Wel alles achter tralies...
De red snapper die met kop en staart over de rand van je bord
hangt is heerlijk klaargemaakt, echt smullen. Een biertje
kost 2 bolivar en krijgen we in een plastic beker. Vlak voor
we opstappen geknetter aan de overkant van de straat bij de
elektriciteitsleidingen en er komen twee kabels naar beneden.
Mensen komen naar buiten, waarschijnlijk omdat hun stroom
nu is uitgevallen.
Weerzien
met de Polonezia!
Marila
en Wesley gingen uit hun dak toen we kwamen aanvaren. We zouden
toch naar Porlamar?Een en al verbazing. Wij ook een beetje
want we hadden begrepen dat ze naar een andere jachthaven
gingen. We namen ze mee naar onze marina en vandaar met een
taxi - 5 personen - naar de boulevard van Puerto La Cruz.
Na een korte rondwandeling door het centrum met bijkomen op
de trappen in het park waar natuurlijk Simon Bolivar hoog
boven ons uittoornt naar een Arabische eettent. Heerlijk vuitzicht
vanaf het terras, wat een drukte! Tegen het donker worden
steken we over waar op de boulevard nu allerlei kunstenaars
hun waren proberen te slijten. Een eenvoudig tafeltje vol
met armbanden, een paar lampen een stoel en een minigenerator
komt het meeste voor. Maar ook de rijdende ijscoboeren en
gepofte maïs scharrelen tussen de mensen door. We strijken
aan het eind neer bij het enorme kruis. Hier is een waar speelgebied
voor kinderen. Een paar hummeltjes voetballen met een lege
plastic fles, een meisje van een jaar of 3-4 doet het nog
het beste. We lopen terug en pakken een taxi naar de marina
en brengen Marila en Wesley terug naar hun boot.
Uitje
naar Los Altos
Bobby
en Nelliemarie hebben een huisje in de bergen in de buurt
van Los Altos. We krijgen een lift van Bobby en hij zet ons
af bij een bergrestaurant met een prachtig uitzicht over zee.
We zitten achter glas, het is er goed geventileerd en we zien
door het heldere weer vele eilanden langs de kust en zelfs
Margarita. Het eten smaakt goed, de wijn is prima, wat wil
je nog meer! De terugreis gaat per minibus, de 'por puesto',
naar Puerto la Cruz en vandaar naar de marina met een taxi.
Het busje heeft moeite om in de dorpen door de mensenmassa
op straat te worstelen. Het is verkiezingsdag en er staan
lange rijen voor de scholen die als stembureau zijn ingericht.
Dat samen met kleine eetstandjes en vuurwerk levert een prima
sfeertje op.
Alweer
afscheid, nu van onze gast
We
hebben een intensieve tijd achter de rug: eerst Curaçao,
dan de duikkursus op Bonaire, vervolgens tegen de wind in
de Aves Sotovento, Avesw Barlovento, Los Roques, Tortuga om
de laatste dagen in Puerto la Cruz door te brengen. Zijn stukje
in het gastenboek spreekt boekdelen.
de
kaart van Leonardo
de
werkelijke route
