Reis
naar de zon deel 87
Puerto
La Cruz-Margarita
maandag 24 november - dinsdag 9 december 2008
Wat
is het verschil tussen gastvrij en gastenvrij?
Het
gaat niet om de twee letters. Gastvrij heeft toch een dubbele
betekenis voor iedereen die professioneel te maken heeft met
gasten. Als je kiest voor openstaan voor gasten heeft het
een positieve betekenis, je nodigt iemand uit om je gast te
zijn. In het scheeps: welkom aan boord.
Gastenvrij
heeft zo ook iets dubbels: even zonder gasten, dit kan leuk
zijn of juist niet. Het grappige doet zich voor dat als de
gasten zijn vertrokken we het gevoel hebben van eindelijk
rust maar aan de andere kant moet er ook onderhoud worden
gepleegd. We kunnen onze eigen gang gaan, zelf het tempo bepalen.
Na een paar dagen ontwenning ga je dan toch weer mensen opzoeken.
Je hoopt dat ze gastvrij zijn. Zakelijk gezien is gastenvrij
natuurlijk het stilstaan van inkomsten en heeft gastenvrij
de betekenis van helaas geen gasten.
Momenteel
zijn we gastvrij en gastenvrij, dus allebei tegelijk kan ook!
Geldwisselen:
sport?
Als
je een paar betrouwbare adressen hebt kom je redelijk zeker
aan een goede koers. We scoren niet hoger dan 4600 d.w.z.
voor 1USD 4,6 Bf (de nieuwe Bolivar). Na de verkiezingen ging
de koers omlaag, een normaal verschijnsel zegt men.
Diesel
tanken: topsport?
Het
tankstation tegenover de marina Bahia Redonda is weer open.
Wisselende verhalen zoals dat buitenlanders niet met hun boot
konden aanleggen maar het met losse tanks moeten doen. Een
teleurgestelde man in een bootje vol met tanks kwam terug
met slechts drie gevuld, meer kon je per keer niet krijgen.
De prijs is 1 Bf per liter, aanzienlijk meer dan in het verleden.
Omdat we niet echt diesel nodig hebben ondernemen we geen
aktie. In Porlamar tanken is vroeg genoeg. Dan komen we Manuel
tegen met een steekwagen vol met lege tanks. Hij zou degene
zijn die het goedkoper elders weet te krijgen. We willen wel
zaken doen maar wat blijkt: 1. de bovengenoemde pomp heeft
geen diesel meer; 2. hij wil het voor 1 Bt per liter leveren.
Daar schieten we qua prijs niets mee op dus zien we er van
af.
Bezoekje
aan de zeilmaker.
Het
hangt in de lucht want van onze zeilmaker Molenaar in Grou
krijgen we een email met de aanbeveling nu je zeilen te brengen
voor een onderhoudsbeurt! De zeilmaker hier heeft vorig jaar
onze halfwinder gerepareerd voor vele dollars. We nemen de
fok mee waarvan het onderlijk totaal op is en de UV-bescherming
ook niet meer in orde is. We mogen 's middags terugkomen als
hij zijn cackulatie heeft gemaakt. Hij komt uit op 2600 Bf,
bijna 600 USD. Pittig prijsje. We komen er met twijfels vandaan
en overleggen met Bobby en met Tjemme. Trouwens, zoveel geld
hebben we niet meer: bijna al onze dollars hebben we al in
het zwarte circuit gewisseld. Onze ervaring met banken is
slecht, je krijgt nog niet de helft. Tjemme wil wel vorschieten,
nu nog beslissen. Het zou in Martinique bij Didier en Marie
per uur €38 kosten. 12 uur werk+materiaal a 200 USD is
ongeveer €450+ 140 komt op €590. Al is het duur,
zijn we toch goedkoper uit en we kunnen de fok eerder gebruiken.
De
volgende ochtend stapt Tjemme om half negen aan boord met
vele briefjes van Bf 20! Wat een service! Om negen uur naar
de zeilmaker die er natuurlijk niet was. Pas na een half uur
verscheen zijn maatje en die schreef op het bord: urgente,
ma om 10 uur klaar. Benieuwd of het lukt. Voor het bedrag
moeten ze vliegen!
Feestje
op de kant
Erica,
een van de serveersters komt een briefje langs brengen: hedenavond
feest in het restaurant vanaf 4 uur. Om half zes een verrassing.
Wij om vier uur de 25 m overbrugd naar het terras waar we
als eersten arriveren. Er wordt met tafels en stoelen geschoven
en in de hoek staat een DJ met mooie apparatuur en twee forse
geluidsboxen. Tjemme van de "Anna" verschijnt ook
en door de vele decibels kan je elkaar nauwelijks verstaan.
Hij loopt naar de DJ doch deze is niet van plan de volumeknop
lager te zetten. Dan via Erica die wel kans ziet de man te
bewerken. Helaas, het duurt niet lang. De Nederlanders doen
het goed: Bob en Nelliemarie (Ibis) schuiven aan en even later
Hans en Greetje (Vaer-Well). Dan komen onze Franse buren van
de "Asterie", Christian en Josiane en notabene de
Fransen van het enige jacht dat met ons in de baai van Tortuga
lag. Het wordt steeds gezelliger en als ook een Venezolaanse
familie aan een speciale tafel neerstrijkt komt de speakster
met de mededeling dat het de eerste keer hier happy hour is
en dat je je drankje zelf aan de bar moet halen en direkt
moet afrekenen. Als ik een rondje haal dan blijkt de Polar
Bf 2 te kosten en de witte wijn Bf 12! Ik vraag aan Tjemme
of dat klopt. Hij is kind aan huis en spreekt Spaans.
Dan
neemt de spaekster weer het woord: of we allemaal bij de Venezolaanse
familietafel willen komen vanwege een jarige. We zingen in
het Spaans en als beloning krijgen we een stuk taart gepresenteerd.
Daarna stroomt het langzaam leeg, maar niet nadat Christian
en Josiane de sterren van de hemel hebben gedanst. Als wij
als een van de laatste buitenlanders naar huis gaan om te
eten en het lawaai te ontvluchten is het feest nog lang niet
afgelopen. Trouwens, de opgerolde stukken servet in mijn oren
deden het prima, zowel geluiddempend (bij mij) als in het
oogspringend (bij anderen). Het leek een beetje op een act
van Mr. Bean.
Tweemaal
naar het winkelcentrum per rubberboot
De
brillen van Joke zijn zaterdag klaar dus vroeg op pad om de
grootste drukte bij de supermarkt te vermijden. Komen we daar
omstreeks half tien, zijn bijna alle winkels nog gesloten!
We gebruiken de tijd om rond te kijken in dit enorme komplex
met zijn 2 etages en vele binnenplaatsen en galerijen. Prachtig.
Voor een bank staat al een flinke rij wachtenden. We vinden
ook de watersportwinkel, hoe kan het ook anders, hij ligt
aan het water. Ze gaan net open en de deur gaat van het slot.
Een niet al te grote zaak maar ze hebben op duikgebied, sportvisserij
en watersport toch een redelijke kollektie. We kopen een Venezolaanse
bezoekersvlag. Onze huidige is opgelapt en meneer Chavez heeft
een paar veranderingen aangebracht, mede op verzoek van zijn
dochtertje: een ster meer, nu dus acht en het witte paard
kijkt vooruit ipv achteruit.
De
brillenwinkel is intussen ook geopend en we krijgen de mededeling
dat we na twee uur de brillen kunnen ophalen. Na een bezoekje
aan de supermarkt keren we huiswaarts, weer genietend van
alle fraaie architektuur.
Om
een uur of drie weer die kant op en inderdaad, de brillen
zijn gearriveerd. Joke test haar nieuwe bifocus met wat trappenlopen
en de zelfkleurende eigenschappen in de middagzon. Het lijkt
goed, maar een echte forse verbetering die ze had gehoopt
blijft uit. Geen wonder, de staar verdwijnt niet door een
andere bril. Intussen wordt op een van de binnenplaatsen een
openluchtconcertzaal gemaakt: instrumenten, lessenaars met
een lichtje en keurig met wit omkleedde stoelen worden klaargezet.
Helaas begint het pas om zes uur, voor ons te laat, we hebben
geen lampje voor de terugreis bij ons.
zijn
de kleine letters leesbaar?
nieuwe
zonnebril op sterkte
nieuwe
gewone bril
concert
op de binnenplaats
vroege
muzikant
Opvallend
is dat het winkelcentrum bestaat uit tientallen computer/telefoon
winkels, schoenwinkels, kledingzaken en sportwinkels. Een
enkele verdwaalde drogist die ook speelgoed verkoopt, een
paar banken met hele rijen vlak voor het openingsuur en winkels
met sieraden. Je begrijpt nu waarom de Venezolanen hier niet
in hun blootje zijn, niet op blote voeten lopen, en de helft
een mobieltje aan het oor heeft en ze getooid zijn met mooie
sieraden. Bij ons aan boord is het totaal anders...
de
Zeevonk voor TMO, rechts het restaurant
De
Zeevonk weer wat lichter
De
boiler heeft het begeven na bijna tien jaar. Gevuld weegt
hij meer dan honderd kilo, dus eruit! Hij past met enige moeite
door een luik nadat we de deur van de SB machinekamer even
hadden moeten verwijderen. Via de loopplank de wal op en naast
de vuilnisbak gezet. Benieuwd wat ze ermee gaan doen. Onze
tweepersoonsmatras die we er vorig jaar neerzetten was heel
snel weg. Het expansievat ging dezelfde route, nu nog bekijken
wat we met de hydrofoor doen, waarschijnlijk is een nieuwe
balg nodig die dan bijna zeker uit Nederland moet komen (Vetus).
We kunnen nu ook de radiatoren een voor een verwijderen, hoe
groot is de de kans dat we ze nog nodig hebben? Ze nemen alleen
nog maar ruimte in en hebben ook nog gewicht... en ze roesten.
En wat doen we met de leidingen? De grote radiator weegt leeg
40 kg, de andere zijn lichter maar totaal inclusief de inhoud
hebben we toch meer dan 200 kg winst.
weg
met de radiatoren en de boiler
We
veroorzaken wel enige opschudding met ons zeer speciale afval.
Geregeld komen er mensen kijken en sommigen durven te vragen
of ze het mogen meenemen. De oprolgordijnen zijn het eerst
weg maar niet voor het donker is. De zoveelste man komt kijken
als we in de kuip een glaasje met Bob drinken. We merken het
pas als we een plons en daarna gespartel horen. Wij kijken
wat er aan de hand is, ligt een zware man in het water met
prullenbak! Grote hilariteit, hij blijkt misgestapt te zijn
en dacht zich aan de prullenbak te kunnen vasthouden! Zijn
petje was kwijt en met een lamp van ons zochten we het water
af en kwam het petje tevoorschijn van onder de steiger. Daarna
kwam een Venezolaanse jongen met gereedschap en begon in het
donker de radiatoren te ontdoen van de koperen pijp, de thermostaatkranen
en de koppelstukken. Hij ook tevreden. Pas de volgende dag
kwam de vuilnisophaler met een steekwagen de boiler en de
radiatoren ophalen. Joke gaf hem een tientje waar hij hoogst
verbaasd over was.
Dieseltanken
inderdaad een sport!
We
gingen de fok ophalen bij de zeilmaker en zagen twee man met
rubberboot bij het tankstation liggen. Er is weer diesel?
Een paar tanks opgehaald en ook de reserve benzine tank. Ik
kreeg de benzine voor ongeveer 1 Bf / liter, de diesel voor
0,50 Bf / liter. Een rekensommetje hoe de kostprijs in Porlamar
zou zijn: 50 Bf voor de taxi (met risiko van in beslagname)
en een paar tientjes voor de diesel. Cumana zou nu geen diesel
meer verkopen, dus? We besloten het zekere voor het onzekere
te nemen en gewoon alle tankjes te laten vullen (176 liter).
Weer naar het tankstation waar de bediende nu resoluut weigerde
voor minder dan 1 Bf / liter Ik zette vier tankjes terug in
de rubberboot, het hielp niet. Vervolgens nog twee terug en
bijna smeken om in ieder geval twee tankjes voor 0,50 Bf /
liter te vullen. Na enige aarzeling gaf hij toe en kreeg ik
44 liter voor 20Bf. Ik mocht morgen weer komen met twee tankjes...
De
zeilmaker houdt zich aan de afspraak
Hoewel
we van andere mensen horen dat het altijd langer duurt dan
afgesproken, is ons zeil nagenoeg klaar als we even over tienen
binnenvallen. Ook de details zien er goed uit zodat de fok
weer lang mee kan hopen we. De prijs voor 12 uur werk en materiaal
is 2600 Bf, pittig, maar tot Martinique met een kapotte fok
varen is ook niet alles.
Weerkaarten
en gribfiles bestuderen voor de oversteek
Onze
Franse buurman geeft tips voor gribfiles voor de komende tien
dagen: www.meteo-marine.com/grib.htm en dan onder Atlantique
Caribbean aanklikken. Je slaat ze op en kan dan met een viewer,
Maxsea bijvoorbeeld, ze bekijken. De buurman is helemaal gecharmeerd
van mijn presentatie van Ugrib, een Amerikaans - eveneens
gratis - programma. dat je binnenhaalt via www.grib.us. Naast
de kaartjes van Windfinder.com die je een voor een kunt afdraaien
en de gegevens van windguru.cz heb je dan een aardig overzicht
van de windverwachting voor de komende dagen. Het ziet er
trouwens goed uit. Nadeel vandit alles is dat je over een
internet verbinding moet beschikken. In een baai met wifi
mogelijkheid geen punt maar onderweg moet je een satelliettelefoon
of zoiets hebben. De gribfiles via Sailmail met de kortegolfradio
zijn dan voor ons een prima alternatief.
Uitgesteld
vertrek
Dankzij
een zeer dreigende lucht boven de bergen met even later donderslagen
en een stevige wind besluiten we nog een dagje te wachten,
haast hebben we niet en de 'weather window', een paar dagen
met rustig weer, blijft nog wel even. Eerst maar weer twee
tankjes diesel halen voor de halve bolivar per liter. Nellliemarie
en Bob kunnen zich prima vinden in een extra dag en we spreken
af 's avonds aan de overkant bij een groot winkelcentrum te
gaan eten. Tjemme gaat ook graag mee. Hij laat mij in de "Anna"
zien hoe zijn gekombineerde warme/koude lucht machine er uit
ziet. Geweldig, een verwarming en een airco in één
kompakt apparaat. Ook bekijk ik de catalogi van Budget en
Island Water World om te zien wat zij hebben: nada. Wel staan
er een aantal boilers in, misschien toch een elektrische boiler
monteren? Het diner op een van de vele terrassen was prima,
een zwerm kelners om ons heen, kortom zeer geslaagd.
Vertrek
Om
half zes begon het licht te worden en gingen de lijnen los
en het anker op. Onze Franse buren van de 'Astérie'
waren ook al startklaar, ze hadden alsnog de papieren gekregen.
We tuften de haven uit richting Porlamar, Margarita, een afstand
van 65 mijl met stroom en wind tegen. Niet veel later kwamen
ook de "Ibis" en de "Astérie" naar
buiten. Er stond een zwak briesje en natuurlijk recht op de
kop. Een half uur later toen we tussen de eilanden doorvoeren,
zagen we de "Ibis" stil liggen. Per marifoon hoorden
we dat er in de machinekamer iets goed fout was, alles was
besproeid met zeewater en de motor had geen druk meer. Ze
gingen terug op zeil. Vervolgens ging de Fransman ons voorbij
- dikke motor - dus een veel hogere snelheid. Omdat wij ook
nog het grootzeil hadden bijstaan konden we iets minder hoog,
dus je raadt het al, langzaam verdween hij aan de horizon.
Eenmaal buiten de eilandketen was er meer wind en konden we
zowaar een stuk parallel aan de kust zeilen. We werden begroet
door een groep dolfijnen met gevlekte onderbuik, niet groot.
Ze dartelden zeker een kwartier mee en natuurlijk maakten
we foto's en video . De wind draaide en we gingen overstag
naar de noordwestpunt van het schiereiland Araya. Ging een
tijdje goed tot de wind wegviel. Dat was mooi want de tweede
groep dolfijnen presenteerde zich. Het klikte niet en ze verdwenen
weer snel. De wind kwam terug en we konden een noordelijke
koers varen tot bijna de hoogte van Cubagua. Daar overstag,
maar dat viel tegen! Door de stroming maakte we maar weinig
voortgang richting ons doel: 2,7 knoop terwijl we 6-7 knopen
door het water liepen. Om te profiteren van minder tegenstroom
onder Cubagua de genua ingerold en recht tegen de wind in
motoren, nu maakten we ruim 3 knopen richting ons doel. Zo
een uur voor zonsondergang kwamen vele vissersbootjes van
Cubagua die een paar mijl van het eiland gingen vissen. Geen
vervelende situaties gelukkig. Dan gaat de zon onder en natuurlijk
met een pracht van een groene flits! De vissertjes, nu achter
ons ontstaken hun lichten en tegen de avondhemel was het een
prachtig gezicht, meer dan dertig lampjes tegen een prachtig
oranjegrijze avondhemel. Bij de oostpunt van Cubagau kwamen
we nog een veerboot tegen maar deze boog keurig binnendoor,
ook geen probleem. Intussen kwamen de lichten van Coche boven
de horizon, viel de wind wat weg, namen de golven af en je
raadt het, onze snelheid nam toe. Plotseling stopt de SB-motor,
dit keer niet vanwege lucht in het filter maar een heuse tros
in de schroef. Toch wel makkelijk met een buitenboord diesel:
even omhoog n vanaf het achter platform even de tros uit de
schroef draaien. Geen mes of zaag nodig, het karwei was zo
geklaard. Motor starten en we liepen weer tegen de vijf knopen.
Tegen negenen lieten we het anker vallen voor het resort in
het noorden van Coche, in de buurt van een paar jachten. Waren
er geen jachten geweest dan zouden we doorvaren naar Porlamar,
nog zo'n 12 mijl, dit ivm met de onveiligheid, een boot alleen
is toch aantrekkelijker om te overvallen. Recentelijk vond
dat hier plaats dus we schakelden wel onze drie alarmsystemen
in!
De
pelikanen van Coche
Een
serene rust met een prachtige zonsopgang. Een enkele vroege
wandelaar op het strand. De twee jachten naast ons vertrokken
en zag ik een tijdje later het rif ronden dus gingen ze richting
Porlamar. Wij hebben geen haast, eerst maar eens lekker ontbijten
en dan het onderwaterschip schoonkrabben. De twee weken Puerto
la Cruz zorgden voor kalkachtige versteende wormpjes die redelijk
vast zaten aan de antifouling. We maakten één
romp schoon plus de twee roeren. De rest doen we wel in Porlamar.
Intussen kwamen groepen pelikanen voorbij: of boven ons langs
waarbij ze ze hun vliegkunsten etaleerden, of vlak boven water
scherend met de vleugeltoppen net niet in het water. Van een
vlieger hoorden we dat ze zo gebruik maken van een soort lifteffekt.
Geweldig hoe ze dat doen. Tegen tienen vertrokken we en waren
niet van plan om helemaal om het rif heen te gaan. Met de
elektronische kaart, de dieptemeter en Joke op de boeg konden
we een flink stuk afsnijden, de minst gemeten diepte was 2,40
m, met onze 1,35 m geen probleem. We zagen het koraal onder
ons door glijden en kwamen zelfs een catamaran veerbootje
tegen die spontaan naar ons toeterde en waarop de mensen uitbundig
zwaaiden. Er kwam een licht briesje, reden om het grootzeil
te hijsen en zelfs de genua bij te zetten. De motoren kunnen
uit en we zeilen! De tegenstroom was niet zwaar en we maakten
een slag langs de kust van Coche tot we hotel Concorde in
Porlamar vrij zagen. Met iets meer wind lukte het net voor
bij de punt van Margarita te komen en zeilden we het laatste
stuk ook nog. De geankerde boten werden steeds duidelijker,
we passeerden een uitgebrande vissersboot die midden in de
baai was gedropt.
Terug
in Porlamar
In
de bocht van Porlamar lagen zo'n vijftig jachten. We zochten
een goede plek op, altijd wat lastig hier omdat een aantal
boten dwarsankers hebben uitstaan tegen het rollen. Deze boten
draaien niet mee, hebben geen echte draaicirkel. Ineens zagen
we Christian van de Astérie zwaaien, ze lagen er dus
nog. Wij dachten dat ze al door waren gegaan. We ankerden
voor ze, iets wat de Noorse voorbuurman niet leuk vond: hij
gebaarde dat we op zijn achter anker lagen. Grappig, zijn
ankerballetje lag meer dan honderd meter van hem af! Dit is
vreemd omdat het maar 4 meter diep is. Een faktor zes moet
voldoende zijn, dus 24 meter. Als iedereen zo ankert is er
weinig plaats.
We
stappen in de rubberboot om van Cristian en Josiane hun verhaal
te horen en dat van de Ibis te vertellen. Ze zijn de vorige
avond tegen zonsondergang gearriveerd en hebben alles gemoterd.
Hun 100 PK had wel dorst als hij meer dan vijf knopen wilde
lopen maar brandstof kost hier weinig. Wij hebben trouwens
vijftien uur gemoterd. Het dieselbootje is al besteld en jawel,
even later zien we hem bij een andere boot vastmaken. Christian
was niet zeker of ze hem ook kwamen leveren dus wij er naar
toe. De bemanning van de Maria del Carmen voer nu in een piroque
met grote blauwe tanks in het midden. De schipper herkende
mij direkt en beloofde over een uur langs te komen om ook
ons te voorzien van diesel tegen een halve bolivar per liter.
Voor ons tijd om op bezoek te gaan bij de Manuela: Manuela
en Jhon, de Duitsers die betrokken waren bij de gebeurtenissen
met de Stargazer bemanning. Ze hebben een eigen zaakje opgezet
op de kant voor reparatie van rubberboten en het maken van
kleine zeiljolletjes en blijven dus nog wel even. Dan worden
we gefloten vanaf het dieselbootje: thuiskomen! We laden alle
tanks vol, dwz 300 liter erbij en hebben nu de komfortabele
hoeveelheid van 210+90+170=470 liter! Dat moet voorlopig voldoende
zijn.
Vervolgens
naar Juan om gedag te zeggen en natuurlijk Pedro, de oppasser.
We worden hartelijk verwelkomd. Juan heeft inderdaad te weinig
inkomsten van de jachten, de meeste mensen klaren rechtstreeks
in en uit zonder zijn iets prijziger tussenkomst. De busritten
naar de supermarkten zijn ingekrompen, nu alleen nog naar
de Sigo, om de dag. Het kost hem geld in plaats van dat hij
aan de jachten verdient, dit houd je niet lang vol.
Heel
bijzonder is trouwens dat er geen andere Nederlandse jachten
tussen de ruim vijftig liggen, waar zijn ze gebleven?
Met
de SIGO-bus boodschappen doen
De
bus stond al vroeg klaar en er was redelijke belangstelling.
Het laatste stuk weg naar Marina Juan staat alweer onder water,
een grote modderpoel en auto's kiezen voor een alternatieve
route. De bijgebouwen van het Concorde hotel zijn op een parkeergarage
na nu helemaal met de grond gelijk gemaakt. Wat gaat er verder
gebeuren, gaat het hotel ook plat? De bus gaat weer door woonwijken,
de grote weg zal wel verstopt zitten. Bij de SIGO is de grote
schoonheid-in-bikini reklame verdwenen. Het winkelcentrum
zelf is weinig veranderd. We hoorden dat je bij de kassa van
SIGO met dollars kunt betalen en het wisselgeld in bolivars
terug krijgt tegen de goede koers van 4500. Met euro's zou
het niet kunnen. We kopen natuurlijk een aantal trays bier
en namen vijf literflessen rum mee die in de aanbieding waren
voor 17,20 (omgerekend nog geen 4 dollar). Ze hadden geen
cocacola, alleen pepsi dat toch minder van smaak is. Ook was
er weer geen koffie, een merkwaardige zaak. Dan maar elders
kopen. Nadat je afgerekend had bracht je je kar bij Diego
die alles zorgvuldig in kartonnen dozen stopte onder het toezicht
van iemand die de koopwaar afvinkte op de kassabon. De dozen
werden genummerd en naar het gereedstaande vrachtwagentje
gebracht. Om één uur ging de bus achtervolgd
door het vrachtwagentje weer terug zodat je drie uur de tijd
hebt om je koopwoede uit te leven in het winkelcentrum. Bij
Juan werden de inkopen uitgeladen en per nummer gestapeld.
Pedro bracht ze vervolgens met een steekwagen naar je rubberboot
en na hem ook een fooi te hebben gegeven konden we op huis
aan. Het werd een late lunch, waarna ik de duikspullen te
voorschijn haalde om de handle van de ankerlier op te duiken
en de onderkant van de rompen schoon te krabben.
Noors
bezoek
Joke
had op het netje om acht uur over de vertoning van een filmpje
van de wake van dertig rubberboten om de Stargazer bij de
begrafenis van Pieter verteld. Een Noor reageerde dat hij
ook nog beeldmateriaal had, hij wilde het wel brengen. We
zien Fréderique met Thomas en Florien op het voordek
van de Stargazer staan en een filmfragment dat een aantal
rubberboten in rij passeren.
De
Ibis arriveert
Twee
dagen later dan de planning zijn ze er. Wat een problemen
met de motor en hoe goed is alles weer opgelost. Als even
later Fred van de ex-Buster door een vrouw wordt afgezet is
het feestje kompleet. Joke haalt een chocolade letter te voorschijn
(de Z van Zeevonk) om Sinterklaas even een bezoekje aan boord
te laten nemen. We proberen zelfs er nog iets bij te zingen.
Toevallig (?) vertelt Fred dat hij samen met Fréderique
en de kinderen de Stargazer van Puerto la Cruz naar Martinique
gaat zeilen. De wereld is maar klein. We gaan trachten Fréderique
ergens te ontmoeten.
Hoe
vind je een ankerlier handle op 4 m?
Dat
is goed te snorkelen, mits helder water en niet te veel begroeing
en je de plaats ongeveer weet. Helaas, het water is niet voldoende
helder en er zweeft wier over de bodem. Na een paar keer met
snorkel te hebben gezocht was de puf eruit. Wat nu? We hebben
duikspullen aan boord en vier volle flessen lucht, dus is
het nu tijd om ze weer bij elkaar te zoeken. Met de eerste
fles te water: schatten waar de handle overboord is gegaan
en daar zoeken. Ik raakte vrij snel de schaduw van de Zeevonk
kwijt en toen ik boven kwam om me te oriënteren bleek
ik tientallen meters verkeerd te zitten. Geen wonder want
de bodem lijkt te bewegen:het zwevende zeewier gaat op het
ritme van de golven heen en weer. Toch ontdek ik een paar
vaste punten: een bierblikje, een stuk tros, een grote heremietkreeft
half uit zijn schelp. Weer verdwaal ik en boven water blijk
ik nu dertig meter de verkeerde kant op te zitten! Met het
onderwater kompas maak ik nu slagen noordzuid vanaf de ankerketting.
Dat gaat al beter en als beloning vind ik een schroevendraaier.
Dan is de fles leeg, morgen verder. Nieuwe fles, nieuwe techniek:
een ankertje laten zakken op de geschatte plaats en een lijntje
van 10 m waarmee ik vervolgens rond ga op 10 m, 8 m, 6 m,
4 m en 2 m. Weer niets, behalve de reeds bekende voorwerpen.
Het anker tien meter verplaatst en nog eens: weer geen sukses.
Dan eerst maar de onderkanten van de rompen schoonkrabben,
de lucht blijkt nog net voldoende. De volgende dag is het
water helderder en ga ik met snorkel te water en na drie duiken
vind ik half onder het zand de handle! De plaats was veel
verder naar voren dan ik eerst had geschat. Vorr de volgende
keer: meteen een ankertje met boei uitgooien of er direkt
achteraan duiken! De plaatsbepaling is veruit het belangrijkste!
Zware
regen in het weekend
Arme
Venezolaanse strandaanbidders: twee dagen grijs met veel regen
en dat net in het weekend. Er is veel regen gevallen, de benzinetank
in de rubberboot dreef onderste boven. Vergeten de stop er
uit te halen toen ik de dag ervoor de losgeslagen rubberboot
van onze Noorse buurman ophaalde en thuisbezorgde. Wel bedankt
en een handje met zijn naam, Lars of zo, verder niets. De
stranden bleven leeg en het lopen op de boulevard zal geen
liefhebbers hebben gehad.
Uitklaren,
welnee inklaren!
Het
is maandagochtend en eerst maar even uitklaren zodat we weg
kunnen wanneer we willen, bij voorkeur met rustig weer en
de wind wat gunstig. Joke komt aangeslagen van Juan terug:
we moeten eerst nationaal inklaren en vervolgens nationaal
uitklaren. Internationaal uitklaren had gemoeten in de haven
waar we internationaal ingeklaard hebben, dus Puerto la Cruz.
Wijzen op artikel 38 waarin staat dat het nationaal in- en
uitklaren niet steeds hoeft, wordt door Juan naar de prullenbak
verwezen. Stel je voor dat we in Porto Cabello (onder Curaçao)
hadden ingeklaard... Juan zal het proberen op te lossen bij
de havenkapitein, het kost nu wel meer dan het dubbele van
wat we opzij hadden gelegd hiervoor. Gelukkig hebben we nog
100 euro liggen!
Bezoekje
aan de nieuwe werkplaats van de Manuela-bemanning
Jon
en Manuela hebben een werkplaats gehuurd vlakbij de Rumba
bar en bouwen daar polyester bijbootjes en verkopen touwwerk,
jerrycans, gereviseerde buitenboordmotoren en ankers. Wat
een lef om je zo in Venezuela te vestigen! Zo'n kunststof
bootje weegt ongeveer 40 kg en kan met mast, zeil, midzwaard
en roertje geleverd worden zodat je een zeilende bijboot hebt,
iets wat we al eerder zagen bij de Tinto op Curaçao.
De
stad in
Met
de taxi voor 10 Bf naar de stad om eerst onze laatste dollars
en euro's om te wisselen bij de kledingzaak Ellos aan de Boulevard
de 4 Mayo. Koersen respektievelijk 4500 en 5500. Nadat dit
gelukt was te voet richting kathedraal aan de Plaza Bolivar.
Onderweg neergestreken bij een klein stalletje voor het nuttigen
van een paar empenadas met vis en een plastic bekertje met
guavesap. Kosten totaal 15 Bf, dus drie dollar voor twee personen
lunch. We waren wel eerst naar binnen gegaan bij het populaire
Punto Criollo daar was het helemaal vol en kregen we een nummertje
(5) en konden we staan wachten. Vervolgens over plassen en
modder stappend naar het plein waar het druk was. Het verkeer
zat bijne vast, wat een drukte! Om een kunstenaar die met
spuitbus en schablonen meesterwerkjes (nou ja...) produceerde
stonden tientallen mensen te kijken hoe hij dit deed. We streken
neer op een muurtje en sloegen dit tafereel gade. We wilden
met een klein busje terug en bekeken de met kalk op de ramen
geschreven haltes, maar geen Concorde en geen kleine busjes.
We liepen naar de plek waar de bussen een soort beginpunt
hadden en ook daar niets. Op de plek waar we al eerder hadden
gewacht - op de brug tegenover de elektronikazaak waar je
alle elektronika onderdeeltjes kunt krijgen, stonden een paar
vrouwen te wachten, inderdaad op 'onze' bus. Hij kwam niet
en uiteindelijk kozen we voor een taxi al vroeg de chauffeur
nu 12 Bf. Hij reed ons naar de Rumba bar en ik kreeg 10 Bf
terug voor mijn briefje van twintig.(?)
Havenkapitein
heeft andere bezigheden
We
waren op tijd voor Juan en daar aangekomen een teleurstellend
bericht: "de havenkapitein was er niet, hij moest zijn
huis leegpompen. Kom morgen maar terug." Je zult een
strak plan hebben... Wij hebben gelukkig geen haast, over
een paar dagen is er een 'weatherwindow': rustig weer en niet
teveel tegenwind. Ook de Ibis heeft geen haast. De enige zorg
is of we voldoende bolivars hebben voor de komende dagen.
Als we de volgende dag weer om half vier bij Juan komen dn
is bijna alles rond, dwz, men heeft iets nieuws bedacht (om
buitenlanders te pesten?): je moet aangeven of je meer dan
10.000 dollar bij je hebt. We kunnen ze geruststellen en dan
komt de afrekening: formulier inklaren nationaal, formulier
uitklaren nationaal, formulier uitklaren internationaal en
formulier om te mogen varen op Venezolaanse wateren, de zogenaamde
"zarpe". Alles bij elkaar kost het 350 Bf, we waren
goedkoper uitgeweest als we in Puerto la Cruz hadden uitgeklaard...
Officieel moet je ook uitklaren waar je ingeklaard bent. Het
artikel 38 waar het nationaal in- en uitklaren aan de kaak
wordt gesteld gaat gewoon niet op. Is het nog wel leuk om
naar Venezuela te gaan?
Eindelijk
vertrek
Vele
dagen later dan het oorspronkelijke plan gaan we. Rustig weer,
de baai met zo'n vijftig jachten ligt er vredig bij. Dit keer
niet eenmaal naar de loopboulevard geweest en dus ook niet
onze loopvrienden ontmoet. Het voelt als een gemis.
volgend
verslag
