Reis
naar de zon deel 88
Margarita-St.
Lucia
woensdag 10 december-heden
De
zwaarste reis van het jaar
Iedere
jachteigenaar die van Curaçao of Bonaire weer naar
de eilandketen terug wil als het hurricaneseizoen voorbij
is, ziet er tegen op. Wij hebben voor het laatste stuk geen
gasten en dus geen crew voor dit zware stuk tegen de wind
en de stroom in. Onze ervaringen in het verleden: 2005: Bonaire-Carriacou
met een gast (verslag) was erg
dapper. In 2006 werd het eilandhoppen vanaf Bonaire tot Margarita
(verslag) en dan de oversteek
naar Martinique, in 2007 Bonaire, Aves Barlovento, Carenero,
langs de Venezolaanse kust tot Puerto la Cruz, Margarita en
dan van Margarita naar Martinique (verslag).
Door onze Franse buren in Puerto la Cruz zijn we meer 'weather
window' gaan denken, ook Bobbie en Nelliemarie keken uit naar
rustig weer om rechtstreeks naar Grenada te motoren. Het animatiefilmpje
van www.windfinder.com van het Caraïbisch gebied wordt
ineens een stuk interessanter. Hoe blauwer, hoe minder wind
(tegen), hoe groener hoe slechter.
De
eerste verrassing is als we de vissershaven op de zuidpunt
bij Porlamar passeren: we kunnen ongeveer oostelijk zeilen!
Gaan we over de eilandengroep Los Testigos? Het duurt niet
lang of we buigen meer naar het noorden en gaan gelukkig nog
onderlangs bij Los Frailes, de onbekende eilandengroep aan
de oostkant van Margarita. Voor Martinique liggen we aardig
op koers, Los Testigos kunnen we vergeten. Uren later draait
de wind verder naar het noorden, gaan we overstag en ineens
is Los Testigos weer in beeld. Nu moeten we motorsailen omdat
we de stroom tegen hebben. We halen met moeite vier knopen.
De bijna volle maan komt op en na een prachtige groene flits
bij de zonsondergang varen we de duisternis in. De contouren
van Los Testigos worden zichtbaar en tegen tienen ankeren
we bij het strandje aan de noordkant waar al een zestal jachten
blijkt te liggen. Het witte zand licht op in het felle schijnsel
van de maan, prachtig!
Nu
de grote overtocht van Los Testigos naar Martinique (271 mijl
hemelsbreed, koers 39 graden)
Zonder
een voet aan wal te zetten - het strandje ligt er wel aanlokkelijk
bij - vertrekken we zeer vroeg. Niet ver achter ons komen
twee Franse Ovni's al motorzeilend aanzetten. Wij zeilen in
de goede richting, dus waarom zouden we? Uren later zijn ze
nog aan de horizon zichtbaar als we nog steeds een goede koers
varen. Genieten! De zee is redelijk rustig, de golven zijn
niet echt steil maar af en toe komen we wel een hoge tegen.
We lezen en doen een dutje. Zo gaat de dag voorbij. Geen schepen
gezien. We besluiten de dag met weer een mooie zonsondergang.
Helaas moeten we nu langdurig motorzeilen, de wind zakt ver
onder de tien knopen. Na een rustige nacht met veel maanlicht,
Venus en Jupiter aan de westelijke avondhemel en later een
paar keer vallende sterren komt de ochtendzon voorzichtig
te voorschijn. Het duurt even voor we voldoende zijn opgewarmd.
Het lawaai van de motoren moet nog even blijven. Voor mijn
gevoel zijn we niet erg opgeschoten.
De
tweede dag op zee zelfde programma: luieren , lezen en dutten.
Muziek is niet zinvol met het geluid van de motoren die het
alleen maar zouden overstemmen. Koptelefoons of oormicrofoontjes
zijn we niet gewend. Tegen het donker worden passeert een
enorme tanker ons op tegenkoers, we zagen hem pas laat. Gewoon
niet gewend aan andere 'weggebruikers'. In de nacht een cruiseschip
dat niet ver voorlangs gaat. Of hij moest uitwijken voor ons
is niet duidelijk. We doen twee uur op en twee uur af. Degene
die de wacht heeft maakt gebruik van de kookwekker die we
om de twintig minuten laten aflopen. Even rondkijken en weer
plat. Tijdens de wacht van Joke een bui met veel wind, we
waren keurig op tijd met het indraaien van de genua. De zee
werd ruwer. Tijdens het einde van een van mijn wachten komt
Joke naar buiten met de vraag: "waarom gaan we terug?(!)".
De koers blijkt zuidelijk, goed op de elektronische kaart
te zien. De autopilot is afgeslagen, waarschijnlijk toen de
wind wegviel en de golven de Zeevonk van zijn koers duwden.
Ik heb de autopilot niet horen protesteren en ben kennelijk
ook door de wekker heengeslapen... We besluiten naar St. Lucia
te gaan en na weer een windstilte motoren we recht op de Rodneybaai
in het noorden af. Hier liggen onze vrienden Piet en Jelka
met de "Aeson".
autopilot
gestopt, wekker niet gehoord ->stukje terug!
Het
duurt nog lang voor we in het daglicht een glimp van St. Lucia
te zien krijgen. Intussen zie ik een vliegende vis in de kuip
onder de bank liggen waar Joke op zit. Ze aarzelt of ze hem
zal teruggooien, als aas zal gebruiken of als ontbijt gebruiken.
Ze koos voor het laatste en zette de koekepan klaar. Wetende
dat vliegende vissen graag in groepjes opereren zocht ik het
dek af en vond er nog vier. Allemaal de koekepan in! Kun je
je een beter verjaardagsontbijt voortellen? Het eiland ligt
verscholen achter vele regenbuien. De karakteristieke Pitons
aan de zuidwest kant zijn het eerst zichtbaar. Later ook de
olietanks ten zuiden van de haven- en hoofdstad Castries.
Een mijl of vijf vanaf ons doel duiken we in de eerste zware
bui en zijn tijdelijk de oriëntatie kwijt. Het blijkt
ook de laatste bui en in de verte zien we jachten in de Rodneybaai
liggen. Tegen tienen laten we het anker vallen, honderd meter
achter de "Aeson" en voor de catamaran "Koolau"van
Rik en Annette. Leuk detail: we liggen een halve mijl van
de finish van de ARC, de georganiseerde oversteek van de Canarische
eilanden naar hier met 214 deelnemers. Ongeveer de helft van
de deelnemers is nu binnen.
We
zijn er! De 271 mijl mijl hemelsbreed (311 op het log) in
ongeveer drie dagen met een overnachting op Los Testigos en
twee op volle zee. Alles prima verlopen alleen het aantal
motoruren is wel hoog. (SB 20, BB 22 uur) Volgende keer toch
maar geen weatherwindow?
de
groengele lijn is de gevaren route: mooi dicht bij het ideaal
gebleven
Feestelijk
weerzien
Je
zal op je verjaardag temidden van je vrienden liggen! Piet
en Jelka komen met een bos inheemse bloemen voor Joke. De
ti-punch komt op tafel, muziekje op de achtergrond: een heerlijk
feestelijk gevoel. Joke heeft haar verjaardag wel onder mindere
omstandigheden gevierd. Ook verschijnen de eerste boatboys:
een bootje vol met vlaggen op stokken maakt kontakt. Het is
Gregory die fruit verkoopt. Piet meldt dat de jarige misschien
wel een kado van hem krijgt, maar dat lukt niet in eerste
instantie. We dollen wat over onze leeftijden, Joke koopt
een zestal grapefruits voor 10 EC en zowaar ze krijgt een
gratis avocado.
de
boatboys van Rodney Bay
Drukte
bij het inklaren
De
ARC-schippers die de afgelopen nacht binnenkwamen moeten natuurlijk
ook inklaren. Het kantoortje gaat pas om half twee open. Je
raadt het: een rij mensen voor ons. Wij maken dat we weg komen,
eerst maar andere zaken. Island Water World (een van de grotere
watersportzaken) was, achteraf logisch, op zaterdagmiddag
gesloten, idem de scheepselektronicazaak Regis er onder. Dan
maar een terrasje... Dan opnieuw een poging tot inklaren:
in het kantoortje één hoog drie bureaus met
officials en nog maar een paar mensen voor ons. Ook ligt er
een stapel van het gratis en goede zeilers maandblad "Compass",
dus ook nog leesvoer. Joke vult het formulier in vijfvoud
in - met carbonpapier ertussen - en de douane/immigratie man
neemt het door en brengt een aantal verbeteringen aan plus
dat hij wil weten welke baaien we gaan aanlopen. Onze planning
hangt van het weer af dus maar even natte vinger werk. We
moeten slechts EC$ 15 betalen, niets geen overtime of iets
dergelijks. Dan met een gekleurde copie naar het volgende
bureau. De passen worden bekeken en als Joke suggereert eens
naar de geboortedatum te kijken duurt het even voor het licht
aangaat en ze wordt gefeliciteerd met haar verjaardag. Het
volgende bureau is niet meer bezet en we mogen vertrekken:
we zijn ingeklaard.
Nederlandse
deelnemers van de ARC
Er
komt een man in een rubberboot aanvaren. Hij koerst duidelijk
op ons af en maakt zich bekend als oud CTC-lid (Catamaran
en Trimaran Club Nederland), Hans Klijn. Hij is nog van het
eerste uur van de vereniging toen er werd gevaren met Wharram
cats. We nodigen hem uit aan boord te komen en we blijken
vele gemeenschappelijke zaken te hebben. Hij is de oceaan
overgestoken met de "Saeftinghe", een stalen tweemaster
van 23,5 meter van zijn zoon Erik. Wat blijkt, het is het
schip van Adriaan van de Cingel geweest en in het verleden
hebben wij met Adriaan overlegd of wij ook niet zo'n schip
zouden laten maken en ook de inkoop van materiaal samen zouden
doen! Ons budget was te krap voor dit avontuur en de Saeftinghe
kreeg dus niet een zusterschip. Ook kent Hans Roos Renting
die ons indertijd op het wad onder Vlieland even onze buurman
was met zijn catamaran Josephine van het type Flica van Woods.
Ross heeft ons toen zijn boot laten zien en wij enthousiast:
je kon er op wonen, wat een ruimte. Later maakten we een proefvaart
in Oostmahorn, vervolgens ging het balletje rollen, kwamen
we in kontakt met Leo Steggink die ons op het spoor van goedkoop
bouwen in Letland zette en Alan Veth van Evecom, die ons hielp
aan informatie over alle types multihulls en uiteindelijk
de Kurt Hughes brugdekcatamaran van 45 voet aanprees. Ook
Frits Dubois die op een dag na onze catamaran zou bouwen kwam
aan de orde en natuurlijk M&M Boatbuilders in Drachten
die de voor ons het kasko van de Zeevonk bouwden. Onze gezamenlijke
wereld blijkt klein...
Hans
kon niet lang wegblijven en nodigde ons uit om mee te komen
naar de "Saeftinghe"om kennis te maken met zijn
zoon Erik en zijn gezin. Dit aanbod namen we graag aan en
een kwartier later stonden we daar op het dek te helpen om
de nieuwe zonnetent te installeren. Later kwam ook de bemanning
van de "Samba" op bezoek en was het een echt Nederlands
feestje.
Andere
Nederlandse boten die al waren gefinished voor zover we weten:
de Stormvogel (12e!), ooit van Cees Bruynzeel (niet onder
Nederlandse vlag); Bombardino (33e);Waterman (75e). De overige
Nederlandse deelnemers zijn: Bontekoe, Caiman, Outer Limits,
Seawalk, Wanderer 4, Yara en Yonder.
Diner
aan de wal
Met
de Aeson en de Koolau 's avonds de lagune in op zoek naar
een geschikte eetgelegenheid. We vonden er een en waren de
eerste gasten. Een half uur later was het vol. Heerlijk gegeten
en na afloop bood ik het gezelschap koffie, een afzakkertje
en live-muziek aan onder voorwaarde dat er werd meegzongen.
Piet kwam direkt met een tegenvoorstel: een afzakkertje op
de Aeson zonder verplichtingen met gevolg dat ons gezelschap
even later aan boord van de Aeson zat.
verjaardagsdiner
aan de wal
vier
batik-produkten uit Grenada
Boodschappen
in de Mall
We
zijn verwend in Curaçao en Margarita blijkt al gauw.
Een aantal items op het lijstje van Joke is hier gewoon niet
te krijgen. Back to the basics! De bevolking is ook duidelijk
armer hetgeen ook aan de taille-omvang te zien is. In Porlamar
vonden we ook al 60% te zwaar, hier kunnen ze er ook wat van.
We kwamen natuurlijk de opvarenden van de Saeftinghe tegen
en ook Ton en Tony van de "Imsim". Zij zijn bekenden
van Rik en Annette. We hoorden ook een verhaal over het kopieren
van een creditcard op Trinidad waarmee vervolgens een auto
mee was gekocht, daarna getankt en nog vele andere zaken.
Bezoek
aan Regis (marine electronics) en Island Water World
Per
definitie gaat alles op een boot kapot. Is het niet van ouderdom
dan komt het hier door het tropische klimaat. Vooral UV-licht
is een boosdoener, maar natuurlijk ook de temperatuur en de
vochtigheid en het zoute water. Onze windmeter heeft kuren
en de laatste weken werden we gedwongen naar het windvaantje
te kijken in plaats van op het metertje op het paneel voor
ons. Heeft onze ST80 het begeven? Bizar is dat John van Regis
meteen reageerde als "ST80, dat hebben ze voortijdig
van de markt gehaald, het was een flop. Hoe is het mogelijk
dat jullie er bijna tien jaar mee hebben gedaan". Ik
kreeg wat adviezen hoe er achter te komen wat er nu werkelijk
kapot was: de sensor boven in de mast of het klokje. Hij adviseert
ST60 als ik nieuw moet kopen, levertijd 1 week.
Island Water World is momenteel een volgestouwde zaak met
veel personeel. Ik werd goed geholpen aan een lamp voor het
deklicht en keek verder wat rond. Ze leveren dutyfree als
je je scheepspapieren en bewijs van inklaring kunt laten zien.
Diner
aan boord van de Koolau
De
Imsim-, Aeson- en Zeevonk-bemanningen waren te gast bij Rik
en Annette op hun Lagoon 47. Jelka, Ton en Joke zorgden voor
bijdragen aan het diner. Annette bakte heerlijke phulouries
(wie weet wat dat zijn?) als voorafje. Daarna de callalloo
(intens groene) soep van Jelka. Ton had Indonesische kip op
rijst, waar de pompoencurry van Joke het uitstekend bij deed.
Pakken witte en rode wijn zorgden dat de dorstige kelen werden
gelaaft. Joke speelde op haar trekzak, het begeleidende gezang
kwam wat moeilijk van de grond. Toen Annette haar accordeon
uitpakte kwamen de beentjes van de vloer en dansten de dames
een heuze can-can. Rik fotografeerde en filmde er op los,
benieuwd wat dat zal opleveren. Er werd ook een vergelijkend
voeten onderzoek gedaan, of dat te maken had met de aanwezigheid
van drie ex-huisartsen geloof ik niet.
de
gastvrouw met haar eerste schaaltje phulouries
klederdracht?
keukenhulpen
de
muziekdames
het
dameskoor
dirigent
bij de can-can
dikke
pret
aan
tafel
klaar!
wijntje
erbij?
voetenonderzoek
Met
de mannen naar Castries
Met
een minibus naar de dichtsbijzijnde computerwinkel waar Rik
zowaar slaagde in het verwerven van een 500 Gigabyte externe
harde schijf. Het volgende busje bracht ons naar een winkelcentrum
waar Rik alweer slaagde: dit keer een autoradio met afstandsbediening
en de mogelijkheid om mp3 af te spelen en een iPod aan te
koppelen. Het was nog te vroeg om terug te gaan dus nu met
een busje naar Castries, de hoofdstad van St. Lucia. Druk
op straat, geen wonder want in de baai liggen drie cruiseliners.
Piet loodst ons naar een park waar een gigantische boom staat,
550 jaar oud. De kathedraal ligt er tegenover en is eenvoudig
met felgekleurde muurschilderingen. Dan naar de markt, dwars
door gangetjes van vrij laag hangende kledingstukken voor
toeristen naar de plek waar je goed en goedkoop kunt lunchen.
Piet wordt door een klein dametje, Shirley, als vriend omhelst
en we nemen plaats aan een tafel waarvan een der poten door
het blad omhoog wil komen. We zijn voorzichtig en maken geen
brokken. Naast me neemt een Deense vrouw plaats die om een
praatje is verlegen. Shirley blijkt zestig jaar oud te zijn
en is lekker ondeugend. Het eten smaakt best, voor 15 EC een
warme maaltijd en een biertje is niet duur. Dan in één
keer met de bus naar de jachthaven en dat voor 2,50 EC pp.
Het leven is hier duidelijk goedkoper dan op Curaçao.
dorstige
Piet: klaar voor een Piton!
kijkje
nemen bij de dokters
uitbundige
fontein
Shirley
verklapt haar leeftijd
Ochtendaktiviteit
op het strand
We
halen Jelka op voor een wandeling en loopje op het strand.
Er staat nog steeds een flinke swell in de baai, ook is er
branding te zien. Vlak voor we bij het strand zijn wil ik
de motor uitdrukken en optrekken als we door een grote kruller
worden gepakt. We gaan bijna ondersteboven, de motor blijft
lopen en het bootje wordt op het strand gespoeld. Joke en
ik er half onder, Jelka was net op tijd eraf gesprongen. Tot
grote schrik van Joke was ze haar nieuwe bril kwijt! Wij in
de branding zoeken, de volgende golf spoelde je steeds het
strand op, er zat behoorlijk wat kracht in. Als het water
even terugtrok zag je koraalsteentjes. We bleven zoeken en
ineens leek Jelka de bril even te zien, ze was echter te laat
voor een duik. Een kwartier later herhaalde zich dat op dezelfde
plek. Hoopgevend dus we bleven zoeken. Ineens een kreet van
Jelka: de bril lag aan haar voeten!!! Vrijwel onbeschadigd.
Wat een geluk! De terugtocht door de branding verliep vlekkeloos,
een kwestie van timen. Voor de zekerheid waren Joke en Jelka
maar zwemmend vanaf het strand gekomen. Instappen en terug
naar de boten. Wat een avontuur!
