|
|
Reis naar de zon deel 9
Zwerftocht Canarische Eilanden
zaterdag 6 november t/m zaterdag 20 november
Las Palmas - De drukke boulevard met zijn voortrazende auto's en gillende ambulances overheerste het beeld, daaronder het fiets- en voetpad van marmer leunend op een soort poortschuurtjes direkt aan het strand. Om half zeven 's morgens kwamen de eerste vuilnismannen om het strand te verschonen en te egaliseren. Soms moesten ze hiertoe strandslapers opzij duwen. Met het bijbootje naar het strand, kijken wat de waterstand was en uitrekenen hoelang je weg kon blijven of meteen het bootje hoog trekken. Vaak de fietsen mee om een groter actieradius te hebben. Las Palmas is een uitgestrekte stad met het oude centrum kilometers ten zuiden van de haven. De befaamde stranden liggen juist ten noordwesten van de haven en het bedrijventerrein in het noordoosten boven op de heuvels. Grote watersportzaken lagen gelukkig aan de haven. Helaas moesten veel ARC-deelnemers hier nog winkelen hetgeen tot grote drukte leidde. Immers, de deelnemers aan de ARC hadden een grote lijst van verplichte en gewenste uitrusting aan boord. Ze werden hierop door de safety-officer van de organisatie gekontroleerd. Zo moest elke afsluiter worden voorzien van een houten prop aan een touwtje ernaast zodat bij afbreken e.d. meteen de passende prop in het gat kon worden geduwd. Welk schip in Nederland heeft dat?
Op de schepen om ons heen was een en al aktiviteit, niet op het minst bij onze Russische buren uit St. Petersburg. Deze eigen gebouwde catamaran van titanium met zijn opvallende tuigage biedt onderdak aan drie paren, een kat en een stel kippen. Deze kippen produceerden vrolijk kakeland elke dag een ei. Een reportage over hen stond in Zeilen, gemaakt toen ze achter het Centraal Station in Amsterdam lagen. De achterburen uit Australie voeren eerst met hun bootje en een stel plastic tankjes naar de haven, vulden ze daar en leegden ze met een slangetje in de tank van hun schip. Samen met boodschappen doen, meestal lopend en sjouwend met plastic tassen en de dagelijkse bezoekjes over en weer had je een dagtaak. De grote hypermercado bezorgt aan de haven, ik zou niet weten hoe je anders voor drie weken voor zeven personen op de boot kunt krijgen.
Wij boften met onze fietsen al was Las Palmas er niet op ingericht. De ene keer reed je op het trottoir de andere keer reed je per ongeluk een autotunnel in of op de busbaan hetgeen dan voor de nodige agitatie bij de buschauffeurs kon zorgen. Het eerste weekend was er een vierdaags festival met wat hippieachtige muziek, optredens van acrobaten en een grote markt van exotische kleren en snuisterijen. Veel drukte en gezelligheid: een prima sfeer. De laatste avond gingen we zelfs rechtstreeks met de bijboot met de opvarenden van het Nederlandse jacht Josoy naar het festivalterrein. Die avond traden er ook Russische en Ierse zanggroepen op en het was wederom genieten.
Het museum Casa de Colón (Christoffel Columbus zou er in 1492 tijdelijk hebben gewoond toen een van zijn schepen moest worden gerepareerd) ligt in de oude wijk vlakbij de Catedral de Santa Ana. Beide zijn een bezoek waard, het museum is zelfs gratis! De reizen van Columbus zijn hier prima uitgebeeld. Opvallend is dat hij Barbados nooit heeft gezien. De sfeer in het gebouw is geweldig, het heeft een prachtige binnenplaats en zelfs een kerker.
Bezoeken aan de huidarts in het ziekenhuis - niet helend wondje - en aan de tandarts - afgebroken tand - duurden uren maar hadden de gewenste effekten: de plek werd weggesneden en gedicht met 10 hechtingen, de tandarts zorgde voor een wortelextractie en het plaatsen van een stift, de volgende week wordt de kroon geplaatst.
De reparatie van de Whispergen verliep minder voorspoedig: sedert Noord Spanje doet hij het niet meer en volgens de foutmelding moet er stikstofgas worden bijgevuld. De druk zou te laag zijn maar helaas is dat niet met een metertje aan de buitenkant te kontroleren. Op het industrieterrein vond ik na lang zoeken een bedrijf waarvan de eigenaar bereid was om met en gasfles naar de haven te komen. Na de eerste keer vullen geen sukses. Idem na de tweede keer, reden om nu een manometer te monteren. Weer vullen en ... met veel lawaai en een lange aanloop sloeg hij weer af met dezelfde foutmelding. Toch de motor zelf weer kapot? Met het autootje van het bedrijf werd ik naar de bank gebracht om meer dan 300 euro's voor eigenlijk niets te betalen.
Het uitwisselen van computerprogramma's, boeken en foto's, het knippen van haren en het duiken naar vastzittende ankers zijn naast het wijnproeven andere veel voorkomende bezigheden. Als wereldzeiler is het natuurlijk ideaal om elektronische kaarten en pilots van overal te hebben. Ook de overtollige boeken krijgen zo een funktie en er wordt wat afgelezen. Je schrijft de naam van je schip en eventueel de datum in het boek voor je "swapt".
De boodschappen worden gratis bezorgd, in ons geval bij Don Pedro, de ongekroonde koning van de haven. Hij is eigenaar van het Texaco tankstation en de minimarkt en zorgt voor de ontvangst in de haven. Na enkele kontakten begon hij enthousiast over zijn bezoek aan Nederland en zijn optreden voor de Wereldomroep te vertellen en haalt even later een fotoalbum om een en ander te bewijzen. De acht reserve tanks voor diesel (8x22 l) vullen we bij hem.
Bijzonder hoe snel je went aan een haven met zijn schepen, de direkte omgeving en de skyline. Dan stappen op zaterdagochtend vroeg de nieuwe gasten uit de taxi. De hele wereld verandert weer in zorgen voor de gasten en varen volgens een plan. Omdat de vliegreis in de nacht plaatsvond was inslingeren op de ankerplaats de beste optie. Een bezoek aan de overdekte groentenmarkthal leverde een keur aan exotische vruchten op waarvan we de namen en de toepassingen in een boek moesten opzoeken.
's Avonds nog enkele kontakten met yachties al dan niet ten afscheid. Ook werden nog medicijnenlijsten doorgenomen en medicijnen beoordeeld op hun toepasbaarheid.
zondag 14 november
De zon kwam weer prachtig op en beloofde goed weer. Onze gasten wilden zeilen, het was NE 4-5, een gunstige wind om naar het zuiden af te zakken. In de pilot stond een waarschuwing voor "acceleraties" van de wind langs de kust: plotseling toenemende wind met 5-15 knopen. In theorie dus van windkracht 5 naar windkracht 9! Om vooraf met dubbelrif en fok te varen leek een beetje overdreven en met een knoop of vijf hobbelden we door een vrij ruwe zee met desastreuze gevolgen: de zeeziekte sloeg toe en halverwege het zuidelijkste punt van Gran Canaria gingen we in een baai voor anker. Toen ieder weer wat was opgeknapt de zeilen weer gehesen. De zee bleek een stuk rustiger, kennelijk toch een wind tegen stroom effekt geweest. De zon zakte achter de vuurtoren op de zuidpunt en in het schemerdonker passeerden we de bekende zandheuvels met het naturistenstrand om om de hoek voor anker te gaan.
Nog dezelfde avond telefonisch kontakt met een van onze vaste gasten die dezelfde dag was aangekomen voor een verblijf op het naturistencomplex in de buurt. We maakten een zeilafspraak voor de volgende dag. De sterrenhemel was weer indrukwekkend, er lagen geen andere schepen in de buurt. Spannend, voor anker op de oceaan, iets wat je niet snel doet ten noorden van Terschelling bijvoorbeeld.
maandag 15 november
Onze vrienden stonden al vroeg bij de nabijgelegen haven en het weerzien, ook met enkele van onze gasten was hartelijk. Tegen de wind op de motor terug naar het naturistenstrand met de bijzondere duinen er achter. De zee was hier behoorlijk ruw en een poging om met de bijboot het strand te bereiken werd door twee oorzaken geblokkeerd: 1. de branding was te fors, 2. er stonden twee politieagenten met jeep op het strand die gebaarden dat het niet mocht.
Terug, anker op en met de genua naar het westen, naar de haven van Arguineguin. Enkele gasten de wal op en voor de bijboot weer vast zat een fluitje van de kant en daar stond Arike, onze vriendin en eigenares van Sailing Paradise, ons boekingskantoor voor de Carieb met een vriendin. We besloten met zijn allen op de wal een visrestaurant te bezoeken en hadden een heerlijk maal.
De nacht in de kom van Arguineguin was zeer rustig hoewel de ankerketting regelmatig over de rotsen schraapte.
dinsdag 16 november
Vroeg op om vandaag naar Tenerife over te steken. De vulkaan Teide was goed te zien. Zwemmen achter de boot en vissen stonden als eerste op het program. De wind liet het afweten en na een paar uur lagen we voor het strand en haven van Puerto de Morgan met de parasol boven de kuip. Hier waren schitterende rotspartijen met diepe holen op zeeniveau. Het was er druk met rondvaartboten met een glazen bodem en catamarans die dagtochten voeren. Het meest bijzondere vaartuig was een soort duikboot met ramen onder water. We kregen bezoek van een jong Zweeds paar dat ook voor anker lag: Martin en Anne uit Linköping. We ontmoetten ze eerder op Porto Santo waar Joke foto's van hen had gemaakt terwijl ze op de havenmuur schilderden.
Het bezoek aan het plaatsje was een openbaring: overal de prachtigste bloemen, kronkelende steegjes en bruggetjes over een riviertje. Veel terrasjes aan het water. We waren op slag smoorverliefd op dit schitterende stadje. Na een rondwandeling, wat boodschappen, internetten en een terrasje besloten we er te blijven eten. Tenerife waren we snel vergeten.
woensdag 17 november
Bij zonsopkomst een duik in het glasheldere water, ontbijt met zelf gebakken brood en zelfgemaakte yoghurt. Na de koffie met de bijboot naar de grot vlakbij, peddelend naar binnen. Hij liep na een meter of twintig dood. Buiten de grot het ankertje neer, tijd voor snorkelen. In het paar meter diepe water een keur aan aquariumvissen, zelfs een kleine murene. Een prachtig gezicht, al die blote achterwerken met een snorkeltje er voor.
Na de bijzondere lunch: een grote schaal met exotische vruchten in plakken voor op brood maakten we ons klaar voor passagieren. Het stadje met zijn bloemenpracht en zijn vele terrasjes lag er weer uitnodigend bij. Het was duidelijk waarom mensen hier voor de winter af voor blijvend neerstrijken. De vissershaven en het scheepswerfje toonden weinig aktiviteit, er lag zelfs een visser op de netten te slapen. De rondvaartboten met glass bottom en de echt duikende toeristen duikboot met grote ramen aan de zijkant maakten overuren, alsof iedereen het water op wilde. Naast de Zeevonk meerden grote catamarans af voor een korte stop. Een ervan was zo groot dat we op het dek zo'n 80 ligstoelen in bioscoopformatie telden.Twee luidspeakers zorgden vor de bijpassende discomuziek.
donderdag 18 november
Tenerife was dus uit ons activiteitenprogramma geschrapt; Mogan is een prachtig dorpje, vol met Bouganville begroeide pergola's en balkonnetjes en uiteraard ook veel toeristen (die volgens enkelen van ons in de nabije "konijnenhokken" verblijven).
We besloten naar de "dolphin zone" te gaan, een 5-6 tal mijl ten Westen van Mogan. Alle lokroepen ten spijt... geen dolfijn gezien. Een andere teleurstelling voor ons allen is dat er (nog) steeds geen vis wil bijten. Na de vruchteloze dolfijnenshow gingen we daarom naar de lokale viswinkel en kochten daar heerlijke borito, ter plekke voor ons gefileerd. Een van de gasten had een uiterst indrukwekkende kennismaking met het lokale gesteente en verstuikte haar enkel. De altijd aanwezige Reiki energie en de liefdevolle verzorging deed echter veel goed. De borito smaakte heerlijk.
De schipper moest voor het plaatsen van een kroon met het openbaar vervoer naar Las Palmas aan de andere kant van Gran Canaria. Eerst met de gewone bus langs de in de zon blakerende stranden vol ligstoelen met badgasten. De weg slingerde zich hoog boven zee van de ene barranco(droogliggende rivierbedding) naar de volgende. Elke barranco had een keur van appartementen voorzien van zwembaden, winkels en een enkele golfbaan om zich heen gedrapeerd.
Een marina ontbrak vaak nog en ook een ankerplek was niet steeds voorhanden. Alles dus ontstellend toeristisch, maar ja wat wil je met dit fantastische klimaat. Overgestapt op de snelbus was je over de heuse snelweg in een uurtje in Las Palmas. Hier lag de gepavoiseerde ARC-vloot ongeduldig aan zijn trossen te rukken, zondag om een uur is het grote moment, dan starten 250 schepen voor de tocht naar St. Lucia aan de andere kant van de oceaan. Met de voorlaatste bus terug lukte, logeren op een van de voor anker liggende jachten was niet nodig. Op de Zeevonk was het gezellig en konden we lang buiten van ons wijntje genieten.
vrijdag 19 november
Na zwemmen, ontbijt en koffie voor de grote boodschappen de wal op. Met drie winkelwagens vol arriveerden we bij de kassa. Hier werd alles keurig in dozen gepakt en twee personeelsleden laveerden met winkelwagens vol dozen samen met ons door de drukke straten van Puerto de Morgan naar de bijboot.
Na de etenswaren aan boord te hebben gebracht een nog een laatste rondje overheerlijke schepijs. Tijd om de zeilen te hijsen, met een tegenwindje kracht vier kruisend naar Arguinoguin om daar tegen zonsondergang te ankeren in de beschutte kom. Helaas, ook nu geen dolfijn, geen vis. Het werd alweer het laatste diner aan boord voor onze gasten.
laatst gewijzigd: 14/04/06
