Reis
naar de zon deel 90
St.
Lucia-Martinique
ma 5 januari - vr 13 febr 2009
Aankomst
Martinique
De
volgende dag vertrekken we uit St. Lucia. Terwijl Joke aan
het uitklaren is zie ik Pieter van de "Passaat".
Zij hebben hun programma nu met enkel dagtochten of korter
vanuit Bequia. De Nederlandse markt ligt plat lijkt het, iets
wat wij kunnen beamen. We varen zo hoog mogelijk aan de wind
maar kunnen niet voorkomen dat we halverwege Diamant Rock
en Le Marin uitkomen. Dat betekent een paar slagen maken voor
we de baai van Le Marin kunnen invaren. We ankeren aan de
kant van de carenage met het idee dichterbij de wifi te liggen.
Groot is onze verrassing als we vlak voor de "Asterie"
(zie Puerto la Cruz) blijken te liggen en nog groter als we
een stuk achter de "Gemm" liggen. We horen van Christian
dat gratis wifi via Q13 verleden tijd is: de eigenaar zou
er met het geld van door zijn. Luca van de Gemm komen we tegen
bij de Mango bar waar je kunt internetten als je een konsumptie
gebruikt. De volgende dag naar de "Yassa" van onze
Franse vrienden. Joke vertelt over de optimist die we te koop
hebben en Philippe belooft de volgende ochtend te komen kijken,
ze zijn juist op zoek naar een optimist voor zijn zoon.
De
lotgevallen van Speedy
Het
optimistje "Speedy" dat op ons voordek ligt mogen
we te gelde maken voor een goed doel, we denken aan Carriacou
waar geld wordt ingezameld voor een school voor gehandicapte
kinderen. De volgende ochtend laten we hem met de ankerlier
in het water zakken, tuig ik hem op en zeil er mee rond. Als
ik terugkom is Philippe al gearriveerd en hij is direkt enthousiast.
De koop wordt gesloten!
Speedy nog even testen
Als
we 's middags terugkomen van boodschappen doen ligt de "Senang"
achter ons, de oorspronkelijke eigenaren van het bootje. Wat
een toeval! We kunnen ze melden dat Speedy dezelfde dag een
nieuwe eigenaar heeft gekregen en dat we het geld aan een
goed doel zullen geven, het fonds dat op Carriacou jaarlijks
een bazar en Regatta houdt voor de speciale school voor kinderen
met een handicap. Melody en John, van "Second Millenium"
hebben dit opgezet. Vorige keer op Carricaou brachten we er
al heel wat overtollig huisraad heen, van burostoel en schotelantenne
tot t.v. en keukenmachine: ruimde lekker op.
Weerzien
met Magaly en Didi
Als
we klaar zijn in Le Marin motoren we naar de schitterende
baai van St. Anne. Mijn 'strandvriendinnen' die elke ochtend
om zes uur present zijn als ik daar mijn looptraining doe
hoop ik weer te ontmoeten en jawel in het schemerdonker kom
ik Magaly tegen. Zo hoor ik het laatste nieuws over de verwoestende
golven van hurricane Omar die hier ook heeft huisgehouden.
Didi loopt 's morgens niet meer langs het strand dus zoeken
we haar op in haar appartement. Ze is er niet, op de tafel
ligt een briefje voor een vriend. Terwijl Joke op een servet
een boodschap schrijft, komt ze er aan. Meteen enthousiast,
we moeten komen lunchen. Als we een uurtje later arriveren
is de tafel gedekt en komen ook nog twee vrienden. We worden
verwend met salade, een kaasplateau en stokbrood, ti-punch
en een heftige politieke discussie in het Frans tussen de
twee heren. Vervolgens worden we voor het diner bij twee dames
in een ander appartement uitgenodigd. Zij willen graag met
ons een dag zeilen naar St. Lucia op en neer. 's Avonds komen
we bij hun appartement en vinden daar een prachtig gedekte
tafel, veel kerstversiering, een bejaarde gastvrouw en een
dronken gastvrouw die voor het eten moet zorgen, samen met
Didi. Op de achtergrond staat een tv keihard aan, wat een
entourage! We krijgen een overvloed aan eten aangeboden, vooraf
gerookte zalm, met als hoofdgerecht een rijk gevulde Italiaanse
lasagna en natuurlijk ook weer veel kaassoorten. Als nagerecht
charlotte chocolat en ok nog een crême caramel. Het
kon letterlijk en figuurlijk niet op. Af en toe schoten de
dronken dame (66 en er zeer goed uitziend voor haar leeftijd)
en Didi even uit hun slof in rad Frans en kreeg ik bij herhaling
een extra schep eten op mijn bord al gaf ik aan dat ik het
niet wilde. Didi en ik zagen kans om de ti-punch van onze
aangeschoten kokkin een paar maal onder de tafel te laten
verdwijnen waar ze echter niet vrolijker van werd. Of ze het
warm had weet ik niet, ze zat ook steeds aan haar décollecté
te trekken. Haar 80 jaar oude vriendin zag het tafereel geduldig
aan en kon Joke vertellen over haar leven als concertpianiste.
Toen Joke duidelijk maakte dat een zeilreis naar St. Lucia
voor deze dames er niet in zat, wilden ze wel naar de Salines.
Didi vond ook dat geen goed plan (wij ook niet...) en zonder
afspraak en met het buikje vol verlieten we het appartement.
dineren
bij de drie gratiën
Yoga
op het strand
In
het kader van Spirizeil gaan we dagelijks met de kano naar
het strand waar we een plekje onder de bomen vinden. We trekken
vaak bekijks, zowel van passanten als nabij liggende badgasten
en de vrouwen die badkleding verkopen. Ons gezelschap is gemêleerd:
vier Nederlanders, drie Zwitsers (echtpaar met zoon van 12),
een Amerikaan, een Nieuw Zeelandse, een Canadese, een Zimbadwiaanse
en zelfs een Sloveen is af en toe van de partij. Als mensen
kontakt maken nodigen we ze uit om ook mee te doen. Een Frans
gepensioneerd echtpaar belooft ook mee te doen. Het stikt
trouwens van oudjes op het strand, opvallend als ze om een
uur of vijf huiswaarts keren en door het hek gaan waar wij
net toevallig een terrasje gepakt hebben.
elke
dag Yoga op het strand van St. Anne
instruktie
Reiki-kursus
aan boord
Reiki
- helende energie oorspronkelijk uit Japan - krijgt steeds
mer bekendheid in de wereld. Geen wonder, je kunt het 'leren'
en hebt het dan altijd bij je zodat je jezelf en anderen Reiki
kunt geven. Nu Joke als Reiki-master de kursus aan boord kan
geven wordt daar dankbaar gebruik van gemaakt. Haar eerste
kursisten dienden zich al snel aan en ik werd af en toe verbannen
naar de trampolines of het strand, o.a. voor internetten en
boodschappen doen (bruin stokbrood en chocoladebroodjes!).
Een enkele keer diende ik als oefenpersoon.
oefenen
het
Reiki-"altaar"
de
eerste kursisten
Op
de fiets naar de Saline-stranden, de beste van Martinique
Wat
we voorheen lopend deden kan ook met de fiets. Wel een paar
flinke klimmetjes in de route maar gekombineerd met schitterende
uitzichten is dat geen echt bezwaar. Van Amerikanen hoorden
we dat het eerste strand voor 'nude gays' was, het tweede
voor 'nude couples' en het grote volgende, met de auto goed
bereikbaar, voor het 'gewone' publiek. We volgden de weg die
overging in een zandpad en kwamen terecht op het afgelegen
stuk van het 'gewone' strand waar we een plekje onder de bomen
en seagrape struiken vonden. Om ons heen voldoende bloot zodat
we niet het idee kregen dat we opvielen. De zee was rustig
behalve dat de oceaangolven om de hoek kwamen en af en toe
met veel machtsvertoon een enorme branding produceerden. Als
je het goede moment afwachtte kwam je er zonder schade doorheen,
het water was van een verrukkelijke temperatuur. Dat gekombineerd
met een briesje onder het bladerdak en een weergaloos uitzicht:
St. Lucia aan de horizon met de bekende bergtoppen... Tegen
lunchtijd raakten de tientallen meest geimproviseerde terrasjes
onder de bomen vol, werden de barbeques opgepord, de coolboxen
geplunderd. Muzikanten overstemden het gelukkig spaarzame
geronk van aggregaten. Hier wordt geleefd en je hoeft er niet
voor in de file te staan. Trouwens goed dat we niet de 2-3
mijl per rubberboot of kano buitenom deden, de branding had
ons beslist parten gespeeld!
De
strandverkoopsters
Iedere
ochtend kwamen ze weer opdagen: vrouwen met zware in doek
gewikkelde pakken, enkelen zelfs met steekwagens. Bij onze
Yogaplek verrijst dan een party-tent met opschriften als:
"vêtements plage". Tafels worden uitgeklapt
en kleurige stukken textiel worden er uitgestald. De klanten
komen, graaien in de bakken en vinden wel iets van hun gading,
vaak 'geholpen' door de verkoopsters. Ook worden er grote
pakken in een dinghy geladen die twee keer op en neer vaart
om ze ergens af te leveren, waarschijnlijk op het strand van
Club Med. Weer anderen hebben het zwaarder, lopen met een
bos doeken en bikini's over het strand of staan onder een
boom. Het is een wonder dat ze er allen van kunnen leven.
'Onze' twee dames staan van 's morgens tien tot 's middags
vijf, zeven dagen in de week in hun tentje. Als je vraagt
hoe ze dit volhouden dan krijg je als antwoord dat het vaak
heel relaxed is, waarmee ze waarschijnlijk bedoelen dat ze
zich ook wel eens op het strand kunnen uitstrekken. Waar ze
bijvoorbeeld tussen de middag eten is niet duidelijk, Fransen
eten dan toch warm? Een andere strandkollega van hun loopt
met een coolbox en laat regelmatig haar belletje rinkelen.
Belangstelling genoeg voor een ijsje of een drankje.
Carole
en Lucie, onze dagelijkse buren bij de Yoga
het
inschepen van de bundels bikini's, bestemd voor het strand
van Club Med: het moet via het water, ze worden over de weg
tegen gehouden door de bewakers
Invitatie
voor een soort potluck
Amerikanen
staan er om bekend: je spreekt een tijd en plaats af en iedereen
neemt wat te eten en te drinken mee. De rest gaat vanzelf.
Dit keer was het bij de duikschool in de hoek van de baai
van St. Anne. Bootjes vastmaken aan de zeer gammele en dus
gevaarlijke steiger: los liggende en niet passende planken.
Een achteranker nodig om je bootje niet door de deining onder
de steiger te laten verdwijnen met beschadigingen als gevolg.
Joke verrast de aanwezigen met haar pindasoep. De kleur is
niet aantrekkelijk maar de smaak is prima. Een aantal dames
will graag het recept. Je maakt zo weer kennis met nieuwe
mensen, dit keer met Sam en Heather, hij oorspronkelijk Libanees,
zij Engelse. Ze hebben een Zuidafrikaanse catamaran, de "Cloud
Nine" (=In de zevende hemel) en zeilen hier ook zo'n
vier jaar rond na eerst een circumnavigatie (wereldomzeiling)
met hun vorige boot te hebben gedaan. We worden voor een bezoekje
aan boord uitgenodigd, te meer daar ze overwegen hun boot
in Curaçao achter te laten en wij daar bekend zijn.
Joke
speelt trekzak tijdens dit Amerikaans onderonsje
een
prachtige avondlucht met de Roche Diamant rechts op de achtergrond
Nederlanders
in de buurt?
De
"Koolau" ligt al een tijdje achter ons. We zien
de "Nix" aan de horizon maar is de volgende ochtend
alweer verdwenen. Dan de "Noordhinder", ook al aan
de andere kant van de baai. We worden door Gerrit en Bettina
uitgenodigd. Ze weten te melden dat ook de Nederlandse "Bontekoe"
daar ligt. Verder is het maar magertjes met onze vertegenwoordiging
alhier. Ik tel 92 boten alleen al in de baai van St. Anne.
Een
wonder geschiedt: Nederlandse stemmen op de zondagsmarkt.
Als ik vraag of ze van de Bontekoe zijn is het antwoord ontkennend.
Het zijn Carolien , Pieter en hun twee zoontjes van de "Grand
Blu". Ze zijn onderweg van Grenada naar misschien Cuba
en moeten op tijd voor hun oudste terug zijn in Nederland.
Een uur later ankert de "Walrus" achter ons. Het
zijn Martin en Marieke met hun drie kinderen. Hoezo weinig
Nederlanders?
Zondagsmarkt
in St. Anne
Op
zondag is de markt het grootst vanwege de kerkgangers volgens
deskundigen. Wij op pad en inderdaad, het hele gebouw staat
vol met kraampjes. Leuke souveniers, met name de poppen in
klederdracht zien er schattig uit. Verder vooral veel specerijen
en flessen met allerlei kleuren drank en vreemde soorten inhoud.
De opschriften blijken interessant: naast vele vruchtenpunches
ook namen als: Clitoturbo en Redresseur de Zizi. Direkt stevent
de vrouw van zo'n marktkraam op ons af: we kunnen wel even
proeven, beide zouden uitstekend werken voor de amour. Het
hoofdbestanddeel is bois de bande, een in de Carieb algemeen
bekend aphrodisiacum.
stukje
markt
waarom
is de man goedkoper uit?
Nederlands
onderonsje
veel
handwerk
de
vismarkt
Op
het plein staat een stalletje waar iemand allerlei vruchten
in een grote blender stopt, we kunnen de verleiding niet weerstaan...en
het blijkt heerlijk.
Zeevonken
op het strand
Om
half zes op het strand je ochtendtraining doen heeft zo zijn
bekoring. Vanwege de duisternis is textiel overbodig op dit
palmenstrand waar men overdag toch al weinig om het lijf heeft.
Dit keer, terwijl het Zuiderkruis nog aan de zuidelijke hemel
schittert, felle groen oplichtende puntjes in de branding:
zeevonk! Onduidelijk waarom dit verschijnsel niet dagelijks
is. Rennen langs de waterlijn heeft trouwens ook een nadeel:
het strand loopt scheef en kan dus flink belastend voor je
beenspieren, ligamenten en gewrichten zijn. Elke ochtend zo
de vaste vroege vogels: een oud donker echtpaar, een jonger
wit echtpaar en natuurlijk Magaly die ik al ken van vier jaar
geleden. Zij vertelt elke ochtend al door het water lopend
het nieuws. Het meest bijzondere waar meer mensen het de afgelopen
dagen over hebben is de staking op Guadeloupe: geen stroom
en geen water als ik het goed heb begrepen en dat al een week
lang. Lijkt me geen pretje. Voor het tourisme is het dodelijk:
Club Med aldaar zou haar gasten al geëvacueerd hebben
naar hier, de Club Med op het puntje van het schiereiland
van St. Anne.
Een
callgirl aan boord?
Joke
nodigde Didi en haar vriendin uit voor een tegenbezoek met
lunch aan boord van de Zeevonk. Onze oude vriendin Didi heeft
de laatste tijd wat ongelukjes gehad en haar favoriete bezigheden:
door het water lopen, op het strand met gewichten trainen
en daarna een paar kilometer zwemmen (ze is oud-zwemkampioene
van Frankrijk en speelde in het nationale Franse handbalteam)
is er niet meer bij vanwege hechtingen in haar onderbeen en
kneuzingen van een pols. Ze gaat elke dag trouw naar de "kinestesie",
wij weet komt het weer goed. Het is de vraag of ze in de deinende
rubberboot kan stappen en bij de Zeevonk er weer uit kan komen.
Maar goed, we proberen het. Ilva, volgens een vriendin een
oud-callgirl uit Cannes, belooft het dessert te maken en de
volgende dag haal ik ze af van de gammele duikschoolsteiger
- er missen zelfs een paar planken. Het lukt en het schoothondje
Sisi gedraagt zich prima. We drinken de ti-punch van Joke
en genieten van een heerlijke lunch waarbij het chocolade
nagerecht met vanillesaus (sauce Anglaise) een machtige afsluiting
is. De dames willen ook op de trampoline waar het heerlijk
toeven is in de wind en de zon. Er kunnen wat overbodige kledingstukken
uit en pas tegen drieën breng ik ze weer naar de kant.
Je begrijpt dat ons Frans met sprongen verbetert.
Didi
met Sisi
op
de achtergrond hun appartement
rose
en wit
Ilva
met schoothond
Mama
Mia!
In
Curaçao draaide de afgelopen zomer de film Mama Mia,
iedrereen vol lof. We kwamen er niet aan toe om naar een bioscoop
in Willemstad te gaan en wat gebeurt? Sandra, onze vaste Yogavriendin
op het strand (van de catamaran Ngoma), heeft de dvd ervan.
We lenen hem en hebben een prima avond. Wat een ontspannen
genot!
Alweer
Frans bezoek
Een
Frans echtpaar dat al enkele ochtenden naast ons op het strand
neerstreek tijdens de Yoga, blijkt voldoende geïnteresseerd
om ons met een bezoekje te vereren. Corinne en Fréderic
wonen in Parijs, waar zij bij de Amerikaanse ambassade werkt.
Ze hebben geen zeilervaring en zijn zeer onder de indruk van
ons bootje. De volgende dag doen ze mee met de Yoga!
expliquer
quelque chose
Inkopen
doen bij de zilversmid
Marie-Gé,
onze kunstvriendin in St. Anne verkoopt ook halfedelstenen
in zilveren hangers. Op vrijdag komt haar leverancier om ter
plekke nieuwe hangers te maken. Deze éénogige
Argentijn, Daniël, heeft heel wat te bieden en natuurlijk
vindt Joke iets van haar gading. Haar keus valt op een driehoekige
zilveren hanger met rutielkwarts, deze heet het vrijheidsstreven
te versterken.
rutielkwarts
in zilver: maar is meer vrijheidsstreven nodig?
Daniël
onder de parasol bij Marie-Gé
Nederlandse
invasie
Niet
al te ver achter ons ineens een ons nog onbekende catamaran
met een Nederlandse vlag. Het is een Outremer, een Frans type,
er staat geen naam op de zijkant dus met de kano op pad. Achterop
met grote letters "Tulla VI". De schipper herkent
me direkt: "Zeevonk, tien jaar geleden op Schiermonnikoog".
Een knappe prestatie, ik herinner me niet daar te zijn drooggevallen
in 1999. Bert nodigt me uit voor een biertje. De "Tulla
VI" is nieuw, 55 voet, Bert heeft voor Outremer op de
Hiswa gestaan en was importeur voor Nederland. Even later
komt Martin van de "Walrus" er aan varen: ook bekenden
van Bert. Dan ankert een monohull met Nederlandse vlag in
de verte: het is de "Wanderer IV" en het duurt niet
lang of de totale bemanning ervan verschijnt: Anco en Tineke
met hun drie kinderen. Intussen is ook Liesbeth boven water.
Natuurlijk komt dan Rik van de "Koolau" aanvaren,
dan wordt het tijd om ook onze dames op te halen. Martin haalt
zijn gezin op, Marieke en hun drie kinderen en met zes kinderen
en tien volwassenen is de boot nog niet vol. De kinderen vermaken
zich een tijd met onze onzinkbare kano voor ze met hun computerspel
de salon in duiken. Ook racen ze met hun dinghy rond de boot,
iets wat in Nederland streng verboden is. Persoonlijk zie
ik ze liever in een roeibootje of zeilboot, hun ouders hebben
hier duidelijk andere ideëen over. Het is al pikkedonker
als we onze boot weer willen opzoeken, makkelijk want Bert
licht ons bij met zijn 10.000.000 candlepower handschijnwerper.
Echter moest eerst de lijn die vast zat onder zijn roer bevrijd
worden. Voor we vertrokken was er ook nog even marifoonkontakt
met de "Seawalk" van Serge en Isabelle die hier
nu ook voor anker moet liggen en zo was het Nederlands gebeuren
wel erg kompleet.
Een
van de onderwerpen dat uitvoerig aan bod kwam was de veiligheid.
Wat kan je doen als je wordt geënterd door een piratenboot?
Moet je wapens aan boord hebben? Waar is het veilig en waar
niet? Hoe kan je voorkomen dat je op het verkeerde moment
op de verkeerde plaats bent? Veel Amerikanen hebben een shotgun
aan boord en varen in konvooi in gevaarlijke gebieden. Is
dat het antwoord? De Venezolaanse website met een kaart van
Venezuela met daarop aangetekend de gevaarlijke en minder
gevaarlijke gebieden kan een leidraad zijn, maar houden piraten
zich daar ook aan? Moeten wij alle plaatsen mijden waar iets
is gebeurd? We weten bijvoorbeeld dat de ankerplaats bij Chateaubelaire
op St. Vincent twee jaar geleden zeer onveilig was. Nu zijn
de boeven gepakt en komen er nog steeds geen boten vanwege
de waarschuwingen op www.noonsite.com
en www.safetyandsecuritynet.com.
Wel belangrijk om deze sites regelmatig te raadplegen!
De
Zeevonk een baken in zee?
Het
is ons regelmatig opgevallen dat mensen elkaar vertellen dat
hun boot links, rechts, voor of achter de geelwitte catamaran
ligt of dat je bij de geelwitte catamaran stuurboord of bakboord
uitgaat. Het is geen wonder, in de zon is de Zeevonk een stralende
verschijning waar je niet omheen kunt. Het verschil met al
die witte boten is opvallend. Nu ook in het donker: de 40
blauwe(!) dolfijntjes zorgen voor een blauw schijnsel dat
van veraf goed te zien is. Nooit meer zoeken in het donker.
Nu bleken ook onze achter- enz. buren via ons hun boot terug
te vinden, wat een service, hè?
Carnaval
nadert
Er
is een extra marktje bij de steiger gemaakt: Wat groente en
fruit, accra's, cake en dan houdt het op. Wat interessanter
is: live muziek: een band met veel elektronica speelt van
alles, er wordt zelfs gedanst. De stemming zit ver al een
beetje in. Tegen de avond horen we tromgeroffel, de eerste
optocht komt er aan!
Diner
in het atelier van Marie-Gé
Marie-Gé
is een van de meest sprankelende personen die we kennen. Ze
is van Martinique, heeft voorouders van verschillende rassen
maar is overwegend zwart. Altijd goedlachs, helder, enthousiast
en betrokken. Ze spreekt Engels maar gaat snel over in rad
Frans als je in het Frans antwoordt. Haar schilderijen hangen
in het atelier en staan op de vloer. Ze is bezig met het onderwerp
mens verbonden met de natuur en tekent als het ware mensenmassa's
bestaande uit simpele figuurtjes, soms met een wilde bos haar.
Felle basale kleuren zijn haar favoriet. Ze trakteert bezoekers
op een heerlijke eigengemaakte planteur. We komen al jaren
bij haar, kopen af en toe maar geen schilderijen, zijn met
onze oudste dochter - ook kunstenaar - bij haar geweest. Nu
hebben we de eer te worden uitgenodigd voor een diner met
haar vrienden. Als we op zondagavond half acht arriveren staat
de tafel gedekt en zijn al twee vrienden aanwezig die in de
tuin met een glaasje zitten: Alex van Martinique en Daniël
de Argentijn en zilversmid, die Joke voorzag van hangers met
halfedelstenen. Even later verschijnen Elizabeth haar vriendin,
een geboren Française met haar echtgenoot van Martinique
hoewel in Frankrijk geboren. Het gezelschap is kompleet. We
krijgen natuurlijk als welkomstdrank een planteur. Ieder heeft
een deel van de maaltijd moeten verzorgen, Elizabeth komt
met drie flessen wijn. Iedereen spreekt een woordje Engels
al gaat veel van het gesprek voor me verloren vanwege het
veel te snelle Frans onderling. Gelukkig herhaalt Marie-Gé
het zo nu en dan in het Engels. Boeiende conversatie, gezellige
mensen. We gaan aan tafel en de pompoensoep met kalfspoten
van Alex wordt opgediend. We kennen het niet en laten veel
eetbaars liggen. Achteraf vertelt Alex dat het vlees van de
als vet uitziende kalfspootjes een gelei is, erg gezond(!).
De volgende gang is red snapper, door Marie-Gé klaargemaakt,
met bakbanaan en igname (yam). Smaakt ook prima en vult goed.
Dan is het tijd - de flessen wijn zijn al leeg en onze fles
Gato Negro uit Chili (de enige niet-franse wijn!) wordt uit
de keuken gehaald - voor het dessert: Joke maakte een Schots
gerecht met slagroom, geroosterde havermout en amandelen,
whisky en honing: Atholl Brose. Als geschenk gaven we Marie-Gé
het boekje "Sporen in de zee" dat Marg tien jaar
geleden met haar vriend Sebas maakte: een kompositie van natuur
en navigatie. Al eerder op de avond had ik haar een vallende
ster geschonken, één die sekondenlang zichtbaar
was boven haar atelier toen we naar de kant voeren. Tegen
twaalven zijn we met een prima gevoel terug op de boot.
Marie-Gé
met vriendin Elisabeth
met
het boekje "Sporen in de zee"
diner
in het atelier (Daniël staat af te wassen in de keuken)
Fête
de Crêpes, la Chandeleur
Op
2 februari is het feest in Martinique: feest van de crêpes.
Iedereen bakt pannenkoeken. De kombinatie met Franse cider
is natuurlijk het einde. Het zou de afsluiting van het vasten
zijn. Didi komt langs als passagier van een motorbootje, een
vriend van hier is zo aardig haar even te brengen. Zij nodigt
ons uit voor het pannenkoekenfeest dat we vorig jaar ook bij
haar meemaakten, met Henk's zus Sietske en onze oudste dochter
Marg. Je moest met een gouden munt in je hand de pannenkoek
proberen te keren in de koekenpan. Als hij goed viel dat had
je een jaar voorspoed.
Wij
tegen de avond op pad. Er blijkt al een gezin te zijn met
twee jonge kinderen. Het zijn Irene en Patrick, de broer van
de restauranthouder waar Didi mee is bevriend. Hij loopt rond
in een jurk, is duidelijk moslim. Aardige mensen, spreken
goed Engels. De tafel is gedekt voor veel meer personen, benieuwd
wie er verder komen. De volgende die verschijnt is Ilva, ze
ziet er schitterend uit in haar exotische dracht. Jammer van
haar vele drinken en roken. De verdere plaatsen blijven leeg
en het feest kan beginnen. Ilva bracht lekkere Algerijnse
boulettes mee. Natuurlijk kwam er ook ti-punch aan te pas.
Er waren twee soorten rum: 50% en 55%(!). Het suikerwater
was snel op dus maar gewoon rietsuiker in het glas. Wij brachten
cider mee, typisch horend bij pannenkoeken. Maar eerst meloen
en avocado voordat we aan het pannenkoeken bakken gingen.
Grote hilariteit toen de cider op tafel kwam: Didi had de
flessen even in de diepvries gedaan dus was het deels bevroren!
Het kwam goed en het pannenkoeken keren met in dezelfde hand
een goudstuk verliep vlekkeloos totdat Ilva aan de beurt was.
De pannenkoek kletste keurig op de plavuizen en diende verder
als kattenvooer. De vijf zwerfkatjes die al een tijdje met
hongerige blik zaten te wachten kwamen nu aan hun trekken.
Afgesproken werk? Toen er een aantal moppen in het Frans over
de tafel gingen haakte ik af. Men had dikke pret al lachte
soms alleen de vertelster.
gastvrouw
Didi: mag het wel met twee handen?
goed
fout dus...
en
daarom kattenvoer (5 zwerfkatjes een goede maaltijd)
ijzige
cider
La
grève op Guadeloupe
Er
wordt al bijna twee weken gestaakt door het overheidspersoneel
op Guadeloupe. Ook de levensmiddelenzaken en tankstations
zouden zijn gesloten. Er rijden geen bussen en taxi's. Hoe
moet dat als we binnenkort daar gasten van het vliegveld gaan
halen? Martinique gaat de komende dagen ook uit solidariteit
staken. Het wordt tijd voor ons om levensmiddelen in te slaan
en brandstof te tanken (hier taxfree omdat we charter zijn).
Joke
vroeg of hij diegene was die onze oudste dochter wilde huwen
ook
de reservetanks maar vol met diesel (1 liter €0,71)
Yoga
fotosessie op het strand
instruktie
de
boog door een blije amateur! - Corinne
kameel (easy does it version) Frédéric
de
diagonale stretch
brighten
up
de
"dummies" (Yoga for Dummies)
"Yoga
for women"
rum
"après effort'
de
geheime fles
Op
de parasailor naar Grand Anse d'Arlet
Na
afscheid te hebben genomen van onze vooral Franse(!) vrienden
maakten we de parasailor, onze moderne spinnaker met parasail
erin, klaar. Nu niet onder stress zoals tijdens de Bonaire
Regatta en hij stond in een mum van tijd moeiteloos. Het grootzeil
bleef onder de huik en met een vaartje van 6-8 knopen stevenden
we op de Roche Diamant af. Maar veel meer een blikvanger is
"la femme couchante", de slapende vrouw. De heuvels
aan de zuidkust hebben er werkelijk die vorm en door de wisselende
lichtinval en de schaduwen van de wolken komen de keel en
de boezem soms prachtig uit. Joke wilde met een foto een tekening
van maken, het is er nog niet van gekomen. De Roche Diamant
- ooit bezet door de Engelsen en betwist door de Fransen -
is ook een broedplaats van de schitterende tropic birds met
hun lange witte staarten. Eenmaal er voorbij voeren we meer
halfwind en kwamen we de "Stad Amsterdam" tegen,
prachtig zo onder zeil. Voor Grand Anse alles weer opgeruimd
en we motorden een van onze meest favoriete baaien binnen.
(hier leerde Joke ooit van Fransen hoe je de meest heerlijke,
zongerijpte, ti-punch kunt maken)
Roche
Diamant en femme couchant
niet
moeilijk om de slapende vrouw te vinden?
Roche
Diamant
tegenligger:
de "Stad Amsterdam"
richting
St. Lucia
Grand
Anse d'Arlet
Hoewel
bekend met de slechte ankergrond, slechts een dun laag laagje
zand op een harde bodem, deden we toch een poging op een lege
plek en we waren niet eens verrast toen we bij de eerste zware
windvlaag al aan de haal gingen. Voor het anker de bodem raakte
werden we al begroet door een schildpad. De derde poging,
bij het strand voor de duikschool, was succesvol. Weinig wind
en een heerlijk zonnetje gaven je meteen het zondagsgevoel,
en dat op donderdag! Veel snorkelaars rond de geankerde boten,
druk op het strand en in het restaurant van de duikschool.
Het strand is daar trouwens gewoon weg, waarschijnlijk door
het golfgeweld van de hurricane Omar die hier overal maar
ook op Bonaire en Curaçao heeft huisgehouden. Deze
baai is veel intiemer dan bij St. Anne, ligt prachtig omsloten
door bergen. 's Avonds hoor je kikkergekwaak, 's morgens de
haantjes. Het koelde tegen de avond behoorlijk af en de volgende
ochtend werden we gewekt door kleine regenbuitjes. De temperatuur
was intussen gedaald tot 24 graden, koud dus!
Na
een aantal flinke regenbuien de volgende ochtend werd het
tijd om de duikflessen bij Jean-Luc te vullen en daar de lunch
op zijn nieuwe terras te gebruiken. Volgens een van de instrukteurs
mogen aluminium flessen niet meer worden gebruikt in Frankrijk,
maar voor deze keer...
Fort
de France: wel of geen staking?
We
haalden het hoog aan de wind zeilend weer niet maar hadden
alle tijd om een extra slag te maken. Het anker had nauwelijks
de bodem geraakt of de bemanning van de Koolau kwam er aan.
Er lag nog een Nederlander, de lichtblauwe Breehorn "Laaxum".
Veel opvallender is de witte Zweedse driemaster "Alva",
vorig jaar ook langdurig onze buren in de Simpsonbaai, St.
Maarten.
We
moeten nog wat inkopen doen ivm de nog voortgaande staking
op Guadeloupe, we weten niet wat ons daar te wachten staat.
We lopen door de gezellig drukke winkelstraten, Joke koopt
op de overdekte groentemarkt groente en fruit en juist als
we omstreeks elf uur bij Leader Price zijn begint daar de
stakingsoptocht met rode vlaggen, veel lawaai en sluitende
winkels. Zo ook de watersportwinkel waar ik nog enkele blokken
wilde kopen. We haalden nog snel een broodje aan de rustige
kant van de stad en zochten onze rubberboot op. Ligt daar
allemaal fijn grind in. Kwajongens? Wel was het grasperk verdwenen
en nu met grint geplaveid. Heeft het zo hard gewaaid? Het
bootje naast de onze lag ook vol, dus?
Dolfijnen
voor St. Pierre
Het
is bijna zeker dat we in het stuk tussen FdF en St. Pierre
dolfijnen zien want ook nu zien we ze al van verre springen,
opgejaagd door een dagcharter catamaran die we op de motor
vreemde manoevres zagen maken. De dolfijnen trokken naar het
zuiden, hadden in ons geen interesse. De Mont Pélé
is nagenoeg onbewolkt als we aankomen en vlakbij het strand
ankeren. Het eerste dat opvalt is de pier waarvan het hout
schuin omhoog staat, gekraakt door Omar mag je aannemen. Waarom
is het nog niet gerepareerd? Er liggen trouwens drie boten
met een Nederlandse vlag op rij: de "Walrus", de
"Sea Walk" en de "Laaxum". Tijd om kennis
te maken? We worden door Sergej op de "SeaWalk"
gastvrij ontvangen. De kinderen, ook die van de buren, zitten
'beneden' een film te kijken, Isabelle doet boodschappen en
komt even later aanscheuren met hun bootje. Ze is nog niet
klaar, ook de duikfles moet nog worden gevuld hetgeen later
ook lukte.
In
rekordtijd naar Roseau
De
windverwachting van windfinder.com is oost 20 knopen, golfhoogte
1,90 m. Zodra we uit de windschaduw van Martinique zijn klokken
we snelheden tot 11,3 knopen, gemiddeld boven de tien! Wind
en golven komen dwars in, wel even wennen. We rollen de genua
een stuk in om de bewegingen wat minder heftig te laten worden.
De snelheid komt nu op gemiddeld 9 knopen. De 35 mijl gaat
zo wel heel vlot! Helaas is het stuk tussen St. Pierre en
de noordpunt van Martinique meestal niet te zeilen, de Mont
Pelée vangt alle wind weg. Van verre zien we al een
cruiseliner in Roseau liggen, het blijkt de "Sea Princess"
en we ankeren er vlakbij voor Fort Young Hotel waar nu alle
moorings zijn verdwenen. Het is prima ankergrond: zand, dus
geen enkel probleem. Wat wel een probleem is zijn de Fransen:
een wit stalen driemastertje, de "Rara Avis" uit
Brest gooit twee ankers uit, zodanig dat als de wind meer
zuid zou zijn hij over ons heen gaat. Dat terwijl er honderden
meters ruimte is! Aan het eind van de middag zitten we met
een glaasje op het voordek en kunnen zien hoe de "Sea
Princess" los maakt en met een grote bocht richting Gaudeloupe
verdwijnt. Als beloning zien we de groene flits.
Roseau
blijft onze harten stelen
De
stilte en de rust op de ankerplaats zijn al verkwikkend. Het
water is helder en er is geen stroming. Ideale omstandigheden
om het onderwaterschip weer een beurt te geven. Het stadje
zelf is sfeervol. Caraïbische muziek, veel mensen op
straat en in de winkels. Maar ook druk in de banken zodat
geld wisselen zonder automaat een tijdrovende bezigheid is.
De etalages van sommige winkels lijken op die van Nederland
in de jaren vijftig. Alles is hier ook basaal, echte luxe
artikelen zijn zeldzaam. Zodra je de openbare weg opkomt wordt
je door taxichauffeurs aangeklampt die zich eerst netjes voorstellen
en je dan een aanbod doen voor een trip het binnenland in.
Vandaag geen cruiseliner aan de kade, meteen zichtbaar door
het leeg blijven van de kraampjes die anders vol staan met
souveniers en de rijen taxi's en busjes bij de cruiseterminal.
Het is een bijzonder stadje dat je zeker moet bezoeken. De
boatboys zijn er niet al te opdringerig. Hun ideaal is dat
je een mooring van ze neemt en een dagtocht met een taxi maakt.
Er zijn hier veel mogelijkheden: met name de watervallen en
het bijzondere Boiling Lake waar je echter naartoe moet lopen,
een hike van zo'n vijf uur.
Verder
naar het noorden
Eerst
vertrekt onze zeer nabije driemaster. Niet makkelijk want
zijn ankers liggen vlakbij ons en er moet wat worden gemanoevreerd
om ons niet te raken. Ze stonden wel klaar met een enorme
stootwil en ik liet voor de zekerheid onze rubberboot zakken
en hem zo neerleggen dat hij als stootwil kon dienen. De wind
gedroeg zich netjes en we raakten elkaar niet. Het schip was
nog niet aan de horizon verdwenen of een vijfmaster ging achter
ons voor anker! Het is de modern getuigde klipper "Sun
Surf". Hij ligt vol in ons achter uitzicht en na enige
tijd zien we de bijbootjes zakken en vervolgens af en aan
varen naar de ferrysteiger waar de mensen door de douane moeten.
Hoe zou het zijn om zo een paar weken rond te varen? De volgende
cruiseliner verschijnt aan de horizon en is vrij snel in Roseau
om bij de haven te gaan liggen. Als dan de volgende verschijnt
die ongetwijfeld bij onze terminal gaat vastmaken vinden we
het tijd om te vertrekken. Intussen is de kade volgebouwd
met kleurige kraampjes aan beide zijden van de weg: het wordt
een topdag voor ze!
Zodra
we los zijn maken we de zeilen klaar ook al is er weinig wind
(dachten we). We hebben de tijd en laten Roseau achter ons.
Dan in de verte schuimkopjes op het water: wind! Het wordt
vlagerig en we meten af en toe meer dan 25 knopen schijnbare
wind. Het gevolg is dat de monohull achter ons die ons tijdens
de windstilte inhaalde nu achter raakt, geen wonder, we maken
af en toe meer dan tien knopen! Het is zeer onrustig zeilen,
dan weer aan de wind, dan weer bakstag wind en vlakbij ons
doel presteerde de wind het om van bakboord te komen, 180
graden gedraaid. De oorzaak is duidelijk, de bergen verstoren
het windpatroon en zorgen voor wervelingen. Achter ons viel
een bui toen we vertrokken, daarna hebben we geen regen meer
gezien, redelijk uniek voor hier. We moesten eenmaal bij de
Rupert Bay aangekomen toch nog de genua wat inrollen, de schijnbare
wind kwam nu in vlagen tot 30 knopen. Kruisend kwamen we de
baai binnen. De boatboys die we kenden kwamen ons begroeten
en er was zelfs nog een die ons een gelukkig nieuwjaar wenste.
Alexis en Albert zijn onze meest bekende. Wel maken ze onderling
mot wie er nu aan de beurt is.
Portsmouth
Een
typisch Engels naam voor een overheersend zwart plaatsje op
een eiland midden in de Carieb. Niets lijkt Engels zoals op
St. kitts. De huisjes zijn zeer primitief, een en al armoede
en veel erg wrakkig. Het dak meestal van golfplaat, dakpannen
en bakstenen zoals wij ze kennen, hebben ze hier niet. Het
enige wat zeer nieuw oogt is het wagenpark: moderne busjes
rijden af en aan. Voor weinig geld ben je in Rosesau. Anders
wordt het als je een taxibus afhuurt voor een eilandtrip,
hier zijn de gasten van de cruiseliners debet aan. Op zaterdag
is het marktdag, veel groente en fruit en vis. Zeer kleurrijk
en nog niet toeristisch, je moet niet vreemd opkijken als
je de enige buitenlander blijkt te zijn. Het laatste nieuws
is de muziek: drie avonden per week is het dansfeest bij Papa.
De volumeknoppen staan op maximaal en je ligt tot de vroege
ochtenduren in je kooi mee te vibreren. Bootbewoners kregen
nul op request: "we doen het altijd zo" was een
van de antwoorden. Het mooiste natuurverschijnsel in deze
baai zijn de regenbuien die over de bergen aankomen vaak met
veel zon zodat je prachtige sluiers ziet.
Wilde
tocht naar Îles des Saints
Het
weerbericht is niet denderend: 24 knopen wind uit ENE en golfhoogte
3.10 m. Ons plan is Marie Galante als we niet hoeven te kruisen,
anders met ruime wind naar de Saints. Dominica neemt afscheid
met een paar flinke regenbuien en als we eenmaal op open zee
zitten blijkt een tweede rif geen overbodige luxe. Marie Galante
kunnen we vergeten, dat is al snel duidelijk. Het toeval wil
dat dezelfde Duitse boot die ons vanaf Roseau achtervolgde
nu voor ons uit zeilt op derde rif en genua. Ze zeilen een
hogere koers dan wij, zouden ze direkt door gaan naar Pointe
à Pitre? Onze snelheid ligt regelmatig boven de tien
knopen. De golven zijn steil en af en toe kletst een breker
tegen de romp. We hebben een heerlijk droog schip, blijkt
ook nu weer. De rubberboot krijgt ook steeds een klap en blijkt
net te laag te hangen. Ineens kantalt hij een beetje en schept
bijna water! De benzinetank drijft al onderste boven. Snel
nog hoger opgebonden en met een emmer het water eruit gehoosd.
Je zal onder deze omstandigheden je bootje verliezen. Na twee
uur rollen en stuiteren zijn we voor de nauwe doorgang, de
Passe des Dames. We komen in rustiger water en zien nu dat
de Duitsers naar de oostelijke ingang koersten, de Passe du
Grand Ilet. We zijn royaal voor ze binnen terwijl we met een
flinke achterstand begonnen. Bij het naturistenstrand de motoren
aan en de zeilen naar beneden en om het hoekje in de baai
tussen Pain du Sûcre en hotel Bois Joli voor anker.
Helaas
heeft het hotel de wifi niet meer open. Er wordt druk gesnorkeld
en ook de grote catamarans die dagtochten varen laten hier
hun passagiers even uit. Pelikanen scheren langs de boot.
In de namiddag veel buien boven Guadeloupe en witte koppen
op zee. Wij liggen heerlijk beschut maar door de toenemende
golven op zee beginnen ze nu ook een beetje onze baai binnen
te draaien. Gevolg: lekker liggen rollen, af en toe alsof
er een boot met hoge snelheid langs vaart. Vanaf Bourg komen
ook een paar boten deze kant op, waarschijnlijk is het daar
erger en of vol. We blijven liggen en genieten van het uitzicht.
Een Franse catamaran heeft wat ankerproblemen en komt uiteindelijk
vlak naast ons liggen. We zijn weer op Frans gebied, zichtbaar
aan het lagere textielgehalte op de boten om ons heen.
Het
snorkelen is hier prima. Het glasheldere water zorgt voor
tientallen meters zicht. Onze ankerketting volgend komen we
bij een koraalblok waar ons anker haaks op ligt met de punt
en het eind van de schacht in het koraal. Niet keurig ingegraven
in het omliggende zand, maar wel goed vast. De vele vissen
zitten vooral langs de kant bij het koraal. Joke ziet nog
een prachtige schorpioenvis en wordt benaderd door een needlefish
met zijn lange bek, die hier redelijk groot zijn. Naast de
ankerketting flying gurnards die met hun borstvinnen het zand
omwoelen, op zoek naar voedsel. De scholen inktvissen die
we hier altijd zien komen we niet tegen.
De
laatste etappe, naar Pointe à Pitre, Guadeloupe
Het
is slechts 22 mijl en er is genoeg wind al zijn er minder
schuimkoppen te zien als de vorige dagen. Na heerlijk in de
ochtendzon op de trampoline ons ontbijt te hebben genoten
maken we ons klaar voor vertrek. Dit gaat echter samen met
grijze wolken aan de horizon en wat buien bij Guadeloupe aan
de overkant van de zeestraat. We verlaten de Saints tegelijk
met twee andere jachten en kunnen hoog aan de wind precies
de goede koers houden tot we in een bui terecht komen. Daarna
wordt het kwakkelen en moeten we de motoren erbij om niet
teveel af te vallen. Een gegeven ogenblik varen we met grootzeil,1e
rif, fok en genua en de beide motoren en maken 3,5 knoop.
Stroom tegen? Misschien, maar ook de hoge golven van deafgelopen
dagen die je sateeds van het goede spoor willen afduwen. We
beginnen de oever te naderen en juist als ik alles klaarmaak
voor de overstagmanoevre, begint er weer wind te komen en
kunnen we zowaar weer de goede koers oppikken en net vrijblijven
van de kust. Het wordt steeds gekker, als we de bocht zijn
gepasseerd en iets kunnen afvallen: met ruim 9 knoop naar
PàP! We ankeren voor de marina even voorbij de ingang
van de baai, het is dan nog geen twee uur en hebben alle tijd
voor schip schoonmaken, douaneformaliteiten en boodschappen
voor we onze nieuwe gasten ophalen op het vliegveld.
Bijna
aanvaring
We
horen dichtbij een ankerketting ratelen. Even kijken. Een
Amerikaans jacht komt op ons afdrijven met het grootzeil nog
omhoog! De schipper roept dat hij niet zijn motor kan gebruiken.
Het lukt om de boeg die met zijn gevaarlijke ankerbeslag op
ons afkomt, nog net op te vangen. Hij ligt dan langzij, nog
steeds met grootzeil. Wat nu? Voorzichtig de ankerketting
vieren en het grootzeil omlaag. De schipper verklaart het
probleem: ze hebben geen brandstof meer in de tank, de tankmeter
doet het niet. Snel maakt Joke een van de reservetanks los
die we in het gangboord hebben staan en zetten die over. Na
nog meer ketting te hebben gezet ligt hij nu vlak achter ons.
De naam van de boot: "Angel in Paradise"!
volgend
verslag
