Reis
naar de zon deel 91
Guadeloupe-St.
Maarten
vrijdag 13 februari - 1 maart 2009
Nog
steeds staking!
Bij
het inklaren op het bureau van de capitainerie vertelt een
aardige Française dat de staking nog steeds gaande
is. Het houdt ook in dat levensmiddelen moeilijker te krijgen
zijn en de twee nabije supermarkten het regelmatig vlaten
afweten. Samen met een meisje van de Franse boot naast ons
stappen we in de taxi naar het vliegveld. Onderweg zien we
een lange rij bij een benzinestation, de grote supermarkten
gesloten met lege parkeerplaatsen. Hoe komen de mensen aan
hun eten? Op het vliegveld de gebruikelijke drukte, taxi's
rijden af en aan. Het vliegtuig uit Parijs heeft een vertraging
van 20 minuten. We vermaken ons met een Franse krant en de
winkeltjes bekijken. Alles veel kleinschaliger dan op Schiphol.
Een stokbroodje tuna met cola is het enige dat we kunnen bemachtigen,
het restaurant is ook al gesloten. De Air France landt en
honderden passagiers, vooral veel gezinnen met kinderen, drommen
bij de douane. Geen idee hoe onze gasten eruit zien, een leuk
spelletje. Echtparen komen van de trap, dikke en dunne mensen,
witte en zwarte, jong en oud. Niemand die ons zoekt. Als we
bij de uitgang gaan kijken duurt het een paar sekonden of
we hebben kontakt: "Henk?" klinkt hert vragend maar
het oogkontakt zegt al genoeg. Gearriveerd!
Toch
boodschappen doen
De
winkel met scheepsartikelen is gewoon open en goed voorzien
van allerlei prima onderdelen. Een lang gezochte ankerrol
hebben ze hier, tenminste het lijkt de goede maat. Motorolie
kunnen we bij "Fred" krijgen maar die is gesloten.
Redelijk wat schepen op de kant waar druk aan geklust wordt.
We zagen catamarans op twee heuse droogdokjes vanaf onze ankerplaats.
Als we hier ooit uit het water moeten dan kan dat. Vervolgens
naar de supermarkt die zowaar open is maar er staat een lange
rij buiten... Potige "Security" mensen bewaken de
ingang en even later wordt er weer een groepje binnengelaten.
Er staan zelfs bekenden in de rij: de jonge Franse buurtjes
en de opvarenden van de "Walrus". Het duurt lang,
de zon begint te branden. De dames mogen eindelijk naar binnen,
de heren gaan op zoek naar motorolie zonder sukses. Vanaf
een terrasje kunnen we het gebeuren voor de ingang van de
supermarkt gadeslaan. Er valt veel te zien, ook auto's die
bij het inparkeren op elkaar botsen, een typisch Franse inparkeerstijl?
Na meer dan een uur staan de dames bij de kassa. We moeten
helpen dragen maar... de groente moet nog worden gewogen!
De rij achter hun wordt langer, toch geen duidelijk gemopper,
eerder medelijden. Het afrekenen met een giropas lukt niet,
vervolgens de VISA-kaart, lukt ook niet, dan mijn VISA lukt
ook niet, dan de Visa van onze gasten: lukt ook niet. Uit
eindelijk onze portemonnaies geleegd en we haalden het in
Euro's! Snel naar de boot vanwege het ijs.
De
eerste etappe: naar de Îles des Saintes
Inslingeren,
hoelang moet dat duren? Na een rustige nacht ben je niet echt
ingeslingerd. Een optie is naar Île Gosier varen, slechts
een paar mijl buitengaats en daar voor anker. Je kunt er snorkelen,
verder is er een vuurtoren op dit kleine onbewoonde eiland
dat wel heel populair is in het weekend. Eigenlijk is het
veel aantrekkelijker om direkt naar Îles des Saints
te varen, de wind lijkt goed, de golfhoogt zou verder zijn
afgenomen. We kiezen voor het laatste. We steken de vaargeul
over, laten een vrachtschip passeren en hijsen de zeilen.
Ons doel is bezeild en er staat buiten een pittig windje.
De eilanden zijn goed te zien in de verte, zelfs Dominica
is duidelijk aanwezig. De vulkaantop van Guadeloupe zit in
donkergrijze wolken en laat zijn ware aard niet zien. Met
Rein aan het roer proberen een zeilboot voor ons in te halen
en na enige tijd is duidelijk zichtbaar waarom dat met onze
acht knopen zo snel gaat: hij vaart alleen op de genua. De
kust laat veel interessante dingen zien: een zendmast, de
lichtmasten van een voetbalstadion, een kerk en dan een donkerbruin
geraamte van wat ooit een kerk is geweest? Is het afgebrand?
Weer verder zien we hoog in de bergen de Cabret watervallen,
zowel de onderste van 40 m hoog als de bovenste. Ze steken
wit af tegen de groene omgeving. Dan zien we capriolen van
een vliegtuigje, even later is het duidelijk waarom: het is
en sproeivliegtuigje, waarschijnlijk boven een bananenplantage
bezig. Hij neemt steeds een aanloop, duikt dan en en heeft
ineens een witte wolk achter zich. De zon begint al te zakken
en in het westen zien we een viermaster en een vijfmaster
boven de horizon, de eerste koerst ook naar de Saints en wordt
langzaam groter. Dan worden de masten van de geankerde boten
bij Bourg, het plaatsje op de Saints, zichtbaar, nog een mijltje
of vijf. De golfhoogt neemt iets toe in het zeegat en de wind
draait wat zodat hij meer van achtewren komt. Bij de groene
lichtpaal bij de ingang tussen de eilanden draaien we de genua
in en laten even later ook het grootzeil zakken. We zijn er
na een prima overtocht. Nu nog een plekje voor de nacht zoeken.
Het is aardig vol en met de wetenschap dat in de nacht de
wind meestal wegvalt en de boten beginnen te zwerven, dat
met lange ankerkettingen vanwege de diepte die royaal de tien
meter passeert hun aktieradius groot is zodat nachtelijke
botsinkjes de opvarenden aardig uit hun slaap kunnen houden.
We vinden geen geschikte plek bij Bourg en varen door naar
het baaitjer achter de Pain du Sûcre. Hier lukt het
eerst ook niet en dan besluiten we om maar achteraan te gaan
liggen, er is toch geen grote golfslag. Intussen is de zon
onder en wordt het snel donker. We vieren de aankomst met
een drankje en niet veel later tovert Joke het diner op tafel.
Rondje
Bourg
Na
het snorkelen waarbij we een met harpoen jagende snorkelaar
tegenkwamen, stoomden we op naar Bourg. We ankerden nabij
de huisartsenpraktijk die de vorm van een boot heeft, met
ankerketting en al. Een vrouw in een dinghy komt op ons afvaren
en begroet ons: Cherryl, de Canadese met wie we twee jaar
geleden op het strand van Simpsonbay te St., Maarten ons ochtend
loopje deden. Ze zag aan onze verjaardagsvlaggetjes, begreep
dat er iets te vieren was en ik kreeg spontaan een stokbrood
als kado. Na onze gasten te hebben afgezet voor een bezoek
aan het hooggelegen fort Napoléon, deden we wat boodschappen,
voor zover mogelijk vanwege de staking op het moedereiland.
Bij de kerk klonk gezang en bij de ingang staand kon ik een
deel van een katholieke eredienst meemaken. Een gegeven ogenblik
begon iedereen elkaar handen te schudden en kreeg ik ook een
hand van totaal onbekende personen. Wisten ze dat ik jarig
was?
Aan
boord van de "Aries"
Cherryl
en David nodigden ons uit voor een vroege lunch/ laat ontbijt:
chocolade broodjes als hoofdgerecht. We wisselden wat van
onze ervaringern uit en bekeken deze Taiwanboot uit 1988.
Enthousiaste mensen en we nodigden ze meteen uit voor het
diner in het kunstrestaurant aan het veerbootplein. Er was
daarna nog even tijd voor Reiki en snorkelen naar het wrak
van de veerboot waar we vlakbij waren geankerd.
Cherryl
en Dave van de "Aries" met verjaardagsverrassingen
het
'Keesje' van Cherryl
Carnaval?!
Joke
ziet dat het toeristenbureau is geopend en vraagt of en wanneer
iets van carnaval is. Het antwoord is verbazend: "vanmiddag
om drie uur een optocht door het dorp". Onze plannen
worden aangepast: dit laten we ons niet ontgaan, temeer daar
elders op Guadeloupe de optochten waarschijnlijk niet doorgaan
vanwege de staking. Iets later dan drie uur klinkt tromgeroffel
en wij naar de kant. En ja, daar komt de optocht. Voorop kinderen
uitgedost in krantensnippers met een scheidsrechterfluitje
aan de mond. Daarachter wat grotere jongedames en dan een
paar trommels en een pezige meisje met een grote trom, allen
gehguld in dezelfde krantestrips. Het is de kortste en kleinste
optocht ooit maar de stemming is er niet minder om. We lopen
er achteraan en maken zo het rondje dorp op een extra plezierige
manier.
de
kleinste optocht ooit
twee
aan twee achter de muziek aan
ook
voor huisdieren
beginnertje?
Feestdiner
op het balkon
Na
eerst een happy hour op de Zeevonk, waarbij Cherryl niet met
lege handen komt: een schaal met eetbaars en een verjaardagskado:
een "Keesje". Dit is een van touwwerk gemaakt bolletje
met iets erin wat gebruikt wordt om een lijn naar de kant
te werpen. Daar wordt dan een tros aan vastgemaakt en het
schip kan worden afgemeerd. Dit Keesje is van klein formaat
en ze heeft er een schelp ingedaan. Het krijgt een ereplaats
aan boord. Vervolgens naar het kunstrestaurant waar ze Joke
nog kenden van een vorig bezoek. Vanaf het balkon hebben we
een prachtig uitzicht over het plein waar van alles gebeurt.
De niet werkende ATM wordt bij herhaling getest, de kunstenaar
die kalebassen grafeert breekt op en doet dit op bijzondere
wijze; hij is duidelijk onder invloed denken wij. De vis van
de dag is mahi-mahi, wordt mooi opgediend en smaakt uitstekend.
Cherryl blijkt een zeer gezellige tafeldame en het hoogtepunt
is het dessert, een grote schotel met allerlei zoetigheid
en ijs met twee knetterende kerststerretjes. Ik verdeel zo
eerlijk mogelijk. De grootste verrassing is de muffin die
doordrenkt blijkt te zijn met sterke drank. Dave maakt een
foto van het tafereel. Op het moment dat hij afdrukt valt
het ligt uit: kortsluiting, naar blijkt onder onze tafel waar
decondens van de wijnkoeler precies in een verdeelblok is
gedruppeld. Het is snel verholpen, duidelijk eerder gebeurd.
We maken dan een rondje door de expositie en blijven hangen
bij iets zeer fraais: dikke dames in brons die een aantal
Yoga-standjes uitvoeren. Ook de gelaatsuitdrukkingen zijn
geweldig. Het blijkt van een kunstenaar uit de Dominicaanse
Republiek en ze kosten omstreeks € 450.
feestelijk
dessert met twee sterretjes
wat
een uitdagende blik niet doet
schitterende
Yoga beeldjes
De
oversteek naar Guadeloupe
Het
witte vuurtorentje op de punt staat uitdagend in de verte
en is een prima punt om op te sturen. Karin is aan de beurt
en na enig zigzaggen heeft ze het onder de knie en met 7-8
knopen en een heerlijk zonnetje maken we de oversteek. Rein
op doet een dutje op de trampoline: het geluid van het water
gekombineerd met slaaptekort en de laatste resten van de jetlag
is daar debet aan. Er komt weer taart aan te pas en ook de
ballonnen hangen nog, gisteren tijd tekort. Eenmaal voorbij
de vuurtoren is het zwarte strand van Rivière Sens
al in het zicht en we kunnen tot daar doorzeilen. We ankeren
naast een leuk klein Canadees tweemastertje met whisbone tuig
en gigantische boordlichten, formaat vrachtschip.
Bezoek
aan Basseterre afgeraden wegens verhitte gemoederen
We
lunchen op het laatste terrasje aan de haven. Twee zeer aardige
dames melden dat we wel worden bediend maar dat het kan zijn
dat halverwege een groep stakers hun dwingt om te sluiten
en wij dan weg moeten. We vragen over de staking in Basseterre
en ze geven aan dat er onlusten zijn, de mensen geïrriteerd
zijn en dat we beter niet de hoofdstad van Guadeloupe kunnen
bezoeken. Ook de markt is waarschijnlijk niet open. Konklusie:
wat hebben we er dan nog te zoeken. Na onderweg nog sukses
met een wifi-verbinding te hebben gehad klommen we weer in
de rubberboot die aan de verder door hurricanegolven vernielde
steiger lag. Ook de pier van de haveningang is zwaar beschadigd:
Omar heeft ook hier huisgehouden.
Pigeon
Island bezet
We
zeilen in een paar uur naar het Costeau onderwater park. Twee
keer maken we iets heel leuks mee: Zeilboten in de verte die
over de andere boeg varen. De tweede keer blijkt het een schitterrend
Nederlands jacht, waarschijnlijk de "Windrose",
een ontwerp van Gerard Dijkstra. Bij Pigeon Island aangekomen
liggen er twee bootjes met duikers in het kommetje. De gele
moorings aan de noordkant, speciaal voor jachten zijn vrij,
maar... een geweldige deining zorgt voor hoge fonteinen tegen
de de rotsen. We hebben hier eerder de nacht doorgebracht
maar obnder deze omstandigheden is het zelfs gevaarlijk, stel
dat de mooringlijn niet betrouwbaar is! We varen de baai van
Malendur in en ankeren daar. Morgen zien we verder. 's Avons
laat zien we in de verte een dubbel rood licht. Het gaat achter
de Pigeon eilanden langs en komt dan recht op ons af (vanwege
onze blauwe dolfijntjes?). Het blijkt een catamaran die achter
ons ankert na eerst te hebben geïnformeerd of je hier
aan een mooring ligt of mag ankeren.
Kano
expeditie
Het
is windstil. Tijd om de kano te water te laten? Onze gasten
gaan op expeditie en het eerste dat ze tegenkomen is een schildpad
die op tijd wegduikt. Ze scharrelen langs de oever van de
baai en komen opgewekt terug.
Snorkel
expeditie
We
weten nog van een vorige keer duiken dat de Japanse tuin aan
de noordkant van de baai een prima stek is. We tuffen er naartoe,
maken vast aan een plastic container en gaan te water. Niet
veel vis, logisch, de vissers zijn al de hele ochtend met
lange netten bezig. Het koraal is niet echt veel beschadigd
door de laatste storm lijkt het. Het geheel valt wat tegen.
Lunch
Pigeon Island
Wat
de vorige dag niet lukte, krijgen we nu wel voor elkaar: we
maken vast aan een duikmooring tussen de twee eilandjes. We
lunchen en snorkelen en zelfs een rondje met de kayak om de
eilandjes blijkt haalbaar. Er komt een Nederlands zeiljacht
aan, het blijkt de "Carib Kiss" van Berend Botje
en na enige aarzeling maken ze naast ons vast aan een duikboei.
Het water is glashelder en plekken warm bij de rotsen voelen
heerlijk. De vissen zijn enige drukte gewend en doen voorkomen
of ze je niet zien. Genieten. Dan wordt het tijd om op te
breken. We hebben nog niet losgemaakt of daar komen twee boten
met duikers om de hoek. Toeval?
Deshaies
en zijn verrassingen
Deshaies
is de meest noordelijke baai aan de westkust en springplank
naar Montserrat of Antigua. Als we de baai binnenvaren zien
we de Wharrem catamaran "Tinto" van Thea en Tom
liggen, onze buren in Curaçao, waarmee we regelmatig
's morgens gingen trimmen en snorkelen. Ze zijn niet aan boord,
hun Walker Bay sloepje ligt verderop op het strand. Het dorpje
straalt een en al rust uit, de kerkklok laat zich echter regelmatig
horen in een voor ons onduidelijke hoeveelheid slagen. Kom
er maar eens achter wat drie slagen om kwart over vier betekent.
Even later zien we Thea en Tom op het strand en varen ze richting
Tinto. Plotseling krijgt Thea ons in het oog en komen ze regelrecht
op ons af. Leuk weerzien!
De
andere verrassing is de gratis wifi van Villa de Jardin aan
boord. De botanische tuin is duur maar is de prijs soms inklusief?
Tom vertelde dat de internetshop in het dorp € 0,12 per
minuut rekent voor een trage verbinding.
Algemene
staking: in de rij voor je boodschappen
Eerst
naar de bakker: een rij voor de winkel. Al snel blijkt dat
je het brood had moeten bestellen. Allewen die gelukkigen
gaan met een of meer stokbroden de deur uit. We behelpen ons
met chocoladebroddjes en rozijnendrollen. Dan naar de Spar,
de enige grotere supermarkt. We passeren een visser die op
de achterklep van zijn pick up een grote dorade in mootjes
snijdt/hakt onder grote belangstelling. Bij de Spar staan
een paar mensen buiten en een in het rood gekleedde wachtpost(?)
bij de deur. Je kunt zo naar binnen maar er staan geen mandjes
meer. Dat betekent mondjesmaat boodschappen doen of ze in
je eigen tas naar de kassa brengen. De schappen zijn redelijk
gevuld maar eieren bijvoorbeeld zijn niet te krijgen.
ozo!
altijd
wel vis
doe
maar een mootje mahi-mahi
De
rivier op
Het
moet een mooie wandeltocht zijn. Bergschoenen aan, kaart en
GPS mee. Het weer werkt mee, licht bewolkt, ideaal dus. De
start is bij de bruggen, dan langs de vuilniscontainers die
al lang vol zijn en waar nu het afval omheen is gedrapeerd.
Stinkt behoorlijk!
Douane
niet aanwezig: hoe dan uitklaren?
Bij
herhaling de heuvel op naar het douane kantoor. Steeds niemand
aanwezig. Briefje op de deur: Point à Pitre, Rivière
Sens of de Saints. Lekker handig om terug te moeten om uit
te klaren. De kans is groot dat je daar ook niemand treft
en dan? We besluiten het zonder uitklaren te doen. Wel kunnen
we dan problemen verwachten op Antigua waar de douane sowieso
altijd vervelend doet. Ik maak wel foto's van het douane kantoor
en het briefje, misschien helpt het.
Rondleiding
op de "Tinto"
Voor
we de wal op gaan voor het diner bezoeken we de "Tinto".
Tom en Thea nodigden ons uit om een kijkje te komen nemen,
kunnen onze gasten zien hoe zij wonen en leven. Ze hebben
hun 40 voet Wharram tweemast catamaran zelf gebouwd in Spanje
en zijn ermee de oceaan overgestoken. In de ene romp hun tweepersoonsbed,
in de andere de keuken en een zithoek. In het midden een soort
stuurcabine. Alles goed in de lak, zeer verzorgd. Het mooiste
is dat de scharnieren van touwwerk zijn. Wat een verschil
met een moderne serie catamaran!
Stevige
tocht naar Antigua (45 mijl)
Met
de wind meer in de oosthoek moet het goed
te doen zijn de golven van meere dan drie meer uit het noorden
van een storm bij Bermuda, de baas te blijven. We vertrekken
voor zevenen, gelijk met een paar monohulls, beide zwaar gereefd.
Wij zonder rif en met de genua, we kunnen altijd nog reven
als het nodig blijkt. Pas na en uurtje draaien we de genua
wat in bij het naderen van een bui. Weer later gaat het eerste
rif erin als donkergrijze wolken op ons pad komen. Vlak erna
zien we een geweldige plons in de verte: duidelijk een springende
walvis die we daarna nog een keer zien! De rest van de tocht
gaat soepel, het laatste stuk zelfs onder vol tuig. Vissen
laten zich alweer niet verschalken door de lures die Joke
heeft uitstaan.
Flinke
drukte in English Harbor
We
vinden een plaatsje net achter het rif bij de ingang. Probleem
is dat je hier een achteranker nodigt hebt want de boten draaien
hier rondjes. Leuk is dat we meteen de emailtjes kunnen binnenhalen
via "dlink", een openstaande hotspot. We komen te
dicht bij het buurschip en gaan weer anker op na de uitgebreide
lunch. Nu ankeren we langs de bergwand vlakbij het terras
op het hoekje tegenover de historische gebouwen waar de beroemde
Engelse admiraal Nelson tijdelijk met zijn vloot onderdak
had.
Inklaren
en museumbezoek
Het
inklaren verliep redelijk soepel: een formuler in zesfout
invullen. Helaas drukte er maar drie vellen leesbaar door
en moesten de onderste vellen nogmaals methetzelfde worden
ingevuld. Dat we niet in Guadeloupe hebben uitgeklaard werd
ineens normaal gevonden, we waren vast niet de eersten. De
museumgebouwen lagen er fantastisch bij, de zeilmakerij had
het druk, de loods het houtsnijwerk zag er fantastisch uit.
De bakker was bijna leeg verkocht en een rondje museum ging
nog net voor sluitingstijd. De zon stond al laag en de terrassen
waren vol dus terug naar de boot. Joke bracht nog foto's naar
de "Daq Attack", het Engelse jacht dat gelijk met
vons uit Deshaies vertrok en ook al onze buur was in St. Anne.
Het "daq"bleek een afkorting te zijn van daqerie,
een speciale drank waar de vorige, Amerikaanse, eigenaar behoefte
aan had.
admiraal
Nelson aan de muur van het museum
pilaren
bij de scheepswerf
pilaren
buitengaats
totempalen
in de souveniershal
Onrustige
nacht
Wij
denken dat we goed liggen, wordt Joke om half één
wakker door lichtschijnsel op de rolzeilen. We zijn onze Canadese
achterburen zover genaderd dat we naast elkaar liggen en bij
het draaien van de wind zijn boegsprietje bijna in ons achterschip
prikt. Er zit niets anders op dan te verkassen en we gaan
zo'n vijftig meter naar voren. Om half vijf word ik gewekt
door windvlagen. Even boven kijken: liggen we weer vlak voor
de Canadezen, notabene met dertig meter ketting bij vier meter
diepte! Weer anker op en nu richting haveningang waar we achter
aansluiten. Het anker lijkt te houden maar omdat we vlak voor
de rotsen liggen blijf ik toch maar op. Af en toe klinkt de
branding heel dichtbij. Een jacht zoekt een plek en komt naast
ons liggen. De vaargeul is nu vrijwel onzichtbaar omdat verderop
een jacht meer ketting heeft gestoken en nu dus ook midden
in de vaargeul ligt.. Dat wordt wat bij daglicht.
en
dat voor een Wichard, er zit zelfs een schuer in
Bezoek
aan Shirley Height
Als
je daar niet bent geweest heb je Antigua niet gezien. Dus
omhoog door het bos langs het ravijn. Fantastische uitzichten
over de baai. Boven is het uitzicht helemaal fenomenaal: alle
baaien zichtbaar, witte koppen op zee. Je kunt nu goed zien
hoe vol het is in English Harbour. Busjes met toeristen rijden
af en aan. Zo mis je wel een mooie wandeling.
English
Harbour is slecht ankeren?
We
verkassen weer tijdig naar het strandje. Het anker zowat op
de kant en 30 meter ketting. Anker houdt maar door windvlagen
knallen we naar achter. Gevolg: een verbogen kettinghaak!
Dat terwijl je denkt beschut te liggen. Het Vetus Danfort
aluminium anker achter houdt van geen kanten. Als ik de gevonden
Fortress gebruik houdt deze direkt! Joke gaat boodschappen
doen en uitklaren en de Canadezen waar we de afgelopen nacht
steeds op dreigden te slippen even spreken. Het uitklaren
was weer een beetje meer dan nodig: Joke had een wit formulier
moeten krijgen bij het inklaren. Dit bleek vastgeniet aan
de rest die zij hadden. Toch moest alles opnieuw worden ingevuld.
Dit is geen bureaucratie maar ...?
Zee
te woest voor Indian Creek?
Het
is slechts een paar mijl naar het oosten dus op de motoren
tegen de wind en de golven in. Zodra we om de hoek komen en
de volle wind tegen hebben halen we 1,7 knopen! De Zeevonk
gedraagt zich prima, duikt net niet met de boegen in de golven
en vaart volkomen droog. Maar het schiet niet op en de hoge
golven (3,5 m volgens windfinder en windguru) beuken met schitterende
fonteinen tegen de hoge klippenkust. We kruipen verder en
zien de gebouwen van Eric Clapton's villa in het zicht komen.
Bij de ingang ook veel ruwe golven. Moeten we het risiko wel
nemen en waarom? Ik besluit te keren en naar Falmouth Harbour
te varen. Kunnen we ook daar de marina met zijn winkels bekijken
en misschien een mixje op een terras gebruiken?
De
herontdekking van Falmouth Harbour
We
draaien naar binnen en zoeken een plekje. Wat direkt opvalt
is de "Maltese Falcon", het droomschip door Gerard
Dijkstra ontworpen. Drie masten met kromme ra's. De zeilen
komen met motoren uit de mast als de gordijnen van een theater.
Een speciale mast voorop draagt veel apparatuur. Alles zeer
futuristisch. We zien ook de "Saeftinge" liggen
(eerder bezocht op St. Lucia). Achter ons ligt een catamaran
met een Nederlandse vlag en Chinese tekens op de boeg: "Dual
Dragons". Als we naar de kant voor tegen happy hour tijd
ligt daar een Nederlandse klassieker: "Jonathan"
uit Lelystad. Ze waren er net en hebben een pittige reis vanaf
Guadeloupe gehad.
De
winkels aan de marina zijn nog open en Joke stevent direkt
op de boekwinkel af. Nog niet eerder zo'n grote fantastische
kollektie zeilboeken gezien. Levensgevaarlijk voor je portemonnaie!
Rein koopt een zeekaart van de oostelijke Carieb, voor thuis
in de hal. We scoren onze mix met wodka notabene en bekijken
de aktiviteiten om ons heen. Verderop, op het terrein van
de jachtclub veel volk en grote barbeques, achteraf blijkt
het een fondswervingsfeestje te zijn geweest. Op de bewaakte
steiger, een vrouwelijke Cerberus, waarschijnlijk worstelkampioen
in uniform staat voor de ingang, lopen crews van de megajachten
af en aan. Voor ons vult de havenkom zich met dinghies. Kortom
veel te zien. Voldaan zoeken we weer de Zeevonk op, van verre
herkenbaar door de blauwe verlichting.
Hoge
golven, diepe dalen
We
vertrekken precies op het moment dat een bui over de baai
giert. Is het slechte weer er nu al? Met een rif en de genua,
wind achter en golven achter westwaarts langs de kust van
Antigua. Daar zijn ook de zandbanken die aan de Wadden doen
denken. Dit keer maar met een boog er omheen. Vaag is Nevis
te zien, altijd nog meer dan 40 mijl verder. Onze parasailor
blijft in de zak, geen zin om daarmee in de problemen te komen
als er zware buien over ons zouden gaan. Het klaart op en
de wind blijft in de oosthoek, zo tegen de 20 knopen. De golven
van meer dan 3 meter gaan lekker onder ons door en met 7-8
knopen zien we Nevis dichterbij komen. Eerst is Montserrat
nog het meest in het oog vallend, dit keer geen rookpluim
of aswolk te zien. Dan doemt Redonda op, het koninkrijk met
zijn bijzondere historie, de koning woont in Engeland, het
is altijd een schrijver/dichter en op het eiland woont niemand...
De
wind neemt toe en is tegen windkracht zeven. Overal witte
koppen op de steeds hoger wordende en soms brekende golven.
We halen al surfend meer dan 10 knopen en de genua maakt af
en toe flinke klappen. Tijd om hem een stuk in te draaien.
Ook het uitbomen werkt prima totdat de aluminium vaarboom
spontaan in elkaar schuift. Is het toeval dat een niet op
te lossen Sudoku van de tafel waait en met gracieuze bewegingen
het ruime sop kiest? Het laatste stuk nabij Nevis worden de
golven nog hoger en Joke komt verontrust naar buiten: "gaan
we zo niet over de kop?". Soms lijkt het inderdaad alsof
de Zeevonk de boegen onderwater wil duwen. Gelukkig is het
van korte duur al halen we nu surfend bijna 12 knopen. De
oorzaak zal zijn dat het snel ondieper wordt bij het eiland.
We ronden de zuidpunt en de golven nemen geleidelijk af. Nu
begint de wind echt te vlagen en met een kleingereefde genua
komen we voorbij de hoofdstad Charlestown en zien jachten
aan mooringen liggen. Onderweg zagen we trouwens maar twee
jachten, beide boksend op de motor tegen de golvan in richting
Antigua. Het is ruw geweest, toch hebben we een prima oversteek
gemaakt (58 mijl) en hebben we erg genoten. Helaas heeft een
grote vis de grote lure van 1,5 kilo gepakt, lijkt me niet
lekker om met zo'n ding in je bek of maag rond te zwemmen.
hijsen
van de bezoekersvlag van St. Kitts en Nevis: moeilijke knoop?
Gevolgen
van zware windstoten
Af
en toe rookt het water en dat op zondagochtend. Vlagen van
meer dan 30 knopen komen vanaf de slapende vulkaan en ineens
zien we een peddel drijven. Hij moet van de Engelse achterburen
zijn. Ik laat de rubberboot zakken en red de peddel. Als ik
naar ze toevaar zie ik dat hun rubberboot ondersteboven ligt.
Na een paar maal roepen komt er een hoofd te voorschijn. De
rubberboot omkeren is niet moeilijk maar dan blijkt een 3,5
PK Tohatsu het slachtoffer te zijn geworden. Ook een tankje,
een koffieanker en slippers drijven in het rond. Het enige
wat ze missen is de tweede peddel. Ze denken dat ze het motortje
kunnen opgeven maar waarom niet even schoonmaken, de carburateur
zonodig ontwateren en de bougie eruit om de cylinderkop van
het zoute water te bevrijden? Na alles te hebben gereinigd
en olie via het bougiegat te hebben gegoten en vervolgens
de motor via de schroef te hebben gedraaid kan hij weer in
elkaar. Na een paart maal aantrekken liep hij als een zonnetje!
Toch
inklaren op zondag
Op
de steiger worden we opgewacht door een extreem lange rastafiguur.
Joke herkent hem van vorige keren, het is de muzikale taxichauffeur
Watusi. Hij wil ons graag het eiland laten zien en we komen
op US$ 80. Echter, we worden opgewacht door een havenbeamte
die ons wil inklaren en laten betalen voor de verplichte mooring.
Hij is tot 13 uur geopend en dult geen uitstel tot de volgende
dag. Even terug naar de boot om onze papieren en paspoorten
op te halen. Joke mag alvast formulieren invullen en vervolgens
als hij zijn centjes heeft gaan we naar de douanebeamte die
al boven aan de trap klaar staat. Hier blijkt dat hij onze
gegevens op de computer heeft staan vanuit Antigua. Joke krijgt
een soort verhoor. We slagen maar moeten nog wel een scheepsnummer
en het MMSI-nummer via de speciale website doorgeven. Vervolgens
brengt Watusi ons naar het politiebureau waar de immigratie
zetelt. Het duurt even voor ook deze hindernis is genomen
maar dan zijn we eindelijk ingeklaard, totale kosten tot nu
toe: EC 71 en EC 30 voor 3 nachten Nevis/St. Kitts (= €
25).
Eilandtour
met Watusi
Het
is al over enen als we eindelijk op pad kunnen. Geen tijd
voor het hete zwavelvoetenbad, wel langs het oudste badhotel
van de Carieb - nu het ministerie - en dan naar volgens hem
de beste plantage waar ooit Diana heeft gelogeerd: Montpelier.
Het ziet er erg voornaam uit en nadat we de menukaart hadden
bestudeerd (kan Bruin dit trekken?) besluiten we om te blijven.
We worden naar de bar bij het zwembad gedirigeerd. Zwemmen
niet toegestaan, alleen voor 'residents'. Ook de wandeling
door het park wordt door zo'n bord geblokkeerd. Gelukkig ziet
de barman kans een overheerlijke 'smoothy' voor ons te creëren
en genieten we met volle teugen. Dan worden we afgehaald voor
de lunch: lam en linzen roti met rijkgevulde salade en vers
warm kruidenbrood vooraf. Smullen en nog eens smullen. De
molen is binnen te bezichtigen, de tennisbaan ligt er zeer
gaaf bij. Kortom, prachtig onderhouden, een aanrader waar
de Engelse adel wel raad mee weet. Trouwens, Nelson is hier
indertijd getrouwd volgens een bord.
met
de zus van Diane: volle smoothies: verrukkelijk!
rijke
lunch Montpelier
Hermitage,
Golden Rock en verder
De
weg naar de Hermitage is er slechter op geworden maar we komen
er. We kijken rond en krijgen verse koffie. Het is erg rustig
en de serveerster geeft aan dat ook hier de recessie toeslaat.
Onze volgende stop is de Golden Rock met zijn apen. We zien
er in totaal tientallen, vooral over de weg rennend, groot
en klein. Voor een dessert en een duik in het zwembad zijn
we laat, dat wil zeggen, onze gids wil het hele eiland rond
met ons. We kiezen het laatste en volgen de goed onderhouden
weg. Watusi ziet er regelmatig honey's lopen, hij groet iedereen
en wordt ook teruggegroet met zijn rastamuts. De volgende
stop is een ruïne van een suikerfabriek waar nog vele
machines te zien zijn. Het dak is bijna doorgerot en Watusi
wil de zaak wel ontroesten en verder opknappen in oude stijl.
We passeren dorpjes en komen bij het Internationale vliegveld,
klein maar dapper staan er twee toestelletjes. Dan passeren
we de baaien aan de noordkant waar ook al moorings liggen.
De hurricane Omar heeft hier aan de kust ook behoorlijk huisgehouden
begrijpen we. Terug in Charlestown maken we een stop voor
een ATM en bij de havenpier rekenen we af en kopen onze gasten
een CD van Watusi. Een heerlijke tocht over een rustig eiland.
ontstressen
in de tuin vande Hermitage
een
van de vele apen op de weg
ruïne
van de suikerfabriek
Watusi
signeert zijn CD
standje
pelikaan
St.
Kitts ontdekken
Op
de genua varen we in twee uurtjes naar Basse Terre, de hoofdstad.
Geen cruiseschepen vandaag dus zijn we de enige toeristen.
Na een stevige regenbui komt de "Aeson" om de hoek,
Piet zowaar in zeiljack. Na het melden bij de havenb authority
en het uitklaren voor de volgende dag tijd om het eiland te
verkennen. Een letterlijk hoogtepunt is een bezoek aan het
gerestaureerde fort Brimstone Hill al is het alleen om het
schitterend uitzicht dat je hebt. Je ziet Statia en Saba liggen!
Je kunt er veel fotogenieke plaatjes 'schieten', ook van het
landschap aan je voeten. Toch merkwaardig dat het fort een
keer door de Fransen is veroverd. De botanische tuin is in
bezit van schitterende waaierpalmen. Verder is het batikatelier
te bekijken. Vaak is er iemand bezig. De hoofdstad zelf is
echt Engels. Nog veel oude gebouwen en natuurlijk het ronde
plein met het monument in het midden. Gelukkig staan er pijlen
op de weg hoe het linksrijdend verkeer rond moet komen anders
ga je als Europese wandelaar de mist in. In de kathedraal
wordt net een begrafenisdienst gehouden, het is er druk en
je kunt zo aansluiten. Opvallend is dat de mensen zo netjes
gekleed zijn, vrouwen in mantelpak op hoge hakken verwacht
je hier niet. De schoolkinderen dragen hier trouwens, typisch
Engels, een uniform. Het plein staat vol met wachtende taxi's,
de chauffeurs bij de telefoontoestellen aan de afgezaagde
palmbomen. Het mooiste uitzicht heb je vanaf de eerste etage
van het Ballahoo retaurant. Onder het genot van een smoothy
kan je heerlijk genieten van het gedoe onder je.
fort
Brimstone Hill
Nederlands
feestje aan boord
De
bemanning van de "Aeson", Piet en Jelka en Joke
en Willem komen na het diner voor een drankje en shantyzingen.
Hoewel Piet eigenlijk verder wil vanwege de deining die bijna
altijd voor Basseterre staat waardoor je konstant flink ligt
te rollen, geeft hij zijn crew een kans en blijft liggen.
Onze bemanning heeft elkaar een tijdje geleden leren kennen
op een koor dus dat schept hoge verwachtingen. Joke pakt haar
trekzak en deelt de teksten uit. Piet protesteert zwakjes
maar dan gaan we er tegen aan. Gelukkig liggen de andere boten
niet recht achter ons anders hadden we oordoppen moeten uitdelen.
De mannelijke crew van de "Aeson" blijkt ontzettend
vals te zingen, maar goed de stemming zit er in. Zang verbroedert,
dat blijkt weer duidelijk. Helaas nemen 's nachts de deininggolven
weer wat toe en wordt het een zware nacht, zeker voor monohulls.
Eindelijk
weer naar Nederlands grondgebied: St Eustatius (Statia)
Ooit
hebben we er gesolliciteerd... Nu gaan we als trouwe bezoekers.
De twintig mijltjes lopen soepel onder onder ons door. Langs
St. Kitts worden we verwend door enkele en dubbele regenbogen.
Het lukt weer niet om onder ze door te zeilen. Het fort op
Brimstone Hill laat zich van zijn beste kant zien. In de verte
komt een snelvarende motorboot in onze richting. Wat gebeurt?
Hij jaagt een paar dozijn dolfijnen naar ons toe! We worden
zeker een kwartier verwend met om onze boegen dartelende dolfijnen!
Dan steken we het zeegat over. De zee wordt ruwer en één
enkele keer klapt een golf over het dek. Desastreus blijkt
even later: de luiken boven de gastenhut staan nog in ventilatiestand,
vergeten te sluiten. Het zeewater is gek op beddegoed blijkt
alweer... Bij een andere flinke stuiter gaan er borden van
de afwas aan de haal, gelukkig brengen de scherven van één
bord ook geluk!
dolfijnen
schieten
Nostalgie,
rust en oude bekenden
Het
is heerlijk rustig in de baai, slechts drie zeiljachten. De
lome deining en het heerlijke zonnetje zorgen voor een zeer
ontspannen sfeer. Bij de douane/havendienst ook één
en al rust, gelukkig heeft de vrouw beschikking over muziek,
een mobieltje en het internet. Zo kom je de dag wel door.
Op het terras van het Golden Era hotel staan twee donkere
figuurtjes: een ervan is ongetwijfeld Joanne die ons herkent.
Na een bezoek aan het Nature Park kantoor - mooie spulletjes
te koop, waaronder fotoboeken - stevenen we op Golden Era
af en even later komt Joanne ons begroeten. We drinken een
koude cocosdrank om af te koelen.
Bij
The Old Ginhouse bekijken we op de eerste etage de expositie
van Zoran en Mieke, schrijven in hun gastenboek. Daarna bespreken
we een tafel aan het zwembad voor het diner: onze gasten zijn
25 jaar getrouwd, dat moet gevierd worden.
Tijd
om naar boven te gaan waar we een prachtig uitzicht vanaf
het fort over de baai hebben. Deze historische plek is goed
onderhouden en het VVV-kantoor is goed voorzien van info plus
twee stagiaires (uit Leeuwarden notabene) die je aan alles
kunnen helpen. Zij weet ook te vertellen dat Intermezzo van
Devon en Maaike om twee uur sluit dus wij in draf verder omhoog.
fort
Oranje
We
zijn nog op tijd voor een warme croissant. Devon belt Maaike
maar die is druk. Misschien de volgende dag? Tijd voor wat
winkelen na een bezoek aan een ATM. Ik vind zowaar een 12
volt minibatterij voor het autoalarm en ook nog een rugzak
waar een laptop in kan.
Dan
naar het museum. Hier worden we ontvangen door twee dames
die ons herkennen. Onze gasten maken een rondje door de fraai
gerestaureerde verzameling. Ik mag ook wel even rondkijken.
Wat me opvalt is een historische prent van Eustatius die van
geen kanten klopt. Ik vraag aan de gids hoe dat zit. Het blijkt
een artist impression van iemand die nooit het eiland had
gezien. In de vitrine bij de entree ligt werk van Mieke voor
Beatrix. We vragen of we haar hier kunnen proberen te bellen.
Hun telefoonnummer staat niet niet in het boek maar gelukkig
wel op een officiëel papier. Niet thuis. We dalen af
via het natuurpad boven het Nature Park kantoor. Daar koopt
Rein trouwens nog even het schitterende fotoboek van Statia!
Tijd om te snorkelen en een ijsje op het voordek met uitzicht
over het eiland. Wat een rust!
Weerzien
met Mieke en Zoran
We
proberen nog eens te bellen en hebben nu sukses. Een half
uur later spreken we af bij de Blue Bead, het restaurant tegenover
ons dat gesloten blijkt. Dan maar naar de Golden Era. Leuk
om ze weer te zien, ze zien er goed uit. We wisselen wel en
wee uit , daarna haal ik de gasten op van de Zeevonk en brengt
Zoran ons naar The Old Ginhouse voor het diner.
Champagne!
Het
had wat voeten in aarde voor de fles champagne op tafel stond.
De manager, Rein herkende haar van 's middags, bemoeide zich
ermee en ze bood spontaan de fles aan:" van het huis".
Ze blijkt in Leeuwarden te hebben gestudeerd aan de Hogeschool
waar mijn jongste zus werkt. De wereld is klein.
Het
diner was prima: gebakken inktvisringetjes als vooraf, red
snapper als hoofdgerecht. Alleen de bediening blijft voortdurend
onder peil. Verlegenheid of een beginner? Voldaan terug naar
de Zeevonk. Het ankertje van de rubberboot was nog even weerbarstig
maar we hoefden niet te duiken zoals 's morgens toen ons hekanker
achter een koraalblok moervast zat en eenmaal boven water
bleek te zijn verbogen.
Achter
de "Passaat" aan naar Saba
Er
is meer wind dan voorspeld, onderweg tot 24 knopen. Bakstagwind
en bakstaggolven die ons steeds van de koers afduwen zodat
de autopilot flink moet werken. Voor de haven van Saba erg
ruw, we vragen de havenmeester of we mogen doorvaren naar
de Ladderbay en de volgende dag inklaren. Het antwoord is
positief en we ankeren onder de "ladder'. De Passaat
komt meer dan een uur later om de hoek.
Met
de kayak naar de kant
We
lanceren de kano want de deining is veel minder dan we verwachten.
De branding is gering en met de opzitkano makkelijk te overwinnen.
Onze gasten landen aan de voet van de ladder en klimmen omhoog
tot het voormalig douanekantoor. Vanaf hier heb je een prachtig
uitzicht over de baai. De late middagzom zet de paar boten
die er liggen in een prachtig licht. Een bord geplaatst bij
het huisje geeft een stukje geschiedenis van de ladder weer.
Vroeger was hier een van de plekken waar al het goederentransport
van en naar de geankerde boten plaatsvond. De haven is pas
na de oorlog gebouwd en nog later "de weg die niet kon
worden gebouwd" van de haven naar het dorpje Bottom in
de kom boven aan de voet van de vulkaan. Nu is de ladder keurig
met cement en stenen hersteld en aan de voet een bord dat
schippers van jachten zich bij het havenkantoor moeten melden.
Ik denk dat weinig schippers het via deze route doen. Het
instappen in de kano ging lastig, de branding was net te heftig
om droog te blijven. Ook de rolkeien maken je het moeilijk
en een beetje geschonden komen ze terug van dit avontuur.
Curaçao
blauw bij de Ladder
de
Ladder halverwege
Genieten
van de inktzwarte nacht
Omdat
hier bijna geen lichtvervuiling is zie je de sterrenhemel
in volle glorie. Bij de ondergaande zon - dit keer net geen
groene flits - staat de planeet Venus al als een zeer heldere
ster aan de hemel. Langzaam maar zeker komen dan de sterren
te voorschijn. Tegen de tijd dat de westelijke hemel volkomen
donker is staan er miljarden sterren te fonkelen en is de
melkweg duidelijk te zien. Grappig is dat de sterrenbeelden
nu moeilijker zijn te onderscheiden in deze overvloed. De
Grote Beer staat laag aan de noordelijke hemel, de poolster
valt niet echt op in dit sterrengeweld.
We
veroveren Saba (of andersom?)
Het
is veel rustiger als we vroeg in de ochtend na een toch wat
hobbelige nacht met de rubberboot naar de haven varen. We
houden het redelijk droog en worden ontvangen door de havenmeester
die bij het uitladen van het vrachtscheepje "Mutty's
Proud" staat te kijken. Eerst maar de formaliteiten:
slechts een formuliertje invullen en betalen, de paspoorten
hoefde hij niet te zien, dus ook geen stempeltje. Als we willen
kunnen we dat bij de immigratie in Bottom halen, daar is sinds
kort een vestiging van de marechaussee vertelt hij. We zullen
het voorleggen aan onze gasten die al liftend onderweg zijn
naar de voet van de trap naar de top van de Mt. Scenery. We
gaan eerst nog naar het kantoor van het Nature Park waar een
klokje aangeeft dat ze vanaf acht uur zijn geopend. Het blijkt
niet waar... Dan liftend naar het dorpje Windwardside. We
krijgen zowaar een lift van de havenmeester die de vorige
dag goedvond dat we een dag later kwamen inklaren. Hij zette
ons af voor een nieuw terrasje waar we een heerlijke grote
koffie en een Mexicaans kaasbroodje namen. Aan onze voeten
de enige weg zodat er veel te zien is. Iedereen begroet elkaar
en sommigen kijken naar ons van wie zijn dat. We kopen een
krant en een plak chocola bij de supermarkt tegenover ons
en na enig onderzoek een wifi-kaart bij een andere supermarkt
zodat we internet op het terras hebben. Onze volgende versnapering
is een ijzige bananen-mango-smoothy die bijn niet door het
rietje wil. Tegen twaalven stappen we op om naar onze afspraak
bij het Juliana hotel te gaan waar we kunnen zwemmen en willen
lunchen.
werken
aan de website is geen straf
Later
dan verwacht komen onze bemodderde gasten aanzetten. We zijn
dan al even bijgeschoven bij de bemanning van het motorjacht
"Tusen Takk II", die we eerder op vele plaatsen
zagen. Het is een Amerikaans stel, Chuck en Barb, die een
Noors stel te gast hebben. In Trinidad stonden ze op de kant
naast de "Koolau". We keren terug naar onze tafel
en even later komen Joke en zoontje Jim aan. Het Indiaanse
meisje uit Dominica (uit het indianenreservaat dat we afgelopen
jaar bezochten) heeft het maar druk met ons. Als weer later
ook dokter Gijs arriveert zijn we kompleet. Leuk om met inwoners
van Saba te lunchen en ook nog om binnenkort met ze te gaan
zeilen. Onze gasten die gewapend met bergwandelschoenen en
telescopische stokken de vulkaan veroverden hadden boven nog
een paar aparte ervaringen: er kwam iemand hun tegemoet op
handen en knieën in de modder glijdend en twee gasten
van de Passaat die op slippertjes naar boven liepen. Verbazing
alom.
regenwoud
(en veel modder) aan de top van de Mount Scenery
mensenvoet
en een olifantsoor
We
wandelen door Windwardside, bekijken de kerk van binnen en
bezoeken het toeristenkantoor waar vrolijk de vlaggen wapperen
en dus ook de Nederlandse. Met folders, boekjes en zelfs posters
beladen gaan we richting de winkel waar ze interessante dingen
hebben: de mola's uit de San Blas eilanden bij Panama. Bij
het bezoek aan het nabijgelegen kunstatelier zijn we onder
de indruk van de foto's van boomkikkers. Ook liggen er nog
steeds stethoscopen te koop, een grappige kombinatie.
Dan
wordt het tijd om terug te liften. we krijgen met zijn vieren
een lift van de eigenaar van de Ecolodge, toevallig degene
die onze gasten aan een stuk verrukkelijke appeltaart heeft
geholpen. Hij vertelt dat hij net weer grootvader is geworden
en het werk tijdelijk van zijn zoon heeft overgenomen. Zijn
vrouw (Heleen Collett) is de schilderes, die de wanden van
de ecolodge heeft beschilderd en ook regelmatig schilderijen
in het restaurant van het Juliana hotel heeft hangen, ze is
in de hele carieb bekend met haar bloemen en regenwoud schilderijen.
Hij brengt ons over de hoge weg met zijn schitterende uitzichten
naar Bottom. Daar klimmen we achter in de bak van een vrachtwagen
die ons beneden bij de haven afzet. We betalen netjes op het
kantoor van het Natuurpark, stappen in de ondergestoven rubberboot
en varen droog terug naar de Zeevonk.
modern
vervoer op Saba
De
terreur van de Ocean Explorer II uit Belize
Elk
jaar komen we deze boot tegen bij Saba. Het is een boot waar
duikers op overnachten en overal rond Saba duiken. Wat ons
betreft geen bezwaar ware het niet dat hij een knetterende
uitlaat heeft en de hele omgeving voorziet van ongewenst lawaai.
De vorige avond deden ze waarschijnlijk nachtduiken, had hij
rode lichten aan maar ook een paar schijnwerpers die de hele
omgeving in het licht zetten zodat de sterrenhemel met melkweg
nog slechts matig te zien was. Eerder had hij duikers beneden
en voeren we volgens hem te dicht langs. Hij toonde trouwens
ook geen duikvlag terwijl onze afstand zeker de vereiste 60
meter was. Vanochtend is het raak om zes uur: hij vaart met
zijn knetterende uitlaat langs naasr Well's Bay en maakt daar
vast aan de oranje boei. Als wij later ook die richting op
varen zien we dat hij achter heeft vastgemaakt en voor zijn
anker - buiten het ankergebied - heeft gedropt. Toen hij ons
zag aankomen liep er snel iemand naar voren om de blauwwitte
duikvlag te hijsen. Aan de zijkant kwam de roodwitte duikvlag,
met andere woorden, hij wist het nog! Hij is op drie manieren
een vervuiler: 1. lawaai; 2. licht 's nachts en 3. hij jaagt
onze vissen en schildpadden weg. Later op de ochtend vaart
hij met zijn lawaai ons achterop richting St. Maarten...
Snorkelen
in Well's Bay
Zodra
de zon over de bergen kwam anker op en naar Well's Bay. Glashelder
water, schildpadden, vele vissoorten. Varen door de
natuurlijke tunnel werd ons de vorige dag door een park ranger
afgeraden omdat hij aan het instorten zou zijn, gevaarlijk
dus. Toen we met de rubberboot bij de ingang van de tunnel
kwamen zagen we een zeer forse deining zich door het gat persen.
Al hadden we gewild, het kon niet eens. Het snorkelen was
beduidend moeilijker dan anders: de deining was af en toe
gigantisch hoog en je liep gevaar door een kruller te worden
verrast. De oogst was slechts één schildpad,
Karin heeft nog geprobeerd ons te roepen.
De
laatste etappe: Saba-St. Maarten
St.
Maarten blijkt goed te bezeilen, de wind is zwak en we maken
hooguit 5 knopen. Door het bijna ontbreken van witte koppen
op de golven is speuren naar een walvis een stuk makkelijker.
Tegen lunchtijd nog steeds geen opduikende zeemonsters, wel
een paar dikke buien boven St. Maarten. Moeten we reven of
afwachten hoeveel wind er in zit. De wind valt weg en de buien
gaan voor langs. Zelfs even moteren om op koers te blijven.
We naderen en zien de masten van de megajachten schitteren.
Dichtrerbij komend draait de wind in ons voordeel en zeilen
we de Simpsonbaai binnen. Het laatste uur zien we trouwens
meer vliegtuigen dan in de afgelopen weken!
Inklaren
zonder problemen
Het
is heet in de wachtruimte van douane en immigratie. Er zijn
ook te weinig zitplaatsen. Gelukkig liggen er voldoende nieuwe
tijdschriften om de wachttijd te doden. Er wordt aan het loket
van de port authority niet gerept over openstaande bedragen
en een stukje rijker c.q. minder arm komen we weer buiten.
Happy
hour bij de yachtclub
Snel
naar het terras van de yachtclub waarvan het terras aan de
brug ligt. Hier gaat om 17.30 uur de bel als de brug opengaat
voor inkomende jachten en is het happy hour weer afgelopen
wat de drankprijzen betreft. Het feest gaat dan beginnen:
de binnenkomende boten worden een voor een toegejuicht. De
kleine Braziliaanse trimaran steelt de show: een topless dame
die haar schoonheid aan de menigte showt. Groot gejoel en
geklap. Een man die een paar boten later zijn blouse optilt
krijgt eveneens zwaar applaus. De stemming zit er in! Intussen
komt Harry naar ons toe. Hij is weer aan boord bij Geertje,
de "Joshua" is verkocht, ze wonen nu op de "Eclipse".
Ook Tom van de "Goeie Mie" met zijn hond is aanwezig
en verder veel bekende gezichten. We zijn thuis!
De
muur op het strand
Hurricane
Omar van het afgelopen seizoen heeft ook hier huisgehouden,
het water stond op de landingsbaan van het vliegveld. Ons
strand was niet hoog genoeg om het water tegen te houden.
Wat gebeurt? Men besluit een muur te bouwen met een hek erop!
De muur is niet echt hoog maar zeer ontsierend. Het laatste
stuk is nog niet klaar, daar wordt nog aan gebouwd, ook op
zaterdag blijkt. Na een bakje koffie, een regenboog met blauwe
hemel als achtergrond en het zien oplaten van de weerballon
met kano en rubberboot naar de kant voor de eerste strandwandeling
sinds tijden. Het strand is stijl, er is veel zand verplaatst
door de storm. Aan het eind van de bebouwing staat de oude
bus nog op zijn plaats en is er nu een heel terras met ligstoelen
en parasols. Het nieuwe bedrijfje 'Karakter' lijkt het goed
te doen. Even verderop is een aanzet tot een monument maar
zonder de steentoren: werk aan de winkel voor de komende dagen.
Twee
bijzondere bezoeken
De
eerste aan het appartementenkomplex aan het einde van het
strand: onze Canadese vriend David loopt net het balkon op.
Hartelijk weerzien met Osana en David.
Het
tweede is zeer bijzonder: op voor ons onverwachte kraamvisite
bij Peter en Annet! Hun dochtertje is twee weken geleden geboren!
Een prachtig kindje, op het eiland geboren.
Met
de dollarbus naar Philipsburg voor mijn verjaardagskado
Niet
lang geleden gaf mijn kamera het op, dat na bijna vijf jaar
zout water en 20.000 opnamen. Jammer voor het onderwaterhuis
want vind daar maar eens een passende kamera voor. Op St.
Maarten is een grote keus aan fototoestellen vanwege de vele
cruiseliners die hier dagelijks vastmaken en de tax-free wat
ook behoorlijk kan schelen in de prijs. Op pad voor een nieuwe
kamera en ... een iPod touch. Door onze gasten en ook door
Piet kwamen we ermee in aanraking: je blijkt ermee te kunnen
internetten! Een heel verschil of je met je laptop moet zeulen
of zo'n multifunktioneel klein apparaatje op zak hebt.
Het
dollarbusje laat niet lang op zich wachten. Onderweg genieten
we van de bekende vergezichten, met name de lagune en de baai
maar ook Saba en St. Eustatius. We duiken dan weer het dal
in waar Philipsburg ligt en passeren de grote zaken. Het is
druk maar ... er ligt geen cruiseliner! We werken de foto-
en elektronika zaken af en na een lunch bij Green House waar
we konsumenten onderzoek op het internet doen denken we te
kunnen beslissen. De Olympus die tot 10 meter onderwater kan
zonder onderwaterhuis valt af, maar ook de G10 van Canon.
Moeten we richting Lumix? We stappen binnen bij Music ...
en worden door een heel aardige piepkleine Indisch/Hindostaanse
geholpen. Levensgevaarlijk voor je portemonnaie! We vergelijken
met Joke's Canon G9 als standaard. Het wordt de nieuwste Lumix
FZ 28. En passant ook een 8 Gb iPod Touch erbij voor de wifi
en we zijn geslaagd. Op een terras aan de boulevard komen
we met smoothies (al dan niet met rum...) bij van ons konsumenten/koopgeweld.
Snel
terug naar de yachtclub
We
zijn op tijd voor het happy hour. Het is weer druk en dit
keer komen er ook zeer grote motorjachten binnen. Ook een
visboot met mooie vangst oogst bewondering. Een rubberboot
van de coastguard patrouilleert voor de brug en houdt een
snelle motorboot aan. Bij de bar haal ik een wifibonnetje
(2 uur voor US$ 3) en kunnen we met de iPod onze email binnenhalen
en internetten. Fantastisch! Ik laat het ook even zien aan
Erno en Frieda van de "Tara", die met hun dochter
aanwezig zijn.
de
brugopening is maar 17 m breed
Pizzadiner
bij Pizza Galley
Eenvoudiger
kan het niet maar lekker! Ook kan Joke de maker van haar lotus,
de Nieuwzeelander Brett begroeten. Terug varen we tussendoor
bij de grote sleepbak. Net op tijd ziet Karin de dikke tros
die een halve meter boven water hangt en kunnen we die ontwijken.
We komen redelijk laat voor ons doen bij de onverlichte Zeevonk
terug. Voor het slapen gaan nog even met de nieuwe speeltjes
aan de gang. De gebruiksaanwijzing van het fototoestel is
vrij omvangrijk.
Zondagochtend
met een Franstalige mis
Op
de radio mooi gezang, het blijkt een mis te zijn op een Franstalige
zender. Het beetje Frans tussendoor is zeer duidelijk en goed
te volgen. Joke heeft nog twee programmapunten: twee touwtjes
met paalsteken om de polsen en dan maar los zien te komen
zonder de knopen te veranderen. Het andere 'examen' is het
slechten van een kokosnoot. Helaas, de inhoud blijkt zuur.
We
geven onze gasten tips voor hun bezoek aan Marigot in "Frankrijk"
en maken zelf de eerste contacten met bekende en bevriende
zeilers. Zo lenen we een Scarlet kastje om aan boord te kunnen
internetten, ruimen wat op voordat Rein en karin terugkomen
voor een laatste duik en met hen vertrekken we per anderhalve-dollarbusje
naar de Princess Juliana Airport. Afscheid voor hen, en wij
voelen ons weer thuis op Sint Maarten, ons noordelijke keerpunt.
