Reis
naar de zon deel 92
St.
Maarten
1 maart - 15 maart 2009
Weerzien
met onze Canadese vrienden
David
en Osana nodigen ons uit voor een lunch bij het nieuwe strandpaviljoen
met de schoolbus: "Karakter". Vooraf spraken we
al de jonge ondernemers die we van vorig jaar kenden: Jorrit
en Marleen. Hun bus heeft het hurricane Omar geweld ternauwenood
weerstaan. Nu is alles hersteld en verbeterd en draaien ze
op volle toeren. De kwaliteit is prima en het is genieten
op deze plek met onze bijzonder onderhoudende vrienden. De
nieuwe muur is vanaf het terras niet te zien.
lunch
bij Karakter met David en Osana
ludiek
terras attribuut van "Karakter"
de
nieuwe strandmuur om het vliegveld
Op
onverwachte kraamvisite
Komen
we op het strand met de kano en gaan we naar het huis van
Annet en Peter, staat daar een wiegje! Annet komt naar buiten
en verklaart: "we zijn nu met z'n drieën",
twee weken eerder is ze moeder geworden van Nina, een schattig
klein meisje! Later gaan we met een Caraïbisch bord op
echte kraamvisite als Peter ook thuis is.
Annet
met dochtertje Nina
Trip
met Sabaans gezinnetje afgeblazen
Een
lang weekend met een gezin varen mer golven van meer dan vier
meter uit het noorden en windkracht 6 is niet geschikt om
een kind te laten wennen aan de geneugden van het zeilen.
Temeer daar bijna alle ankerplaatsen in de omgeving van St.
Maarten dan onbeschut zijn. Na telefonisch nemen we het besluit.
Achteraf zeer terecht: hun eerste dag was ook de eerste dag
van de Heineken Regatta waarbij zware buien het wedstrijdveld
teisterden en velen moesten opgeven. Beestenweer.
Schrimpy's
is opgehouden te bestaan. Wat nu?
bij
Budget Marine kan je zelfs een Friese vlag kopen!
een
leguaan aan de kant van een drukke weg
Heineken
Regatta: doen of niet doen?
Er
zijn meer dan 240 inschrijvingen maar lang niet alle hebben
betaald (dus zich terug getrokken) en een aantal is niet komen
opdagen hoewel ze al wel betaald hadden (recessie waart rond,
vooral Amerikanen laten het afweten). In ieder geval wordt
het weer lekker druk om ons heen in de Simpsonbaai. Het ankeren
gaat slordig, vaak door onervarenheid en boten raken elkaar
of net niet. Alles wordt opgelost en de duisternis valt in.
Feest aan de overkant.
De
1e wedstrijddag zal zwaar worden als je windfinder en windguru
mag geloven: golfhoogt tot 4 m, uit het noorden en de wind
uit het n-nne 22-24 knopen. Het wedstrijdcommite laat het
gewoon doorgaan en de eerste mast breekt al bij de start als
zalingen van twee boten in elkaar haken. Dan komen een voor
een schepen binnendruppelen, de meeste met gescheurde zeilen.
Zware buien trekken over en het zicht is soms zeer beperkt
en flinke vlagen razen over het water. Achteraf horen we dat
in het Anguilla Channel tussen St. Maarten en Anguilla zeer
zwaar was. Vrienden van ons met een ex-gast zien nog wel dolfijnen
maar ze brengen geen geluk: na weer een zware bui gooien ze
de handdoek in de ring. Zelden zo'n zware race geweest blijkt
achteraf. Er moet zelfs een boot op een rif zijn gelopen.
De
2e wedstrijddag besluiten de verhuurders zoals Moorings en
Sunsail dat een rif verplicht is. Een aantal boten besluit
niet te starten al dan niet wegens materiaalpech. Het kost
weer een mast en wat zeilen.
De
derde regattadag is het eindelijk zonnig met een heerlijk
zeilwindje. De wedstrijdbaan is weer aangepast maar gaat wel
weer richting Anguilla waar het water nog behoorlijk ruw is
door 4 m deining. Ik word uitgenodigd om onze vrienden te
vergezellen op een monohull van 38 voet. Hun probleem de eerste
dag: de boot loopt steeds uit zijn roer en stuurt dus heel
lastig. Schipper Kees start voorzichtig en gaat als laatste
over de startlijn. Geen risico nemen in het gedrang. Onze
bemanning is zeer onervaren, drie hebben nooit op open water
gezeild. Een hele belevenis voor ze! We varen langs de zuidkust
op rustig water en zien op de westpunt van het eiland grote
rollers om de hoek komen. De boot neemt ze soepel, wel moet
je zeer alert zijn op de vlagen en de grootschoot snel vieren.
Het lukt steeds beter om het uit het roerlopen te voorkomen
maar na eerst wat in te lopen moeten we richting Anguilla
weer inleveren. Dan maken we een goede slag naar de boei en
in een klap liggen er twee achter ons en twee vlak voor ons.
Door goed stuurwerk lopen we in op de voorgangers en laten
we onze achtervolgers verder achter ons. Bij de westpunt gaan
we weer hoog aan de wind en halen zowaar de twee voorlopers
in! We hebben nu vijf boten achter ons gelaten, een van een
eerder gestarte klasse! De stemming wordt uitgelaten: we doen
mee! De finish komt in zicht en we lopen er met onze achtervolgers
er recht op af. Dan gebeurt het: de wind zakt ineens weg,
we moeten afvallen, halen de onderboei niet op een paar meters
en moeten bijna op de finishlijn nog overstag. Onze onervaren
bemanning is hier niet op getraind en het gaat goed fout.
We worden door vier schepen op de finish gepasseerd...
de
373 van Sunsail
het
team uit Nederland: vlnr Hans, Kees, Pascal, Danny, Wibo en
Ludy
geen
spelletje: kijken op een mobieltje in de felle zon
anker
op voor de laatste race
finish
foto
moe,
verbrand en voldaan terug
Het
sluitingsfeest met vooraf de prijsuitreiking is op het strand
en samen met de Koolau gaan we kijken, eten en drinken. Het
is een kille avond, we hebben zelfs het koud! Brett,
de Nieuwzeelander die bonecarving doet, is met een kleine
verzameling natuurlijk ook aanwezig. Het zijn juweeltjes uit
mammoeth slagtand van duizenden jaren oud.
Een
onverwachte gift
Als
we weer aan boord klimmen na een ochtendje winkelen bij Ace
worden we verrast door een paar zakken met stuff: eten, drinken
en giften aan de deelnemers van de regatta. Duidelijk van
wie het afkomstig is: onze vrienden met wie we zo'n leuk kontakt
hadden. Zelfs een 5 liter vat Heineken is overgebleven. Hoe
moet je zo'n ding aansluiten om er uit te tappen? Jammer echter
dat we geen afscheid meer van ze kunnen nemen, de boot moet
worden ingeleverd en ze gaan weer naar huis. Volgend jaar
met de Zeevonk?
De
kapper op Explorer Island
Het
eiland in de Franse kant van de lagune ligt er vaak verlaten
bij. De steiger is nagenoeg onbruikbaar, je moet met de bootje
het strand op. Er ligt wat brandhout, er staan een paar grote
bbq's en zowaar, een paar oude stoelen horen ook tot de inboedel.
Jelka knipt Piet en Joke voordat de "Aeson" morgen
weer vertrekt en we elkaar pas in april weer zien. Ook bezoeken
we de "Ibis" met Nellie-Marie en Bobbie. We hadden
met hun een fijne tijd in Porto La
Cruz.
het
restje steigervan Explorer eiland
de
bbq's staan klaar
Winkelen
in Marigot
Met
de rubberboot planeren we over de lagune naar het kleine steigertje
nabij het nieuwe winkelcentrum ten oosten van Marigot (dus
dat je binnenrijdt als je van Philipsburg komt. Hier is een
voor ons populaire winkel: Home Tools. Ze hebben veel gereedschap,
alles voor bouwen in huis en noem maar op.
Ons
koffiezetapparaat Princess (de tweede al) heeft het nu definitief
- na een ingrijpende operatie een paar maanden geleden met
een stukje koperen pijp - begeven: het loopt aan alle kanten
naast de koffiepot. Lastig, dus tijd voor een nieuwe. Omdat
Joke een thermoskan eronder wil en niet een glazen pot met
warmhoudplaat en ook nog 220 volt, lopen we ons het vuur uit
de sloffen en slagen niet echt. Het wordt dus toch een glazen
pot...
We
vinden tijdens deze trip geen open wifi-hotspot, het terras
bij de grote haven is natuurlijk net gesloten. Zelfs de elektronikawinkels
hebben een wifi-slot erop. Niet erg gastvrij. Moeten we een
router aan boord hebben om onze iPod touch te laden? De iPod
werkt alleen op wifi. Nu we tijdelijk internet hebben via
Scarlet met een radioverbinding (dus geen wifi) staat onze
iPod droog. We bezoeken een computerzaak met deze vraagstelling.
We krijgen geen duidelijk antwoord, de man wil zeker geen
router ($ 55) verkopen.
Ook
een UV-filter voor mijn nieuwe Lumix FZ28 blijkt te moeilijk.
Het toestel heeft een afwijkende maat blijkt. Dus tzt terug
naar Philipsburg waar we het toestel hebben gekocht. Wat een
moderne luxeproblemen!
Op
bezoek bij Club Oriënt
We
worden uitgenodigd door Alexander Honig, al meer dan twintig
jaar eigenaar van een chalet op Club Oriënt. Hij haalt
ons op van de yachtclub en gezellig keuvelend maken we onderweg
kennis. We passeren natuurlijk ook de grens en zijn dan in
het Franse deel van St. Maarten: de weg is hier breder en
veel beter onderhouden. Het landschap is dor en droog, het
heeft al een week niet geregend. Bij Club Oriënt aangekomen
gaat de slagboom open en zijn we in een vooral door Amerikanen
bewoond paradijsje: geen kleren nodig. Het chalet is duidelijk
bewoond: een verzorgde bloemrijke patio naast de voordeur.
eenmaal binnen is het achteruitzicht door de glazen schuifdeuren
op het volleybalveld en de gele parasols op het strand. Ook
zie je een paar masten van de voor het strand geankerde boten.
Gewapend met een gele club handdoek en onze snorkels naar
het strand. Het is behoorlijk druk, duidelijk nog hoogseizoen.
Bij het rif te water en zowaar een scorpionfish te pakken.
Joke ziet voor haar bijzondere groene garnalen, kortom een
geslaagde excursie. Dan naar Papagayo, het restaurant waar
je op een behoorlijk winderig terras in je blootje kunt eten.
Alexander trakteert ons op de lunch, we starten met een heerlijk
glas wijn. Hij is duidelijk vaste bewoner, iedereen kent hem.
Wij zien ook bekende gezichten, met name van het bedienend
personeel. Terug over het drukke strand en het verlaten volleybalveld.
Uitkijken voor de stekelige grasklitten die venijnig prikken
als je er op stapt. Na op het internet andere mogelijkheden
voor nude sailing te hebben opgezocht voor Alexander zoeken
we de auto wer op en rijdt onze gastheer ons via Grand Cas
terug naar de yachtclub. Hier hebben we tijd om onder het
genot van een drankje een aantal megajachten te verwelkomen
voor we de Zeevonk weer opzoeken. Een klein probleem: onze
rubberboot is ingesloten en met veel moeite en verleggen van
de buren kunnen we ons eruit worstelen.
de
Nederlands-Franse 'grensovergang' op St. Maarten
de
hr. Honig met Heineken en een Presidente
grote
boten hebben grote stootwillen
rubberboot
ingebouwd!
AIS
gearriveerd
Een
van de moderne navigatiemiddelen is Automatic
Identification System: schepen
groter dan 300 ton zijn verplicht per marifoon hun identiteit,
positie, snelheid, koers en nog veel meer op te geven. Heb
je een AIS aan boord dan kan je dat ontvangen en weet je of
het schip op ramkoers ligt of niet. Een stukje veiligheid
erbij hoewel vissersboten, zeiljachten en piraten geen AIS-zender
aan boord hoeven te hebben en in het donker zonder de juiste
lichtvoering nog steeds een potentieel gevaar kunnen zijn.
Het apparaat hebben we gekoppeld aan een Watchmate die in
de gaten houdt op hoeveel afstand en over hoeveel minuten
een schip passeert. Is het te dichtbij dan kan je al vroeg
maatregelen nemen en hem zelfs aanroepen bij zijn naam.
Een
van de eerste schepen die we er mee zien is HMS "Pelikaan",
grappig genoeg onderweg naar Den Helder, geschatte aankomst
24 mei 8.00 uur. Laat het schip nu net onze kant op komen
en op een paar mijl voor anker gaan. Slordig?
Een
volgend interessant schip is de "Prinsendam", die
op zaterdagmorgen nog op 10 mijl zit en met 19,4 knopen onze
kant op komt. Vorig jaar hebben we het schip bekeken, uitgenodigd
door de pleegbroer van Joke die de veiligheidsofficier er
van is. Nu staat als bestemming "St Barts" en gaat
hij ons dus voorbij (op minder dan 4 mijl!) met een flinke
snor voor de boeg. Hoezo leuk speelgoedje?
de
Prinsendam ontdekt!
daar
komt hij om de hoek
met
boeggolf en zijn twee bekers
