Reis
naar de zon deel 93
St.
Maarten
15 maart - 3 april 2009
Aankomst
dochters
De
KLM was vroeg. De bemanning van de "Eclipse", Geertje
en Harry (ex "Joshua") hielpen het wachten te doden:
zij leverden zelf gasten af.
daar
zijn onze dochters!
en
daar is de haring!
Franse
schnabbelchauffeur
Ook
hier zijn er beunhazen: Frans nummerbord, geen bordje achter
de voorruit met de bestemming. Bij het openen van zijn schuifdeur
viel er gereedschap naar buiten. De banken en de vloer lagen
bezaaid met spullen, er was nauwelijks beenruimte. We moeten
verschillende keren uitleggen dat hij moet stoppen bij de
yachtclub. Maar goed, we komen er ongeschonden en met alle
bagage.
De
eerste dag: pokkenweer
Duidelijk
het Nederlandse weertype: de hele dag regenbuien en lichte
regen tussendoor. We moeten een tijdje schuilen onder de Hollandse
brug om niet al te nat te worden. De rubberboot laten we achter
bij ex-Shrimpy's en langs plassen manoevrerend komen we vrij
droog aan bij het strandpaviljoen de ex schoolbus "Karakter".
Er zijn begrijpelijkerwijs niet veel gasten. We hebben er
weer een heerlijke lunch die we afsluiten met appeltaart.
na
regen komt een beetje zonneschijn
Over
strand en rotsblokken naar Osana en David
Onze
Canadese vrienden verblijven op de 1e etage van een appartementengebouw
aan het einde van het strand. Een paar honderd meter ervoor
is al het zand weggeslagen door de hurricane Omar en de laatste
storm bij Bermuda die ons het vorige weekend voorzag van golven
tegen de vier meter. Je moet nu over grote stenen klauteren
of behendig erom heen lopen. We worden verwacht, er worden
een paar stoelen bijgezet op het balkon. Later worden we door
een regenbui naar binnen gedreven, geen punt, de iPod zorgde
voor Luciano Paverotti. Bij de eerste opklaring laat in de
middag over het verlaten strand naar de rubberboot. We zijn
net los als weer dikke regengordijnen over de lagune scheren.
Gelukkig is onze richting van ze af en zowaar, zonder schuilen
komen we redelijk droog bij de Zeevonk. In het schemerdonker
passeren we opeens nog de "Aeson".
Onverwacht
probleem in de mast
Zowel
het ankerlicht als de windrichtingaanwijzer hebben het opgegeven.
Mooi om nu een LED als ankerlicht te monteren, nooit meer
omkijken naar! Dus de mast in en als ik al opstijgend langs
de aanhechting van de zijstagen aan de mast kom krijg ik de
schrik van mijn leven: aan weerskanten van de bout scheurtjes!
Joke stuurt het fototoestel aan een lijntje omhoog om het
vast te leggen. Gewapend met de foto's naar FKG, het grote
bedrijf waar ze riggers in dienst hebben. Hier een volgende
domper: pas volgende week op zijn vroegst zijn we aan de beurt.
op
tijd ontdekt en op het goede eiland voor vakkundig herstel
Middagprogramma:
winkelen in Philipsburg
We
stappen uit voor Blue Point, de grote elektronicazaak waar
we regelmatig klant zijn. Dit keer komen we naar buiten met
een 600 mW Wifi-antenne setje en een booster van 1 Watt (1000
mW). Vervolgens een bezoekje aan Radio Shack waar we prima
worden geholpen door een Arubaanse die nog een beetje Nederlands
spreekt. Dan duiken we de drukke winkelstraten in - er liggen
drie cruiseliners - en niet lang daarna vinden we een plekje
aan een tafel onder een parasol aan de boardwalk en aan het
strand. De frozen vruchtendranken smaken prima. Ineens komt
Maaike van Statia op ons aflopen. Een paar weken geleden deden
we op Statia alle moeite om haar te zien en lukte het niet.
Heel gezellig, dat begrijp je. Het is al tegen vijven als
we een busje opzoeken en ons richting Marigot laten rijden.
De chauffeur heeft een verrassing voor ons in petto: hij rijdt
door tot Grand Case en zet ons daar af bij de straat waar
al een beetje het bekende dinsdagavondfeest is waar we voor
komen. Eerst naar een steiger om te zien of de "Aeson"
in de buurt ligt. Het lot is ons gunstig gezind: hij ligt
pal voor de steiger. We worden opgehaald door Erno van de
"Tara" die er naast ligt. Het is vol in de kuip!
met
Maaike terras Boardwalk
Bezoek
aan de befaamde straat markt van Grand Case
Het
is al druk, hoewel er nog kraampjes gevuld worden met kunstvoorwerpen.
Alle soorten zijn aanwezig, hoewel, beeldjes heb ik niet veel
gezien. De grote terrassen op straat zijn vol etende en drinkende
mensen. De rook van de bbq's heeft ze kennelijk op een idee
gebracht. Wij stevenen naar ons binnenpleintje ergens halverwege
en komen terecht bij Afrikaans eten. Het smaakt uitstekend
en voldaan lopen we de stalletjes langs, onderweg komen we
de straatfanfare tegen die met redelijk geweld bezig is. Joke
ziet weer vele stenen, meestal halfedel, zeer interessant
om de verschillende soorten te zien. Bijzonder was een kraam
met stenen uit de Dominicaanse Republiek. Verder een Indiase
man met meer Yoga en soortgelijke zaken.
roepen
naar de Aeson
boeiende
zaken
ritstasjes
zalf
van slangegal: stinken...
De
weg terug was een makkie: een groep Amerikanen had een grote
bus die hun naar een resort bij Philipsburg bracht. Wij mochten
mee naar Simpsonbay voor slechts $ 7 p.p. en werden keurig
afgeleverd bij de yachtclub. Tegen elven waren we thuis.
Afscheid
Simpsonbaai
Voorlopig
een laatste loopje over het strand. Prachtig weer, bijna onbewolkt,
ook de top van Saba. Na een telefoontje naar FKG was het duidelijk:
voor maandag hoeven we niet op de reparatie te rekenen. We
doen wat boodschappen en varen weg, pal tegenwind naar de
zuidoostpunt van St. Maarten. Vier cruiseliners liggen aan
de grote steiger bij Philipsburg, het zal wel weer lekker
druk zijn in de stad. Pas bij de hoek gaan de zeilen omhoog:
het grootzeil met 1 rif en de fok, dit uit voorzorg om de
masttop niet te veel te belasten (en dat bij slechts 10 knopen
wind). We gaan met een 3-4 knopen langs de kust, leuk om alle
details te zien. We zijn jalours op de gevangenen, hun gedwongen
verblijf op de top van een berg levert hen een mooi uitzicht
op. Ook opvallend is al het roestige metaal dat op een bepaalde
plaats is gedumpt. De uiterton van Oysterpond halen we net
niet, een motor moet hulp bieden. Een paar mijl verder zien
we van verre de branding op Green Island en het onbewoonde
Tintamarre. Een half uur later varen we met een rustig gangetje
de baai van Oriënt binnen. Het ankeren is hier altijd
wat problematisch, de grond houdt slecht en zelfs met twee
meter diepte heb je minstens twintig meter ketting nodig.
Club
Oriënt
Pas
tegen vieren gaan we zwemmend en per kano naar het naturistenstrand,
We hebben geluk: er wordt gevolleybald. Lang geleden dat we
dat echt deden. We waren welkom. Het viel tegen: je merkt
hoe weinig soepel je bent door te weinig oefening. De Amerikanen
hadden aardig wat praatjes. Maar het is duidelijk: sport verbroedert.
Leuk dat een van hun de Zeevonk herkende, had hij eigenlijk
elk jaar hier gezien.
de
Zeevonk voor het naturistenstrand van Club Oriënt
kanoën
naar Île Verte
Wifi
in de Oriënt Bay
Tijd
om onze nieuwe antenne en booster te testen. En jawel, zelfs
op alle computers en de iPod touch komen we via Club Oriënt
aan het internet. Een paar jaar geleden moest je naar de receptie
om daar een bonnetje te kopen...
Hoezo
in Frankrijk?
De
bovenste helft van St. Maarten is Frans grondgebied en is
ook werkelijk een Franse gemeente. Met Europees geld zijn
bijvoorbeeld de wegen een stuk beter dan op de Nederlandse
helft, zelfs het fietspad houdt op bij de NL grens! Maar wat
te doen als je een rondje St. Maarten vaart? Uitklaren in
Great Bay bij Philipsburg en wat dan als je een paar dagen
naar Oriënt Bay wilt, met openbaar vervoer naar Marigot?
We klaren maar niet uit wat wel betekent dat we blijven betalen
voor de Simpson Bay, 20 US $ per week. Verder het internet:
we hebben een kastje van Scarlet maar die doet het niet aan
de Franse kant. Inleveren en over een paar dagen weer een
nieuw contract en kastje ophalen? We houden hem en betalen
ook dit door. Het toeval wil dat we gratis wifi hebben dus
betalen we niet dubbel! We moeten de Simpson baai lagune in
voor de reparatie bij FKG. Door de Hollandse brug moeten we
$10 betalen, door de Franse brug kost het niets! De aandachtige
lezer raadt het al: we varen rond en gaan bij Marigot naar
binnen. Jammer dat er bijna geen wind is.
de
chef aan het werk
het
resultaat was om te smullen
Volleyballen
en zijn gevolgen
Dagelijks
om vier uur 's middags komen de volleyballers aanzetten. Het
zijn allemaal Amerikanen, de meeste kennen elkaar al als wij
Hollanders met drie man/vrouw sterk ook aantreden. Het niveau
is niet hoog, in drieën spelen gebeurt spaarzaam. Toch
genieten we met elkaar, zeker om de capriolen die sommigen
maken. Helaas moeten we een gegeven ogenblik afscheid nemen.
Gelukkig is een van de heren jarig en worden we zowaar uitgenodigd
voor een drankje als ik aangeef dat ik toch wel erge dorst
heb gekregen. Daarnaast is de vrouw van zijn maatje kunstenares,
reden te meer om kennis te maken. De dames worden opgetrommeld
en wij krijgen vast een plaatsje aan de buitentafel en het
duurt niet lang of de koude pils en de witte wijn zijn er
ook. Carmen de kunstenares komt oorspronkelijk uit Cuba maar
eerst gaat de discussie over de beroepen en over de Harley
Davidson: de jarige en zijn vrouw hebben er beiden een. Ze
vertellen dat zodra ze zo'n machine hebben gekocht de knalpijp
eraf gaat en een lawaaige wordt gemonteerd. Het zou een heerlijk
geluid voor ze zijn en de jarige kan hem zo laten trillen
dat het alarm van auto's aan de kant van de weg soms afgaat....
Van Carmen krijgen we haar website-adres zodat we kunnen zien
wat ze maakt. Ze heeft het niet makkelijk (in Minnesoata),
kunstenaars die jong zijn en een graad hebben scoren tegenwoordig
beter bij galleries. Het was een genoegelijk samenzijn met
deze zeer vriendelijke Amerikanen. In het donker zwommen we
naar de geankerde rubberboot en kwamen niet eens erg koud
thuis.
De
modderbaden van Tintamarre
Het
onbewoonde eilandje Tintamarre heeft een interessante geschiedenis.
Echter, ook het heden heeft wat te bieden: je kunt er mensen
zien rondlopen, gehuld in modder. Wij natuurlijk ook op zoek
en door de langdurige droogte viel het niet mee de modder
te vinden. Een fles water meenemen biedt dan uitkomst. De
3 meiden genoten van de gratis schoonheids behandeling, afspoelen
in zee en voila, gladde huidjes!Opvallend hoe druk het was
met dagbootjes, we zullen maar denken dat het met de zondag
had te maken.
moddermasker
Dolfijnen
in de Anguilla Channel
Rustig
water, zeilend voor het lapje op de genua, zien we ineens
vinnen boven water. Dolfijnen! Ze komen op ons af en spelen
kort voor de boegen. We gaan duidelijk te langzaam voor ze
en na een paar salto's zoeken ze een ander doel op. Omdat
ze toch in de buurt blijven en de wind wegvalt achter de bergen,
motoren we weer naar het groepje toe. Ze dartelen dat het
een lieve lust is om weer rustig van ons af te zwemmen. Wat
een prachtige dieren!
met
springen
Wachten
voor de Franse brug
We
zijn vroeg en ankeren nabij de brug van Marigot. Het aantal
geankerde jachten valt mee. Immers je moet nu ook hier buiten
voor anker betalen, een reden om elders te gaan liggen. Misschien
is het daarom zo druk bij Grand Case. Door de brug en in het
Franse deel van de lagune is het (nog?) gratis, een reden
voor velen om het Hollandse deel van de lagune en de Hollandse
brug te mijden. Het wordt hier wat dat betreft steeds zotter.
We merkten echter bij het uitklaren=betalen voor 5 weken dat
je alleen bruggeld betaalt als je bij de Hollandse brug naar
binnen vaart! We varen door naar Cole Bay en liggen nu voor
FKG, het bedrijf dat onze mast gaat repareren. Intussen hebben
we de zeilen er al afgehaald wat weer de bekende prolemen
gaf: de loper blijft hangen aan imbusboutjes die de aluminium
profielen verbinden en die door bewegingen van de profielen
los gaan zitten en dan uitsteken zodat de loper er niet meer
overheen kan glijden. Is daar geen oplossing voor? (Loctite
is onvoldoende)
Diepte
van het vaarwater door de lagune
Gerrit
van de "Noordhinder" wist te melden dat het vaarwater
nu uitgediept was tot vijf meter en er een goede betonning
was zodat ook dieper stekende jachten nu van de ene brug naar
de andere kunnen. Het verhaal blijkt deels te kloppen: tot
aan de grote marina aan de overkant van de Hollandse brug
meten we 5 meter. Echter daarna en zeker in de bocht komen
we tot slechts 2 meter diepte... Geen optie dus voor dieper
stekende jachten. Ook de "Ibis" van Bobbie en Nelliemarie
(2.70m) ligt om die reden aan de oostkant van Explorer Island,
ze kunnen gewoon niet verder. Later blijkt de vijf meter diepte
tot aan de nieuwe marina in de hoek bij het vliegveld geldt
en zelfs verder tot de jachthaven bij Cupecoy aan de lagune,
alles dus aan de Nederlandse kant van de lagune. Zijn wij
tenslotte geen beroemde baggeraars?
FKG
is er klaar voor
Het
is niet de naam van een voetbalclub of zo, het is het bedrijf
dat alles kan met roestvrijstaal, aluminium, staaldraad, kortom
de hele rigging van een boot. Ze beschikken over zware machines
en hebben een grote werkplaats. Als ik na achten binnenstap
zegt Terry, een aardige Nieuwzeelander, dat ze al op ons wachten!
Hij wijst een plekje aan waar we moeten vastmaken aan de steiger.
Snel terug, anker op en voorzichtig schuiven we naar binnen.
Hulp aan de steiger: de "Imsim" ligt er met Tony
en Tom en Frieda en Erno staan toevallig ook klaar. Het wordt
zo een vlekkeloze landing met vijftig cm voor en achter een
andere boot. Niet lang daarna stappen enkele riggers aan boord
en halen de genuastag met roller naar beneden. Dan constateert
Chris dat de bevestiging van de boegspriet aan de waterstag
scheurtjes vertoont dus die kan ook meteen gelast worden.
De mannen blijken behoorlijk ervaren en alles wordt klaargemaakt
voor het takelen van de mast. Helaas, dat kan pas de volgende
ochtend. Een gedwongen verblijf aan de steiger nu alles los
staat.
LED-lampjes
in soorten
Er
komen steeds meer LED-lampjes op de markt en de prijzen worden
ook betaalbaarder. Ze kunnen de navigatielichten vervangen
die meestal 25 Watt zijn. Een LED-lampje trekt een tiende
ervan. Ook de halogeenlampen binnen van 20-30 Watt kunnen
we vervangen. Een paar mogelijkheden: koud licht (blauwachtig)
of gelig licht - onze voorkeur natuurlijk - en een brede uitstraling
van 90 graden of meer een bundel van 60 graden. Ook is het
voltage natuurlijk van belang, wij hebben 24 volt. De aansluiting
is van groot belang: de vervangers voor de halogeen lampjes
hebben de pennetjes of horizontaal aan de zijkant of aan de
onderkant. Natuurlijk zijn onze fittingkjes vertikaal aan
de zijkant maar een kniptang doet wonderen: je kunt dan de
fitting zo buigen dat het LED-lampje past.
Bezoek
aan Lagoonies
Lagoonies
is het nieuwe bar/restaurant aan het water dat zich mag verheugen
in de belangstelling van de zeilers. Het ligt uitermate gunstig
temidden van de watersportwinkels, de tuiger, de zeilmakers
en de elektronica zaken. Happy hour is van 5-7 en je kunt
er ook eten. Nog meer vragen? Het wordt ons aanbevolen en
aangezien we nu tijdelijk even uitkijken op het terras moeten
we eraan geloven. Als eerste komen we 'onze' zeilmaker tegen
die vorig jaar 's nachts voor ons door wilde werken als het
nodig was. Een aardige Nederlander die hier steeds werkt bij
Quantum Sails. Het is gezellig, de barkeeper is aardig en
het eten smaakt erg goed. Kortom, Lagoonies doet Shrimpy's
vergeten al moet je hier wel betalen voor de wifi.
Dagelijks
bezoek
We
hoorden een sterk verhaal: Je zult je boot bij Saba aan een
mooring hebben gelegd en je bezoekt het eiland via de haven
om de hoek. Als je uren later terugkomt is je boot weg! Nergens
te zien, geen andere boten in de buurt. Ook de mooringbal
is verdwenen. De kustwacht wil de volgende dag pas zoeken
met een vliegtuig dus schakel je een visser in maar deze heeft
geen radar, moeilijk zoeken in het donker. Vervolgens huur
je een veerboot die wel radar heeft en je boot vindt je10
mijl verder richting BVI's....
Rik
en Annet van de "Koolau" zitten in de kuip als we
terugkomen van boodschappen bij Island Water World. We waren
daar op zoek naar een buitenlamp met LED's om bij te kunnen
lezen. Met hulp van Roger vonden we een geschikte die behoorlijk
veel licht gaf. Hij zocht de prijs op in zijn computer en
viel van verbazing bijna achterover: $102! Hij bood meteen
een flinke korting maar het werd ons te gek. De "Koolau"
ligt nog in Oysterpoint met roerkoningen die moeten worden
vervangen. Om de tijd te doden hebben ze maar weer wat elektronica
aangeschaft: een mini laptop, makkelijk voor het internetten
op de wal.
De
mast eraf
De
mobiele kraan arriveert om een uur of een. De verstaging wordt
losgemaakt nadat een aantal lijnen aan de zalingen zijn bevestigd
en de hijslus op 2/3 zit. Dan gaat het gebeuren: heel voorzichtig
wordt de mast uit zijn voetstuk getild en komt hij geheel
bovendeks. De heren riggers hebben duidelijk veel ervaring
wat ook blijkt uit het feit dat van tevoren de windgever uit
de top wordt verwijderd. De mast komt binnen het hek op een
paar schragen te liggen, klaar voor inspectie... maar wanneer?
Ik maak wat foto's van de stagen die vervangen moeten worden
en zie dan dat een marifoonantenne al is afgebroken, duidelijk
niet opgemerkt door een voorbijganger. Het lampje van het
ankerlicht blijkt inderdaad kapot, hierdoor is de zaak aan
het rollen gegaan: immers toen ik het lampje wilde vervangen
bleek de mast niet in orde en zal hij nu worden versterkt
en verbeterd door FKG.
rigger
in aktie
lijnenspel
daar
zweeft hij
Windmeter
aan de beurt
De
windvaan geeft al een tijdje niet de goede schijnbare wind
aan. Met de display van de "Koolau" gekeken of het
aan de display ligt, nee dus. De kabelverbindingen nagelopen,
ook geen effect, dus moet het de gever in het topje van de
mast zijn. Nu de riggers hem er af hebben gehaald kan je goed
zien dat er toch wat corrosie in de stekker zit. Hopenlijk
is dat het geval, immers makkelijk op te lossen. De unit even
op de testbank bij Atlantis Marine en dan weten we meer.
Dagje
Marigot blijft een feest
We
zien kans om droog naar de binnenhaven van Marigot te varen,
geen wonder want er is weinig wind, een zeldzaam iets hier.
Onze eerste gang is naar de French Bakery waar ze heerlijke
broodjes en heerlijke koffie hebben. Je kunt er zelfs vrij
internetten, dus wat wil je nog meer. Dan naar de vaste woensdagochtend
markt waar je verse vis en verse groente en niet te vergeten
specerijen kunt kopen. Bij de visboer lagen trouwens ook grote
levende kreeften (lobsters) op hun nieuwe eigenaar te wachten.
De markt naar het noorden uitlopend kom je bij de ronde souveniermarkt.
Hier staat het vol met kraampjes voor de touristen van de
cruisliners in Philipsburg die per luxe autobus worden aangevoerd.
Veel kleurige kleding, kleinkunst in de vorm van sieraden
en aquarellen en slechts één met oosterse geurtjes
e.d. Joke speurt alle kraampjes met stenen af voor haar chakra-stenen
en weet wonderwel te slagen bij ene Charlotte die er veel
plezier in heeft. Daarna naar een van de terassen waar heerlijke
geuren opstijgen. Rosemary kookt Creools en na even wachten
kregen we daar een tafel. Lekker, royaal voldoende en niet
duur. Door de dorpstraat weer naar de rubberboot om te varen
naar het steigertje van Time Out om boodschappen te doen bij
US Marché. We kwamen met een volle kar bij de kassa!
De terugreis was ook redelijk droog dankzij de vrij noordelijke
wind.
mooi
maar prijzig
Joke
ontdekt nog een lotus
Er
wordt gewerkt aan de mast
Bij
thuiskomst direct naar FKG om te zien hoe het werk vordert.
De mastversterkingen zijn al aangebracht en verschillende
stagen zijn vervangen. Het gaat goed!
versterkt
op het zwakke punt
welke
kleur geel?
Slijpen,
ontvetten, etsen en geel spuiten
Ideaal
zo'n liggende mast. We lenen 220 volt en gaan de geoxydeerde
plekken te lijf. Bij NAPA haal ik een paar spuitbussen autolak
en voor het donker is de mast weer geel. De boegspriet doen
we aan boord. Wat ons betreft kan de mast er weer op. Dit
zal de volgende ochtend al om acht uur gebeuren zodat we de
hele dag de tijd hebben om de boot weer zeilklaar te maken.
De riggers zijn pas tegen het middaguur klaar en nog staat
de mast dan niet geheel recht. In de brandende zon steeds
omhoog kijken langs de mast terwijl een andere rigger in een
stoeltje ergens in de lucht hangt valt niet mee. Als Chris
uiteindelijk zegt dat het niet beter kan geloof ik hem. Na
vijven zijn we klaar, zitten het grootzeil, de fok en de genua
erop. Vlak voor het donker invalt motoren we naar Explorer
Island, morgen zien we verder.
krabben
schuren
spuiten
met beleid
riggers
op blote voeten
precies
klusje van 300 kg
Uitrusten
op Explorer Island
Fototoestel,
boek en tijdschrift mee en genieten van de heerlijke rust.
De brug van 8.15 uur aan de Franse kant is veel te vroeg voor
ons. Plan: om 15.30 uur door de brug en dan door richting
Anguilla. Wel twijfels over de hoge deining uit het noorden.
Dan zien we de "Aeson" in de verte ankeren. Ze zijn
kennelijk door de Hollandse brug gekomen. Joke gaat er naartoe
en hoort waarom: de hoge deining maakt het passeren van de
brug aan de Franse kant gevaarlijk, boten met een diepe kiel
lopen kans de bodem te raken. Ons enthousiasme daalt en we
besluiten de Hollandse brug te nemen en door te varen naar
Great Bay. Daar heeft Piet over gehoord dat het uitklaren
nu ook daar prijzig is: $ 57 voor 2 weken! We sturen een email
naar de "Tara" die daar recentelijk is uitgeklaard.
Het antwoord komt snel: we kunnen net zo goed uitklaren in
Simpson baai... Eind van het liedje: naar buiten door de Hollandse
brug, ankeren voor het strand en de volgende dag zien we wel.
Op
zeil naar Anguilla
Het
eiland ten noorden van St. Maarten is niet populair bij de
jachteigenaren. Je moet inklaren in Road Bay aan de noordkant,
altijd zo'n dikke 5 mijl vanaf de westpunt tegen de wind in.
Het overnachten in Road Bay is gratis maar dan! Elke andere
ankerplaats kost ons US$ 60 per dag zodat een bezoek aan Prickley
Pear Cays of Dog Island een merkwaardig kostbare grap wordt
als je weet dat een verplichte mooring ook nog eens $15 kost
en je er niet mag overnachten! Je kunt begrijpelijkerwijze
dus de jachten op je vingers tellen.
Onze
zeiltocht verloopt zeer ontspannen. Eerst langs de interessante
zuidkust van St. Maarten, dan de hoek om naar het noorden.
Dit keer geen dolfijnen in het Anguilla Channel. De golven
houden zich redelijk koest. Het eilandje Anguillita aan de
westpunt is goed te zien en komt snel naderbij. Tussendoor
mag niet van de pilot van Doyle en dus eromheen en vanaf dat
moment hoog aan de wind en pas na een viertal slagen zeilen
we achter de geankerde "Club Med 2" langs de baai
van Sandy Ground binnen. Op zondag inklaren geen probleem
en vervolgens een bezoek aan het jazzcafé ernaast waar
een gezellige drukte heerst, de 'locals' overheersen.
onze
steiger lijkt ontzet, puur gezichtsbedrog!
Een
onverwachte rondleiding op de driemast bark "Picton Castle"
We
zien hem al van verre liggen, de ouderwets getuigde driemaster.
Eerder zagen we hem in St. Pierre (zie verslag
53) en verbaasden ons over de primitieve wijze van anker
binnenhalen. Nu worden we op de steiger aangesproken door
een der opvarenden: of we een draagbare marifoon bij ons hebben.
Hun probleem is dat ze de sleutel van een hotelkamer moeten
inleveren en die zou nog aan boord zijn. Wij bieden aan om
even naar de bark te varen en in ruil daarvoor biedt hij een
rondleiding op het schip aan! Hij haalt een vlotte jonge vrouw
op, ze stelt zich voor als Suzie en stapt in onze rubberboot.
Bij de "Picton Castle" aangekomen klimmen we de
touwladder op en zijn aan boord. Vervolgens laat ze heel veel
zien en geeft ze enthousiaste toelichtingen op alles. Ze is
al een jaar aan boord en heeft net bijgetekend voor nog eens
zes maanden.
hiermee
wordt het anker binnengehaald door 10 m/v!
stuurwiel
en kompas
uitleg
wachtlopen en sturen
zeilen
klaarmaken voor vertrek
vertrokken
Per
auto het eiland verkennen: oostpunt
Anguilla
is niet groot, is te fietsen maar met een auto met airco en
een automaat is het wel erg comfortabel. We lopen naar de
haven nabij onze ankerplaats doch daar worden geen auto's
meer verhuurd. Een aardige man van het cargokantoor brengt
ons met eigen auto naar Hertz bij het vliegveld. Hier worden
we aan een prima auto geholpen na contante betaling van US$
20 voor een drie maanden geldige drivers' license voor links
rijden(!). De hoofdweg is prima geasfalteerd maar zodra we
bij de oostpunt de rimboe inrijden naar de Savannah Bay om
daar te lunchen wordt het zand met rotsen. Gelukkig is er
in geen tijden regen gevallen anders was het een modderpoel
geweest. Het restaurantje aldaar had een palmboom met treden.
Een nieuwe mogelijkheid om onze palmboomklimmers fotoserie
uit te breiden. Het eten was prima en na een krabbel in het
gastenboek en het toevoegen van ons visitekaartje aan de geweldige
verzameling aan de wand pakten we de draad weer op: naar de
oostpunt.
In
de verte zagen we de eilanden Scrub Island en Little Scrub
Island al liggen. De weg was erg slecht maar zonder de uitlaat
te verliezen kwamen we in de buurt van de punt. Onderweg veel
grote villa's, vele nog in aanbouw. Ook overal art galleries
en bij een er van lopen we naar binnen. Een aardige Amerikaanse
heeft haar werken aan de muren hangen tot in de slaapkamer.
Joke vindt de mooiste stukken de collages over de "bloodless
revolution" in 1967. Daarna weer terug naar de bewoonde
wereld met zijn goede wegen. Nu langs de noordkant. We willen
ook iets historisch van de Arawak indianen bekijken en met
hulp van een schooljuffrouw vinden we de plek maar het hek
er omheen is gesloten. Vervolgens naar de Shoal Bay. Hier
is veel luxe aan en op het strand. We voelen ons er niet bij
horen. Opvallend zijn hier de 'wachttorens', houten torens
die waarschijnlijk het uitzicht aangeven als je daar je villa
laat bouwen.
Dan
is de hoofdstad The Valley aan de beurt. Het lijkt niet op
een stadje, we kunnen geen echt centrum vinden. Jammer. De
Crocus Bay is verlaten, het restaurant wordt verbouwd. De
heren die onder een boom domino spelen weten te vertellen
dat er een nieuwe eigenaar is. Intussen dreigende regenluchten
aan de horizon en we spoeden ons huiswaarts, naar de Road
Bay. De eerste druppels vallen als we neerstrijken op het
terras van Elvis.
voor
onze palmboom verzameling
grote
droogte net als op Bonaire en Curaçao
restaurant
Crocusbaai, verbouwing dus gesloten
Vervolg
eilandverkenning: midden en westpunt
Blowing
Point is druk: hier komen de veerboten aan. Voor een parkeerplaats
mag je betalen. De volgende baai kunnen we slechts bereiken
door een zeer slechte weg naar beneden te volgen, de dames
achterin hebben de grootste pret als we stuiterend de goede
kant op gaan. Dan alle baaien af en een kijkje op de vuilnisbelt:
'landfill'. Overal grote villa's in alle stadia van afbouw,
eigenlijk walgelijk. ook hier o.a. bij de Forest bay weer
grote borden met toekomstige villa's. De makelaardij viert
hier hoogtij? De wachttoren hier laat een schitterend uitzicht
zien op St. Maarten.
huisje
op deze plek?
We
bezoeken ook de plek waar het afgelopen weekend een festival
was. Een restaurant met een soort binnenplaats en allerlei
terrasjes op verschillende niveaus. Een aantal rasta-mannen
is er aan het werk: opknappen van dingen. Heel gezellig maar
nu gesloten. We worden verwezen naar een restaurantje "Klassik"
verder naar het westen. Het blijkt gloednieuw en bestaat uit
kleine huisjes met louvredeurtjes als ramen en deuren die
op allerlei manieren open kunnen. In het midden boven de tafel
een heuse stormlantaarn, ook gloednieuw. De eigenaar komt
langs om te informeren naar onze tevredenheid als we daar
heerlijk zitten te lunchen. Hij blijkt kunstenaar, met name
beeldhouwer en heeft een galerie om de hoek. Wij gaan daar
kijken en zien prachtige stukken gemaakt uit zwerfhout dat
hier heel grillige vormen en vertakkingen kent.
De
Rendez vous Bay is groot en mooi, de stranden zijn overal
trouwens prima met een beschuttend rif er voor. De opvallende
villa's, wit met ronde vormen zijn al van verre een herkenningspunt.
We slaan veel zijwegen in nabij West End en komen bij mooie
plekken. Zo krijgt Anguilla een heel ander gezicht. Als we
willen neerstrijken op een terras aan het water blijkt het
gesloten/verlaten. Vreemd. Terug via de rumfabriek "Pyrat"
waar je kunt proeven. We worden niet goed behandeld en kopen
niets na verschillende overheerlijke maar dure rums te hebben
geproefd. Op het terras bij onze baai komen we met een Amerikaans
echtpaar in gesprek. Hij viert net zijn 50e verjaardag. Ze
hebben 's morgens gesnorkeld, skinny dipping (en dat voor
amerikanen!) in de Little Bay, een aanrader.
een
van de eethuisjes van Klassik
heerlijk
in de wind en uit de zon
Eindelijk
weer een octopus en een kreeft gescoord
Wij
met onze huurauto ook naar de Little Bay. Nu zijn de vissers
een metalen korf aan het maken in plaats van domino te spelen.
We lopen over het onregelmatige keienstrand naar de snorkelplek
die in de pilot staat. Onderweg passeren we de wrakstukken
van een motorbootje, ook de verfrommelde buitenboordmotor
zit er nog aan. Duidelijk hurricane Omar niet overleefd. De
snorkelplek is goed zichtbaar en daar gaan we te water. De
bodem is bedekt met een laag geelgroen materiaal, nergens
mooi koraal. Gelukkig wel veel vissen, ik zie eerst een wegspattende
grouper en dan verdwaal ik in een enorme school grote skipjacks.
Dan op een rotspunt een octopus die met zijn geweldige camouflagekleuren
onzichtbaar probeert te zijn. Er naast zit een soort garnaal/krab
met een puntmuts: een yellowline arrow crab. Onder een volgende
rots de voelsprieten van een niet al te grote kreeft. Mijn
dag kan niet meer stuk. We zijn om 11 uur weer op ons strand
en nu maar wachten op de autoverhuurder. Die komt niet en
Joke belt. Oh, today? Dan de sleutel maar afgeven bij het
restaurant. Komt wel goed...
Terugtocht
naar St. Maarten
Uitklaren
om vijf voor twaalf lukt niet, de beamte doet de deur niet
van het slot, ook niet als er nog iemand komt om in of uit
te klaren terwijl hij notabene achter zijn bureau zit en het
nog niet twaalf uur is... Een uur later gaat de deur weer
van het slot en nu zitten er twee aardige dames die vlot helpen...
Net als we het anker boven water hebben komt een rubberboot
aanvaren waarvan de inzittenden in het Fries kennismaken.
Ze zijn van een catamaran schuin achter ons de "Lion
Prince" uit Oostmahorn. Wie weet zien we elkaar nog in
Marigot voor ze de oceaan weer oversteken. Er is weinig wind,
niet voldoende om de parasailor te hijsen, jammer. We scharrelen
voor de wind langs de nu bekende kust en eenmaal om de westpunt
is er iets meer wind en halen we hoog aan de wind zeilend
af en toe 6 knopen en kunnen we recht op Marigot afkoersen.
Onze dolfijntjes laten zich dit keer niet zien, die liggen
met dit stralende weer ergens op het strand? Het inklaren
lukt hier ook al niet. Het is na vieren en je denkt toch niet
dat we dan nog werken? De brugwachter blijkt om half zes geen
haast te hebben, pas 10 minuten later zien we eindelijk het
blauw van de brug boven de bomen uitkomen. Eerst komt de Nederlandse
"Tyche" naar buiten, dan kunnen wij naar binnen.
We varen tussen de boeien door en meten als minste diepte
2.00 meter als we weer achter het Explorer eiland gaan liggen.
Onderweg zien we de "Imsim" en nabij de "Aeson".
We zijn weer thuis na een heerlijke tocht naar Anguilla, dit
was een geweldige gezinsvakantie. Tot besluit tracteren onze
dochters ons op een heerlijk Indiaas dineetje bij Lal's vlak
bij het vliegveld. Morgen vliegen ze weer naar Nederland.
vaarwel,
tot de volgende keer!
