Reis
naar de zon deel 96
Martinique-Grenada
zaterdag 16 mei- zondag 28 juni 2009
St
. Anne
Relatief
weinig boten. Natuurlijk bekenden, daar ontkom je niet aan
als je al een tijdje hier rondvaart. Op het strand mis ik
een paar vaste ochtendwandelaars/zwemmers. Ook de dames die
badkleding verkopen zijn er niet. Een van hen, Lucy, vertelde
dat ze deze maanden in Cannes verkopen. Kortom, het seizoen
is hier duidelijk aan het aflopen. In het dorpje zelf zijn
wel alle winkels en restaurantjes open, nog voldoende aanvoer
van toeristen dus. Geen goede wifi-verbinding aan boord, een
bezoekje aan L'Exotique brengt uitkomst. We worden binnengehaald
als oude bekenden.
Le
Marin
Hier
is het behoorlijk vol, met name aan de steigers. Het restaurant
Quai 13 is weer open, al van verre merkbaar want we hebben
wifi-verbinding! Le Marin is een van de toplokaties in de
Carieb voor bootjesmensen: hier is eigenlijk alles te koop
of te repareren. Wij hebben dit keer alleen de genua op het
verlanglijstje staan: het achterlijk is op. We worden altijd
prima geholpen bij Didier en Maria. Net toen we richting douane
voeren voor het inklaren kregen we iets in de schroef en maakte
de buitenboordmotor ineens veel toeren. Vreemd, er zat niets
in de schroef. Konklusie, het rubber dat als breekpen fungeert
is beschadigd. Het bewijs: zodra we veel gas gaven draaide
hij weer dol. We voeren voorzichtig verder en kwamen weer
heelhuids bij de boot. Daar een paar schroeven in het rubber
gedraaid in de hoop dat het afdoende is. Echter, toen we de
genua tegen de wind in van St. Anne naar LeMarin brachten
had hij het duidelijk te zwaar en kon het gas maar een beetje
open. Tijd voor een nieuwe schroef.
De
wifi in Le Marin wordt op de wal prima verzorgd. Het restaurant
Return of the Mango heeft zelfs een hele ruimte met tafels
en banken en stopkontakten waar zeker 40 man met eigen laptop
kan zitten werken. Er wordt altijd druk gebruik van gemaakt.
De verbinding is goed dus wordt veel met thuis gebeld en hoor
je vele talen om je heen. Het lijkt soms wel een call-center.
Ook de lunch is hier prima.
Nederlanders
om ons heen
De
"Present" met Len en Janna ligt een stukje verderop.
We wisselen boeken en films uit. Het duurt niet lang of we
moeten weer op zoek naar een volgende externe harde schijf,
de vijfde! Tegen borreltijd komen de verhalen, zij zijn in
Gambia, Brazilië en Suriname geweest. De "Fascination"
van Kiek en Hans wordt klaargemaakt voor een verblijf op de
wal. Ze zijn zo aardig dat wij de bederfelijke waar krijgen,
ze gaan voor maanden naar Nederland. Later zien we de boot,
een Contest 50, op de kant staan met zijn vleugelkiel. De
werf kan trouwens tot 8 meter breed uit het water tillen met
zijn portaalkraan, dus ook geschikt voor ons.
Zeer
geslaagd Sushi diner aan boord
Joke,
als echte liefhebster van het Japanse sushi, nodigt kunstenares
Marie-Gé en haar dochter uit en tevens de opvarenden
van de "Present" die nu schuin achter ons in de
baai van St. Anne zijn komen liggen. De vriend van Douschka,
Nicolas komt ook mee. Een aardige jongen, spreekt redelijk
Engels en is visser. Het blijkt al gauw wat voor visser: hij
jaagt zwemmend met speargun vanaf de kant. Al binnen het kwartier
is hij zeeziek bij ons aan boord terwijl de deining minimaal
is. Het bereiden van Sushi is een kunst op zich. Joke sleept
allerlei ingrediënten aan tot eetstokjes en bamboematjes
aan toe. Vellen zeewier worden boven een vlammetje warm gemaakt
en het componeren van een rol met rijst als hoofd ingrediënt
kan beginnen. Iedereen krijgt zijn beurt. Zodra de rol is
samengesteld komt het lastige oprollen en vervolgens het snijden
in zes of acht stukjes. De kruidenthee als drank past er uitstekend
bij. Het is al laat als ik onze gasten terugbreng naar de
wal. Weer aan boord zit de rest van het gezelschap al aan
een afzakkertje ti-punch.
oefenen
met rollen
helpende
handen
wasabi
(zeer pikant) erover
nagerecht
van Martiniques bodem
Nog
geen nieuwe zeilen nodig
Maria
van Voiles & Assistance heeft de genua eens goed onder
handen genomen. Een nieuw achterlijk met dikkere lijn erin
en een betere klem zodat het killen beter kan worden voorkomen.
Alle naden heeft ze gecontroleerd en zo nodig nog een stiksel
gegeven, er zitten een paar lappen op scheurtjes en gaatjes.
Naar ze zegt, weer garantie voor zolang het duurt. Het aanbod
van de "Dual Dragons" die op Barbados liggen en
daar nieuwe zeilen van Doyle krijgen bewaren we tot later.
De zeilen zouden daar, zonder tussenhandel, zo'n $ 2500 goerdkoper
zijn dan op St. Maarten.
Hardlopen
met Philippe
Philippe,
onze Franse vriend van de catamaran "Yassa" komt
even buurten. We hebben ze leren kennen na de reddingsoperatie
in Porlamar toen hun catamaran dreigde te zinken. Sindsdien
zien we ze regelmatig, zowel in Le Marin waar ze aan een steiger
liggen, als bij Tortuga waar ze dan op vakantie zijn. We kunnen
bijna altijd een auto van ze lenen, hoewel Valerie momenteel
in Frankrijk studeert en ze nu maar één auto
hebben. Bij ons vorige bezoek kocht hij de optimist voor zijn
zoon. Hij nodigt me uit om de volgende dag een rondje van
een uur te lopen op redelijk vlak terrein. Ik wil het wel
proberen als hij niet te snel wil. Ik moet mijn loopschoenen
opzoeken. Er blijken nog stekels van cactussen in Curaçao
in de zolen te zitten. Op Pinkstermaandag komt hij me ophalen
en terwijl de zon al vrij hoog aan de hemel staat gaan we
richting zoutpannen aan de zuidkust. Hier heeft de weg een
paar steile klimmen waar Joke normaal moet afstappen als we
hier fietsen. In de hitte valt het niet mee en de laatste
klim doe ik wandelend. We komen bij het strand van de Salines
en laat daareen openbare douche zijn! Even heerlijk mijn hoofd
eronder en een slok en ik kan er weer tegen. We zitten dan
op 4,5 km volgens mijn loop-GPS. Verder, nu over een paadje
van afwisselend mul zand en onregelmatige rotsen. Weer kan
ik het tempo niet bijhouden en moet ik een stukje wandelen.
De natuur is schitterend, dus genieten! We passeren een groepje
koepeltentjes waar gezinnetjes op hun manier Pinksteren vieren.
Het pad voert over de klippen terug naar St. Anne. Op het
laatst passeren we een groot resort aan de baai en een paar
populaire stukken strand met veel bomen. De dreigende lucht
voor ons laat zien wat hij waard is: een zware bui daalt op
ons neer als we de laatste klimmetjes naar het dorp doen.
We schuilen even op de overdekte markt voor we naar de steiger
gaan waar dochter Alexia al met de rubberboot zit te wachten.
Ik word keurig thuis afgeleverd en blijk 9,5 km te hebben
gelopen. Mijn bijna dagelijkse kano-loop-zwem tochtje op het
strand van St. Anne in de vroege morgen blijkt effect te hebben!
Weerzien
met de "Koolau"
Wetende
dat Rik en Annet in de buurt zijn is het toch een verrassing
als ze een dag voor ons geplande vertrek ineens naast ons
liggen.
dinsdag
2 juni
Zuidwaarts,
eerst naar St. Lucia
Het
hurricaneseizoen begint zo'n beetje, tijd om naar het veilige
zuiden te gaan en daar te overzomeren. We hebben even geen
gasten dus alle vrijheid wat betreft plaats en duur onderweg.
Met een lekker gangetje zien we St. Lucia vlot te voorschijn
komen. De zijstroom naar het westen is niet sterk genoeg om
ons van ons plan af te halen: Rodney bay. De rode daken -
in Doyle spreekt hij nog van blauwe daken - van het resort
komen al bij 12 mijl boven de horizon. Bijna geen andere boten
onderweg, het seizoen hier is duidelijk aan het aflopen. Als
we Rodney bay invaren valt een ding direkt op: er liggen geen
boten bij het restaurant Jambe du Bois aan Pigeon Island.
Waarom? We moeten het antwoord schuldig blijven. We ankeren
voor het strand waar ook de "Present" en hun Engelse
vrienden liggen. Een heerlijke tocht van ruim drie uur, zeilen
in de Carieb blijft een weergaloze ervaring.
donderdag
4 juni
Naar
Cumberland Bay, St. Vincent
Na
een dagje winkelen, onderwaterschip krabben en zwemmen naar
het strand en daar wat rennen gaan we verder: 56 mijl naar
Cumberland. We slaan bewust de zuidwestkant van St. Lucia
over, het gedoe met verplichte moorings, park fee en boatboys
daar hebben we even geen behoefte aan. We kunnen redelijk
zeilen tot de Pitons. Daar begint de wind weg te vallen en
met flinke tegenstroom kunnen we kiezen: naar het westen afbuigen
in de hoop daar wind te vinden, naar de Pitons afbuigen of
de motoren erbij en recht op ons doel a fgaan. We kiezen dit
keer voor het laatste. Het duurt vele mijlen voor we uit de
windschaduw van St. Lucia zijn en de wind ons weer oppakt.
St. Vincent is nog lang niet te zien als we bezoek krijgen
van een groep dolfijnen, donker en klein en alle zeer springerig.
Bij ons gearriveerd snuffelen ze wat aan de boot en verdwijnen
weer. Hadden ze een beloning verwacht? Nabij St. Vincent neemt
de wind toe, eigenlijk wat je altijd ziet aan de uiteinden
van de eilanden, een soort venturi-effekt. We daveren met
een dikke negen knopen het laatste stuk en dan zijn ineens
de golven minimaal en met een zacht gangetje varen we op de
verborgen opening van Cumberland bay af.
Er
ligt welgeteld één boot. We ankeren voor Beni's
waar door Abi onze achterlijn aan de restanten van een steiger
wordt vastgemaakt. Van hier hebben weeen prachtig uitzicht
over de riviermonding. Dit keer niet wildstromend maar rustig
vloeiend de zee in. Onderwater is het met duikbril op af en
toe wazig vanwege de menging van zoet met zout water. Binnen
een mum van tijd hangen alle boatboys aan onze boot. Ze kennen
ons en weten dat er wat te halen valt. Joke probeert zo eerlijk
mogelijk te verdelen en als beloning krijgen ze ook nog een
biertje. Voor hun is het laagseizoen, wat doen ze eigenlijk
de hele dag?
zo
zitten we vast aan de wal; de steiger moet weer worden opgeknapt
Aan
de noordoever van het riviertje wordt druk gebouwd. In het
juni-nummer van het gratis maandblad voor zeilers in de Carieb,
Compass, kunnen we lezen wat de toekomstplannen voor Cumberland
Bay zijn: een winkel, kantoor (waarvan?), wasserij. bureau
voor tochten in het binnenland, o.a. naar de Dark View falls.
Ook is er al aan de veiligheid gewerkt: mensen van het dorp
hebben een cursus bij de politie gevolgd. Een en ander moet
deze zomer klaar zijn. Benieuwd hoe druk het van de winter
is.
We
besluiten aan boord te eten want met zijn tweeën als
enigen in een restaurantje te zitten is weinig verheffend.
Daarna zitten we op het voordek het spel van de bijna volle
maan en de wolken te bekijken. Het geluid van de krekels is
net niet oorverdovend, de boomkikkers komen er nauwelijks
bovenuit. De geiten hoor je niet meer, ze zijn tegen het donker
worden al naar hun hok gebracht. Geen aktiviteit op de kant,
bijna iedereen is naar het dorp dat op een kwartier gaans
ligt.
vrijdag
5 juni
Nog
even het oversteekje naar Bequia
We
vertrekken niet al te vroeg, het is immers nog geen 20 mijl.
Met een bakstagwindje gaan we Walillebou bay voorbij, echter
bij Buccament bay draait de wind 180 graden en komt hij hoog
aan stuurboord in. Niet wetende hoelang dat gaat duren eerst
maar op de motoren. Om steeds overstag te moeten dat vindt
onze genua niet leuk. Het valt tegen, pas na een paar mijl
voorbij de zuidwestpunt komt de wind weer uit het oosten en
kunnen we hoog aan de wind op Bequia afkoersen. Ook nu komt
de schijnbare wind af en toe ruim boven de 22 knopen, reden
om de genua iets in te rollen. Toch maken we 8-9 knopen en
heeft een meeliggende veerboot moeite om ons in te halen.
Als we de Admiralty bay invaren zien we de"Koolau"
van Rik en Annet liggen. Wij zijn een dag eerder uit Martinique
vertrokken! Vlak voor we ankeren komen ze aanvaren vanuit
het dorp en spreken we af voor de borrel. Even verderop ligt
de "Carib Kiss" van Berend Botje. Als een uurtje
later Ben van de "Dual Dragons" langs komt, nodigen
we hun ook uit. Het Nederlands onderonsje is weer kompleet.
Of Nannie meekomt weet hij niet.
We
moeten natuurlijk ook nog inklaren. Hier op Bequia is een
gebouw dat postkantoor, douane, immigratie en misschien ook
nog gemeentehuis is. Het loket blijkt gesloten tussen 12 en
1. We strijken neer op het miniterrasje van Lina die ook heerlijk
brood verkoopt. Tijd om de nieuwe Compass te lezen. De formaliteiten
duurden weer lang, je wordt door drie mensen geholpen nadat
je weer vele formulieren hebt ingevuld. Is het nu echt allemaal
nodig?
zaterdag
6 juni
Als
we weer naar het dorp lopen passeer je natuurlijk Molissa,
in rastakleuren gehuld, twee kindertjes om haar heen. Ze verkoopt
haar haakwerk: mutsen, bikini's en wat halskettingen en armbanden.
Haar spontane manier van contact maken zorgt wel voor klanten.
Ze beveelt Joke een kapper aan, maar die gunt haar geen blik
dus ze kan niet eens vragen of hij haar kan knippen. Verderop
een uithangbordje: barber/hairdresser. Hij is aan het vegen
en Joke vertelt hoe ze het wel en ook hoe NIET wil hebben.
Het resultaat? Zo als het NIET moest...maar tot de Kerst hoeft
ze haar haar niet eens te kammen, bijna kaal dus! (zie foto
Turtle Sanctuary verderop).
zondag
7 juni
's
Middags is er een cricketmatch in het stadion. We zijn nog
niet voldoende liefhebbers om daar te gaan kijken. Een rubberboot
passeert met twee zwaaiende mensen. Kennen ze ons? We zwaaien
terug en zij keren om. Het blijkt het Canadese echtpaar dat
we een fles wijn bezorgden nadat we twee keer een slippend
anker hadden midden in de nacht in English Harbour, Antigua.
Ze komen na het zwemmen aan boord voor een nadere kennismaking:
Heine en Marlene van de "La Vida Buene".
zo
kan je ook varen (met de Kerst voeren we hier met een optimistje)
We
maken kontakt met de buren van het 60 voet motorjacht Jonalisa
van de Health-Vacacion.com
. Rachel en Art. We kennen ze van de lagune in Grenada waar
ik ze ooit hielp hun anker te bevrijden van de nodige rommel.
Het leuke was dat zijn vader ooit Nederland heeft helpen bevrijden
en hij nu door een Nederlander werd bevrijd. Hij zou het zijn
vader (93j) vertellen. Ook opperde hij in Porlamar om een
wake met rubberboten te houden om de "Starchaser"
na het noodlottige ongeval.
In
de namiddag komt Rik aan kanoën, lekker nat vanwege forse
windvlagen tegen.
's
Avonds willen we eten bij Gingerbread maar de prijzen liggen
erg hoog en het eten is too spicy. De Mexicaan verderop is
open maar behalve een paar over een tafel hangende serveersters
weinig te beleven. Verder, we passeren Maria's French terras,
het is er druk, live music maar ook duur weten we. De pizzatent
is gesloten dus zoeken we meer naar het noorden. We komen
uiteindelijk bij Coco's Place uit boven een van de watersportwinkels.
Ook hier zijn we de enige eters, maar de sfeer is goed, de
bediening laat niets te wensen over. Als na een poos ons bord
voor ons wordt gezet, ziet het er prima uit met de gegrilde
mahi-mahi.
maandag
8 juni
Als
we de nieuwe watersportwinkel passeren horen we een kreet
van binnen. Toch even kijken of het voor ons is bedoeld. En
jawel, het is Art van de Jonalisa. Ze hadden gisteren op bezoek
willen komen doch hebben momenteel geen rubberboot, die is
recent gestolen. Graag een andere keer - a rain cheque.
Ook
is het tijd om mijn achterband weer eens te plakken. Na de
laatste tocht was hij weer snel lek. Poreus? Gelukkig niet,
zodat we binnenkort weer een verkenning op de fiets kunnen
doen.
Met
onze kano bezoeken we de "Dual Dragons" die helaas
niet thuis zijn, en later de Koolau die heerlijk een bakkie
doen op het voordek. Dit ruilen ze graag in voor bier, koude
witte wijn en mosselen. Ze vertrekken de volgende dag naar
Grenada, we zullen ze daar wel weer zien. En passant komt
de "Present" aanvaren met hun Engelse schaduw. Later
zien we ook weer de "Carib Kiss" van Berend Botje
aan een mooring. Zo zijn we weer aardig compleet.
Fietstocht
naar de schildpadden opvang
Hoewel
al wat laat in de middag gaan de fietsen in de rubberboot
en varen we naar de steiger bij de taxistandplaats. Een envelop
voor Nederland gaat op de post (hoewel het net na drieën
is en het postkantoor eigenlijk al gesloten is). We beklimmen
in de eerste versnelling de weg naar de viersprong bovenop
de pas. Vandaar suizen we naar beneden langs alle bekende
plekjes. In december deden we dit lopend. De ene na de andere
baai trekt voorbij. Aan de landkant palmplantages met schitterende
palmbomen en zeer groen en prima onderhouden gazon eronder.
Dan verschijnt de turtle sanctuary onder ons. We boffen, er
stappen net weer gasten in een gereedstaande open taxi en
de eigenaar en oprichter Brother King is aanwezig en bereid
om met ons van gedachten te wisselen. Hij is nu zeventig en
heeft een dochter die doordeweeks als docent aan een school
op St. Vincent werkt. Zij is ook degene die de website onderhoudt:
www.turtles.bequia.net.
Joke als oud-docent vindt de presentatie bij de schildpadden
te mager. Er zou veel meer visueel gemaakt kunnen worden.
Waarom geen schoolkinderen inschakelen?
gespecialiseerd
in Hawksbill
zijn
trots: een albino
veel
te zien en te leren
Bezoek
aan de "Dual Dragons", een Voyager 470 catamaran
Ben
en Nannie showen ons hun boot die erg veel kastruime blijkt
te hebben en een heerlijke kuip. Ook laat hij zien hoe ingenieus
zij hun bijboot optakelen en wel met de elektrische hoofdlier
en een soort david die uit de giek schuift. In de machinekamers
staan Yanmars 40 pk., goed voor een redelijke snelheid als
de wind het laat afweten. We maken ook een principe afspraak
dat we proberen samen te varen van Grenada naar Curaçao,
mede in verband met de veiligheid. (deden ze dat ook niet
in de Tweede Wereld oorlog: konvooivaren?).
Vroeg
onverwacht bezoek!
Om
zeven uur 's morgens wordt er tegen de boot geklopt. Het blijkt
Jules van Barbados. Hij is degene die ons in 2004 het eiland
heeft laten zien nadat hij was komen aanzwemmen om kennis
te maken. Dat was voor ons heel bijzonder, 3 weken op de oceaan
zeilen en dan wordt je in het Nederlands aangesproken en blijken
we ook nog gemeenschappelijke bekenden in Harlingen (Esther,
Mark en Liam van de klipper Hollandia)
te hebben! (zie verslag). Jules
is met zijn vriendin Andrea in een vrij kleine boot in deze
contreien aan het zeilen. Morgen vliegen ze terug naar Barbados
en hij wilde ons niet missen, daarom zo vroeg. Een heerlijk
weerzien na bijna 5 jaar Carieb. Natuurlijk moesten we ook
hun boot bezoeken en kennismaken met Andrea. Eigenlijk worden
we nu met Kerst verwacht op Barbados...
Jules
en Andrea
Jules
zoals bijna elke Nederlandse zeiler die Barbados heeft aangedaan
hem kent
Afscheid
van "La Vida Buene"
Marlene
en Heine gaan voor een aantal maanden terug naar Canada. Ze
laten hun boot achter op de kant in Ottley Hall, aan de zuidwestkust
van St. Vincent. Hun boot is een van der Stadt (!) van staal
met binnen ontzettend veel donker hout maaralles bewerkt met
houtsnijwerk door de vorige Spaanse eigenaar. Het bekende
verhaal: er moest ontzettend veel aan opgeknapt worden voor
de boot oceaanklaar was. Heine kan dat allemaal zelf, dat
scheelt in de kosten. Ze hebben ook in Duitsland gewoond en
gewerkt, spreken dus ook voortreffelijk Duits. Benieuwd waar
en wanneer we ze weer zullen zien.
Diner
bij de "Whaleboner"
De
oudere dame, weduwe en eigenaresse van het restaurant Whaleboner
wil in het laagseizoen nog wel voor eten zorgen, mits besteld.
Zo deden de Oostenrijkers die met de "Dual Dragons"
opvaren, echter gekoppeld aan een mogelijk bezoekaan "Moonhole",
de creatie van een Amerikaan aan de zuidwestpunt van Bequia
waar hij onder een rotsboog 17 zeer primitieve doch exclusieve
woningen bouwde. Of het nu nog bewoond is weten we niet. Foto's
vanaf het water laten daaromtrent weinig zien. Helaas, er
kan (nog?) geen rondleiding worden georganiseerd en we moeten
de 4 km lange wandeling uitstellen. We gaan wel met zijn allen
eten: de bemanningen van de Oostenrijkse catamaran, de Oostenrijkse
Amel, Ben en Nannie van de "Dual Dragons" en wij.
Voertaal Duits. In een dag dus: Nederlands (Jules), Duits
(Andrea en Jules), Engels (Marlene en Heine) en weer Duits.
Goed hé die Nederlandse scholing. Iedereen jaloers
dat we zoveel talen spreken. Het 3-gangen menu was trouwens
prima.
walviskaken
en wervels: ze mogen hier 2 (of 4?) per jaar vangen
De
gevolgen van zware regen
Tijdens
mijn hardlopen op het strand donkergrijze luchten en even
later loop ik watergekoeld. Heerlijk. De regen houdt een tijdje
aan en terug op de Zeevonk komen er ineens tientallen plastic
flesjes voorbij. Ze komen vanaf het dorp. Wie is er zo leuk...
Als later zelfs een kartonnen doos en veel stukken hout en
tuinafval ook passeren wordt het duidelijk: de goten langs
de straten worden door de regen schoongespoeld en dus drijft
alles de baai in. De vraag is of het ook gevaarlijk kan zijn
voor de gezondheid om nu te gaan zwemmen. Gezien ook de keukenafvoeren
op de goten uitkomen is het in ieder geval verre van fris.
Door de minimale getijbeweging hier en de oostelijke wind
is een uur later al geen spoor meer van het vuil te zien.
Tijd om de waterlijn weer schoon te krabben.
Op
haaienjacht
Len
van de "Present" meldt dat hij nursesharks heeft
gezien bij het rifje tussen de stranden. Wij halen camera
en snorkelspullen op, vragen of Nannie en Ben ook meegaan
en na een bak koffie aan boord van de "Dual Dragons"
wij naar het rifje. Allerlei holen met vooral de glassy sweepers.
Door het felle zonlicht was het moeilijk iets in de duisternis
te onderscheiden. Dan zie ik twee ogen, precies als Len had
beschreven. Voorzichtig wat verder naar binnen. Je kunt de
vorm van een brede bek nu ook zien. Het blijkt een steen met
twee witte stippen...
Intussen
weet Joke wel een groep inktvissen en een octopus te verschalken
en zie ik nog restanten van een kreeft: voelsprieten en poten.
Opvallend is dat veel zeeëgels zijn aangevreten. Natuurlijke
vijanden of mensen?
octopus
Wat
brengt de duisternis
De
maan is alweer tegen het laatste kwartier aan en komt dus
laat. De heldere hemel verwent ons met prachtige sterren,
helaas kennen we al die sterrebeelden hier nog niet. Een is
prominent aanwezig: het Zuiderkruis. Nooit gerealiseerd dat
die op het noordelijk halfrond ook zichtbaar kan zijn. Achteraf
logisch.
Ook
het gehoor wordt verwend: koren van boomkikkers vanaf de groene
hellingen. Waarom zij nu de krekels overstemmen is niet duidelijk.
Heeft het met de flinke buien in de vroege ochtend te maken?
vrijdag
12 juni 2009
Mango's
plukken
Mooi
als iemand een paar bomen weet die je vrijblijvend kunt leeghalen.
Joke en Nan met pikhaak op pad en jawel, ze komen met een
zak vol july mango's terug. Intussen is het ook gezellig om
ons heen geworden: de vloot van zo'n 25 huurboten, zowel catamarans
als monohulls, die met elkaar een tour Martinique-Tobago Cays
maken, komt weer even een nachtje hier doorbrengen.
's
Nachts komt een wave over met lekkere windstoten, stevige
regenbuien en zelfs een enkele onweersklap. Het valt allemaal
erg mee al haal ik voor dezekerheid de stop uit de rubberboot.
Hij mocht eens te zwaar worden van al die regen plus dat de
tank gaat drijven en soms ondersteboven ligt als hij bijna
leeg is.
zaterdag
13 juni
Ochtend
sport programma
Eerst
met de kano naar Princess Margaret beach. Daar het strand
een aantal keren heen en weer (450 m). Het keerpunt ligt onder
een rotsboog, zeer fotogeniek. Onder het nabij gelegen hol
slaapt een zwerver die ik hier dagelijks zie. Vanwege de regen
slaapt hij nu overdekt. De vrouw die haar kleurige t-shirts
en pareo's verkoopt is haar stalletje aan het opbouwen. In
het weekend begint ze daar duidelijk vroeger mee. De man die
het strand aanharkt is er nog niet. Wel staan op het strand
voor Jack's bar in het hoekje de restanten van het feest gisteravond:
een tiental uitgebrande tuinfakkels.
Intussen
is Joke aan boord met een grote Swiss Ball behorende bij een
fitnessuitrusting bezig. Goed voor de rug- en buikspieren.
Daarna
snorkelen om te zien of we nu eindelijk 'onze' zeepaardjes
kunnen terugvinden. Het mag niet zo zijn. Wel een dikke schorpioen
vis en veel flamingotongen. Vlakbij de Zeevonk een bijzondere
vis, hij lijkt het meest op een jonge ocean triggerfish maar
is wat kleuriger. Joke wil een foto van hem maken doch kan
hem niet meer vinden.
Een
drankje aan boord van onze Canadese buren
Te
gek dat je elkaar al vele malen hebt ontmoet, nu al meer dan
een week naast elkaar ligt en nog niet bij elkaar aan boord
bent geweest. Redenen zijn: hun rubberboot is gestolen en
ze hebben nog geen riemen voor hun jolletje dat nu achter
de boot hangt. Ook zien we ze de hele week vroeg worden opgehaald
door een watertaxi, ze werken duidelijk aan de wal. Vlak voor
een zware regenbui wij naar ze toe. We krijgen een heerlijek
mix met rum en vruchtensap aangeboden. Hij heeft altijd in
de handel gezeten en is nu iets aan het opzetten in Bequia,
zij is bedrijfspsycholoog en wilde wel eens wat anders doen.
Het zijn duidelijk doeners, met name Art die toch duidelijk
boven de zestig is. Rachel is veel jonger en heeft recent
weer naar een baan in Canada gesolliciteerd. Ze wil weer wat
meer onder de mensen. Benieuwd waar we ze weer zullen ontmoeten.
De
"Dual Dragons" wacht op ons
De
regen houdt wat langer aan en pas tegen donker zien we kans
om droog over te komen. Ben en Nannie mopperen niet. We krijgen
zelfs een warme maaltijd: spaghetti met knoflook. Zij gaan
ook richting Margarita en willen met ons konvooivaren, een
nadrukkelijke wens van Joke als we richting Venezuela gaan.
Krabben,
schuren en poetsen
Boven
de waterlijn zit veel aanslag die er bijna niet is af te krijgen.
Pas met een soort schuurspons lukt het maar moet je uitkijken
niet ook de verf te schuren. Het effect is fantastisch: we
hebben na vier dagen weer een scherpe waterlijn. Intussen
groeit onderwater ook weer aan en dit keer krabben we met
schuren er na. Alleen helemaal onderwater zijn we nog niet
klaar als we weer vertrekken naar zuidelijker oorden.
Vertrek
een dag uitgesteld
Hoewel
de "Koolau" skypt met de vraag waar we blijven -
ze willen met ons de zuidkust van Grenada verkennen en vertrekken
nu uit Carriacou - stellen we de dag van vertrek een dag uit
wegens het ontbreken van wind en de vele buien in de vroege
ochtend. We hebben geen haast. Als we langs he tterras van
Frangipani lopen zitten daar Karel en Truus met een ander
echtpaar. We worden uitgenodigd om er bij te komen zitten.
John en zijn vrouw van de "Imagine of Falmouth"
zijn gezellig en zij heeft al ervaring als opstapper naar
Cuba. Goed om weer meer details te horen over dit bijzondere
eiland waar Joke graag naar toe wil.
Kennismaking
met de "Nunki"
Weer
een Nederlandse vlag zichtbaar al zou de naam anders vermoeden.
Het is een éénromper met twee masten. Karel
en Truus hebben hem zelf afgebouwd, een proces dat vele jaren
duurde. Eerst op Malta, later in Zuid Frankrijk bij de monding
van de Rhône. Nunki is de een na helderste ster van
het sterrebeeld de boogschutter (dat weet iedereen toch?).
Hun bruceanker doet het niet goed hier in de baai en met de
rukwinden voelen ze zich niet echt veilig. Hun andere anker
blijkt het later beter te doen. Toch veranderen ze een paar
maal van plaats: ze hebben een abonnement van Hothothotspot
gekocht en zouden hier dus wifi hebben. Echter, ze liggen
te ver van de hotspot en moeten met de laptop de wal op. Dit
terwijl een niet betaalde hotspot "Flamingo" wel
binnen hun bereik moet liggen.
Wij
hebben trouwens veel plezier van een andere hotspot die vrij
is: "Gingerbread AP". Het is trouwens altijd weer
afwachten als je ergens ankert: elke keer zijn er weer nieuwe
hotspots. Een goede antenne en een booster zijn een uitkomst.
Wij hebben nu een omnidirectional van 13 dB en een booster
van 1W die samen met de Engenius adapter van 400 mW het prima
doen. Wel lastig dat de antenne meer dan een meter lang is
en we hem dus elke keer moeten ophangen.
Een
driemaster arriveert in het donker
Het
is raden welke het kan zijn. De "Stad Amsterdam"
heeft ra's, deze niet. De truc om op de AIS (Automatic Identification
System) te kijken welke boot het is werkt niet. In tegenstelling
tot vele grote motorjachten heeft hij geen AIS-transponder
of heeft hem niet aanstaan. Het is pas verplicht voor schepen
boven de 300 ton. De volgende dag proberen we met de verrekijker
of we een naam zien want er hangt notabene een grote Nederlandse
vlag achterop! Ook geen succes. Pas in de middag als we in
onze rubberboot stappen zien we een paar jonge mensen met
een wit t-shirt en een driemaster als logo: het is de schoener
"Fleurtje". Volgens hen is er maar één
Nederlander aan boord.
Afscheid
Bequia gevoelig
Na
zoveel dagen hier in de baai te hebben gelegen en vele zeilers
te hebben ontmoet enweer hebben zien vertrekken is het nu
onze beurt. Het weer is goed, voorspelde wind oost 14 knopen.
Dat wordt een ontspannen ritje van 26 mijl naar de Tobago
Cays, een van de mooiste plekken van de Carieb. We gaan niet
meer de kant op om een bezoekte brengen aan de bakker, we
zien wel. De Jonalisa bemanning komt nog even dag zeggen en
voor de wind varen we de Admiralty baai uit. Onderweg nog
even een blik met de kijker naar Moonhole om te zien of er
een teken van bewoning is. Bij de westpunt draaien we de genua
erbij en met halve wind zetten we koers richting Canouan.
Langzaam maar zeker naderen donkere grijze luchten. Zal het
lukken om de buien voor te blijven? Het antwoord is er binnen
een kwartier: nee! De wind neemt toe tot 32 knopen maximaal
en we moeten de genua proberen in te draaien. Voordat dat
karwei is geklaard hebben we al 13,5 knoop gelopen. Mede een
effekt van het schoonmaken van het onderwaterschip?
Perfecte
aankomst Tobago Cays
We
kunnen weer ten oosten vande gevaarlijke riffen Ile Baleines
en pasvlak voor de nauwedoorgang tussen Petit Bateau en Petit
Rameau bergen we de zeilen op. De daar liggende boatboys begroeten
ons alsof we oude bekendenzijn. Leuk om te zien dat een van
hun een Friesvlaggetje op zijn bootje heeft, wel staan de
pompeblêren onderste boven. Binnen 4 uur liggen we geankerd
naast het eiland Baradal waar een stuk water is afgezet als
graasgebied van tientallen schildpadden. We liggen boven wit
zand met een twintig meter voor ons een kleine uitloper van
het Horseshoe rif. Het is niet druk, wel twee Nederlandse
boten: de Present en de Dual Dragons.
Maximaal
snorkelgenot
Volgens
de tabel met meridiaanpassages in de Compass (het gratis maandblad
voor zeilers in de Carieb) is de maanstand gunstig als we
met snorkel te water gaan voor een bezoek aan het Horseshoe
rif: geen zware tegenstroom te verwachten. Belangrijk want
bij een vorig bezoek hadden we zware tegenstroom en kon je
zelfs met vinnen nauwelijks vooruitkomen. Nu dobberen we op
ons gemak tussen de mooiste koraalformaties bedekt met allerlei
kleurige sponsen enandereaangroei. Ook de vissen laten zich
van de mooiste kant zien. Weworden alopgewacht door eenpaar
koffervisjes die onder de boot aan het fourageren zijn. Je
ziet ze met hun grappige snuitjes het zand een beetje wegblazen,
wat zedan vinden is niet duidelijk. Het oceaanwater is duidelijk
koeler dan dat in de baai bij Bequia. We laten ons weer opwarmen
in de namiddagzon en daar hoort natuurlijk wel een versnapering
bij.
rog
onder de boot!
Een
pikzwarte nacht met de melkweg
De
dichtsbijzijnde straatverlichting is op 5 mijl dus geen last
van lichtvervuiling. De laatste wolkenflarden zijn nog zichtbaar,
nee, het is de melkweg! Ontelbare sterren schitteren aan de
hemel. Het is een raadsel hoe je hier sterrebeelden van moet
maken. Een zachte avondbries en een licht geklots maken het
sprookje kompleet. Overdag is het hier al een paradijs en
nu dit. De zacht schommelende ankerlichten van de 15 andere
boten verraden de aanwezigheid van andere aardse wezens.
De
groene flits bij zonsopkomst!
Ik
denk dat er maar weinig mensen de ochtend groene flits hebben
gezien. Voor mij is het nu de derde keer. Schitterend!
Vroege
ochtend expeditie Baradal
Met
de kano en gewapend met schoenen en kamera in de vroege ochtendzon
naar het palmenstrandje. Nergens mensen te zien, meer kleding
niet nodig. Het strandje is in de nacht door de golven overspoeld
en alle sporen van bezoekers van de voorgaande dag zijn daarmee
uitgewist. Heerlijk om met de kamera te spelen. De natuur
laat zich van de mooiste kant zien in dit nog lage zonlicht.
De aanwezige meeuwen maken stilzwijgend plaats voor mijn kano.
Overal de groene steentjes op het strand, dit keer niet van
bierflesjes. Standkrabben verdwijnen in hun holen. De palmbomen
zwaaien met hun takken. Het pad door het mulle zand omhoog
en ineens veel geritsel in de struiken. Vogels? Nee, leguanen!
Paadjes slingeren tussen de bosjes en de cactussen door. Hier
en daar kleine paarse, gele en witte bloemen. Het pad voert
omhoog naar de top. Onderweg mooie doorkijkjes naar de geankerde
jachten en de nabije eilanden. Een grote leguaan kruist mijn
weg zonder enige haast en laat zich uitgebreid fotograferen.
Boven aangekomen niet veel uitzicht door de struiken rondom,
jammer.
Aan
de oostzijde is een strandje nadat je een vogelkolonie in
de bomen zonder kleerscheuren(!) bent gepasseerd. Het straalt
eenzaamheid uit. Een passant is zo aardig geweest om de aangespoelde
plastic flessen op een hoop te gooien. Even verderop zie ik
een stuk plastic door de wind opgepakt worden maar toch klopt
het niet, het lijkt eerder pootjes te hebben. Wat blijkt?
Het is een Portugees oorlogsschip, bekend als zeer giftige
kwal, die door krabben wordt verplaatst! De krabben zoeken
een goed heenkomen als ik naderbij kom. De kam, het boven
water uitstekende zeil van de kwal, is intact.
Idyllisch?
Met de kano op expeditie: Baradal, Tobago Cays
besjes
etende landschildpad
Portugees
oorlogsschip: de krabben zijn even gevlucht voor de fotograaf
overal
geritsel van de leguanen
portretfoto
wat
een plek!
op
de achtergrond het Horseshoe rif en Petit Tabac
Genietend
van al dit schoons kom ik een bessenkauwende landschildpad
tegen. Daarna nog meer leguanen, het kan niet op. Na nog een
paar foto's van de Zeevonk met het eilandje Petit Tabac op
de achtergrond te hebben genomen keer ik huiswaarts.
Vroege
vogels
De
zwarte kraaiachtigen, de Carib crackles, die hier de boten
onveilig maken blijken behoorlijk brutaal. Met hun gekrijs
maken ze zich ook al niet populair. Ze zijn bereid om iets
uit je hand te pikken maar dank je wel ho maar.
Windgeneratoren
Het
is een technisch verhaal, maar waar wind is kan je die gebruiken
voor energie. De molenaars in de historie weten er alles van.
Hier in de Carieb staat altijd een lekkere bries dus waarom
ook niet een windmolen aan boord? De jachtbewoners denken
er verschillend over want de meeste en zeker de oudere windmolens
kunnen aardig wat lawaai produceren. Wij hebben nu de iets
modernere KISS, simpel en goedkoop die bij 18 knopen wind
goed is voor 16 Ampere bij 24 volt, zo'n 400 W dus. Het lastige
is dat bij meer wind het geluid ineens gaat toenemen en bij
20 knopen en meer hij het te warm krijgt en geen stroom meer
levert vanwege een thermische beveiliging. Je kunt hem dan
elektrisch uitschakelen maar dan moet hij eerst afgekoeld
zijn. Ik los dat op door ze (we hebben er twee) met een lijn
achterstevoren te trekken, zeer effektief. Maar het vervelende
is dat ook 's nachts buien met veel wind kunnen overkomen.
Je wordt wakker van het lawaai van wind en regen en dan? Vrienden
kiezen ervoor ze's nachts uit te zetten maar dan mis je weer
een hoop stroom. We hebben nu al dagen geen dieselgenerator
nodig gehad, mede vanwege de zonnepanelen...
Carnaval
op Union Island
Over
de marifoon horen we van vrienden dat het de laatste dag van
het carnaval op het nabije Union Island is en 's middags de
parade zal zijn. geen idee hoe groot het zal zijn maar waarom
niet even gaan kijken, tenslotte hebben we dit jaar alle carnavals
gemist. We zeggen de schildpadden van Baradal vaarwel nadat
Joke de stingray die rond de boot zwemt nog even heeft gefilmd.
Als experiment gaan we door een meer oostelijke opening van
het rif, het zicht is uitstekend en waarom zou je omvaren
als je andere catamarans van hier het ook ziet doen. Op de
genua steken we over, eigenlijk tegelijk met een Frans jacht.
Zij maken foto's van ons dus doen wij het omgekeerde. En jawel,
een kwartier nadat wij zijn geankerd en aan de lunch zitten
worden zij naar een mooring begeleid. Van de wal nog geen
muziek of drukte dus we nemen de tijd, gaan even bij ze langs
en krijgen een USB-stick mee om onze foto's op te zetten.
In het dorp heerst rust, hoewel op het plein bij de haven
een paar bbq's staan te roken. We strijken neer bij een fruitpunchbar
en wachten daar op het gebeuren. De man van de punches verontschuldigt
zich: "wij zwarten gaan anders met de tijd om".
In plaats van om 1 uur werd het bijna vier uur...
daar
komen ze!
de
enige act, een wandelende tabaksboom
Intussen
kwamen steeds meer zeilers langs, ook bekenden. Opvallend
veel Duitstaligen mede door twee Oostenrijkse boten. Het werd
een gezellige boel en toen de mini-optocht langskwam met veel
elektronisch geweld op een vrachtwagentje was dat het. De
bbq-kippetjes smaakten goed, anderen namen er een flesje bier
bij (Heineken!).
blije
zeilers in Clifton, Union Island: vlnr achter Sabrina (Cayenne),Christine
en Hannes(Pukuri), Erik en Isabelle(Fr), Jörn en Kate
(Renaissance),?voor: Heike en Stafan (Baju) en Joke
vers
fruit aangekomen per veerboot
Bezoek
aan Happy Island
Je
kijkt vergeefs op de zeekaart maar op het Newlands rif bij
Clifton ligt een heus kunstmatig eiland met bewoner Janti,
coördinaten 12 35 600 N 61 24 600 W. Janti heeft het
opgebouwd uit koraalblokken en grote schelpen en het groeit
elk jaar nog. Nu heeft hij zelfs een betonnen muurtje om het
terras gemaakt met een redelijke aanleg voor rubberboten.
Hij serveert drankjes en op bestelling kan je er eten. Vol
trotslaat hij zijn verblijf zien. Interessant is de energiehoek:
akku's, omvermers alsof je op een boot zit. De zonnepanelen
doen het werk, hij heeft geen generator. Een bezoek waard!
Happy
Island in het avondlicht
Uitklaren
in Union Island
Bij
de haven is het kantoor met op de deur de openingstijden van
douane en immigratie. Als we daar binnen stappen is het al
snel duidelijk: de betreffende ambtenaren zijn er niet. Voor
in- en uitklaren moet je naar het vliegveld. Onderweg probeert
Joke bananen te kopen. Lukt niet, de vrouw van het fruitstalletje
heeft geen wisselgeld. Even later passeren we een hardware
store. We kopen hier van die ouderwetse rvs pannesponzen om
het onderwaterschip mee tedoen. Ook geen wisselgeld, maar
de man snelt naar de nabij gelegen supermarkt , wisselt daar
en verontschuldigt zich voor de wachttijd. Op het vliegveld
weinig aktiviteit, geen toestellen startklaar. Veel mensen
aanwezig: 2 van de immigratie, drie in de wachtkamer, drie
achter de bagagebalie, de baas (vier gouden strepen) in zijn
kantoortje, vier zittend in de ontvangsthal en de mooie vrouwelijke
douanebeambte (drie goudenstrepen) die ons de nodige formulieren
laat invullen. Intussen praat ze met anderen, soms vraag jejeaf
tegen wie ze het heeft, tegen ons of niet. De immigratiemensen
zijn niet de vriendelijkste (kent hij me nog van de vorige
keer toen ik me boos maakte vanwege het onnodig lange wachten
en vervolgens de vliegtuigpassagiers die later kwamen eerst
te helpen?)
Ritje
Clifton-Hillsborough
Een
echt ritje van 7 mijl op de genua. Om niet voor enen in Hillsborough,
de hoofdstad van Carriacou, aan te komen rollen we de genua
de laatste mijltjes in. Een ongemanierde man in het kantoortje
vertelt ons eerst naar de immigratie te gaan. Dit is gehuisvest
in het politie bureau aan de andere kant van de straat. Twee
jong mannen in uniform laten ons weer formulieren invullen
(met carbon ertussen) en per persoon moeten we een soort medische
verklaring invullen. Er komt geen verpleegkundige aan te pas,
misschien komt die alleen op afroep als je in een van de hokjes
ja hebt ingevuld. Dan weer door het hek, nu op aanwijzigingen
van de onvriendelijke man achter zijn bureau de trap op waar
onze zeer volumineuze en toch vrij jonge 'vriendin' nog kantoor
blijkt te houden, nu vergezeld van een even jonge vrouwelijke
funktionaris die voor onze EC$ 50 een ontvangstbewijs uitschrijft.
Dan weer op indicatie van de onvriendelijke man naar de havenmeester
die net komt aanlopen. Hij controleert de papieren en verbetert
onder het kopje volgend land - wij hebben Isla Margarita ingevuld
- met Grenada. Voor ons onlogisch, Grenada is toch hetzelfde
land als Carriacou?
Op
naar Tyrrel Bay
Vanwege
de korte afstand weer op de genua terwijl de Canadese Bonansa
niet eens die moeite neemt en voor ons uit motort. Stilletjes
hopen we dat de wind iets toeneemt zodat we hem inhalen...
We passeren Sandy Island waar drie jachten geankerd liggen.
Het is bewolkt en weinig uitnodigend dus verder. Bij Paradise
beach ook geen redenen om te pauseren en we zeilen de Tyrrel
bay in, vol verwachting of er ook vrienden en bekenden liggen.
Twee boten hebben deze baai als een soort vaste plek: de Horta
van Harm en Lizzy en de Second Millennium van John en Melodye.
Verder hebben we waar voor de jachtclub. Een fonds om kinderen
in staat te stellen scholen te bezoeken en te lunchen wil
graag donaties en verkoopt tijdens de regatta in augustus
de aangeboden spullen. We brengen als eerste kleding, handdoeken
en schuimmatrassen naar de jachtclub. Het wordt opgeslagen
in een kanertje en tot onze verbazing staan ons oude tv-tje
en de elektrische oven er nog! Dan naar deSecond Millennium
waar we worden herkend (december 2005
spraken we hun over Arie Boom en zijn inspanningen om zijn
erfelijke ijzerstapelingsziekte/iron overload meer bekendheid
te geven) en gastvrij worden ontvangen. Zij leggen ons uit
hoe het fonds werkt, hoe het geld wordt besteed. Meer informatie
staat op de website van de C.C.E.F.
(Carriacou Childrens Education Fund).
De
donatie van de "Senang"
aan het fonds
De
opbrengst van de verkoop van de optimist "Speedy"
brengen we naar Melodye en John. Ze zijn er erg blij mee,
ze kunnen er één kind een jaar ...
blije
gezichten Senang, dank je wel!
Wat
brengen we weg?
Heerlijk,
dat opruimen van de 'zolder'! De massagematrassen hebben plaatsgemaakt
voor een echte massagetafel dus weg ermee! En dan het hot
item: reserve onderdelen Whispergen (het apparaat is allang
van boord en retour Nieuw Zeeland); een stofzuiger 1600 W
(onze kleine op 110 V doet het prima), een handschijnwerper
1.000.000 candela (onze nieuwe oplaadbare is 2 miljoen candela
en veel handzamer), allerlei elektronica, vooral kleine trafo's
van telefoons. Zakken vol spullen gaan richting jachtclub!
Boodschappen
doen in de rimboe
Heel
apart om op zoek te gaan naar etenswaar op het heetst van
de dag. We liepen langs de Lambi Queen bar waar mannen domino
speelden. Ooit was hier de kennismaking met Carriacou toen
we daar aankwamen na 6 dagen/5 nachten zeilen vanaf Bonaire.
We maakten even een praatje met de jonge (Duitse?) vrouw van
de Arawak duikschool. Even verder stond een kleine donkere
vrouw achter een primitief toonbankje, haar hoofd kwamer net
boven uit. Ze sprak ons aan en wilde fruit, o.a. zuurzak aan
ons verkopen. Ik mocht nu geen foto van haar maken, "on
the way back". Ze wees ons de bakker en wij verder in
de hitte. Passerende taxibusjes stopten voor ons en vroegen
of we mee wilden. Ook een rastaman in een personenauto was
zo aardig. We bedankten beleefd en vervolgden de weg langs
het strand. Na een paar havelozewinkels en een paarfruitstalletjes
te zijn gepasseerd, hield hetdorpje op. De weg ging indeverte
schuin omhoog. Bij de aanleg van de nieuwe haven was wat aktiviteit,
maar ook hier mannen uitrustend onder de bomen. We keerden
om en kwamen bij een levensmiddelenzaak uit die de deur had
gesloten vanwege de airco. We kochten brood en andere eetwaar
en kwamen op onze "way back" weer langs het minifruitstalletje.
Het ijs was snel gebroken en Venus wilde nu wel op de cfoto,
ik mocht zelfsachter de toonbank komen. Een sprankelend mens
maar armoe. Joke kocht kleine limoentjes (voor de ti-punch?)
en zuurzak en gaf iets meer dangevraagd.. Vervolgens wilde
een opgetogen Venus nu ook buiten haar stalletje met ons op
de foto en trok daarvoor haar werk overgooier uit. We namen
afscheid met een omhelzing...
Venus
in haar stalletje
kruidenier
voor het brood
Happy
hour op de "Hallelujah"
Voor
ons ligt een soort vissersboot, de "Halleluja" uit
Barbados. Op de zijkant staat ook "Lady Di", dus
je mag kiezen. Aan een klein mastje een gele vlag met een
zwart wijnglas: het blijkt een drijvende bar! We besluiten
er een kijkje te nemen. 's Morgens stond de vrouw ervan op
de kant te wachten op een bootje dat haar zou ophalen. Het
duurde lang en ik bood haar een lift aan. Ze had net telefonisch
kontakt gehad en het was niet meer nodig. Wel nodigde ze ons
uit voor een rum-punch. Toevallig landde er net de rubberboot
van de "Perle", een Oostenrijkse catamaran. Tegelijk
met ons - weer toeval - arriveerden de opvarenden van de andere
Oostenrijkse catamaran, de "Pukuri". Het kon niet
uitblijven, ook de bemanning van de Duitse aluminium catamaran
"Baju" stapten aan boord. We hadden al kennis gemaakt
met Heike en Stefan (Baju), Christine en Hannes (Pukuri) op
Union Island bij het carnaval. Ineens een hele drukte waarbij
de eigenaresse(?) handen vol werk had met het bereiden van
rum-punches. De eerste waren trouwens gratis, een welkomsrondje!
De voertaal was natuurlijk Duits en uren later keerden we
huiswaarts. We werden natuurlijk uitgenodigd om de andere
catamarans te bezoeken. Ook interessant dat Heike Yoga-lerares
is, kunnen we misschien nog wat van leren?
de
barvlag in top
Bezoek
aan de "Baju"
De
aluminium 14 m catamaran "Baju"
uit Zuid Afrika ziet er stoer uit, hoewel één
ding direkt opvalt als je hem van voren nadert: er hangt een
schroef met schroefas aan de binnenkant van de bakboord romp!
Wat hebben wij niet altijd veel plezier van onze twee motoren,
waarmee je goed kunt manoevreren. We worden opgewacht door
een enthousiast jong stel: Heike en Stefan. Eerst een rondleiding
binnen en dan buiten. Alles van zwaar aluminium gebouwd, ongeschilderd
bij de lasnaden, gewicht ongeveer 10 ton. De giek is een wishbone,
een soort surfgiek. Toevallig (kite-)surfen ze beiden ook.
Heel apart zo'n metalen schip als je epoxy gewend bent. Binnen
is het zeer ruim door de open keuken beneden SB en de navigatie
hoek aan BB. Ook hier iets opvallends: geen ramen aan de voorkant
dus geen uitzicht naar voren! Zo heeft elk ontwerp zijn eigen
karakteristiek. Heike pakt een stapel Yoga- boeken uit hun
bibliotheek en vindt in Joke een enthousiast gehoor.
apart
tuig, Heike doet Yoga op de catwalk
kopieertijger
aan boord! (Stefan van de Baju)
Bezoek
aan de "Pukuri"
Deze
12 m Malcolm Tennant catamaran is 7,40 m breed en weegt maar
4 ton. De kajuit is een soort schuilhut met de achterkant
open, een tafel in het midden met aan weerszijden een driepersoons
bank. In de maximaal 1,30 m brede rompen achterin in twee
persoonsbed. Er is slechts één akku van 105
Ah aan boord, een windgenerator en een paar zonnepanelen.
Geen ankerlier. Geen stuurwiel maar lange stokken aan de helmstok
en een windpilot naast een elektrische autopilot. Alles behoorlijk
primitief, het heeft iets weg van kamperen maar dan wel met
een korte golfradio.
let
op de mooie zwemtrap aan SB
Ochtendwandeling
met verrassing op de Paradise Beach
Op
het eerste gezicht lijkt de Tyrrel baai weinig te hebben bieden:
een kustweg langs het strand met vooral restaurantjes en andersoortige
winkeltjes. Eenmaal het gehucht aan de zuidkant ontsnapt passeer
je toch een paar opmerkelijke zaken: een gezondheidscentrum
gesponsord door het gouvernement van Grenada en een opvallende
winkel met techniek, elecronika en gereedschap. De reklame
op de muur ziet er schitterend uit. Helaas gesloten als wij
passeren. Omhoog naar de driesprong waar de betonnen paal
in rastakleuren die als rotonde dient omver is gereden. We
slaan rechtsaf en even later hebben we uitzicht op het strand
en Sandy Island. Er heerst enige aktiviteit dus waarom niet
even gaan kijken? We dalen af via een geitenpaadje. Op het
strand is duidelijk iets aan de hand. Men is een eetstal aan
het opbouwen en ernaast zitten vrouwen van rijst op een slimme
manier ballen te maken. Er wordt cocos geraspt. Grote potten
op houtvuurtjes op de achtergrond. Joke informeert naar de
betekenis: het is vissermans verjaardag feest! Tientallen
mannen zijn bezig een groot net op een visboot, die op het
strand ligt, te stouwen. Een kwartier later moet de visboot
te water. Simpel: rondhouten er onder en er voor en met zo'n
zes man aan iedere zijde duwen. In drie halen ligt hij te
water, springt de bemanning er in en krijgen ze een sleep
van een visboot die wel een buitenboordmotor heeft. Ze steken
uiteindelijk met drie boten over naar het witte strand van
Sandy Island in de verte. Daar zien we twee zeilboten liggen
die al gauw worden 'omsingeld' waarna een vertrekt.
gezondheidscentrum
op Carriacou
net
echt!
vissersboot
te water rollend op hout
pannen
op houtvuur: "vissermans verjaardag"
fruitmarkt
op Carriacou
Eindelijk
de beloofde steelband
We
blijven een dag langer want de vrijdagse steelband is een
dag verschoven bij Lambi Queen restaurant, omdat de 29e Fishermen's
Birthday is en dat vier je natuurlijk niet op een werkdag,
dus op zaterdag. We ontmoeten er weer de Duitsers, Oostenrijkers,
Fransen en Nederlanders die we de afgelopen week hebben leren
kennen. Opmerkelijk is dat de hoofdpersonen van de band vrouwen
zijn. Ze spelen de sterren van de hemel. Een gesprek is niet
mogelijk vanwege het heftige geluid. De dansers komen ook
aan hun trekken: midden op straat, als er een auto moet passeren
gaat men even opzij.
Alweer
de laatste etappe: wedstrijd naar Grenada
Als
we vertrekken uit de Tyrrel Bay, tegelijk met een Amerikaanse
tweemaster, dan zien we een paar mijl voor ons twee zeilen
en nog veel verder richting Grenada een catamaranzeil. Leuk,
kunnen we proberen in te halen. Het is stralend weer, de zee
is redelijk vlak en de halve wind 3-5 Bft. De Amerikaan volgt
redelijk maar heeft alleen z'n grootzeil op en is dus aan
het motorzeilen. We lopen achter het eiland 6 knopen maar
daarna beginnen we wat snelheid te krijgen. We koersen, kompenserend
voor de flinke dwarsstroom, naar de westelijke kant van de
cirkel om de onderzeese vulkaan Kick 'm Jenny. De twee zeiltjes
voor ons worden langzaam maar zeker groter. Ter hoogte van
Ronde Island hebben we de eerste te pakken, een half uur later
ook nummer twee, de Canadese "Marie Galante II"
die we al vaker zagen. De Amerikaan was toen al zeilend flink
achter geraakt. 3-0 dus. De catamaran aan de horizon was ook
dichterbij gekomen, je kon nu ook zijn rompen zien. Halverwege
Grenada, ongeveer ter hoogte van het vissersplaatsje Gouyave
zien we de catamaran voor ons de zeilen strijken. Als wij
op die hoogte aankomen valt inderdaad even de wind weg. Op
het water zie je echter duidelijk de vlaagjes en terwijl hij
op de motor vaart halen we hem toch langzaam maar zeker in.
De morele overwinning hebben we dan al op zak. De "Maria
Galante" kruipt achter ons wat meer naar de kust en we
zien daar inderdaad meer wind. Wij gaan dus ook, verdedigend
varen heet dat. Bij St. Georges liggen redelijk wat boten
buiten en na bijna vijf uur schitterend zeilen laten we ons
anker vallen. De ankergrond is hier ronduit slecht dus veel
ketting en dan maar hopen dat hij achter een koraalblok blijft
hangen. Voor de zekerheid even snorkelen om te zien hoe het
anker erbij ligt: waardeloos dus maar hij houdt wel als we
halve kracht achteruit slaan.
Leuke
ontmoetingen in de lagune en bij de jachtclub
Het
is zondagmiddag en bij ons rondje haven wordt het al snel
duidelijk: alles is gesloten, alleen bij de jachtclub enig
vertier. Bij de "Marie Galante 2" zitten ze in de
kuip als we passeren, ze zwaaien hartelijk naar ons hetgeen
we als een uitnodiging zien. We maken een praatje: het zijn
gezellige Canadezen uit Montreal die zowel Frans als Engels
spreken. De catamaran die we achtervolgden ligt naast hun,
het is de"Chocobo" , ook een Canadees.
Als
we op het terras van de jachtclub neerstrijken hebben we een
schitterend uitzicht over de lagune en de baai. Veel vogels
in de felrood getooide bloeiende boom (frangipani) voor ons.
Een kolibri fotograferen lukt niet, veel te snel. Dan zien
we dezelfde Canadezen ook op het terras plaatsnemen. Ze wenken
ons, we mogen erbij komen zitten. We dineren gezamenlijk en
we hebben een leuke avond.
