Reis
naar de zon deel 97
Grenada-Los
Testigos-Margarita
maandag 29 juni-maandag 13 juli 2009
Ingewikkelde
vliegreis
Hoe
kom je zo makkelijk mogelijk op Grenada als je een retour
Amsterdam-Margarita hebt? Er lijken vele opties te zijn maar
we zitten een beetje buiten het seizoen. De vliegmaatschappij
Condor heeft besloten dan niet meer op Grenada te vliegen.
Helaas want ze hadden regelmatig aanbiedingen van een enkele
reis voor € 99. Toch maar een retour naar Margarita,
maar hoe kom je dan in Grenada? Natuurlijk is er een verbinding
maar ook op de dag dat jij wilt? Uiteindelijk wordt het Amsterdam-Frankfurt-tussenstop
Tobago-Margarita-Caracas, daar overnachten en dan over Trinidad
naar Grenada.
Aankomst
Grenada
Op
het vliegveld heerst altijd een opvallende rust. Grote gangen,
winkeltjes, hallen, maar geen mensen behalve op de parkeerplaats
van de taxi's. Je merkt het daar als een vliegtuig arriveert,
het wordt er drukker. We strijken neer bij een moderne fontein
op een bank in de wind en uit de zon. Onze buschauffeur van
de heenreis voor 20 EC heeft aangeboden voor taxi te spelen
voor 50 EC en wacht ook geduldig. Als drie kwartier later
dan aangegeven de eerste passagiers naar buiten komen herkennen
we een persoon als onze gast en hij ons. Er komen trouwens
weinig passagiers naar buiten. We stappen in onze taxi en
binnen een kwartier staan we voor de jachtclub aan de lagoon
waar onze rubberboot ligt afgemeerd.
na
24 uur ...
Wat
nu? Links en rechts zijn bekende catamarans naast ons neergestreken
De
wereld is klein moeten we vaak constateren. De "Koolau"
en de "Baju" zijn gearriveerd. Weken geleden vertrok
de "Koolau" naar Grenada om daar een gast op te
pikken. Intussen schuimden wij de tussenliggende eilanden
met plezier af, leerden vele nieuwe mensen kennen, zowel van
andere boten als op de wal.
ook
elders Yoga op de catwalk (Heike op de "Baju")
De
wereld is nog kleiner: de gast op de "Koolau" blijkt
heel goed een oude medewerkster van mij te kennen die zelfs
vroeg of ze ons de groeten wilde doen als ze de Zeevonk tegenkwam,
ergens in de Carieb!
Een
bijzondere stad: St. George's
We
leggen aan bij de vissersboten en staan meteen voor de oude
bibliotheek. In de hal vitrines met materiaal over de laatste
hurricane, "Ivan", die in 2004 over Grenada trok.
Ook allerlei foldermateriaal hoe te handelen als er weer een
aankomt hetgeen op dit eiland vrij zeldzaam is. Verschillende
kasten hebben een slotje zodat je iemand moet vragen als jeeen
boek wilt bekijken of lenen.
Het
museum op de volgende hoek ziet er donker uit, we besluiten
het over te slaan. Dan komen we in de winkelstraat die vrij
steil omhoog gaat. Even later staan we voor de "Art Fabrik",
de winkel waar ze batik kleding verkopen. We kochten er al
verschillende kledingstukken en ook verschillende vrienden
hebben we er in gezien. We gaan naar binnen en worden direkt
herkend.
tegen
dit verkoopgeweld is niemand opgewassen
De
dames in de winkel zijn zeer deskundig op het gebied van kleur
en geven uitstekend advies. Geen wonder dat je de winkel uitstapt
met een tas?
Later
bezoeken we ook het atelier dat boven de winkel is gevestigd.
Amanda opent het hek voor ons en we gaan via de binnenplaats
de trap op. Daar zitten verschillende dames met was op doek
te tekenen. Het procedé wordt ons uitgelegd.
schilderen
met was
Lilo,
een van de iniatiefneemsters (zie ook verslag
2008) is ook aanwezig en weet zich ons nog precies te
herinneren. Zelfs het boekje "Sporen in de zee"
van onze oudste dochter Marg, weet ze nog uit de la te voorschijn
te toveren, het diende zelfs al als inspiratiebron. Ze is
ook nu weer bereid om het koordvlechten te demonstreren.
vlug
en handig, moeilijk te volgen?
De
moderne mall voor de cruiseschip passagiers
Hoewel
er geen cuirseschip ligt heerst er toch een redelijke drukte,
met name bij de eettentjes. Wij starten met een fruit smoothy:
een grote beker ijskoude vruchtensap met ijs, te consumeren
met een rietje. We doen er lang over en zijn zo in de gelegenheid
mensen te kijken, een boeiend iets.
Bezoek
aan vismarkt en groente- en fruitmarkt
De
vrouwen van de vismarkt fileren nog steeds met een vlijmscherpe
machete in de handpalm. Waarom niet met een kleiner fileermes?
We kopen weer flink wat pondjes tonijn. Heerlijk. Dan naar
de groentemarkt. Je wordt van alle kanten aangesproken. Ook
de vrouw met de kruiden halskettingen is van de partij. Joke
slaat het nodige fruit in. Bij de rastaman die ook roti's
verkoopt krijgt ze het advies een smal gangetje in te gaan
waar een paar mini-eettentjes zijn. Het meubilair voor de
klanten bestaat uit een plank die als bank dienst doet. De
roti kip had als bijzonderheid dat alle botten er nog inzaten,
een onbekend fenomeen voor ons.
Rondtour
eiland
Keurig
op tijd stond David met zijn busje klaar bij Island Water
World. Er waren meer liefhebbers. Pas om half zes 'savonds
was onze gast terug, vol met indrukken van Grenada.
1
juli: Canada-dag
Op
het netje (VHF 68 7.30 u) werd het al vroeg aangekondigd:
Nationale feestdag voor de Canadezen. René en Cheryl
van de "Gypsy Blues" runnen momenteel de Clarke's
Court Bay Marina. René is van oorsprong Nederlander.
Ze zijn erg aktief in het organiseren van allerlei evenementen,
dit keer de kombinatie van een lezing over vogels in de Carieb,
een hamburger maaltijd en een steelband (1 man met steelpan
en een elektronisch apparaat voor de achtergrondmuziek). De
opdracht was in het rood/wit te verschijnen, de nationale
kleuren van Canada. De mooist uitgedosten kregen een gratis
maaltijd. Het werd druk en de sfeer was zeer geanimeerd. Groot
succes dus. Het ronde restaurant blijkt een ideale plaats.
Wij kwamen enkele bekenden tegen, o.a. Barb en echtgenoot
van de "Tusen Tak II". Zij attendeert ons op de
Hash run aanstaande zaterdag 4 juli. We moeten zeker meedoen,
hardlopend of wandelend.
de
vogelaars Kathy en Dave van de Lista Light met een opgetogen
Canadese
in
de rij voor...
een
Hamburger, door René klaargemaakt
Cheryl
en René nu zelf tijd om te eten (na 80 hongerige magen
te hebben gevuld)
Zwaar
weer op de ankerplaats
In
de nacht begon het al met forse vlagen. Omdat de ankergrond
voor St. George's hard is wil een anker zich niet ingraven
en heb je geluk als hij achter een koraalblok of -rand blijft
hangen. Om twee uur voelden we tijdens de windvlagen dat het
anker over de bodem hobbelde. Dan een ruk en dan lagen we
weer vast. Dit herhaalde zich een keer of wat. Buiten kijkend
kon je zien dat achter ons de ruimte was en voor ons niemand
op ons afkwam. Daarna werd het rustiger hoewel de stop uit
de rubberboot moest vanwege de overvloedige regenval.
In
de ochtend tanken en een broodje halen. Een zware lucht met
even later wind en regen dwong me te schuilen achter een telefooncel
die zowat omver werd geblazen. De boodschappen waren klaar
, in de rubberboot huiswaarts. Zit er een houten vissersbootje
met een oude man op het hoekje op de nieuwe dam van de marina.
Hij had alleen roeiriemen, op de kant stond iemand te trekken.
Alles aan lagerwal, dus dat werd niets. Wij helpen en de volgende
bui presenteerde zich. We sleepten hem de lagune in en schuilden
onder de opgehangen dinghy van een Canadees.
Toen
we eindelijk weer richting Zeevonk gingen was duidelijk dat
we weer verder geslipt waren. Het was nu rustig en we koersten
eerst naar de "Koolau" om even afscheid te nemen.
Eenmaal terug zagen we al snel dat de breidel geknapt was.
Het moetdanwelheelhardgewaaid hebben! Gelukkig stond de ankerlier
nog op zijn plaats enhoefden wealleen dekapotte breidel te
repareren. Niet lang daarna weer een zwarebui, 35 knopen op
de klok. De breidel hield. Later hoordenwe van onzeDuitse
buren van de "Baju" dat ze 45 knopen wind hadden
gemeten, ze de "Zeevonk" zagen slippen. Zewaren
in dubio of ze iets moesten en konden doen en zoja wat. Gelukkig
was de bui van korte duur en hoefden ze niet in te grijpen.
de
bridle afgebroken bij 45 knopen wind
het
andere stuk vande bridle
Onze
planning raakte in de war, we wilden naar Prickly Bay of naar
Hog Island, 'om de hoek'. Bezoek aan de Fish Friday in Gouyave
moet worden geschrapt. Het klaarde niet op en 's avonds begon
het te flitsen en te rommelen. Grappig was dat een gegeven
ogenblik dit samenviel met een vuurwerk aan de horizon. Beetje
dubbel op misschien?
Op
naar de Prickly Bay
Deze
meest bekende baai onder de zeilers biedt een goede beschutting
en er zijn de nodige faciliteiten: werf, Budget Marine, zeilmaker,
winkeltje voor de hoognodige boodschappen en twee restaurants.
De verbinding over land naar St. George's gaat per busje tot
aan de weg of per taxi tot aan de steiger. Het radionetje
is dagelijks behalve op zondag.
Inspectie
van het anker op 7 m diepte leert dat het goed vast zit onder
een koraal blok en waarschijnlijk zo niet makkelijk te hijsen
is. Met snorkel en zwemvliezen om het te klaren, niet eenvoudig
op die diepte maar het lukt. Anker op en varen maar. Helaas
zwarte wolken aan de horizon. Om nu het grootzeil te hijsen
lijkt niet slim. We doen de huik er weer over en rollen de
genua uit. De afstand tot de zw-punt van Grenada met het vliegveld
is maar een paar mijl. Eenmaal om de hoek kunnen we aan de
wind op de genua toch redelijk in de goede richting varen,
echter net binnendoor bij het Glover Island. Er nadert dan
een zware bui en we startende motoren en rollen de genua snel
in. Juist op tijd: windsnelheden boven de 30 knopen zijn voor
de genua geen pretje. Het land en de twee bootjes in onze
buurt verdwijnen achter een zwaar regengordijn.De golven worden
hoger maar we zijn slechts een mijltje van de baai en in een
kwartier zijn we in rustig water.
De
vislijnen, weer zonder vis, worden binnengehaald en we tuffen
tussen de geankerde jachten door naar een plekje bij het strand.
Onderweg zien we een aantal bekenden en op de "Dual Dragons"
staat Nan ons welkom te zwaaien met een rode doek. Zodra we
geankerd zijn als eerste naar hun toe. Nan heeft het druk
en dat in die hitte! Ons volgend bezoekje is de "Ngoma"
van Sandra en Robin. Sandra deed met ons 's morgens de Yoga
op het strand van St. Anne, Martinique. Het was een warm weerzien
na zoveel tijd.
Deelname
(vrijwillig) aan de Hash 623
Maar
weinig mensen weten wat van de Hash
House Harriers. Zover ik weet bestaat het fenomeen in
Nederland niet. Het is een soort spoorzoek loop die gewandeld
of gerend kan worden. Bij voorkeur gaat het parcours door
de natuur. Het schijnt ooit ontstaan te zijn in Singapore.
Er wordt ook wel spottend gezegd dat het was voor 'alcoholisten
met een loopprobleem' (drinkers with a serious running problem).
Maar goed, Barb van de "Tusen Tak II" heeft ons
dwingend geadviseerd om mee te doen.
Het
verzamelpunt was op de Carenage in St. George's. Wij met een
busje terug naar waar we 's morgens weggezeild waren. Er zaten
al tientallen mensen, zwart en wit te wachten. Ze waren herkenbaar
vanwege hun sportschoenen en sportieve kledij. Een oudere
vrouw liet ons onze namen in een boek schrijven en vervolgens
konden we instappen bij particulieren die ook deelnamen. Wij
kwamen bij een Iers echtpaar dat tijdelijk werkte op Grenada.
Een breedsprakige Amerikaanse die met haar boot in de Lagoon
lag was onze reisgenote. De kustweg kronkelde van het ene
dorpje naar het andere en zeker een half uur later kwamen
we aan op het strand van de Hope City Beach, St. Andrews.
Hier was al een provisorische bar gemaakt, er stond een generator
te ronken en het toilet was achter de bosjes. Een regenbui
verwelkomde ons en zorgde gelijktijdig voor modder op het
parcours. We kregen een korte onduidelijke uitleg: we moesten
papierhoopjes volgen, er waren echter drie doodlopende stukken
bij, herkenbaar aan een kruis op het eind. Ineens werd er
gestart en hoewel de wandelaars en de runners hetzelfde moesten
lopen liep alles even door elkaar over het strand. We moesten
twee riviertjes op het strand oversteken. Met een flinke sprong
kon je droge voeten houden (Henk). Dan glibberend over een
modderige weg, een stuk over een betonweg en vervolgens omhoog
dwars door de rimboe en oude bananenplantages. Een paar maal
bleven mijn voeten haken aan soms met doornen getooide struiken.
De echte hardlopers waren toen al lang uit het zicht. En boven
hoorde je "on, on" als aanduiding dat daar het goede
pad was. Boven op de heuvels dorpjes met groepjes nieuwsgierige
mensen. Gelukkig zag ik bij een brug een openbare kraan. Even
lekker drinken en wat waternover mijn hoofd. Toen ik dat kunstje
een paar dorpen verder wilde herhalen kwam er niets uit de
kraan en riepen een paar meisjes iets wat ik niet kon verstaan.
De boodschap was echter duidelijk. Volgens mijn hardloop gps
was de hoogste top 250 meter. Maar er waren verschillende
toppen. Het pad voerde naar een waterval, twee jonge mannen
doken gekleed met schoenen en al in het verfrissende water.
Hoewel aantrekkelijk, leek het mij niet goed om in soppende
schoenen te lopen en ik wilde mijn tijdelijke loopmaatje ook
niet uit het oog verliezen. Het pad naar een tweede grotere
waterval liep dood met een groot papieren kruis. Mijn loopmaatje
kwam ik tegen en hij waarschuwde me ervoor. Toch wilde ik
graag ook deze waterval zien. Eenmaal de laatste top gehad
kon de afdaling beginnen. Nu was ik door mijn lengte en gewicht
duidelijk in het voordeel met als gevolg dat ik een aantal
lopers inhaalde. Een Grenadiaan (?) had ongeveer hetzelfde
tempo en we liepen een stuk samen op . Hij zag cashewfruit
bomen, had nog niet eerder op zijn eiland zoveel gezien. Trouwens
leuk om te vermelden: hij was handelaar o.a. in poedermelk
uit ... Nederland. We raakten elkaar kwijt toen hij een verkeerd
pad bleek te volgen en ik het nauwelijks zichtbare goede pad
verkende. Ik kon een heel stuk het goede pad volgen door achter
iemand aan te lopen die "on, on" riep, een teken
dat hij weer een hoopje papiersnippers had gevonden. Een meisje
die ook een verkeerd pad had genomen kwam nu achter mij aan.
We wisselden een paar keer van positie: zij was heuvel op
sneller, ik met de afdalingen. We kwamen op betonwegen en
voorzichtigheidshalve liep ik in de grasberm om de schokken
van het afdalen zoveel mogelijk te dempen. Bij het strand
weer over de riviertjes en door het losse zand. Dan komt de
finish om de hoek: drank en eten!
de
start aan het strand
meteen
al natte voeten als je niet ver genoeg sprong
de
merktekens onderweg
het
pad voert ook dwars ovr een bananenplantage
deelneemsters,
even uitpuffen!
een
van de watervallen
nog
een oversteek
Ik
moest in het Hash boek mijn naam aanvinken ten teken dat ik
was gefinished. Dat ik geen geld bij me had bleek geen probleem:
ik kreeg gratis bier toen ik beloofde later te betalen. Het
tweede biertje kreeg ik van Katharine en Dave van de vogelboot,
de "Lista Light", die ook de 2 EC(!) inschrijfgeld
voor me betaalden. Je krijgt wel dorst van 11,8 km - tijd
1 u 44 min - door de rimboe, heuvel op en heuvel af. Onderweg
geen verversingsposten, alleen een kraan bij een dorpje. Met
een fles lopen is een ramp, al dat geklots. Joke en Piet deden
over hetzelfde traject lopend 3,5 uur....bekaf en in het donker,
beginnende blaren doordat we 2x door het water moesten waden.
we
zijn ontmaagd!
de
vuile was
Van
Prickly Bay naar Hog Island
Tussen
de zware regenbuien de twee mijl naar de meest populaire plek
van Grenada. Hier is op zondag de barbeque. Het anker raakte
nog niet de bodem toen de volgende bui losbarstte. We parkeerden
precies voor het strandje naast een prachtige Engelse klassieker.
Zodra
de bui voorbij was gingen we met de rubberboot op stap. Als
eerste naar onze andere naaste buren, de motorboot "Joint
Decision". Via de radio maakten we kontakt: ze gaan ook
richting Margarita. We werden ontvangen door Liz en Gary.
Natuurlijk mochten we ook een kijkje nemen in de machinekamer
en in de stuurhut. Alles zeer indrukwekkend. Toen richting
brug die nog niet mag worden gebruikt gezien het hek ervoor.
Daar lag een grote catamaran, de "Wild Vanilla"
van een werknemer van Island Water World. Hij was juist op
het dek aan het spelen met zijn drie kinderen. Voorbij de
brug zien we de "Lista Light" liggen, het blijft
een sneu gezicht zo'n afgebroken voormast. Er waren al gasten
aan boord maar we werden direkt door Katharine en Dave uitgenodigd.
We zaten nog niet of we konden kiezen: lemon pie of bananencake,
koffie of thee. Hun schip is van voor de oorlog, hun verhaal,
met name de vogelexpeditie in de Carieb, staat op hun
website.
Tijd
voor de bbq op Hog Island
Gezien
het aantal rubberboten op het strand komen we op tijd. Tijdens
een rum-punch komen we in gesprek met Fran van Bluewater-sailing,
een zeilschool alhier. Alex is instructeur en momenteel hebben
ze twee "leerlingen": Russen die naar later blijkt
goed kunnen zingen en gitaar spelen. We worden uitgenodigd
om 's avonds bij hun aan boord te komen voor de muziek en
zang. Na de bbq kip weten we snel hun boot, de "Chao
Lay", te vinden!
de
Russische muzikanten
Rondje
Hog Island met de kano
Een
uitdaging, het eiland is niet groot maar rondom zijn riffen
die hier en daar boven water komen. Je moet je weg zoeken
en wat dat betreft is een kano ideaal met zijn geringe diepgang.
Met tegenwind en een verkoelende bui naar de oostpunt. Onderweg
een paar leuke ministrandjes. Tijd voor een korte Yoga-sessie.
Dan met forse dwarswind langs de oostoever. Ook hier een strand
met een rif ervoor. Eenmaal om de noordoost punt wordt het
makkelijker: wind van achteren en voorzichtig over het koraal
een weg zoeken. Eenmaal in dieper water weer genieten van
de begroeing, veel witte bloemen springen er uit. Ook de top
van het eiland lijkt het beklimmen waard. Bij de brug door
de juiste opening, de vierde vanaf de westkant aangegeven
met een vredessymbool. Ik kom weer in de textielwereld dus...
De Zeevonk ligt weer heerlijk in het zonnetje te coquetteren.
Rondje
Hog Island over de weg (!)
Wie
verwacht nu een weg op dit onbewoonde eiland? Maar ja, nu
er ook een brug is lijkt het logisch dat er een vervolg is.
We vertrekken bij de bbq-tent, we zijn de enige rubberboot
dus geen andere mensen. Heerlijk om in je blootje het eiland
te verkennen. We lopen eerst zuidoost waarts met een kleine
klim. Hier komen we op een redelijk brede onverharde weg met
borden op regelmatige afstand. Zo te zien zijn ze moedwillig
vernield, het ligt voor de hand door een tegenstander van
brug en weg. De weg loopt buitenom en biedt mooie uitzichten
over de omgeving: de ei;landen, de riffen en de baaien. We
beklimmen de hoogste heuveltop, volgens de kaart 62 meter.
Vervolgens weer naar beneden waar we bij de afgesloten brug
uitkomen. Er gaat geen weg verder langs het water, geen wonder
want daar zijn de mangrovebossen. Dus een stuk terug en dan
tussen de toppen door, door een stevig modderig moeras, klimmend
over mangrovewortels tot we bij het pad komen dat ons weer
naar de bbq plaats brengt. Een schitterende ronde!
de
nieuwe weg op Hog Island
het
onbekende strand
de
"Lista Light" met gebroken voormast (vanaf de weg
gezien)
de
betwiste brug
vernielde
borden aan de weg naar de brug
de
verlaten bbq plek op maandagochtend
Afscheid
Grenada
We
hebben een fantastische tijd gehad op dit bijzondere eiland.
We zijn er nog lang niet klaar, dus wekomen terug! Met Amerikanen
van het motorjacht "Joint Decision" spreken we af
's morgens vroeg te vertrekken naar Los Testigos, de eerste
Venezolaanse eilanden vanaf hier gerekend, 88 mijl naar het
westen. We zeilen op de genua tussen de riffen door naar Prickly
Bay en ankeren nabij de "Dual Dragons", onze andere
"buddy". Zij willen om vier uur 's morgens vertrekken,
immers je kunt het beste bij daglicht bij Los Testigos aankomen
in verband met de onverlichte eilandjes en de forse dwarsstroom.
We
gaan de wal op om uit te klaren, brood te kopen en het huisvuil
weg te brengen. Piet verwent ons met een ijsje en een rum-punch
voor we weer aan boord stappen.
Even
later verschijnt de "Baju" in de baai, net als ik
aan boord van de "Papillon" zit , een Nederlands
jacht. Ze zijn weer kompleet, de groep Duitssprekende vriendjes.
Christine en Hannes (Pukuri) komen langs met een USB-stick,
willen graag de foto's van hun boot die we in St. Anne en
in Carriacou maakten.
dinsdag
7 juli
We
verlaten Grenada met pijn in het hart
Om
vier uur 's morgens gaat het anker op en varen we de baai
uit. Rustig weer, wind palachter. Om Grover Island heen en
dan koers Los Testigos. De "Dual Dragons" achter
ons aan. We moeten iets zuidelijker koers varen om de genua
zijn werk te laten doen. Wetende dat de stroom ons toch naar
het noorden zal zetten isdatgeen bezwaar. We lopen met 6 knopen,
net genoeg om bij daglicht aan te komen.
In
de verte twee schepen, het blijken - volgens de AIS - tankers
van66 en 88 meter die voor anker liggen op de bank die vanaf
Grenada vele mijlen naar het zuidwesten uitsteekt. Hier vangen
we ook onze eerste vis, eentje van groot kaliber. Hij weet
zo hard te trekken dat de knoop in de lijn losschiet en hij
weer de vrijheid in schiet, weliswaar met misschien wel een
blijvende haak en lure in zijn bek. De tweede vis is een 75
cm barracuda die we wel binnenhalen.
In
de verte nadert weer een groot schip, aande rompvorm te zien
een autoboot die nieuwe auto's afzet op de eilanden. De AIS
meldt "Tristan" met een CPA (closest point of approach)
van 0,01 mijl over 13 minuten. Joke vindt dit te gevaarlijk,
pakt de marifoon en roept hem op. Ze krijgt keurig antwoord,
me mogen onze koers houden en zien even later het schip wegdraaien!
Het werkt!
De
wind gaat wat afzakken, we halen de6 knopen niet meer. Het
water wordt ook rustiger. Tijd om de parasailor te hijsen.
Dit gaat zonder noemenswaardige problemen maar we krijgen
hem niet goed getrimd in de schijnbare wind van 110-140 graden.
Oorzaak? Is het het grootzeil of zit het nieuwe aangrijpingspunt
in de mast te laag? We komen er niet achter. De inschatting
is het tweede en besluiten om niet het grootzeil te laten
zakken, maar om op Los Testigos het de val weer vanuit de
top van de mast te laten lopen. We zijn er wel meer dan een
half uur mee zoet geweest en dat in de volle zon. Joke noemt
het zeil al de "toublesailor".
Intussen
is de Amerikaan ons gepasseerd en zit de "Dual Dragons"
mijlen achter ons. Dan klinkt op de marifoon een duidelijke
Amerikaanse stem:"here is US navy warship ...".
Zij roepen een boot op met een positie zo'n twintig mijl voor
ons. Wat doet die Amerikaan hier? Drugs? Het geeft ons een
extra veilig gevoel, wetendedat hij in de buurt is. Als we
een tijdje later een Venezolaanse visser zien kruisen en hij
zelfs op ramkoers met ons vaart, maken we ons daar niet druk
over. Ik moet echt uitwijken terwijl de mannen vriendelijk
gebaren maken of we drank voor ze hebben. We zijn weer in
Venezuela...
Plotseling
een schreeuw: "dolfijnen" Een groep van een stuk
of 20-30 begon om onze boegen te dartelen en hield dat een
kwartiertje vol. Fototoestellen erbij, kijken of er een mooi
plaatje vanwas ter schieten. Wat een souplesse en wat een
speelsheid. Even verderop sprong een dolfijn zo'n drie meter
in de lucht en kwam met een achterwaartse salto weer in het
water. Ook een die met zijn staart voor ons een aantal keren
in het water sloeg. Boos, verdrietig of alleen maar extra
aandacht nodig? Een beter welkom kan je je niet voorstellen.
Het
Amerikaanse oorlogsschip blijft een tijd lang aan de horizon,
de zon zakt en onsdoel komt in het zicht. De vorige keer lieten
we ons met de stroom teveel naar het noorden wegzetten, dit
keer hielden we de koerslijn goed aan, gingen ten zuiden van
Isla Rajada zodat we meteen konden zien of onze elektronische
kaart klopte. Dit bleek het geval, een zorg minder. Van hier
draaidenwepal voor de wind, de genuabak, het grootzeil geborgd
met een bulletalie om onverwacht gijpen te voorkomen. Bij
de zuidpunt van Isla Testigo Grande motoren aan en de zeilen
opgeborgen bij het laatste daglicht. We liepen de baai tussen
de eilanden binnen, lichtjes verwelkomden ons. Nu gebeurde
er iets converwachts: de koers op de elektronische kaart -
weer een meer gedetailleerdeschaal - was om het kleine eilandje
waar we achter zouden ankeren heen. Terwijl we op de autopilot
voeren waren we de lijnen aan het opschieten. Ineens zie ik
datwe recht vop het eilandje afkoersen. Gelukkig op tijd...
We ankerden nabij de Amerikaanse motorboot. De "Dual
Dragons" achter ons hadal over deradio gemeld aan de
noordkant te gaan ankeren. De duisternis was nog niet ingevallen
of de volle maan verscheen boven de heuvels. Joke had het
eten al klaar: verse, overheerlijke barracuda! Wat een fantastische
dag!
Bezoek
aan de Guarda Costa
De
kustwacht is gevestigd op het eiland tegenover ons. We steken
over met de rubberboot, onderweg een fikse dwarsstroom naar
het noorden en vrij steilegolven. We redden hetdroog naar
de overkant en meren af aan de steiger bij de kustwachtboot.
Het pad omhoog tot we bij de minikazerne komen. Er heerst
grote aktiviteit, er wordt schoongemaakt en gepoetst. We worden
het kantoortje ingeleid en een weinig spraakzame militair
gaat tegenover ons achter het bureau zitten. Hij pakt hetgrote
boek en gaat eerst de gebruiksaanwijzing lezen zonder ons
een blik waardig te gunnen. Dan stelt hij een vraag in het
spaans. Dat wordt leuk! Het gaat met horten en stoten verder
waarbij Joke aanvankelijk haar beste beentje voorzet maar
later het opgeeft. Wat een blamage voor de kustwacht: een
ongeoefende militair die geen woord engels spreekt en ons
spaans niet begrijpt dit werk laten doen. Er kan geen lachje
af. Dan komt een hoger geplaatste binnen die ook al geen engels
spreekt. Heteerste formulier wordt uit de map gescheurd en
een nieuw formulier wordt ingevuld. Joke vraagt of we twee
dagen mogen blijven, het antwoord lijkt "no, nuevo",
slechts één dag. Ook als Joke uitlegt dat we
liever twee dagen op het mooie Los Testigos willen blijven
dan op Margarita, heeft dat niet hetgewenste effekt. We krijgen
op ons verzoek een kopie van het formulier al duurt het wachten
erop wel wat lang.
Koffiedrinken
bij Joke's vriendin
Bij
een vorig bezoek hebben we foto's gemaakt van een boot in
aanbouw enwerden we uitgenodigd door de 70-jarige Estrilicia,
moeder van een der bouwers. Toevallig liep ze net buiten toen
we bij de lege werf aankwamen. De boot was natuurlijk al lang
klaar en te water. Ze herkendeconsniet direkt maar toen Joke
wat herinneringen ophaalde begon er een lampje te branden.
We werden omhelst, er werden stoele bij de tafel op de binneplaats
gezet en we kregen mierzoete koffie. De kleine presentjes
werden zeer positief ontvangen, toevallig paste ze op twee
kleinkinderen en vonden de halskettingen gretig aftrek. Er
ontspon een gesprek in het spaans en de oude echtgenoot kwam
binnen. Daarna nog een zoon en Joke die in het logboek alle
namen had gelezen had meteen goed kontakt. Piet mocht met
de vierjarige Fabiola tennisspelen. We kregen een plasic zak
met gedroogde vis aangeboden en mochten niet eerder weg voor
we nog een koffie hadden gedronken. In een hoek staat trouwens
een kist met nylon lijn en de rand vol met haken. Ze vissen
hier met twee mijl lijn met driehonderd haken met aas eraan.
Geen wonder dat ze meer vangen dan wij!
de
71-jarige Estrilitia met kleinkind Elena
de
4-jarige tenisster in spé, Fabiola met een halsketting
(nog van het carnaval op St. Maarten)
de
zeer armoedige binnenplaats
gedroogde
vis overal
Armoe
overal
De
duo woningen van hout zien er eigenlijk bijna alle zeer slecht
uit. Onderhoud kennen ze hier niet? Overal liggen lege blierblikjes
en plastic flessen. Op een paar plekken is geharkt. Honden
blaffen als ze ons zien voorbij komen. Hier en daar een hoofd
uit het raam, we worden vriendelijk gedag gezegd. Er zijn
geen bouwaktiviteiten te bespeuren. Op het strand staat een
groepje mannen om een tafel waar vis wordrt schoongemaakt.
De elektriciteitsdraden aan de palen zijn zeer primitief aan
elkaar geknoopt. Bij de kustwacht staat buiten onder het afdak
een telefoon die tijdens ons bezoek een paar maal door vrouwen
werd gebruikt. Verder zien we een paar satellietschotels.
Wat een leven...
Snorkelen
bij het eilandje voor ons
Een
schitterend onderwater landschap met een heerlijke watertemperatuur.
Wat wil je nog meer. Zeer kleurrijke sponsen en koralen. Duizenden
kleine visjes in dichte paketten bij elkaar. Een paar grote
blauwe parrotvissen. Veel venijnig uitziende zeeëgels.
Een enkele grote worm. Eigenlijk geen bijzondere vissen gezien,
geen wonder want hier wordt intensief gevist!
Naar
de zandverstuiving
We
worden door de Doylegids gewaarschuwd: je moet op schoenen
want het zand is werkelijk gloeiend heet. De rubberboot op
het strandje aan een boom en dan de zeer steile uit los zand
bestaande helling op. Je doet een stap en zakt een halve terug.
Een vermoeiende bezigheid op het hete zand. We komen onderweg
een paar maal pauzerend boven en hebben dan een mooi uitzicht
op onze ankerplek en op het strand en de eilanden aan de oostkant.
Het strand/zandverstuiving is veel groter dan ik dacht. Overal
schelpen en stukken boomstronken. Fregatvogels zweven boven
ons in de lucht. Verderop de duidelijke sporen van grote schildpadden!
Bij een kuil zien we sporen van kleintjes richting zee. Het
is seizoen, moeten we hier 'snachts gaan zitten wachten? We
zwerven nog wat over het strand als ik ineens iets uit het
water zie komen. Het is een leatherback, zo'n enorme schildpad
van een paar honderd kilo en zo'n anderhalve meter lang!!!
Het dier kruipt moeizaam met zijn zwemvinnen het strand op.
Steeds moet zij uitrusten na een paar slagen. Niet ver van
de waterlijk graaft ze met haar achterpoten een kuil en we
zien wat beweging van het achterlijf, nu worden de honderden
eieren gelegd. Moeizaam kruipt ze weer naar het water om in
de golven te verdwijnen. Wat een enorme bof om dat zo te mogen
aanschouwen.
steil,
heet en zwaar
wat
komt daar het strand op?
een
echte leatherback zwoegend over het strand!
een
kuil graven en eieren leggen
eerst
nog op de foto
dan
terug naar zee
de
kuil met eieren
de
weg naar zee door ontelbare kleine schildpadjes gevonden
eierdopjes
uit een andere kuil
Diner
bij La Casa Verde
Met
onze Amerikaanse buddies naar het enige restaurant alhier
om daar een eenvoudige en goedkope maaltijd te gebruiken.
De vrouw is een dochter van Estrilitia. Haar spaans sprekende
echtgenoot zorgde voor de drankjes en bediende ons verder,
zij stond met een andere vrouw in de keuken. Liz en Gary zijn
gezellige praters en hoewel we 's morgens bij hun aan boord
waren en zij in de namiddag bij ons, was er gespreksstof voldoende.
Het eten was eenvoudig: bonito met rijst en koolsla, we hadden
niet anders verwacht. De Franse familie die deels te laat
was voor de eierleggende schildpad kwam hier ook eten. Ze
zijn met twee gehuurde catamarans vanaf Martinique gekomen,
gaan nog naar Los Roques en dan weer terug. En dat vroeg in
het hurricane seizoen.
Nederlanders
aan de horizon
We
zitten te ontbijten als in de verte een boot om de hoek komt.
Met goede ogen zien we al snel dat er een Nederlandse vlag
achterop wappert. Een naam kunnen we niet ontcijferen, wel
waar hij vandaan komt als hij naar de overkant vaart: "Marken".
Aangezien wij ruim een jaar op Marken hebben gewoond zijn
we nieuwsgierig of we ze kennen. Als ze eenmaal in onze buurt
zijn geankerd stap ik in de kano en peddel naar ze toe. Het
is de "Styx" met Ed en Grietje. Ze komen rechtstreeks
van Tobago en gaan richting Curaçao.
Het
mooiste plekje van de Testigos
Aan
de noordkant van Isla Grande ligt een eilandje dat met een
ondiepe dam is verbonden. Een kleine baai met een zandstrand
waaraan natuurlijk een paar palmbomen staan en een vissersnederzetting
van minder dan tien hutten vormt het decor. We ankeren op
zandgrond zo dat we over de smalle verbinding de golven van
de oceaan zien en horen rollen. Er liggen ook een paar kale
rotseilanden in de verte. Behalve een paar vissersboten die
honderden meters verder aan de oever liggen twee onbekende
jachten en natuurlijk de "Dual Dragons" met Ben
en Nannie. Niet lang na ons arriveert ook de "Joint Decision"met
Liz en Gary en ons gezelschap - drie buddyboten voor het laatste
stuk - is kompleet. Op aanwijzigingen van Ben gaan we eerst
snorkelen bij de noordelijke ingang van de baai. We zien veel
blaasachtige struktuurtjes en vragen onsaf of het al uitgekomen
eitjes zijn. Een verlegen barracuda zwemt met krachtige slagen
weg. Behalve een murene niet veel opvallends te melden.
We
verzamelen aan boord van de "Dual Dragons" en zien
een door wolken verstoorde zonsondergang. En passant maken
we afspraken voor de volgende dag, we gaan proberen het laatste
stuk naar Margarita bij elkaar in de buurt te zijn en blijven.
Er
is al een prachtige sterrenhemel als we terugkeren en vanaf
het voordek zien we de melkweg en een enkele satelliet. Is
dit misschien het mooiste plekje van de Carieb?
Onze
nachtrust wordt al om kwart over tien verstoord. De maan is
verdwenen achter de wolken en windvlagen gieren van de berg
af. Het blijft bij slechts een lichte regen maar de vlagen
houden een tijdje aan. Is dit onderdeel van een wave en krijgen
we een onrustige nacht? Ik blijf in de kuip om te kunnen ingrijpen
als er iets fout gaat. De ankergrond is prima, alle boten
blijven op hun plaats en als de vlagen ophouden kan ik weer
met een gerust hart de kooi opzoeken.
Vroege
ochtend in het paradijs
Bij
de eerste zonnestralen zwem ik naar het strand om daar lekker
in mijn blootje te trimmen. Op de hoek van het strand en de
nauwe doorgang natuurlijk een idyllische plaats om wat Yoga
oefeningen te doen. Alles puur natuur. Pas tegen zevenen zie
ik wat beweging om me heen, zwem ik terug, precies op tijd
om onze net ontwaakte en schaars geklede buurvrouw te kunnen
begroeten. De stilte alom, het vroege ochtendlicht en de kleur
van het water, het brengt je in vervoering. Hopelijk zijn
de plaatjes gelukt.
het
strand van Isla Pequino
statieportret
van de "Joint Decision"
Naar
het eindpunt van deze reis: Margarita!
De
"Dual Dragons" vertrekt een uurtje eerder omdat
wij het vorige stuk wat sneller bleken. We hebben wind achter,
de parasailor gaan we nu proberen zonder grootzeil. Kijken
of hij ondanks zijn lagere aangrijpingspunt toch goed bestuurbaar
is. Hij staat in één keer en de afstand met
onze voorganger neemt geleidelijk af. Dat gaat goed! Aan de
horizon donkere luchten met buien eronder. We horen zelfs
wat gerommel. Als de eerste bui nadert - goed te zien op de
radar - doen we toch maar de parasailor in zijn zak terug.
Terwijl we hem opbergen klettert de regen op het dek. Net
op tijd! De wind valt helemaal weg, de ene bui na de andere
dendert over ons heen. een onweer nadert maar gaat voorlangs.
We kunnen niet anders dan motoren en hopen dat de wind weer
terugkomt na de buien. Als de regen ophoudt komt onze achtervolger,
de "Joint Decision" in zicht en zien we onze voorganger
nu op zo'n vier mijl, we hebben moeten prijsgeven. De motoren
blijven aan en de afstand neemt weer langzaam af. Als er eindelijk
een briesje opsteekt hijsen we het grootzeil en rollen de
genua uit. Zonder motoren komt de snelheid niet boven de drie
knopen, voorlopig blijven we even motorsailor. Veel later
zakt de snelheid van de "DD" tot vier knopen. Hij
zeilt nu kennelijk. We halen snel in en als we naast ze zitten
zijn we al ter hoogte van de zuidoost punt van Margarita.
Maar goed dat de brandstof zo goedkoop is in Venezuela. Royaal
voor donker ankeren we te midden van zo'n zestig boten schat
ik. We zijn weer 'thuis'.
de
"Dual Dragons"gaat anker op voor de gezamenlijke
tocht naar Margarita
Nannie
bij vertrek uit Los Testigos, nog onwetend van het weer dat
ons te wachten staat
de
maagd van Isla Blanco, het eiland in de baai van Pampatar
Isla
Blanco, domein van vogels (vandaar de naam denk ik)
Bezoek
aan druk Porlamar
Na
eerst Juan te hebben begroet lopen we door de modder naar
de taxistandplaats onder de grote boom. Geen taxi's dus richting
strand. Zien we Jhon en Manuela net in hun bootje stappen.
Als we ze roepen herkennen ze ons, wuiven ze en stappen weer
uit. Ze zijn gestopt met hun watersportbedrijfje, jammer.
Er stopt een taxi en we kunnen mee naar de stad.
Juan,
blij met Joke
We
worden afgezet voor Ellos, de textielzaak waar ze geld wisselen.
Koers 1 € = 7,5 Bf, 1 US$ = 6 Bf. We lopen over de Av.
4e Mayo naar het oude centrum.
het
'wisselkantoor'
Het
is druk, zaterdagochtend. De straten zijn vol met winkelende
mensen. Opvallend veel elektronikazaken, merendeels witgoed
naast de ontelbare kledingzaken. We worden achter elkaar aangeschoten
met de vraag "Cambio?". Ze willen wisselen met een
uitstekende koers maar hebben allerlei trucs in huis om je
te beduvelen. Niet doen is de boodschap. Bij een jongetje
met coolbox onder een boom kopen we een drankje en kunnen
er weer even tegen. Ik word dit keer niet lastig gevallen
door zonnebrillen verkopers, ik heb er al een op! Veel venters
met ijs, water en kleine stalletjes met vruchtensap en fruit.
Natuurlijk ontbreken de empenades en zo niet, evenals de schoenpoetsers
bij de kerk.Het ijle gerinkel van de ijscobelletjes is bijna
niet te horen. De fluitjes van politiemensen die het verkeer
regelen snerpen daarentegen boven alles uit. We strijken neer
op een muurtje tegenover de ingang van de kathedraal. Heerlijk
om mensen te kijken! We zien opvallend weinig touristen.
schoenpoetser
op
het muurtje in de schaduw mensen kijken
beeldengroep
bij de kathedraal
een
echte stadsbus
lunch
bij Casa Ruben
Onze
ochtendloop in een ander licht
We
horen in de verte geluiden alsof de Tour de France passeert.
Als we bij de grote weg komen zien we een hardloper die wordt
begeleid door motoren. Een hardloopwedstrijd op zondagochtend.
Richting strand komen we meer lopers tegen en op de boulevard
staat de bron van het lawaai: een geluidswagen en veel mensen
erbij. Op het parcours zelf weinig lopers. Bij het keerpunt
bij de kiosk pik ik een loper op maar hij is te langzaam,
ondanks zijn drie man politie escorte op de fiets. Dan maar
proberen anderen in te halen wat nog lukt ook. Bij de finish
staat een grote coolbox waar iedereen een flesje mineraalwater
uit graait. Ik doe dat maar ook, heerlijk en je hoort er meteen
bij. Als Piet later verschijnt pak ik nog maar een flesje
en een kwart sinaasappel voor als hij finisht. Ideaal.
wedstrijd
met politie escorte
Lunch
op het strand bij de Peruviaan
Robert-
the wifiguy - tipt ons dit strandrestaurant te bezoeken. Het
is druk op het strand en uiteindelijk moet ik de rubberboot
aan de ketting bij Juan aan de steiger parkeren vanwege een
strandverbod voor boten. Het eten smaakt prima en Joke gaat
thuis op het internet het recept opzoeken. Bij herhaling komen
mannen voorbij , heen met een krat lege bierflesjes, een half
uur later met volle.
Oesters
eten op het strand
We
kennen geen betere plek dan hier op het strand: meerdere stalletjes
bieden een bord oestersaan voor 10 Bf, nog geen twee dollar.
Weworden binnengehaald met "amigo", een tafel met
stoelen wordt voor ons op het strand gezet en even later is
het smullen.
Op
het strand is nog veel te zien, het meest in het oog strelend
is wel een groepje peutertjes gehuld in modieuze bikinitjes
die in een kringetje hun ijsje zitten op eten. Hun gedrag
is dat van kleine vrouwtjes. Dan verschijnt een groep trommelaars
die we al eerder in de verte hoorden. Op ons verzoek komen
ze aan onze tafel staan en trommelen dat het een lieve lust
is. Onze trommelvliezen hadden weer wat te doen. De oudste
van het groepje zal niet ouder dan 15 zijn. Een mannetje van
een jaar of twaalf komt langs met een kartonnen doosje met
een gleuf.
oesters
eten onder trommelgeweld
Intussen
probeert een uitgelaten Venezolaan een gesprek met ons, maar
wel in het Spaans. Voor Joke prima om te oefenen. Tegen donker
keren we terug, ook het strand is dan al aardig leeggeraakt,
taxi's rijden af en aan..
