Reis
naar de zon deel 98
Margarita-Bonaire
dinsdag 14 juli - vrijdag 31 juli 2009
Keukenmachine
perikelen
Ook
aan boord hoef je je niet te beperken als het gaat om hulpmiddelen
in de keuken. Veel witgoed winkels in het centrum dus na enig
internetonderzoek naar de ideale food processor op pad. Winkel
in winkel uit maar haar 1e keus merk is niet te krijgen op
dit eiland. Tot ik (J) een prima machine tegen kom, de runner
up uit de diverse onderzoeken. Mooi, inpakken maar, het is
het enige exemplaar op voorraad.
Thuisgekomen
nieuwsgierig natruulijk, dus de dvd bekeken. Blijkt nu dat
er een essentieel onderdeeltje ontbreekt! De snijschijf en
rasp kunnen dan niet worden gebruikt. Ik vraag Juan om op
te bellen naar de winkel, hij heeft een prachtige stem, ideaal
om boos te zijn door de telefoon... kom maar terug en neem
de doos etc mee. Met taxi erheen, 15 bolivar. Die moeten we
terug zien te krijgen van de winkel. Er is slechts 1 man die
wat engels spreekt, en hij stuurt de jongste bediende het
magazijn in, blijkt dat er nog minstens twee dozen in het
magezijn stonden waar wel het ontbrekende onderdeel in zat,
plus gebruiksaanwijzing en garantiekaart, toch ook belangrijk!
Met
enig machtsvertoon lukt het ons om het taxigeld voor heen
en terug te krijgen en ieder is tevreden. Thuis gekomen ga
ik aan de slag, eerst maar een peer proberen. Voordat ik kans
zag de uitknop in te drukken lag de peer in prachtige dunne
plakjes in de kom! Dit is leuk!!.
Je
had Joke's gezicht moeten zien: een en al verwondering: net
als ze wil beginnen is het al klaar! Mede omdat de machine
weinig lawaai maakt verwacht je dat niet.
Dwaaltocht
door Sambil
Sambil
is het grootste en modernste megacenter op Margarita. Hier
is niets te bespeuren van armoede. Alleen voor de lunch op
de ronde overdekte binnenplaats met honderden tafels en tientallen
verschillende eetbuffets rondom is het al de moeite waard
om het te bezoeken. Nieuw is het kindertreintje dat rondjes
maakt onder luid getoeter. Er zijn ook elektrische rolstoelen
te huur, geen wonder want je loopt je het vuur uit de sloffen
als je alles wilt zien. We beginnen met een Mexicaanse lunch
en kunnen met moeite een vrij tafeltje vinden zo druk. Weinig
toeristen trouwens. Als we uren later bijna overal zijn geweest
vindt Joke het wel welletjes en pakken we de taxi terug.
Clandestiene
(?) dieselleverantie in het donker
Dezelfde
mensen die voorheen met de "Maria del Carmen" diesel
rondbrachten varen nu met een piroque met grote vaten erin.
Het verhaal gaat dat ze nu alleen in het donker nog langskomen
omdat het verboden zou zijn. Als ze in de namiddag elders
diesel brengen gebaren wij dat we ook het een en ander willen.
Ze nemen de bestelling op en zeggen toe een uurtje later te
komen. Twee uur later verschijnen ze in het donker en pompen
ze 290 liter diesel over, alle tanks vol, en 10 liter benzine.
De prijs: 180 Bf (US$ 30). Even rekenen: 300 liter voor $30,
10 liter voor 1 US$! Intussen viel ook nog de hendel van de
pomp, de borgbout was losgegaan. Geen gereedschap aan boord
en na een vruchteloze poging het met een lapje als pakking
te verhelpen vroeg hij toch om een sleutel en leverde ik meteen
ook maar teflon erbij. Hij beloofde het gereedschap de volgende
morgen terug te brengen, immers hij wisselde ook nog euro's
tegen een prima koers: 7,8!
De
volgende ochtend om acht uur was ik bij de Rumba bar met twee
honderd euro. Op het strand werd druk geveegd, de barretjes
werden schoongemaakt en ... om 2 minuten over acht waren de
heren er. Het gereedschap in een servet en het geld met een
elastiekje erom.
Oesters
eten met Belgen
Onze
Belgische buren die ons eerder zagen op St. Anne en nog een
paar plaatsen blijken enthousiaste nog vrij jonge mensen.
We nodigden ze uit voor de zondagse oesters op het strand.
Ze twijfelden wat, een oma had ooit gezegd liever mosselen
dan oesters te eten. Het zou de eerste keer zijn en dat voor
mensen die al wat hadden rondgezeild in Zeeland.
We
werden natuurlijk direkt herkend door de dames van het oester-
en empenadastalletje. Er werden een tafel en stoelen aangerukt,
de cerveza - Polar light - en andere drankjes verschenen op
tafel. De empanada's waren snel klaar, dan de oesters, drie
borden vol met parten limoen erbij en het feest kan beginnen.
Anneke
had al snel besloten het niet te proberen, alleen al het snotterige
aanzien was voldoende. Dirk bleef tot de vierde dapper doorslikken.
Het restant bracht hij naar de buren. Opvallend was dat Joke,
aanstichtster van het kwaad, ook niet alle oesters verslond.
Met twee empanada's was het ook wat veel, te meer daar deze
oesters vrij groot en soms iets taai waren. Voor de Belgen
geen succes, oma had gelijk!
Onderdelen
voor de generator nodig
De
pakking van de waterpomp van onze dieselgenerator lekt. Tijd
om hem te vervangen omdat hij anders lucht gaat aanzuigen
en de impeller droog komt te staan en het begeeft. Vemasca
is de nabije watersport winkel die volgens het internet ook
Westerbeke dealer is, boffen dus. Op de fiets er naar toe,
ik had 's morgens vroeg al genoeg (hard-)gelopen. Ik kon niet
direkt antwoord krijgen, maar na de lunchpauze had hij prijs
en datum voor me. 's Middags met de taxi even langs en ik
kreeg een in kleur geprinte offerte met de prijs (130 Bs)
en datum: over 24 dagen... (we vertekken nog dezelfde dag)
Uitklaren
twee keer zo duur geworden!
Het
in- en uitklaren wordt hier steeds problematischer. Zelf doen
blijkt nu weer geen optie; ze sturen je van het kastje naar
de muur, laten je rustig drie uur wachten, etc. We hoorden
dit van verschillende kanten dus toch maar weer voor de duurdere
behandeling via Juan gekozen met de zekerheid dat je 's middags
de gewenste papieren in huis hebt. Inklaren: papieren voor
negenen inleveren, om drie uur bij Juan om naar het kantoor
van de havendienst te lopen, daar zelf een formulier invullen,
handtekeningen zetten, vingerafdruk (geeft niet welke vinger)
en om vijf uur bij Juan tegen betaling van 350 Bf de papieren
afhalen.
Het
uitklaren: weer om negen uur inleveren, om vijf uur tegen
betaling van 420 Bf afhalen. Al met al dus 770 Bf = precies
€ 100 moeten betalen voor deze flauwekul.
Gelukkig
is de diesel, de rum en wijn, het vlees en nog vele andere
zaken goedkoop. Een pleister op de wonde, maar toch.
Tijd
om te vertrekken
Bij
toeval (?) vertrekken de Dual Dragons en de Styx nog dezelfde
avond. Waarom zullen we tot de volgende ochtend wachten? 's
Nachts varen heeft ook zijn bekoring alleen, we willen op
de parasailor en dat kan wat lastig zijn in het donker. Het
heeft de hele dag lekker gewaaid - zonde dat we op de papieren
moesten wachten, tegen de avond valt de wind wat weg, hopelijk
blijft er genoeg over om de parasailor te laten werken. Ergens
stond dat 8 knopen wind het minimum was. Het was al donker
toen we het anker opdraaiden. De parasailor stond vrij vlot
en we liepen al snel de iets eerder vertrokken buddy-boten
in. Doel van de tocht: Tortuga, 89 mijl verder. De toplichten
van onze vrienden zakken langzaam maar zeker naar zeeniveau
en worden zwakker. Anders gezegd, ze raken achterop.
De
boei op de punt van het rif van Coche lijkt ons uit te nodigen
om naar Coche te gaan. Dit keer niet, we gaan verder. Vlak
na het passeren van de noordpunt van Cubagua waar de vuurtoren
ook al uitnodigend wenkt, komt de snelle veerboot uit Puerto
la Cruz aanscheuren, herkenbaar aan zijn knipperlicht boven
de normale lichten. Op de AIS toch even kijken hoe snel hij
gaat: 28,8 knopen. Hij vaart met een mooie boog om ons heen.
Een uur later komt de gewone veerboot ook deze kant op maar
we zijn al te ver om er last van te krijgen.
Nog
steeds zijn de rode toplichten van onze mede zeilers zichtbaar
al gaat het nu echt moeite kosten om ze te vinden. De lichten
van het land worden nu minder storend en de sterrenhemel is
in volle pracht, inklusief de planeet Jupiter en vallende
sterren. Stilte alom, weinig wind dus ook weinig watergeluiden.
Het geluid van een hoog vliegend vliegtuig is duidelijk te
horen, prachtig. In het water een vaag spoor van zeevonk!!!
Lang niet zo mooi als we ooit voor de Nederlandse kust in
augustus zagen maar vooruit, het is er.
Speurend
naar vallende sterren en passerende satellieten ineens een
dubbele flits. Het kan niet anders zijn dan een explosie van
een satelliet of zo iets. Jupiter is trouwens zo helder en
we varen en bewegen zo rustig dat ik de verrekijker erbij
pak om te zien of er maantjes van Jupiter zijn te onderscheiden.
En jawel, minstens drie zijn te zien!
De
parasailor gedraagt zich zoals het hoort, zo nu en dan even
iets bijtrimmen is voldoende. De snelheid zakt af tot soms
onder de vier knopen, zelfs een keer tot onder de drie knopen.
We zijn sterk en zeilen rustig verder. Zolang de wind de parasailor
vult brengt hij ons in de goede richting. We hebben de tijd.
Zelfs als we in het donker zouden aankomen in de ruime baai
van Caldera komt het goed. We hebben ervaring en weten dat
de coördinaten niet kloppen!
De
dag breekt aan. Het hier liggende sterrebeeld Orion verbleekt,
de ochtendster, de planeet Venus, houdt het langer vol. Helaas
komt de zon op achter de wolken om de toppen van Margarita,
dus geen groene flits in de ochtend. Heel ver achter ons een
zeiltje. Verder is de zee leeg, zelfs geen vissersboten aan
de einder. De wind komt van achteren met zo'n 10 knopen, we
varen 4-5 knopen.
Tijd
om rustig te ontbijten, tijdschriften doorwerken - we komen
er in om, de meeste gasten nemen wel wat mee - de horizon
afspeuren. Geen dolfijnen en ook de vislijnen blijven leeg.
Als de wind wat afzakt zien we een van de zeilboten achter
ons dichterbij komen. De genua of halfwinder staat uitgeboomd.
Het is een monohull, dus moet het de Styx zijn. Hij gaat ons
toch niet inhalen? De afstand lijkt te varieren, zodra we
meer wind hebben lopen we weer iets uit.
Op
een afstand van een mijl of tien wordt Tortuga zichtbaar en
komt een snelle vissersboot ons achterop. Zou hij wat willen?
Hij gaat royaal achterlangs na vele koerswisselingen en maakt
geen kontakt. Intussen krijgen we ander bezoek: een masked
boobie strijkt neer op onze zonnepanelen en blijft rustig
zitten als we hem fotograferen, hij lift een paar uur mee.
Als
we Tortuga tot op een paar mijl zijn genaderd worden twee
dingen duidelijk: we zitten iets te ver naar het zuiden terwijl
de elektronische kaart zegt dat we goed zitten en we hebben
geen stroom achter zodat we halve wind moeten varen om de
branding bij de punt ruimschoots te kunnen passeren. Voor
de zekerheid toch maar de motoren aan. Stel je voor, bij daglicht
stranden omdat de parasailor net op hetverkeerde moment zou
inklappen...
Zodra
we de baai invaren bergen we het zeil op en kiezen een ankerplaats
bij de drie Franse jachten. Er liggen verder twee vissersboten
en dat is het. Niet druk dus.
De
cider uit Normandië smaakt voortreffelijk. Binnen het
uur is de Styx ook gearriveerd en pas twee uur later dan wij
ligt de Dual Dragons te plek.
Woelige
eerste nacht op Tortuga
Vroeg
te kooi natuurlijk, even bijtanken na een voorgaande nacht
met slechts een paar uurtjes slaap. De wind was wat aangewakkerd
tot 17 knopen, een lichte bewolking. Voorbode van een naderende
wave? Ook begonnen we wat meer te rollen. Hadden we de baai
verder in moeten varen? Om een uur of twee wordt Joke wakker
van kloppen op de boot. Ik mag gaan kijken wat er loos is.
Met mijn slaapdronken hoofd niets te zien of te horen. Loos
alarm, een schildpad? We slapen weer rustig verder en pas
tegen half zes wordt het lichter, tijd om op te staan.
Ochtendtraining
in je blootje
Het
strand ligt er maagdelijk bij en nodigt uit voor een loopje.
De zwembroek kan in de kast blijven liggen. De kano te water
en door een onschuldige branding de kant op. Het blijkt een
prima strand, niet al te veel helling waardoor je enkels overbelast
kunnen worden. Heerlijk, niet te warm en terug zelfs een lekkere
bries. Na wat Yoga-oefeningen en wat zwemmen stap ik weer
in de kano en peddel terug naar de Zeevonk. Niet lang daarna
arriveert een Franse zeilboot, onze buren uit Porlamar, Eric
en Isabelle.
Even
buurten om te horen hoe de reis was
De
Dual Dragons: prima, rustig; de Styx: ruim 3 uur gemoterd,
ons pas herkend de volgende dag. Hebben wel in de avond en
in de nacht een wit toplicht voor zich gezien en begrijpen
achteraf dat wij dat waren terwijl ze ons niet hebben zien
vertrekken. Logisch, wij voeren langs de kust met al zijn
lichtjes terwijl zij meer Coche aanhielden. Ze liepen een
paar keer zeilend op ons in als ze het voorzeil konden uitbomen
en er voor ons weinig wind was.
Eric
en Isabelle vertrokken pas de volgende dag, begonnen met veel
wind en moesten reven, later viel de wind weg. De hele reis
bewolking, geen mooie sterrehemel zoals wij die zagen.
Toch
de ochtend 'groene flits'
Om
kwart voor zes worden op de vissersboot voor ons een paar
gezinnen met kinderen in de bijboot overgheveld, gepaard gaande
met veel gekraai. Wat ze niet zien is dat de zon op opkomen
staat. Hoewel bewolking is de lucht schoon en... jawel, een
prachtige groene flits doet de dag beginnen.
We
gaan weer met de kano naar het verlaten strand om daar lekker
in ons blootje te kunnen wandelen en trimmen. Daarna Yoga
en zwemmen en lekker opgefrist komen we bij de Zeevonk terug
voor ontbijt en koffie. Ideale omstandigheden: het strand
schoon en wit, lichte branding, helder groen water, de zon
nog laag met een lichte bewolking en een licht briesje waardoor
de temperatuur ook perfekt is. Dit is wat je op de wadden
ook een enkele keer meemaakt, hier is het bijna elke dag.
De
rust en stilte voorbij: invasie!
Vanaf
een uur of zeven 's morgens beginnen motorboten de baai binnen
te varen. Om half elf zijn het er al meer dan vijftig! De
pilot geeft het antwoord: nationale feestdag, de geboortedag
van Simon Bolivar, de grote vrijheidsheld hier in Zuid Amerika.
Iedere stad of dorp heeft wel een Simon Bolivar plein en een
standbeeld van hem. De motorboten gaan met de achterkant naar
het strand liggen, soms in een pakket van acht. Dat wordt
groot feest, maar wordt er ook iets georganiseerd? Uiteindelijk
liggen er meer dan 80(!) snelle motorboten die de afstand
vaste wal Venezuela-Tortuga (45-60 mijl) over open zee hebben
afgelegd. En, het bleef rustig!
Vertrek
in de vroege ochtend naar ... Bonaire!
Prima
zeilweer en om 6 uur 's morgens vertrekken we. De parasailor
gebruiken we als halfwinder met de loefschoot op de boegspriet.
Opvallend onderweg is dat bij de riffen de Palanquis geen
boten liggen. Daarentegen bij Cayo Herredera ligt het vol,
logisch, dit is de meest populaire ankerplaats en heerlijk
om hier je lange weekend door te brengen. Wij slaan het maar
over en zetten als waypoint Bonaire. Benieuwd hoe laat we
dit keer aankomen, vorig jaar was dat in het donker.
Rijke
vangst
Nog
geen half uur nadat de vislijnen uitgezet zijn is het raak:
een makreelachtige (een little tunny) is de gelukkige. Weer
binnen het half uur zijn beide lijnen bezet: een barracuda
van ruim 70 cm en nog een little tunny. De lijnen kunnen worden
opgerold, voorlopig vis genoeg!
Nachtelijke
ontmoeting
Tijdens
de wacht van Joke gebeurt het: een tegenligger met rood-groen-wit
komt recht op ons af. Op de radar is het ook goed te zien:
de ARPA rekent uit dat hetschip op 0,02 mijl ons zal passeren
over een kwartier. De AIS bevestigt dat, op 40 meter, dat
kan niet, er moet wat gebeuren. Joke roept hem op, krijgt
kontakt en er wordt bevestigd dat ze ons zien, en dat wij
koers en snelheid kunnen houden. Zij zullen uitwijken. Intussen
is het schip dichterbij gekomen, zien we veel meer lichtjes
en meldt de AIS dat het de Ocean Dream is, een cruiseschip.
Hij gaat uiteindelijk keurig op anderhalve mijl voorbij.
Boeiende
zondagochtend
Het
is rustig weer en des te meer valt het op als er nabij dolfijnen
verschijnen die een tijdje met ons spelen. Ze hebben spierwitte
snuiten, kijken welk soort dat is. Zeker uren later zijn er
nog steeds groepen dolfijnen om ons heen te zien, de zee leeft.
Dan een klein groepje veel grotere beesten die rustig boven
water bewegen en duidelijk spuiten: kleine walvissen, grienden,
pilot whales? Weer later springen er waarschijnlijk tuna's
of zoiets boven water: ze worden opgejaagd en trachten zo
te ontsnappen. Joke kan het niet laten en rolt twee vislijnen
uit. Ongelooflijk hoeveel leven er in de zee is. Dat we niets
(meer) vangen is geen probleem.
Aankomst
Bonaire 201 mijl in 36 uur op de parasailor
We
zijn weer thuis! Een paar mijl voor Punt Vierkant moet de
parasailor eraf. We hebben het laatste stukje wind tegen,
dat is lang geleden. Met een half uitgerolde genua en een
schijnbare wind van ruim 20 knopen gaan we op Kralendijk aan.
Langzaam worden de gebouwen duidelijker en worden de boten
aan de moorings zichtbaar. De eerste die we herkennen is de
powerboat "Joint Decision" van Garry en Liz die
voor een herrezen Karel's Bar ligt. Er is een mooring vrij
voor de Casa d'Arte, een welbekende plek voor ons. Aan bakboord
een Amerikaanse monohull, aan stuurboord een Oostenrijkse
catamaran, een Dean herkenbaar aan de zwaar achterover hellende
mast.
Hernieuwde
kennismaking met een typisch stukje vaderland
Karel's
Bar is totaal vernieuwd en ziet er geheel anders uit. De pier
is ook duidelijk uitgebreid. Hurricane Omar van vorig jaar
had het kompleet verwoest. We eten bij City Café en
zien allemaal Hollandse gezichten om ons heen. Ook het bedienend
personeel is merendeels wit en blijkt o.a. te luisteren naar
de namen Wilma en Wouter. Het eten smaakt best en wat een
verschil zo onder de mensen ipv eenzaam op zee. Het kontrast
is groot, het genieten des te meer.
Onvermijdelijk
sociaal gebeuren
Verrassende
ontmoetingen als nog dezelfde namiddag eerst Erwin van de
"Duchess of Delft" langs komt, dan even later Garry
en Liz en we de volgende ochtend zowat de naaste buren van
de "Deneb" en de "Witte Raaf" blijken
te zijn. Maar ook de douane scoort: de man achter de balie
weet onze naam nog! Hoezo "thuiskomen"?
Wat
te denken van het sociale programma op dinsdag: 1. bezoek
aan de "Tumshi", onze Oostenrijkse buren. Friedl
en Angelica komen uit Innsbruck en hebben de boot nu één
jaar. 2. Robert en Marjolein, beiden fysiotherapeut, we leenden
ze vorig jaar een boekje over Barbados, we komen ze tegen
bij het winkelen 3. bezoek aan de "Witte Raaf",
Jan en Joanneke (vorig jaar in het Spaanse Water, Curaçao);
4. afspraak met Tanneke en Otto Bartels (ooit woonachtig in
Grou en daar een botenverhuur bedrijf hadden) bij Karel's
bar en 5. onverwachte ontmoeting met Leo en Rita (uit Irnsum,
die twee jaar geleden met ons de Bonaire Regatta meevoeren)
bij City Café.
Vakantie
van de Bonairianen
Onze
tandarts blijkt op vakantie, idem de fietsenmaker maar ook
op het consultatiebureau is het rustig, mooi tijd om met de
verpleegkunigen wat dieper op hun werk in te gaan, met name
op het gebied van opsporen van ontwikkelingsstoornissen.
Sukses
met snorkelen
Eindelijk
weer een zeepaardje gezien. Op aanwijzingen van een duikinstrukteur
vande Yellow Submarine tijdens de maandag namiddag gratis
rumpunch party wisten waar we moesten zoeken. Het zeepaardje
bleef onverstoord hangen, zelfs toen we de kluwen touwwerk
optilden voor een betere foto. Ons tweede doel, drie frogvissen,
lukte niet: er stond een aardige stroom en de aanwijzingen
waren niet al te duidelijk. Een boot met duikers kwam ook
aan de boei hangen en we volgden de duikers van boven af,
doch hoewel ze druk fotografeerden, geen frogfish. Wel meteen
in het begin een kleine gevlekte stingray, een rog, die hier
ook onder de boten zwemt.
De "IBIS"
is er weer
Het is al weer lang geleden
dat we elkaar in St. Maarten zagen, onze vrienden Bobby en
Nellie-Marie. Ze hebben gasten aan boord, uit Groningen, en
nadat we samen bij Karel's bar happy hour ondergingen nodigen
ze ons uit voor het diner bij hun aan boord. Geweldig, te
meer daar we weten dat Bobby een voortreffelijke kok is! Het
was half een toen we terugkeerden naar ze Zeevonk, dat met
de wetenschap dat onze gast om een uur of vier arriveert!
Bijna niet meer zinvol om nog de kooi in te duiken.
