Reis
naar de zon deel 99
Bonaire-Klein
Curaçao-Curaçao
zaterdag 1 augustus - zaterdag 15 augustus 2009
Nachtelijke
aankomst en een lachende Mexicaan (?)
Het
vliegtuig was op tijd en met een taxi is Karel's bar een makkie.
Maar als je KPN-kaartje niet werkt dan is het lastig bellen.
Gelukkig biedt de Mexicaanse (?) nachtwacht van Karel's bar
uitkomst, te meer nu hij in het Spaans wordt aangesproken.
Als we bij de steiger arriveren zijn de heren in het Spaans
in gesprek, maar het meest opvallend: we zien een totaal andere
nachtwacht: hij lacht en straalt warmte uit! Normaal zien
we alleen een nors gedrag!
haring
in de tropen
Eerste
snorkelsuksessen
Een
rondje snorkelen rond de boot levert altijd weer verrassingen.
Op de betonblokken van onze mooring een grote paarse vlek
die wordt verdedigd door een donkere sergeantmajoor: het zijn
de eitjes. Een geweldige inzet en durf als je een mens durft
aan te vallen. Nieuwsgierig komt een French angelfish tot
op 20 cm, duidelijk het gedrag van een vis die gewend is om
te worden gevoerd door bootbewoners. Ineens beweging tussen
de betonblokken en er wordt een octopus zichtbaar. Als dan
ook nog een slaperig schildpadje verschijnt is het feest kompleet!
Bij
de tweede snorkelsessie trouwens het zwart-witte zeepaardje
bekeken die nog steeds aan het zelfde kluwetje touw hangt,
ook een saai leven. In zijn buurt een dikke murene en zelfs
een schorpioenvis!
het
zeepaardje zit op een vaste plek
Bezoek
aan onze nieuwe wereldkampioen
We
huren een jeepachtig autootje. De 4-wiel aandrijving mogen
we niet gebruiken, bang dat de versnellingsbak uit elkaar
valt. Helaas ook maar tweedeurs, niet makkelijk als je vaak
in- en uitstapt. Het dak is niet waterdicht, hopen dat het
niet gaat regenen. Na wat lichte schakelproblemen heb ik hem
redelijk onder kontrole. De testrit gaat naar Monique die
net weer op Bonaire terug is van haar zoveelste surfwedstrijd.
Hier op Bonaire werd ze recentelijk wereldkampioen van de
dames amateurs slalom! Ze vertelt ons over haar stressvolle
bestaan: vliegen naar exotische bestemmingen met als bagage
haar surfuitrusting bestaande uit planken, masten, gieken
en zeilen, geen dingen die in je tas passen en onder de 25
kilo blijven. Ze wordt gelukkig goed gesponsord anders was
het niet te betalen. Aan het eind van de week vertrekt ze
weer, dit keer richting Europa waar ze in Turkije weer aan
de bak moet.
Rondje
om de zuid
We
rijden zuidwaarts langs de villa's aan de kust, veel ervan
in aanbouw of te koop. Dan langs allerlei duikplekken aangegeven
door geel geverfde stenen met de naam erop. De zoutbergen
zijn al van verre te zien en naderbij komend wordt de kleur
steeds intenser wit. Een groot kontrast met de zoutpannen
ervoor die roze gekleurd zijn, volgens kenners door de beestjes
die er in leven, met name garnaaltjes. Geen wonder dat de
flamingo's hier fourageren: hun voedsel is makkelijk te vangen
in het ondiepe water. Gevolg: de flamingo's worden er prachtig
roze van. De zoutbergen zelf zijn opslag van industrieel zout
dat per transportband naar de aanlegsteiger van de vrachtschepen
wordt gebracht.
schitterende
kleurkombinaties
Bij
de eerste slavenhutjes/huisjes stoppen we. Schitterende foto
objekten en natuurlijk even passen: er woonden vier tot negen
slaven per hutje. De tweede groep is niet wit maar okergeel,
de reden? Hier stond net een donkergekleurd gezinnetje te
kijken hoe hij zoonlief zijn naam in het dak kraste. Ze kijken
toch anders tegen de geschiedenis aan dan wij...
uitzicht
vanuit een slavenhut
De
Willemstoren, vuurtoren in oud hollandse stijl is volgens
de zeekaart gedoofd. De deur is op slot, vroeger schijnt het
mogelijk te zijn geweest om hem te beklimmen om van een schitterend
uitzicht te kunnen genieten.
extinguished
of niet?
een
liefhebber heeft wat aangespoelde schoenen verzameld
Bij
het eerste bruggetje heerst als altijd veel aktiviteit: in
het natuurlijke bassin wordt druk gezwommen, mensen kijkend
op de brug en een paar vissend.
Bezoek
aan Sorobon
We
rijden dan langs een stuk koraalkust met veel wrakhout waar
de golven op beuken met grote en hoge fonteinen als gevolg.
Imposant, dit oergeweld, geen plek om te ankeren! We naderen
dan de eenzame windmolen bij Sorobon en parkeren daar voor
de deur. Rianne komt aan het loket als we bellen. Het is erg
rustig in het naturisten paradijs. Snel passen we ons aan,
de fototoestellen diep in de tas. De ligbedden in de kleine
afdakjes liggen er uitnodigend bij, maar eerst te water in
de ondiepe lagune. Daarna bezichtigen we een huisje dat er
zeer verzorgd uitziet. Hier is het paradijs voor de rustzoekende
naturist.
Sorobon:
bellen of binnenlopen?
Muzikaal
feest aan de Lac baai
Op
zondagmiddag is er altijd live-music bij de vissersnederzetting
aan de Lac baai, aan de andere kant van de grote lagune, de
ideale oefenplek voor surfers. Je rijdt er heen over onverharde
wegen, gelukkig is door de droogte de weg goed te berijden.
We passeren woestijnachtige velden met als enige begroeing
statige cactussen. Een enkele flamingo laat zich zien in een
lagune. We passeren de vlinderfarm en de kanoverhuurder. Je
kunt van hier uit een kanotocht door de mangroves maken waarbij
de gids je veel informatie geeft over dit bijzondere gebied.
Na een paar haast paarse zoutpannen komen we bij de Lac baai
en zien we allereerst de bergen conches, de karakteristieke
grote schelpen. Een bord erbij vertelt over de geschiedenis
van deze schelpenbergen en over de biologische aspekten van
de conche. We parkeren en lopen naar de schamele bebouwing
waar vandaan de muziek ons al tegemoet komt. Het ons bekende
trio Los principes staat er te spelen en we strijken neer
op een heuse salonbank waar we diep in wegzakken. We worden
herkend door de muzikanten. De heerlijke baklucht vanuit de
keuken achter ons doet wonderen en een kwartier later zitten
we met een bakje kip op schoot. Dan komt een oudere man het
'podium' op en geeft een stuk dramatisch gezang ten gehore.
Prima sfeer, dat begrijp je. Joke koopt een CD, kunnen we
thuis ook nog eens genieten van dit muzikale trio. Als de
heren om drie uur stoppen komt een knaap met een elektronisch
orgel aan bod. De geluidsterkte bij zijn eerste nummer, een
merengue, is dusdanig dat we snel opstappen.
trio
Los Principes met extra zangeres
de
eenvoudige visafslag met de conchbergen op de achtergrond
Huurhuisje
een optie?
Robert
en Marjolein wonen op Bonaire en nodigen ons uit voor een
bezoek. Ze wonen halverwege een heuvel in een wijk vol villa's
en nog onontgonnen bouwpercelen. Het uitzicht is groots, Klein
Bonaire, Kralendijk tot en met de zoutheuvels en bij helder
weer Curaçao. Ze huren het ruime huis, het is te koop
maar zit te hoog in de markt. We hebben al veel koophuizen
gezien, waar is het wachten op?
Rondje
om de noord
In
een van de gidsen staat het keurig beschreven: je neemt de
kustweg naar het noorden, de eerste bezienswaardigheid is
'1000 steps', een duikplek aan de voet van het zenderpark
van de wereldomroep. We dalen een tiental steps af en hebben
uitzicht op de olieterminal waar een enorme tanker ligt afgemeerd.
Dan het binnenland in waar het Gotomeer zorgt voor een sprookjesachtige
sfeer: je waant je in de oertijd en zou niet verbaasd zijn
als er een groep Indianen op het eiland voor je woont. Rust
en stilte met dobberende flamingo's in de verte. Het hoogste
punt van Bonaire, de Brandaris op de achtergrond. Het water
van het meer alle kleuren blauw en groen. We rijden na een
bezoek aan het uitzichtpunt langzaam verder om de flamingo's
die vlakbij de oever fourageren niet te verstoren waarbij
we natuurlijk ook nog een paar mooie plaatjes kunnen schieten.
bekende roofvogel van Bonaire: waru-waru
paar
masten van het enorme zenderpark van de Wereldomroep
idyllisch
Goto meer, overnachtingsplaats van flamingo's
punky
Dos
Pos, een bron met watermolen waar vroeger de inwoners van
Rincon hun water haalden, is nog intakt. Een ezel komt aanwandelen
en laaft zich, een zwerm bijen zoemt er op los maar hij wordt
niet gestoken.
voormalige
drinkwaterplaats (slechts 4 km lopen)
De
grot van Lourdes ligt even buiten Rincon. Het hek is dicht
maar kan makkelijk worden geopend en je hebt toegang tot de
openlucht zaal met stenen banken en een altaar met de rots
op de achtergrond. De kaarsen die er nog staan branden niet
en ook de bloemen zijn verwelkt. Geen recente bezoekers dus.
Grotto
Lourdes
Aan
de oostkant van Rincon strijken we neer op een terrasje "Le-Ma-Se"waar
ze heerlijk ijs verkopen. De eigenaar verwelkomt ons met drie
oude beduimelde gidsjes waarvan een als gastenboek dient waar
vorige bezoekers iets inschreven. Wij staan er ook nog in
samen met de "Stamper" in 2007. Het boekje is eigenlijk
vol en onze gast schrijft nog iets op de laatste bladzij.
onze
vriend van Le-Ma-Se met de oude gidsen/gastenboeken
Bezoek
aan het nationale park
Over
de betonweg vanaf Rincon rijden we richting park. We moeten
twee verkeersdrempels over en na de tweede neemt het motorgeluid
flink toe. Eenmaal geparkeerd bij de ingang van het park kijk
ik onder de auto en zie dat de uitlaat bij de eerste knalpot
los is. Veel lawaai dus maar ook meer vermogen! We knetteren
het park in na een kort bezoek aan het goed verzorgde museumpje.
De weg is gortdroog, het heeft al in dagen niet geregend.
Veel van de grootste hellingen zijn nu voorzien van een betonnen
wegdek zodat het regenwater niet de weg als rivierbedding
kan gebruiken. We mogen de grote route nemen, de slagboom
staat open. Aan de kust bekijken we de Boca's, diepe inhammen
met een zandstrand aan het eind. Prachtige natuur waar de
golven met geweld tegen het vulkanisch gesteente op stuk slaan.
zit
de uitlaat er nog onder?
naar
binnen denderende golven
mooie
plateaus
De
oude vuurtoren op de noordpunt staat er troosteloos bij. Bijzonder
zijn de cactussen op het strand er voor. Slechts één
grotere leguaan laat zich zien.
de
eenzame vuurtoren met een strand vol cactussen
poserende
leguaan
foto
gelukt?
Pos
Mangel is een drinkplaats voor vogels en viervoeters en blijkt
bijna droog te staan. Weinig leven te zien behalve een paar
vluchtende geiten. Op het pad er heen komt een grote leguaan
aangerend en begroet ons, gelukkig zonder tegen ons op te
springen.
We
komen aan de westkust en rijden de duik- en snorkelplaatsen
af om een geschikt strandje voor de late lunch te vinden.
We slagen uiteindelijk bij onze vaste stek maar moeten konstateren
dat het leuke ondiepe binnenbaaitje nu door een koraalwal
omsloten wordt en zwemmen bijna onmogelijk maakt. Na een vlugge
duik snel door naar Slagbaai waar hopelijk de voorzieningen
open zijn. We hebben geluk, we duiken het kleine restaurant
in en genieten daar van een prima warme hap. Door de openstaande
deur zie je groepen flamingo's op korte afstand in de lagune.
Aan de zeekant slechts één boei waar we eventueel
aan vast kunnen maken als we besluiten hier naar toe te varen.
Volgens de uitbater komen hier weinig boten, de boten met
duikers gaan verderop.
de
lagune bij de Slagbaai
veel
flamingo's
Een
race tegen de klok
We
schrikken als blijkt dat het bijna vier uur is. We moeten
nog minstens een half uur door het park, dan naar Kralendijk
rijden en tanken en dan de auto voor vijven afleveren. Een
onmogelijke zaak? Als we in het park ook nog door een voorligger
afgestopt worden ziet het er somber voor ons uit. Even denken
we dat hij stopt om ons te laten passeren maar het blijkt
dat meneer zijn mobieltje aan zijn oor heeft en ook nog zo
staat dat we er niet langs kunnen. We knetteren met veel lawaai
de steile heuvels op, logisch dat we geen papegaai zien, die
horen ons van verre aankomen.
Eenmaal
op de openbare weg bereiken we snelheden van ruim 80 km/uur
en blijkt Kralendijk niet al te ver. We tanken bij het eerste
het beste tankstation en vijf voor vijf staan we op het parkeerterrein
van de verhuurder. Pfff....Maar van boodschappen doen met
de auto bij the Warehouse, veel goedkoper dan Cultimare, komt
het dus niet.
Aan
een duikboei van Klein Bonaire met de Zeevonk
Bij
het uitklaren bij de douane zien we de nieuwe folder van het
duiken liggen. Wat blijkt? Je mag met een jacht niet groter
dan 45 voet aan de duikboeien vastmaken, echter niet langer
dan twee uur. Ook geldt wie het eerst komt en dus hebben boten
met duikers niet het recht om de boei op te eisen. Ons plan
staat vast: we varen naar Klein Bonaire en pakken een boei
in de luwte van het eiland, wel nodig bij 20 knopen wind.
ons
uitzicht vanaf de mooring bij Kralendijk
Bonaire
een gemeente van Nederland mits ...
Als
we zoveel mogelijk afscheid hebben genomen van onze bevriende
jachtbewoners - waarvan we velen hopen terug te zien op Curaçao
- gaan de trossen los en rollen we de genua uit voor het kleine
stukje. Achter Klein Bonaire zien we een mast en jawel, het
is de Zwitser die elke dag ook op genua wegzeilt en 's middags
weer terugkomt. De echte liefhebbers! Er is één
andere boei in de luwte, dat wordt de onze: "Sharon's
Serenity". We liggen in lichtblauw water, 7 meter diep.
Snorkelend komen we bij het koraal waar een bont gezelschap
vissen ons verwelkomt. Genietend en met camera's gewapend
wordt de rand van het koraal afgezocht naar nog meer vissoorten.
Het koraal zelf heeft bizarre vormen met zelfs doorkijkjes.
Voor mij de uitdaging om tussen het koraal door op de kant
te komen waar het spierwitte strand met koraaldam lokt. Vanaf
de dam een prachtig uitzicht over een binnenmeer waar helaas
dit keer geen flamingo's zijn te zien.
Op
naar Klein Curaçao!
De Nederlandse aardrijkskundelessen voorzien niet in Klein
Bonaire en Klein Curaçao. Je voelt je dan ook een soort
ontdekkingsreiziger, temeer daar ze onbewoond zijn. De overtocht
is 21 mijl maar bij dwars inkomende golven en windkracht 5-6
wat hobbelig. De snelheid maakt een hoop goed: 7-9 knopen.
Gelukkig hebben we niet de parasailor uit de kast gehaald,
daar zijn de omstandigheden wat te ruig voor. Het zicht is
matig, Curaçao is niet te zien. Toch verschijnt de
vuurtoren van Klein Curaçao bij 8,5 mijl boven de horizon
en duurt het niet lang of we kunnen ook het wrak zien. We
gaan langs de zuidpunt en zien de golven met groot geweld
op het eiland breken. Er liggen twee jachten op de kust, een
Franse tweemaster die we al kennen van vorige bezoeken en
een nieuwe. Achter het eiland is het relatief druk: de dagboten
Miss Ann en de Zeelandia staan op het punt van vertrek en
verder drie zeilboten en een klein visbootje. We pakken de
boei van de Mermaid met hulp van een rubberboot die net bezig
is om het visbootje ook vast te maken. Bart en zoon Patrick
weten te vertellen dat de Zeelandia invalt voor de Mermaid
die "een kapotte kop heeft". Vrijdag komt de Zeelandia
weer en moeten we van de boei af. Niet wetend of de wave nog
overkomt en met hoeveel wind liggen we goed. Een eigen anker
houdt beduidend minder in dit dunne zand. We drinken een "blue
dream" (blue curaçao met gin) om onze aankomst
te vieren.
Excursie
in het paradijs
Wat
is er mooier dan voor de dagtoeristen komen het onbewoonde
eiland te verkennen? Alles wat je nodig hebt zijn schoenen
en een camera om de zeer fotogenieke vuurtoren vast te leggen.
Eerst over een stuk strand langs de omheining van het Mermaidgebeuren.
Hier worden de gasten van de dagboot "Mermaid" voorzien
van de nodige drankjes en een bbq-lunch. 's Nachts is het
tegenwoordig gehuld in groen licht en past er vaak iemand
op de spullen. Dan iets verder een paar overblijfselen van
vissershuizen. bij een hangt nog een schilderij aan de wand.
De daken zijn er afgewaaid, je ziet dat ze geleidelijk aftakelen.
Bij elk volgend bezoek is er meer kapot. Een paar deuren zijn
duidelijk opengebroken, er liggen wat huishoudelijke spullen
als een fluitketel en visgerei in de opbergplaatsen. In een
volgende bouwval staat een stoel in het zonnetje. Echter geen
mens te zien, het kan zijn dat de visser die de hele dag om
het eiland rondvaart hier zijn biertje drinkt. We wandelen
verder en komen langs een heus volleybalveld dat gezien de
opkomende begroeing nooit wordt gebruikt.
uitgewoond
vissershut met nog een schilderij aan de muur
hier
hebben vissers gewoond
het
volleybalveld!
restanten
van de koelcel
Ernaast
liggen de restanten van een groot koelaggregaat van een koelcel
dat hier ooit ten behoeve van vissers met subsidiegeld is
gebouwd en slechts kort heeft gefunktioneerd voor het in vlammen
opging. We laten de restanten van de nederzetting achter ons
en gaan over het betonnen pad naar de vuurtoren, een paar
honderd meter verderop. Schitterend in het ochtendlicht. Ook
hier gaat de aftakeling door, de dakpannen van de twee aangebouwde
woningen zakken steeds verder naar beneden. We bekijken het
bouwwerk van alle kanten, je kunt overal naar binnen maar
moet goed opletten waar je je voeten neerzet: op de meeste
plaatsen zijn de vloerdelen verrot of al afwezig en moet je
over de balken lopen. De stalen deur van de toren met ketting
en hangslot staat open. Hierachter de wenteltrap naar boven.
De trap is in prima konditie dus omhoog en bij elk raam naar
buiten kijken om te genieten van het uitzicht. Als de wenteltrap
ophoudt een klein vloertje met nieuw een stalen luik met hangslot
boven je hoofd. De houten trap die hier naar een hogere verdieping
ging is weg! Geen toegang meer tot de lichtkoepel met het
mooie uitzicht rondom. Wel logisch want vandalen zagensteeds
weer kans om de zaak te vernielen. Nu kunnen ze er niet meer
bij, een betere garantie dat het vuurtorenlicht blijft branden.
Als we het komplex van alle kanten hebben bekeken en gefotografeerd
gaan we verder, net op tijd want de eerste gasten van de dagcharter
catamaran "Jonalisa" komen er aan.
de
lamp met de beugels van de zonnepanelen
de
ingang vanuit de vuurtoren
de
bovenverdieping met het kabelgat
tot
hier en niet verder
nog
bewoonbaar?
de
achtertrap
Het
grote wrak raakt op zijn eind
Het
roestige wrak van het vrachtschip dat hier vele jaren geleden
sneuvelde en van verre al te zien is, is nog verder uit elkaar
gevallen, overal liggen stukken roestig staal en op de waterlijn
zijn nu vele gaten waar het golfgeweld doorheen komt.
hoelang
nog?
Twee
wrakken van zeilboten hoog op de kant
Het
zijn nog dezelfde als vorig jaar: een tweemaster waarvan men
vertelt dat de achterste mast nu op de Argentijnse "Samsara"
staat. Ondernemende heren uit het Spaanse Water wisten er
wel raad mee. Een boot die sneuvelt op de kust wordt meestal
binnen een paar dagen "gestript", dat wil zeggen
zover mogelijk ontdaan van bruikbare onderdelen. In dit geval
staat de zes cylinder motor verderop op de kant, waarschijnlijk
toen al niet meer bruikbaar.
wel
erg scheef voor een monohull
Het
andere wrak, de "Caio", waar een Frans gezin op
zat was niet meteen een prooi. Zij verbleven een tijdje in
een van de met palmtakken beklede hutten aan de westkant en
konden met enige hulp zelf hun spullen van boord halen.
Van
het wrak van de vissersboot uit Curaçao weten we niets,
Wel zijn de naam Pino en het registratienummer NC296 nog te
lezen.
We
lopen door ongelooflijk veel aangespoeld plastic, flessen,
schoenen en boomresten via de zuidpunt naar het strand aan
de westkant. Hier komen we de eerste badgasten tegen, einde
van het paradijs. Jammer dat hier geen naturisten strand is!
De karaktervolle afdaken van palmbladeren van verschillende
vormen zijn nu alle bezet door de helft van de badgasten.
De andere helft is aan het snorkelen of ligt gewoon in het
water.
de
Zeevonk in een ander jasje?
Happy
hour op de eerste verdieping
De
strandhut waar de schipbreukelingen hebben vertoefd heeft
een etage. We klimmen gewapend met een fles wijn de trap op
en strijken neer op de houten vloer. Mooi uitzicht rondom.
We zien strandkrabben achter elkaar aanrennen, visdiefjes
in het water duiken en in de verte ook nog een zeilboot aankomen.
Eenmaal gearriveerd maken ze vreemde manoevres doch komen
uiteindelijk ten anker tussen ons en de enige andere boot,
die van Oostenrijkers. De door ons meegenomen boeken blijven
ongeopend. We worden na zonsondergang verwend met schitterende
rode luchten, dit als kompensatie voor het ontbreken van een
duidelijke groene flits. De volle maan komt op tijdens het
diner en staat parmantig naast Jupiter. Samen cirkelen ze
langzaam boven ons aan de heldere hemel. Ook de lichtgloed
van Curaçao is nu duidelijk te zien.
uitzicht
vanaf één hoog
Op
de parasailor naar Curaçao!
De
wind is prima en hoewel het slechts 11 mijl is naar Barbara
Beach gaat toch de parasailor in de mast. Aanvankelijk is
het water alweer ruw, waarschijnlijk door stroom tegen wind.
Dichterbij Punt Kanon, het meest oostelijke punt van Curaçao,
wordt het rustiger en maken we 7 knopen. Dan krijgen we de
gebouwen van Fuik baai in het vizier. Twee vrachtschepen liggen
aan de wal en ook boven op de Tafelberg is aktie. Barbara
Beach is nu een konglomeraat van gebouwen in allerlei stadia
van afbouw. Verdwenen de mooie natuurlijk verstopte ingang.
De wind neemt toe, waarschijnlijk door de Tafelberg die zorgt
voor een soort ventieleffekt. We laten op tijd de parasailor
zakken en motoren naar binnen. Hier zien we grote veranderingen:
een prachtige drijvende steiger in de volle lengte voor het
strand. Hier meerden de weekendgangers met bbq's voorheen
aan een lijn. Benieuwd of je nu of in de toekomst moet betalen.
Dan wordt het oorlog?
Aankomst
Spaanse Water: ons meest westelijke 'thuis'
Daar
liggen ze dan, de Hollanders. De meeste vertrouwd en bekend
maar ook veel 'nieuwe' boten. Het is niet overvol zoals voorgespiegeld.
Wel veel surfers op het water. We varen rustig met flinke
wind achter naar onze plek in het achterveld. Er naderen een
paar surfers door een bootje begeleid. Willen ze echt voorlangs?
Zien ze ons niet? Wij volle kracht achteruit met een forse
wind van achteren. Het zijn duidelijk beginners die les krijgen.
Waarin? Als we stilliggen liggen ze voor de boeg in het water!
We drijven naar ze toe en naar een geankerde boot schuin voor
ons. Wat te doen, de boot rammen is geen optie, over een surfer
heen varen ook niet. Net op tijd kan ik weer achteruitslaan,
de verontruste bootbewoner stond al op het dek. De 'instrukteur'
maakte zijn excuses en dat was het. Wij laaiend over deze
lesgever!
We
ankeren in de buurt van een stootwil, niet duidelijk of hij
het anker van de buurboot markeert. Uren later komt echter
de werkelijke 'eigenaar' aanzetten. Of we maar een andere
plek willen zoeken want het is zijn mooring! Als argument
geeft hij ook nog dat hij hier al een jaar ligt en op de kant
woont. De "Galaxie" lag echter een half jaar geleden
in de sloot bij Kima Kalki, een aardige leugen dus. We zouden
de eerste zijn die op zijn plaats liggen, vreemd verder dat
hij ook nog een anker uit wil gooien. Achteraf blijkt hij
ook nog een 'mooring' nabij de oever te hebben liggen waar
hij zijn rubberboot aan vastmaakt als hij weg is. Twee moorings
dus! Joke lost het op door hem aan te bieden 10 m meer ketting
te geven. Hij druipt mopperend af. We hebben er geen vriend
bij, dat is duidelijk. Wij zijn dit soort 'moorings' een beetje
beu. De leggers ervan hebben ook geen enkel recht en verder
maken ze het geankerde boten moeilijk vanwege hun korte draaicirkel.
Bij dieper water steek je toch al gauw 20-30 meter ketting
en is het gevaar van botsing bij een een draaiende wind duidelijk
aanwezig. We rekenen er maar op dat de komende dagen de wind
uit het oosten blijft blazen.
Inklaren
op zaterdag kan je beter vergeten?
Joop
van de "Zeezot" is een van de naaste buren. Net
als op St. Maarten trouwens waar we samen een prima tijd hadden.
We hebben een lager voor de koelwaterpomp van de generator
nodig en hij weet een goed adres. We stappen in zijn auto,
Joke voorin, de twee heren van flinke afmetingen dwars op
een soort plateau bij gebrek aan een achterbank, dit vanwege
het V-nummerbord. Helaas, geen sukses na vele bezoeken aan
autowinkels en Budget Marine.
Bij
de douane in Willemstad is de deur gesloten en een A4 meldt
een telefoonnummer bij hoge nood. Hebben we niet, dan maar
naar de immigratie en de havendienst aan de andere oever van
de St. Annabaai. Als ik om tien voor twaalf de immigratie
uitkom en de trap van het havenkantoor bestijg blijkt dit
gesloten in het weekend... Alle haast voor niets! Je moet
hier de baaien bespreken waar je wilt overnachten, dit betekent
dus een langer gedwongen verblijf in het Spaanse Water. Vervelend?
de
Emma- of Pontjesbrug vanaf de pont
de
Julianabrug hoog genoeg voor de Ocean dream (zie vorige verslag)?
de
'drijvende' Venezolaanse groentemarkt
IJs
eten bij het Zuikertuintje
Waarom
omrijden naar het Zuikertuintje, een modern winkelcentrum
met zeerluxeuitstraling? Kenners weten het antwoord: er is
een geweldige ijssalon! Er is een probleem, ijs eten in de
tropen vraagt om techniek. Snelheid is belangrijk anders druipt
het aan alle kanten, zitten je handen en je kleren onder en
het is nog zonde ook. We zitten op hetterrasbuiten enelke
keer als de automatischedeuren van demall opengaankomt er
een heerlijk koudeluchtstroom naar buiten. Voor onze gast
niet voldoende, als vervent ijsliefhebber heeft hij een bolletje
te veel en druipt het aanallekanten over derand op detafel.
Het zij zo.
Het
vroege ochtendgebeuren op het Kabrieten eiland en het Direktiestrand
Je
kunt hier fantastisch hardlopen, met of zonder heuvels, wel
of niet verhard, alleen in de natuur of meer lopers op het
parcours. Joke wandelt, vaak met meerdere liefhebbers naar
het direktiestrand, onze favoriete snorkelplek waar we ongestoord
textielloos kunnen badderen en optimaal van de kleuren en
het leven van de onderwaterwereld kunnen genieten. Zodra we
het water instappen zien we al een murene, een schorpioenvis
of zelfs een octopus. De liefhebbers voor het trimgebeuren
leid ik rond en uiteindelijk komen we ook uit bij het direktiestrand
waar we ook het verkoelende water induiken. Het snorkelen
in dit immense aquarium is een geweldige belevenis, elke dag
weer.
Weerzien
met Anya met de rode hibiscus
Iedere
zeiler kent Anya, trouwe bezoekster van de happy hours voor
de zeilers bij Aciento, de zeilclub. Ze is dan voorzien van
een rode hibiscus in haar haar en zo goed herkenbaar. Ze kent
de meeste zeilers en zeilt graag mee. We nodigen haar uit
voor een paar dagen zeilen langs de kust en in rad tempo weet
ze van alles te regelen. Ook kunnen we een dag haar auto lenen
voor een eilandverkenning. Op zondagochtend vroeg staat ze
bij Aciento en na een hartelijk weerzien rijden we eerst via
een Centrumwinkel waar ze ondermeer een kersentaart voor bij
de koffie koopt, naar vrienden die een huis aan het afbouwen
zijn. De mensen kennen ons, hebben de Zeevonk in Nederland
en op de Canarische Eilanden en op St. Maarten gezien, weten
dat we met naturisten varen en zijn dat zelf ook. Hun catamaran,
de Lambada, werd door Frits Dubois gebouwd. We moeten maar
gauw op hun website kijken. Hun plannen zijn nu een reis om
Kaap Hoorn! Na de koffie en gebak aan de rand van het fors
bemeten zwembad nemen we afscheid en gaan op pad.
Landhuis
Jan Kok nabij St. Willibrordus
Ons
eerste doel is een van de bekende landuizen te bekijken, overblijfselen
uit de slaventijd. Jan Kok staat aan de rand van zoutpannen
en zoutwinning was toen de bron van inkomsten. Dat hiervoor
negerslaven werden gebruikt die langzaam maar zeker blind
werden door het spierwitte zout, was de gewoonste zaak van
de wereld. Het landhuis is tevens de expositieruimte van de
bekende Curaçause kunstenares Nena Sanchez. We worden
ontvangen door een vrouw die ons rondleidt, de kelder laat
zien waar vroeger de slaven werden gemarteld en nu feesten
worden gegeven, wel even een contrast! Het hele gebouw staat
vol kunst, kleurige schilderijen maar ook meubels in felle
primitieve kleuren. Boven in de slaapkamer/zolder hangen een
paar vleermuizen. Een leuk detail: een spiritueel iemand was
hier op bezoek en zag een persoon en hoorde stemmen. De overlevering
wil dat hier een jong echtpaar woonde, en schoonpapa trok
bij ze in. Schoondochter stierf van ellende en de zoon trok
de wijde wereld in. Zijn vader zei op zijn sterfbed dat hij
de plantage zou blijven beheren. Bij de ingang is een duivelskop
op een steen, papa dus. Vanaf het terras zie je een grote
groep flamingo's in de zoutpannen.
landhuis
Jan Kok
is
dit papa?
of
deze?( in de martelkamer)
eenvoudige
muurschilderingen
zelfs
in het trapgat naar de zolder
de
slaapkamer met ...
vleermuizen
aan het plafond!
kleurige
meubels en schilderwerken
Onze
gast moet nog even naar de opvallende kerk van St. Willibrordus
en poseert ook onder een bord met de naam van het dorp. Het
heeft iets met zijn voornaam te maken.
fraaie
St. Willibrorduskerk
naamgenoten
Het
slavenmuseum bij de Knip baai: Tula
Het
oudste landhuis: Kenepa is ingericht als museum en vernoemd
naar de vrijheidsstrijder Tula. Hier is een kleine kollektie
van voorwerpen uit de slaventijd te zien evenals de teksten
van vrijbrieven.
Drankje
bij de rots van Playa Forti bij Westpunt
Hier
is naast het schitterende uitzicht over de baai met vissersbootjes
de meer dan 10 meter hoge rots bij het restaurant waar vanaf
wordt gesprongen. Hier werd vroeger het eetafval afgegooid
en kwamen de haaien dat verorberen. We boffen, er is net een
gezin met vrij jonge kinderen dat er ook aan moet geloven.
Ideaal om de sportstand van je fototoestel te testen. Zelf
springen we toch maar niet.
jonge
klippenspringster (leuk spelen met je fototoestel)
Leguanensoep
in het Nationale Boka Shete park
Op
zondag kan je eten bij het eenvoudige openlucht restaurantje
bij de ingang. Een kommetje leguanensoep als voorgerecht is
een hele belevenis: er drijven komplete pootjes in, vlees
met botjes en zelfs een leguanenei. Joke vindt het heerlijk
smaken - voor één keer, omdat het zo typisch
bij deze eilanden hoort - het lijkt het meest op wild (dus
beter dan kip). Het ei moet je leeg kauwen/zuigen, de taaie
mantel kan je niet eens snijden. Op mijn vraag aan de sympatieke
serveerster of het ook potentieverhogend is reageert ze met
een lach en antwoordt bevestigend. Tijdens een heftig regenbuitje
komen de mensen die onder de grillig gekronkelde bomen zaten
met hun bord naar het afdak gesneld.
is
het lekker?
pootje,
ei en nog wat in de leguanensoep
Het
is druk, zelfs een enkele bus brengt bezoekers. We rijden
eerst naar het noordelijk deel, de weg valt mee al heeft het
pittig geregend. Hier zien we de natuurlijke brug, niet zo
mooi en groot als die op Aruba was. Hier leggen bezoekers
namen met stenen in het dal zodat je van boven een prima uitzicht
erop hebt. Het golfgeweld is heftig ook al is het buiten op
zee niet meer dan windkracht 4-5.
Dan
naar de boka met het hol. Hier zit je beneden aan de waterlijn
en komt het water met kracht naar binnen. Het was te donker
om er goede foto's van te kunnen maken. De boka pistol moeten
we laten schieten, een jeep kwam er net van terug, de banden
onder de rode modder. De jongens dachten dat we wel met onze
auto er naar toe konden rijden - met een glimlach - maar het
laatste stuk was ook voor hun jeep onbegaanbaar en je moest
dan nog een minuut of tien lopen om er te komen. We zien er
maar vanaf.
Bezoek
aan de bouwplaats van de grote catamaran van Steve en Pat
Onze
Amerikaanse vrienden - we leerden ze kennen in Porlamar in
de zomer van 2005 - zijn nu al jaren bezig om hun droom, een
catamaran van 18-20 meter te bouwen, te verwezenlijken. Ze
hebben een ruimte bij een betonfabriek aan het water gehuurd,
hun vorige catamaran verkocht en wonen nu in een container
waarnaast ze een keuken hebben gebouwd. Ook laten ze ons iets
nieuws zien, een drijvend plateau met zwemtrap. De eerste
romp is nog steeds niet verder dan het onderwaterschip dat
nu wel een mooiere vorm heeft dan een half jaar geleden maar
nog steeds grote gaten vertoont. Hoe moet dit ooit een bewoonbare
en zeilende cat worden? Intussen hebben ze ook een grote langharige
Hongaarse schapenhond van een maand of zeven, nog lekker jong
en ongehoorzaam. We worden uitvoerig besnuffeld en gelikt.
Leuk?
Steve
op zijn zwemsteiger
Pat
altijd enthousiast
We
hebben het over vele details van boten en ook over de antifouling.
Steve heeft een bijzonder produkt: koper met tin aan elkaar
gesinterd. Een Amerikaanse firma heeft het geleverd. Het is
beter dan alleen koper in epoxy. Hij zal voor ons proberen
iets te regelen voor als we eind september de kant op gaan
bij Curaçao Marine.
Albert
Heijn ook op zondag tot 8 uur 's avonds open
Het
is er nog redelijk druk en de uitgestalde waar overtreft alles
van wat we gezien hebben de laatste maanden. We laten het
bij wat noodzakelijke inkopen.
Verrassing
bij onze thuiskomst
De
plastic zak met onderdelen van de koelwaterpomp ligt aan boord,
door Joop teruggebracht. Wat zien we? Een komleet gemonteerde
pomp die ik zo op de generator kan zetten! Joop is er dus
toch in geslaagd de passende afdichtringen te vinden, de Belgenboot
"True Blu"e met Dominique en Ton had ze kennelijk
aan boord. De pomp aansluiten en na bijna een week loopt de
generator weer, nu zonder lekkage. Wat een luxe, we hebben
weer veel stroom zodat we meteen ook maar water maken. De
lawaaiige luchtgekoelde reserve generator kan weer worden
opgeborgen, vinden de buren ook wel prettig denk ik. Joop
is niet thuis zodat we hem nog niet kunnen bedanken.
Bezoek
aan het havenkantoor voor de vergunningen
Het
havenkantoor dat niet op zaterdag was geopend, moet vergunningen
leveren voor overnachtingen in andere baaien van Curaçao.
We halen Anya op, na enig zoeken in de buurt bij Centrum zien
we haar lopen bij het grasveld waar ze woont. Op naar het
havenkantoor dat nu wel is geopend. We krijgen vergunning
voor de St. Martha baai en de Santa Cruz baai om daar te overnachten.
We vergeten het bezoekerspasje af te laten stempelen maar
gelukkig staat de bewaker bij de poort net te bellen, pakt
het papiertje aan en reageert niet.
De
eerste dag van de nieuwe bussen!
We
lezen in het Antilliaans Nieuwsblad op het Wilhelminaterras
dat precies deze dag de nieuwe stadsbussen gaan rijden met
als presentje dat de rit maar één gulden kost.
De bus arriveert redelijk op tijd: spierwit en nog zonder
reklame. Een trotse chauffeuse achter het stuur die de bus
ook een knieval kan laten maken. De airco werkt perfekt: eigenlijk
een beetje te koel in de bus. Onderweg veel reacties, iedereen
weet het? Er stopt zelfs een automobilist die een foto van
de bus maakt. Joke zit al bij de vissershaven te wachten.
Nog geen kwartier later belt Anya die haar auto bij Santa
Cruz heeft neergezet en door Joost en José naar Aciento
werd teruggebracht. Een hele organisatie, maar dat hebben
vrienden voor elkaar over.
Zeilend
langs de westkust van Curaçao
We
motoren langs Barbara Beach waar nu borden op de palen van
de nieuwe drijfsteiger hangen. De tekst is in het Engels:
je mag er aanleggen maar geen luide muziek, geen barbeque,
geen huisdieren. Over kosten wordt niet gesproken.
Buiten
ziet het er ruw uit en de wind staat op de kust dus toch maar
het grootzeil omhoog. Maar een mijltje verder ziet het er
redelijk rustig uit en komt de wind wel van achteren. De parasailor
uit de kast en binnen een kwartier stond hij hoewel het grootzeil
duidelijk een negatieve invloed had. Het duurde niet lang
voor we het grootzeil lieten zakken en alleen op de parasailor
verder voeren. We kwamen tot snelheden van 9,9 knopen maar
de wind draaide na het passeren van de Bullebaai naar het
noordoosten en met bijna halve wind halen we de hoogte van
St. Martha niet meer. Tijd om op de genua of fok naar de ingang
te varen. Het hotel dat net failliet is en 59 man op straat
heeft moeten zetten staat er stilletjes bij. Geen mens te
zien als we door de nauwe ingang naar binnenvaren. Iets voorbij
de vissers gaan we in een bocht liggen in de beschutting van
een heuvel.
gezelligheid
is Anya's wapen
maar
ook aanpakken
de
smalle en niet al te diepe ingang van St. Martha baai
Af
en toe vlagen van meer dan 20 knopen om de hoek ener staan
in de baai kopjes op de golven. De crew gaat op expeditie
met kayak en rubberboot, doel: het enige naturistenstrand
van Curaçao en het snorkel/duik parcours ervoor. De
onderwater skulpturen, handen met een oranje fles en een nummer
moeten je de weg wijzen. Het blijkt niet meer kompleet, niet
onderhouden dus en waarschijnlijk door hurricane Omar aardig
op zijn donder gehad.
's
Avonds worden we weer verwend met een prachtige sterrenhemel.
Drie van de vier grote manen van Jupiter zijn met de kijker
te zien, zo helder.
De
vroege ochtend daagt uit tot avontuur: zwemmend naar de oever
met een ministrand. Klimmend over rotsen en genieten van de
stilte. Hier geen blaffende honden zoals in het Spaanse Water.
Dan komt de zon voorzichtig boven de heuvels en voel je de
warmte op je huid. Iets verder op de oever staan verse bandensporen,
heeft de kustwacht ons ook al vanaf de kant gadegeslagen?
Ze komen ook al tweemaal daags langs met de helikopter. Dit
gebied staat bekend om de drugstransporten dus elke boot is
verdacht. Als we na de koffie weer door de nauwe toegang naar
buiten varen en op de genua het volgende trajekt naar Santa
Cruz zeilen duurt het geen tien minuten of de zwarte RIB van
de kustwacht komt op ons af gestoven! Wij driftig op zoek
naar een stukje textiel maar op ongeveer vijftig meter draait
hij om. Ook op de snel aangezette marifoon geen geluid.
We
zakken af langs de klippenkust die hier en daar wordt onderbroken
door een strandje. Een eenzame boot voor duikers ligt te rollen
op de golven, wachtend tot ze weer boven komen. Na een paar
bochten komen we in de buurt van Santa Cruz en is het opletten
of we de ingang van de Blauwe Kamer kunnen ontdekken. Wat
is de Blauwe Kamer? Bij de meeste zeilers in het Spaanse Water
totaal onbekend. Het is een grot waar je onder een rand door
van een 20 cm naar binnen kunt snorkelen en dan in een grote
ruimte komt waar het daglicht gefilterd door het water en
weerkaatst door de zandbodem alles omgeeft met een blauwe
gloed. Als er veel deining is dan wordt de opening even gesloten
en wordt de gevangen lucht met kracht naar buiten geperst.
Het lijkt wel of hij dan ademt. We zien de ingang niet, het
gele bord erboven is kennelijk verdwenen.
Wat
we wel zien is een motorjacht in de baai en nog wel een bekende:
de "C'est la vie" van Marten en Ciska. Vorig jaar
bracht zij mij 's morgens om half zes naar de start van de
Fatumloop, de loop die voor mij na zes kilometer door een
spierscheur eindigde. Ze liggen meestal in het weekend in
de Fuikbaai, hier hebben we eigenlijk nooit andere boten gezien.
Ze roepen ons op op de VHF en als we dichterbij komen worden
we enthousiast begroet. We ankeren nabij het strand waar echter
een behoorlijke drukte te zien is. Het water is heel licht
blauwgroen en blijkt heerlijk van temperatuur.
Ons
middagprogramma is vol: snorkelen, bezoeken aan de Blauwe
Kamer, "C'est la vie" en het terras op de kant en
Anya om vijf uur naar haar auto brengen. Het snorkelen levert
al direkt een barracuda op. De Blauwe Kamer stellen we even
uit omdat Juni, captain Good Life, net met een volle boot
die kant op gaat. Eerst maar een drankje op het terras vanwaar
we de aktiviteiten op het strand en op de klippen eens rustig
kunnen gadeslaan. Groepjes jeugdigen lopen achter in camouflagepak
gehulde personen (militairen?) over het strand, peddelen in
een rubberboot enz. Anya vraagt aan een van de begeleiders
wat ze aan het doen zijn, het blijkt een soort begin van het
schooljaar aktiviteit waarbij de leerlingen lichtjes worden
afgeknepen.
Een
mooie nieuwe sloep van Juni heet Antonella, genoemd naar hun
vorig jaar overleden 3-jarige dochtertje. Het terras wordt
totaal vernieuwd en verbouwd. Er komen etages op en we hoorden
hem iets zeggen over een spa en massage.
de
Antonella in aktie (zonder knalpot?)
We
halen de snorkelsets op en gaan op zoek naar de Blauwe Kamer.
Van Ciska horen we dat de ingang nu met een vaas rozen is
gemarkeerd. We tuffen rustig langs de kust, passeren het zwarte
strand waar een boei van de Zeelandia blijkt te liggen. De
Zeelandia is een dagcruiseboot met een opvallend ouderwets
uiterlijk, we zagen hem ook al bij Klein Curaçao. Steeds
verder tot we een Mariabeeldje in een spelonk zien staan.
Maar dat zijn geen rozen. En inderdaad, ineens zien we een
plek waar lucht uit de rotsen wordt geperst en er staat een
vaas met rozen in een spelonk. We zijn er. Echter geen boei
te bekennen en het meegenomen anker haalt de bodem niet, Dan
maar even rond dobberen terwijl de anderen de grot induiken.
De opening wordt af en toe door de deining volledig afgesloten
dus duiken anders stoot je je hoofd. Als ik later de grot
binnenzwem kan ik ook genieten van de blauwe weerschijn. Het
mooiste licht is toch onder water richting opening. Door het
kontrast met het spierwitte zand is het blauwe licht hier
op zijn mooist. Er zitten natuurlijk scholen glassy sweepers
achterin, verder niet veel vis te bekennen. In ieder geval
een schitterende plek met veel dynamiek!
Anya
zwevend in de Blauwe Kamer
Happy
hour op de "C'est la vie"
We
worden verwelkomd door drie enthousiaste honden. Een hartelijk
weerzien is ons deel. Stoelen worden bijgeschoven op het achterdek
waarvan een schitterend uitzicht over zee met een Chinees
booreiland bij Westpunt. Marten en Ciska hebben vakantie en
blijven hier een dikke week liggen. Ook zij hebben hiertoe
een papiertje moeten halen bij de havendienst. Om vijf uur
breng ik Anya naar de kant, ze moet weer aan het werk, helaas.
Wij blijven nog om de groene flits bij zonsondergang te zien.
Het lukt ook vandaag niet, jammer. De duisternis valt in en
alweer een schitterende sterrenhemel wordt zichtbaar.
hrt
goede leven op C'est la vie
per
kayak op onderzoek
De
uitdaging van een windgenerator
Als
een windgenerator gaat rammelen dan is er een grote kans dat
een lager versleten is. De KISS staat erom bekend dat de onderdelen
makkelijk zijn te krijgen bij autowinkels. Inderdaad heeft
NAPA de lagers en nu is het zaak om met de gebruiksaanwijzing
in de hand de generator uit elkaar te halen. Als dat met enige
moeite lukt blijkt de konstruktie wel erg teer: kunststof
behuizing, met slechts vier dunne lange bouten aan elkaar
geschroefd. De as blijkt op de plek van het voorste lager
helemaal ingevreten. Wat nu? Met een stuk koperen pijp vullen
we de ruimte op, tikken de lager op zijn plaats en na drie
keer in- en uit elkaar halen draait hij voldoende soepel om
hem weer op zijn mast te plaatsen. De kabels weer aansluiten
en bij de eerste de beste windvlaag produceert hij al 8 ampère,
ruim 200 watt! Daar hebben we hem voor. Wel heerlijk dat sommige
gasten hierbij uitstekend helpen.
Met
de rubberboot op kustonderzoek
De
klippenkust bestaat uit vele lagen versteend koraal van een
witgele kleur. Het konstant op de kust beuken van de deining
heeft op de waterlijn overal een holte uitgeslepen. Hier worden
de golven op een gegeven ogenblik door gevangen en spuit het
water met nog meer kracht terug. Waar het gesteente het meest
poreus is ontstaan holen die zo groot kunnen worden dat je
er naar binnen kunt varen. Het koraal is duidelijk herkenbaar
en hier en daar zie je prachtige versteende waaiers, een lust
voor het oog. We varen een paar grotten in en verwachten er
vleermuizen. Niets van te zien of te horen. Een leguaan klimt
omhoog bij onze nadering. Uiteindelijk komen we bij een miniatuur
baaitje, snorkelaars komen ons tegemoet. Het intieme baaitje
is Lagoon een strand met ligbedden en stoelen en villa's en
apartementen boven op de klippen. We gaan er snorkelen en
het water is helder en warm. Zodra je meer bij de buitenrand
komt daalt de temperatuur. Er zit een schooltje inktvissen
en zelfs een schildpad die door duikers wordt achtervolgd.
Het onderwater fototoestel dat ik mag testen (een Canon die
zonder huis tot 10 m diep mag, vertoont in de zoeker een witte
waas, hopelijk geen condens. Benieuwd hoe de foto's zijn geworden.
Vervolgens
varen we verder naar het noorden en zien villa's op de klippen,
de een nog kleuriger en groter dan de ander. Geel naast helder
blauw. In de rotsen trappen uitgehouwen en bij het water trappen/ladders
zodat de bewoners daar te water kunnen. Een rijk stukje kust,
dat is duidelijk. Een volgende baai is nog kleiner en minder
populair, behalve een verliefd stel in het water en een paar
palmblad afdakjes weinig te zien. We keren hier om, naar Kleine
Knip is net te ver weg. Trouwens, we realiseren ons dat we
misschien niet eens hier met de rubberboot mogen varen, vorig
jaar werden we buitengaats geënterd door de kustwacht
en kregen we een waarschuwing. Dit keer geen kustwacht die
ons bestraffend toespreekt. Onverwacht een spotted stingray
onder de boot. In het heldere water kunnen we hem een stuk
je volgen. Op de terugreis komen we een andere rubberboot
tegen: Marten en Ciska hebben de honden uitgelaten. De zon
begint al te zakken al brandt hij nog flink. We nodigen ze
uit om nu bij ons iets te komen drinken. Als nu de zon ondergaat
ligt hun boot er precies voor en moeten we in de bijboot om
niets van het schouwspel te missen. De groene flits laat ook
dit keer op zich wachten. We horen van Marten dat de kustwacht
om half twee 's nachts een rondje om onze boten heeft gevaren
en met een lamp beschenen. Nog mooi dat ze ons niet hebben
wakker gemaakt.
We
liggen in het paradijs
De
zon komt achter de bergen op. Een bewaker op het strand beweegt.
De nederzetting van Juni is nog gehuld in diepe stilte. Onze
boot ligt zachtjes te wiegen op een kleine deining van achteren.
De wind fluistert in je oren. Dan vliegt een luid kwetterend
parkieten paartje over. Even is de branding tegen de klippen
een achtergrondgeluid, immers wat je konstant hoort filter
je uit. Met de kano langs de klippen aan de zuidkant. Een
leguaan klimt veilig omhoog als ik dichterbij kom. Het zwarte
strand is om de hoek. Het meeste strand bestaat uit stenen
Er zijn wat paden naar alle kanten en een ervan loop ik omhoog
met de verwachting een mooi uitzicht te krijgen. De bossages
aan weerskanten blijken te hoog. In een hoek van het strand
staat een kist, toch niet met een schat? Als ik dichterbij
kom blijkt hij vol met bijen te zitten en blijf ik op eerbiedige
afstand. Na wat flessen en blikjes te hebben opgeruimd is
het tijd voor wat Yoga oefeningen en daarna een bad. Heerlijk
opgefrist kano ik weer terug. onderweg een snorkelende Joke
tegenkomend. Eenmaal aan boord staat de koffie klaar! Teamwork!
de
nederzetting van Juni: let op de ligbedden tweehoog
Een
kanotocht met een onverwachte ontmoeting
Henk
was vanmorgen al met de kano op pad geweest, nu is de beurt
aan Joke en Willibrord. Tegen de forse wind in, dan de kano
uit het water en achter het vervallen bruggetje met stenen
ervoor weer te water, verder de lagune landinwaarts, omzoomd
door mangroves op opvallend hoge "stelten". Een
grote vis springt een meter boven water uit, iets anders groots
maakt zich los uit de modder en vlucht van ons weg. Onze peddels
happen zware modder, zo weinig water staat er. De bocht om
en we zien 2 flamingo's, ze storen zich niet aan ons. Ze zijn
duidelijk minder roze dan we gewend waren, te ver weg vliegen
naar de garnaaltjes? Het blijkt een leuk avontuurlijk rondje
dat we zeker aanbevelen voor onze gasten volgende week! De
terugweg is makkelijk: peddels in de lucht en we komen er
wel.
Stukje
terugreis met veel wind (en tegen)
Op
het papier van de havendienst staat dat we de komende nacht
in St. Martha baai/lagune liggen. Forse windstoten doen ons
wel even achter de oren krabben. Windfinder van een paar dagen
geleden geeft niet meer dan 18 knopen uit de ozo. Toch maar
even gribfiles ophalen met sailmail. Oei, 25 knopen uit het
oosten tegen middernacht morgen. Logisch dat we nu maar de
eerste mijltjes tegen de wind pakken en morgen vroeg starten
voor de volgende 20. Halverwege worden we door een typisch
Curaçaos vissertje ingehaald. Hun diesel pruttelt prima
en met vijf knopen varen ze waar wij moeizaam drie halen.
Ze zijn al aan het uitladen als wij de baai binnenkomen.
Onverwachte
bezoekers
De
zon is al onder als de Zeelandia zichtbaar wordt bij de ingang
van de baai. Hij vaart naar binnen en ankert bij de vissersboten.
Feestje vanavond? Ze zijn daarmee nog bezig als de zwarte
RIB van de kustwacht ook naar binnen stuift. We zoeken een
stukje textiel voor het geval dat, maar ze cirkelen even door
de baai en nog een extra keer om de Zeelandia om weer in de
schemer te verdwijnen.
De
laatste etappe ook de zwaarste
Het
is slechts 21 mijl, maar wel tegen de wind - gemiddeld 23
knopen maar met uitschieters van de schijnbare wind tot 33
knopen - en de stroming in. We beginnen met 1 rif en de fok
om even over achten en komen 's avonds om half zeven aan na
50 mijl waarvan de laatste 6 langs de kust op de motor. Dit
levert een prima uitzicht op alle rijkdom in de vorm van hotels,
apartementen en villa's. Tegen zonsondergang draaien we het
Spaanse Water in, wat een timing!
Laatste
dag
Alweer
afscheid nemen, maarhet zover is nog een keer 's morgens wandelen
en snorkelen. Met de bus naar Willemstad voor een bezoekaan
het slavenmuseum Kura Hulanda. Uit wisselen van foto's hoort
tegenwoordig ook tot de routine, een digitale camera lijkt
elke vakantieganger te hebben. 's Middags wordt onze gast
opgehaald door Anya en naar het vliegveld gebracht. Wat een
service!
Wij
doen intussen boodschappen bij Vreugdenhil, een afgeladen
kar want met vijf gasten de rimboe in vraagt wel enige voorbereiding.
