St Maarten

Aankomst bemanning

Het is zondag en de KLM met onze bemanning komt er aan. We filmen de landing van het toestel. Altijd weer spektakulair om zo’n monster vlak boven je zien te passeren.

Terwijl we in de aankomsthal staan te wachten komt een man op ons af. “Ben jij Henk Bijl?” Het is Dik Busscher waarmee ik samen de huisartsenopleiding in 1978 deed! Hij neemt waar als radioloog hier in het ziekenhuis en haalt nu zijn vrouw af. Een leuk weerzien en we halen een paar herinneringen op.st-martin-4

Anita en Bob hebben er zin in, er wordt meteen geld getapt. We proppen ons met hun bagage in een busje, de goeie man vraagt niet eens extra geld voor de twee zitplaatsen met koffers.

Eenmaal aan boord en de hut ingeruimd is het tijd om te klussen. Het stuk roestige ankerketting droppen we in het gezonken dokje, (we volgen het goede voorbeeld van de “Bella Chiao”), de reserve watertanks behandelen we met chloor en vullen ze met drinkwater, 100 liter reserve voor onderweg.

Bob helpt ook een handje op de “Optimist” waar Hannes een stuk beslag voor een spinnaker op de mast wil monteren maar eerst nog wat extra gaten in het RVS wil maken. Zijn boortjes zijn niet scherp genoeg, de onze wel en met spirituskoeling – volgens de conciërge van Bob zijn school een probaat middel, lukt het inderdaad.

We drinken nog wat bij hun aan boord nadat Joke en Bob een rondleiding van Christine kregen. Anita ligt dan al te kooi. Het koelt snel af als de zon met een mager groen flitsje achter de horizon zakt en hun kuip weinig beschutting tegen de wind biedt. Dreigende regenwolken doen ons dan snel terugkeren naar de Zeevonk om de was binnen te halen.

Nog meer bemanning

Ruud, ons laatste bemanninglid, komt vanaf Curaçao. De aankomsthal is leeg, dat hebben we niet eerder meegemaakt, maar logisch, er worden geen internationale vliegtuigen verwacht. Het toestel heeft drie kwartier vertraging, gewoon te laat vertrokken. We nemen een cappuccino om de tijd te doden, intussen doen Joke en Bob boodschappen en hopen we ze bij de yachtclub te zien. Ruud komt redelijk fit aan, heeft wel in Curaçao even een voedselvergiftiging opgelopen. Onderweg stapt een vijftal meisjes met een zachte G in. Ze zijn gekleed in oranje en hebben Nederlandse vlaggetje op hun wangen. Leve Koninginnedag! Het blijken stagiaires van een PABO, niet slecht. een Bij de yachtclub moeten we even wachten, de boodschappen moesten nog ingeruimd worden.

Het is Koninginnedag en carnaval!

We pakken een busje naar Philipsburg en worden bij de startplek van de optocht afgezet. Veel kleuren en veel lawaai, je gehoor en je ogen worden aardig op proef gesteld. Een politieman met oordoppen pakt het slim aan. Het geheel is zeer feestelijk met stalletjes met bbq en koude dranken en overdekte stoelen langs de route. Overal fotograferende en filmende mensen, het is hoogtij voor de elektronika. Na de optocht twee keer te hebben gezien zoeken we weer een busje op en wonder boven wonder zijn we snel thuis.

Na weer wat klusjes – ontroesten van de trampoline waar de roestige ketting een bruine plek had achtergelaten en het aanspannen, tijd voor een glaasje op het voordek.

Eenmaal de zon onder de horizon en prachtige hoge bewolking, verschijnt Venus die we met een app op het Samsung tablet kunnen herkennen. Het wordt nog redelijk laat, onze bemanning is al aardig van de jetlag af.

dinsdag 1 mei: ‘klusjesdag’?

Om half acht beginnen we met luisteren naar het radionet op kanaal 14. Joke biedt nog overtollige zeekaarten aan. Dan om 8 uur proberen kontakt te maken met Henk van de “Sogno d’Oro” op 8122 kHz. We horen een paar flarden maar het blijkt een airmail golflengte. Via de marifoon hebben we kontakt met een paar andere deelnemers van het Atlantic Homerun Net. Er worden wat suggesties gedaan voor de volgende dag op een andere frequentie.

Alle winkels gesloten maar de to-do lijst heeft nog voldoende items.

Nummer 1: grootzeil aanslaan. We komen tot de bovenste zeillat. Deze blijkt een stukje gespleten en daar de wind ook nog toeneemt is het werken op het dek weinig verheugend. We besluiten ermee te stoppen tot een beter moment en lijmen de zeillat.

Het tankstation aan de weg is open en we vullen de eerste serie dieseltanks. Als we terugkomen ligt de “Angelique II” achter ons! At en Dia komen het weerzien bij ons aan boord vieren: champagne! Ze vertellen veel over hun recente wereldreis, we hebben dikke pret waarbij zelfs wordt gezongen.

Ruud helpt het Wallas dieselkooktoestel nog eens te onderzoeken. We vinden eigenlijk geen oorzaak voor de storing, zetten hem in elkaar en hij doet het weer!

Oefenen met Herb, de Canadese weerprofeet die zeilers met goede adviezen de Atlantische Oceaan overhelpt. Het lukt weer niet om hem te ontvangen op een van zijn drie golflengtes die hij op zijn website noemt.

Intussen maakt Joke samen met Anita en Bob de zwemvesten gebruiksklaar, nu ook nog met kruisbanden.

Dan gaat de telefoon. Het is Dik Busscher die met zijn vrouw wel even langs wil komen. Ik pik ze op bij de yachtclub, maken kennis met Yolande en horen Dik zijn verhaal. Zo hollen we van de ene reunie naar de andere. Dik heeft wel zin in ons trajekt Azoren-Nerderland. Hij is gepensioneerd, heeft er alle tijd voor . Zeilen is zijn passie, hij zit bij de Zandvoortse zeilvereniging. Yolande heeft (nog) niet zo’n behoefte in het grote werk maar wie weet.

Dineren doen we bij Toppers. Dit keer geen vissenkom op tafel maar wel een zeer uitbundige Spaanse die onze gastvrouw is. Heerlijk sfeertje met live muziek en -zang. Het eten smaakt ook nog voortreffelijk en tevreden keren we huiswaarts. Voorlopig ons laatse diner aan wal?

De ToDo-lijst begint te krimpen

Het grootzeil moet worden aangeslagen. De wind blijft ons parten spelen en ook het zeil zelf werkt niet mee: de zeilmaker heeft de reparatie van het bovenste zeillatje wel erg nauw gestikt. Ook blijkt een lus die aan een zeilwagen moet te zijn vergeten. Het kost veel meer tijd dan we denken maar zeilkar voor zeilkar komen we verder.

De dames zijn met de rubberboot naar Marigot waar Joke de groentenmarkt wil plunderen en ook de super US Market voor bv de lekkere snacks kaas en worst. Arme Anita die met de helft van de boodschappen bij Time Out de rubberboot met inhoud een tijdje moet bewaken.

Om klokslag twaalf uur sta ik bij de Venezolaanse tandarts Mariela. Als ze een minuut later zelf binnenkomt krijg ik er meteen van langs, ik zou toch later in de middag komen? Uiteindelijk komen we tot een vergelijk: morgen om negen uur. Het lijkt wel of je nooit een normale afspraak met haar kunt maken, dat was vorig jaar zo en nu weer. Intussen kan ik aan beide kanten niet kauwen, is haar noodvulling na een paar dagen losgeraakt en moet ik de komende maanden de oceaan overzeilen. Leuk?

Het laatste bezoek aan de watersportwinkels, Napa, Ace en de zeilmaker kombineren we. Bij Budget Marine dumpen we de overgebleven hydraulische olie, bij Napa halen we spul tegen het lekken van hydrauliek, door At aanbevolen en bij Ace vragen we naar een weerstation maar ook daar geen sukses.

De zeilmaker heeft onze reserve genua nu ook klaar en we mogen weer diep graaien in de schatkist om de reparatie van drie zeilen te betalen. Tussen regenbuien door naar de boot. Bob en ik laden de jerrycans in en bezoeken het tankstation. Het vullen in een bewegende rubberboot geeft wat problemen maar vlak voor een stevige bui zijn ze vol. We hebben nu 450 liter diesel aan boord en Ruud heeft uitgerekend dat één buitenboordmotor 2 liter per uur gebruikt. Met windstilte en een rustige zee kunnen we 4 knopen halen, we zouden zo een aktieradius van 800 mijl hebben als we 50 liter reserveren voor de generator voor het koken en het broodbakken.

Happy hour bij Barnacles

Joke wil daar ook eten en weer keurig tussen de buien door – het weerlicht al aan de horizon – varen we naar de populaire zeilersbar. Het haventje ligt boordevol dinghies en de bar is zwart van de zeilers. Door de nattigheid en de relatieve duisternis is de sfeer niet zo dat we ons er thuis voelen en er komfortabel kunnen dineren en als de red snapper ook nog 45 minuten bereidingstijd nodig heeft komt Ruud met een goed voorstel: we gaan naar elders.

We stranden uiteindelijk bij het ons nog onbekende The Palms schuin tegenover Palapa. We worden daar op sympathieke wijze ontvangen door een jonge knaap, de dames smelten voor hem en willem hem wel als schoonzoon. Het eten is tamelijk hot maar lekker, de sfeer prima met niet al te luide achtergrondmuziek.

Laatste kontrole tandarts

De dames zetten mij af bij de Simpson Bay Dental Clinic waar Mariela Carjaval haar kunsten vertoont. Helaas blijkt een afspraak in minstens de helft van de gevallen niet door te gaan en is de gang naar de clinic tevergeefs: spoedgeval…maar niet in haar praktijk, lekke band, kinderen van school halen, verkeerd begrepen, niet gedacht dat je zou komen, de assistente ziek en nu de mooiste: de kompressor kapot! Wij willen weg maar ik zit met een paar pijnlijke kiezen en kan niet kauwen. Om zo de oceaan over te moeten… Ze geeft me de naam van een andere tandarts. Telefonisch proberen we die maar nee, dit spoedgeval kan niet op korte termijn. Gelukkig vinden we nog een andere, tegenover het ziekenhuis. Ik moet maar komen.

Met een busje richting Philipsburg, uitstappen voorbij Kooyman en dan nog een flink stuk lopen. Het blijkt een gloednieuw gebouw en achter het loket een wat nors overkomende dame. Geen andere klanten in de sobere wachtkamer met een leestafel van 10 cm oeroude tijdschriften en een zoemende te koud afgestelde airco. Na ruim een uur – er zijn intussen drie mensen geholpen, mag ik binnenkomen. De tandarts is een joviaal overkomende redelijke jonge en daadkrachtige Davy Morée die me in Nederlands te woord staat. De probleempunten pakt hij kundig en vlot aan en in een kwartier sta ik af te rekenen na een fotokopie van zijn behandeling te hebben ontvangen. Wat een genot!

Buiten is het gaan regenen en hollend naar het ziekenhuis aan de overkant waar ik toch behoorlijk doorweekt aankom. Mijn bekende specialisten, de kinderarts Pieter Offringa en de radioloog Dik Busscher had ik graag even gezien maar zijn, het is tegen vijven, al gevlogen. Schuilen bij de apotheek levert twee plastic zakken op: een voor mijn papieren en een voor boven mijn hoofd. Daarmee probeer ik te liften maar als de regen fors in kracht toeneemt vlucht ik weer terug naar de apotheek. Twee dames onder een paraplu zoeken hun geparkeerde auto op. Snel er naartoe en na enige aarzeling mag ik mee. Ze moet naar Marigot, ik bof. Ze vertelt dat er via de radio een waarschuwing is uitgegaan voor “flash flood”, dat betekent dat de wegen en alles onder water komen te staan. Onderweg stromende regen en enorme plassen en ik zie kans haar te verleiden om de gepensioneerde dokter (!) af te zetten bij de yachtclub bij de Hollandse Brug.

De rubberboot is al een drijvende badkuip en ik ga volle kracht naar de Zeevonk.

Aktieve bemanning

Intussen hebben Joke en Anita al de llatste boodschappen in Marigot gedaan: de groentenmarkt hebben ze geplunderd en een bezoek aan US Market gebracht. Wat eten en drinken betreft zijn we er klaar voor.

Aan boord nog een aantal klussen en Bob gaat te water om de rompen te ontdoen van aangroei. Ook hij wordt door de garnaaltjes geteisterd maar geeft niet snel op. Ruud doet weer wat reparaties, met name de grootschoot is nu niet meer getordeerd. Bob geeft de water jerrycans een plekje in het gangboord achter de kano. Wat een genot om zo’n geroutineerde en aktieve bemanning te hebben.

De regen zet door, de hemel komt naar beneden

Na een paar korte pauzes, eentje gebruik ik voor een bezoek aan de “Angelique II”, gaat het pijpenstelen regenen en begint het te flitsen en te rommelen. De goot aan de zonnepanelen kan het bij lange na niet aan en de rubberboot krijgt zoveel water dat de tank begint te drijven en na enige tijd ondersteboven dobbert. Tijd om hem op te halen ten koste van een nat pak, zo heftig komt het water van de zonnepanelen.

Ook binnen blijven we niet gespaard: het slangetje uit de mast heeft in een mum het containertje vol zodat die overloopt. Ook lekt nu het grote voorraam SB en gutst het water langs ons trappenhuis onze hut in bij elke deining golf. Scheppen en dweilen en gelukkig blijkt ook deze zware regenbui eindig.

We vertrekken!

Bij de laatste inspektie van de motoren blijkt een morse-kabel totaal verroest! Dat is vragen om problemen. Er zit niets anders op dan een nieuwe te monteren. Voor de zekerheid haal ik ook een reserve bij IWW. Intussen maken Joke en Bob weer het onderwaterschip verder schoon. Nu zelf nog ‘even’ de onderkant, de zwaarden en de roeren een beurt geven en we zijn zo glad mogelijk.

Paul en Monique komen nog even langs om ons te fotograferen. Joke gaat langs de Passaat en de Nix. Ze vraagt Nico of hij ons een beetje met het weer wil coachen, hetgeen Nico graag toezegt. De Optimist vertrekt, de Tara is al naar elders, nu wij nog. Om half twee is voor ons ook het moment aangebroken!

Zoekende helikopter om zes uur ‘s morgens

Zwaar geronk in de buurt: een helikopter hangt boven water en laat zelfs een duiker zakken. Later komen een kustwachtboot, een politieboot en nog een paar officiële boten aanvaren. Als een van hun langs komt of wij vannacht wat bijzonders hebben gehoord/gemerkt moet ik ontkennend antwoorden. Op mijn vraag wat ze zoeken is het antwoord dat er een vliegtuig is neergestort… Weer later maakt een Nederlands kustwacht vliegtuig ook een aantal zoekslagen. Tegen tienen blazen ze de aftocht: het zoeken heeft dan nog niets opgeleverd.

Later lezen we op het internet dat het om een tweemotorig toestel ging dat om half drie ‘s morgens als een vuurbal in de golven verdween. Het was opgestegen van het Franse vliegveld om een patient naar Martinique te brengen. Vier dodelijke slachtoffers: de piloot, een verpleegster, een arts en de patient. De patient kwam van een groot cruiseschip, de Allures of the Sea. Hij was op huwelijksreis, werd zeeziek, toen zijn pillen op waren kreeg hij ze aan boord doch deze gaven een zware allergische reaktie en veroorzaakten een ernstig hartinfarkt. Op St. Maarten geen adekwate opvang mogelijk dus besloot men hem naar Martinique te transporteren…

Tweede poging

Er staat ‘s middags een licht briesje en we besluiten weer te vertrekken. Zeilen omhoog en met 3,5 knoop naar het noorden. Dan blijkt de stuurautomaat niet goed te werken. Nog lucht in de leiding? We proberen van alles, varen rondjes en het lijkt of hij over bakboord het goed doet en over stuurboord stopt hij spontaan. Dreigende luchten rondom en we besluiten voor de buien te vluchten naar… Tintamarre. Onze mooring is nog vrij, een wonder want het is intussen flink druk geworden met dagcharters.

We ontluchten de leiding tussen de twee hydraulische cylinders nogmaals. Alles lijkt goed maar om nu weer weg te varen. We hebben voldoende klusjes dus morgen maar weer proberen.

Zware regen in de vroege ochtend

Om een uur of zes zwarte lucht rondom en St. Maarten verwijnt even later achter een dicht regengordijn dat lang aanhoudt. Windstil.

Om acht uur maken we weer kontakt met het radionet van de terugkeerders, The Atlantic Homerun Net op 8107 kHz om 12.00 UTC. Ook zij hebben te kampen met weinig wind.

Autopilot testen

Over bakboord doet hij het prima, over stuurboord stopt hij. De hele weg naar de Azoren over bakboord varen? De pomp maar eens nakijken op lucht of een vuiltje. Samen met Bob en Ruud ook de roerstandaanwijzers eens nagekeken. De bakboord aanwijzer blijkt vol water te zitten, de potmeter is zwaar aangetast en de verbindingen los. Geen wonder dat hij het laat afweten.

Intussen zijn we al testend naar Orient Bay gevaren waar we het anker voor Club Oriënt hebben laten zakken, nota bene naast de North Wind van Shelley en de Colombe van Simon, goed herkenbaar door de houten kano op het voordek.

Na het eten lukt het eindelijk de roerstandgever in elkaar te zetten, te monteren en te zien dat hij het uitstekend doet. Bravo, borrel verdiend.

De volgende ochtend aan de slag met de tweede roerstandaanwijzer en uitzoeken welke aan de autopilot moet zijn gekoppeld. We krijgen hulp van buurman Simon die met zijn kleine houten kano langs komt. Aan het eind van de middag geven we het op: één werkende roerstandaanwijzer moet voldoende zijn.

Dagje Oriënt Bay

We worden verrast met de komst van de Angelique II. Een paar dagen geleden namen we nog afscheid van ze. De dames ernaartoe, de mannen blijven sleutelen.

Ook buurvrouw Shelley komt langs en moet even terug om een geheugenstick of zo te halen want Joke heeft het nodige digitale materiaal voor haar.

De kano gaat ook te water, Joke doet nog wat boodschappen bij Mimi van het winkeltje van Club Orient.

Gisteren en vandaag gaan aktie bij het volleybalnet gezien. Hoe zit dat?

Tegen vijven komen At en Dia en Simon voor een drankje op het voordek. Ondanks de bewolking is het er nog redelijk toeven. Dan steekt er naast een bui een beetje wind op en zitten we in de kuip veel geriefelijker. Tegen donker stappen we in de bootjes en landen aan de voet van het Papagayo restaurant. Vreemd trouwens, er ligt geen strand meer voor, al het zand weggespoeld.

Binnen is het zeer rustig en proberen een zanger en zangeres de sfeer wat op te krikken. We komen voor ons doen laat thuis en na een bakje koffie snellen we met bekwame spoed richting kooi.

Laatste test

We varen tussen Pinel en Green Cay de baai uit, stuurautomaat aan en we gaan direkt in de fout. Duidelijk niet de goede aansluiting van de roergever op de stuurcomputer. Als dat is verholpen gaat het goed en we gaan door! Met een licht briesje varen we in noordoostelijke richting boven Tintamarre langs. We zijn eindelijk onderweg.